Wie zijn kind benzine voert,
Mag niet roken als het boert.
Als de haan niet kraait voor het avondrood,
Dan gaat het regenen offfffffff de haan is dood.
Als de hond naar varkens ruikt,
Heeft hij vast een zeug misbruikt
Ga nooit weg zonder groeten.
Ga nooit heen zonder een zoen.
Als je het noodlot zult ontmoeten.
Kun je het nooit meer doen.
Ga nooit weg zonder te praten.
Dat doet soms een hard zo`n pijn.
Wat je s`morgens hebt verlaten.
Kan er s`avonds niet meer zijn.
DIT WAS MIJN WERK EN IS MIJN HOBBY.
Ik heb 40 jaar gewerkt bij OEGEMA TRANSPORT als internationaal chauffuer.
Nu ben ik nog op Vrijdag aanwezig; vrachtwagens in en uit de wasstraat rijden en nog wat andere werkzaamheden.
Een andere hobby is mijn zoon helpen met het restaureren van zijn Ford Mustang 289ci 2v bouwjaar 1965 Dat is een meerjaren projeckt en zal nog wel enige tijd duren.
Ook werk ik vrijwillig bij Landschap Overijsel en Natuur werkgroep De Reest. Nestkastjes controleren, schilderwerk en als vrijwilliger in Info centrum De-Wheem, daar zorg ik voor de kiosk.
Klik hier voor begin.
Een oude foto in het begin van mijn chauffuers loopbaan, foto 2 Bij de zoon van de baas gaat het ook wel eens mis.
Klik op foto voor grote versie.
Ik ben begonnen met vee rijden naar de markt in Zwolle en Hoogeveen, dat was in de hoofdzaak in de nacht.
Overdag werd de vrachtauto omgebouwd voor kunstmest en veevoer rijden.
In de herfst en winter was het suikerbieten rijden naar Groningen(Vierverlaten).
Ook was er in het voorjaar en de herfst veel werk voor kwekerij Moerheim in Dedemsvaart.
Dit is de eerste vrachtwagen die Oegema sr. heeft gekocht. Hij is er nog wel, maar staat in een glazen kooi voor het nieuwe kantoor. Hij wordt alleen gebruikt bij speciale gelegenheden.
De DAF-Torpedo.
Dit is het begin van mijn internationale loopbaan. Even koffie drinken bij de Woeste Hoeve (apeldoorn), dat was toen nog ver weg.
Nu gaan we al wat meer en verder over de grens. De landen als Belgie en Duitsland worden vaker de bestemming van een reis.
Hier het oude pand aan de Moerheimstraat 126.
Het was niet altijd makkellijk om hier in en uit te komen, de doorgang was tussen twee huizen en heel smal.
Achter dit huis was de garage, voor ongeveer zes vrachtauto`s.
Later is er achter een in en uitrit gekomen, daar was eerst allemaal weiland.
Werken op het land; dat gebeurde vaak in de nacht; dan is het koeler en heb je niet zoveel last van broei. Dit was werk voor IGLO conserven. De groente soorten waren, doperwten, sperziebonen, andijvie, spinazie, wortelen enz.
De meeste groenten kwamen uit Noord-Brabant ook wel uit de Noord Oost Polder of Zuid Oost Drente.
De vrachtwagens worden groter en de motoren zwaarder. Bieten naar Breda; dat was het werk in de herfst. Twee keer op een dag was geen uitzondering. Het was mooi werk; geen lichamelijke inspanning, goed te doen dus.
Ik heb nog een paar jaar voor Zeus-Beton in Hardenberg gereden.
Toen kregen wij werk voor èèn auto bij De-Baat in Coevorden,:die auto werd overgenomen van De Baat
Naar een paar jaar is hij vervangen voor een nieuwe truck met aanhangwagen(zie onder).
Het bedrijf van De Baat in Coevorden 20 jaar geleden
De truk met aanhangwagen was van Oegema Transport Dedemsvaart.
Dit is de opvolger: Potgrond naar zuid-Duitsland brengen, of veen van het grensgebied naar de fabriek in Coevorden. (De Baat). Ook wel suikerbieten naar Groningen, of snijmais naar boeren.
Het moet allemaal sneller en moet vaak binnen gelost worden, dus er moesten weer nieuwe dingen gezocht worden. CARGO-FLOOR; dat was de oplossing, zo kun je ook binnen lossen. Paletten laden en lossen .Er zijn veel mogelijkheden.
klikhiervoor de mogelijkheden.
De Baat ik heb ik ongeveer 15 jaar voor gereden.
Het bedrijf is later samen gegaan met, Griendsveen, Veldkamp, en Ego.
De nieuwe naam is Tref Potgrond met vestegingen in heel de wereld.
klikhiervoor meer info.
Bij Tref heb ik nog een paar jaar gereden in opdracht van Oegema, maar ben na 40 dienstjaren in de vut gegaan.
De vrachtwagen is naar Letland verkocht, hij doet daar het hetzelfde werk.
Turf of veen vervoeren vanaf de veenderij naar de haven van Riga , de hoofdstad van Letland.
De chauffeur daar is zeer tevreden, het is een probleemloze vrachtwagen.
Straks een verslag van de reis naar Letland.
Dit is de BB-TZ-21
KLAAGLIED VAN EEN GEPENSIONEERDE
Ik heb veertig jaar geploeterd, ik heb moeten werken als een paard.
Ik heb nu een leuk pensioentje en we hebben wat gespaard.
We wonen in een aardig huisje met als voortuin een plansoen.
IK dacht, nou ga ik lekker rusten, omdat ik niets hoef te doen.
Ik werk wel door, zei moe venijnig. Ik word nooit gepensioneerd.
Het is niet meer dan billijk dat je me wat assisteert.
Ik hou van netjes en gezellig en mijn huis in fatsoen.
Goed, zei ik, ik zal wel helpen, omdat ik toch niets heb te doen.
`s Morgens moet ik al beginnen als stofzuigermachinist.
IK zuig van boven naar beneden, geen hoekje wordt door mij gemist.
Ik kan nu al koffie zetten en ik was, ik strijk en ik boen.
Ikdek de tafel, was de kopjes, omdat ik toch niets heb te doen.
We hebben achter ook een moestuin, die moet worden uitgebuit.
Dat kan je zelf wel, zei mijn eega, dat scheelt ons een hele duit.
En nou sta ik dan te spitten, poot andijvie, sla en meloen.
Ik heb de blaren in mijn handen, omdat ik toch niets heb te doen.
Mijn vrouw heeft twee grote poezen, die zijn zo lief zegt ze en mak.
Ze geven kopjes enspinnen, maar ik zit met de kattebak.
En die krengen kunnen miauwen, maar ja, dat ligt aan het seizoen.
Dan komt de kater van de buren, omdat die ook niets heeft te doen.
Is mijn kleinzoon soms wat knorrig, doet ie niks dan kattekwaad.
Dan zegt mijn dochter, ga naar je opa, die weet met zijn tijd geen raad.
Zij en oma gaan dan winkelenen in een restaurant een bakkie doen.
En ik? ik speel met kleinzoon indiaantje, omda ik toch niets heb te doen.
Mijn vrouw gaat vaak op theevisite, zij vermaakt zig opperbest.
En als ze thuiskomt, vindt ze het opgemaakte nest.
Eigenlijk ben ik een klungel, maar wat kan je daar aan doen.
Oma heeft het heft in handen, omdat ik toch niets heb te doen.
Ik ben dienstmeid, ik ben tuinman en ik dweil en poets en schrob.
En mijn vrouw doet of ze het heeft, want zij houdt er toezicht op.
Ik loop te zwoegen en tezweten met het hoofd als een pioen.
Ik raak verdulleme overspannen, omdat ik toch niets heb te doen.
van Marriejan.
18 januari 2005
Klik hiervoor begin
Hier een paar auto 's van OEGEMA
Nog meer weten over OEGEMA TRANSPORT?
kijk op deze link.
Link Oegema
Dit kan ook gebeuren; het was glad en nat en de weg was heel smal. iets remmen en het is gebeurd. Met een paar grote telescoopkranen weer op de weg gezet. Spiegel recht zetten en rijden weer. Dit keer veel geluk gehad.
Hier het kantoor, met een klein gedeelte van de loodsen,verder is er nog een garage, washal en een A.P.K.garage voor het keuren van vrachtauto`s laadkleppen en het eiken van tackograven.
Dit is groot en klein voor het snelle werk, b.v sneldiensten. Ook voor pech aan de weg voor de monteurs. Oegema garage is er voor iedereen. Oegema wasstraat is er ook voor klanten op afspraak.
Deze foto is genomen toen Oegema jr. getrouwd is. Dat is al een tijd geleden.
DE REIS NAAR WIT RUSLAND (BELARUS)
Donderdag 14 juni.
We zijn vanmorgen om 9.30 uur per bus vertrokken vanuit Hollandseveld.
Op een langdurige file na ging de reis door Duitsland prima.
Toch raken we door de file achter op het schema.
Om de 3 uur stopt de bus voor een pitstop.
Er zijn drie chauffeurs dus we hoeven niet bang te zijn dat ze in slaap zullen vallen achter het stuur.
In de bus is het gezellig iedereen praat wat met iedereen.
We kennen elkaar wel, maar het is allemaal nog wat aftasten.
Bij de Pool-Duitse grens een uur gewacht, na veel gepraat en passen controle konden we door. (eerst nog een pak D-E koffie afgeven)
Naarmate het donker wordt gaan we proberen om te slapen, enkellen op de stoelen en de rest op de grond, we hadden plaats genoeg.
Vrijdag 15 juni.
Om 8.30 uur pitstop in Kutna (Polen) bij een tankstation, wat opvrissen, koffie drinken en de maag wat vullen.
Om 9.00 uur bij de pools-Russische grens
We zijn in een bus met een Russisch kenteken van een Nederlandse eigenaar en een Russische begeleidster die alles zo goed mogelijk probeert te regelen.
Na heel veel controle en 5 stempels in ons paspoort is alles o.k, nog even een pak koffie afstaan en we kunnen verder.
Nu zijn we om 10 uur de grens over, na nog een controle mogen we door.
Onderweg staan ook controle posten(kai) langs de weg als je een ander district binnenrijdt.
Als we een pitstop hebben op een parkeerplaats, stopt er ook een heel oude bus, later zien we die wel vaker rijden.
Maar in deze bus blijkt een voetbalploeg te zitten uit Pinsk (bij Brest).
Ze zijn onderweg naar Minsk voor een wedstrijd en zeggen wel met onze bus te willen ruilen, dat doen we maar niet.
In Minsk aangekomen rijden we naar een internaat waar Luba, onze contactpersoon in Minsk ons opwacht.
Hier wordt alles gelost wat mee genomen is voor een opknapbeurt voor dit internaat.
Daarna rijden we naar de school van Luba voor een luns, twee uur te laat maar heel lekker gegeten.
Snel naar het hotel, even opfrissen en om 19.00 uur moesten we naar het circusgebouw van Minsk een voorstelling bij tewonen (dit viel wat tegen).
Om 21.20 uur weer naar de school van Luba voor een diner, het eten was lekker.
Nadien in 4 `taxi`s een race door Minsk naar ons hotel. Om23.30 uur slapen op een halve matras, maar het was een bed.
Zaterdag 16 juni
Om 7.30 uur opgestaan en een koude douche genomen.
Het districtwaarin ons hotel ligt is namelijk deze maand aan de beurtom geen warm water te hebben.
Om 9.00 uur ontbijt in de school van Luba en om 9.30 uur vertrokken met Svetta (van Wit-Ruschis consulaat) naar een soort Olympisch dorp/ sport complex voor winterspelen enz..
Er waren mensen aan het schansspringen op stro, beneden gekomen moesten ze weer met de trap naar boven.
In 1980 zijn hier de kampioeschappen gehouden.
Van hier gingen we naar Kathyn(gathyn) dit monument ter nagedachtenis aan de tweede Wereldoorlog is van 1976.
Het dorpje wat hier heeft gelegen is symbool voor heel veel dorpen in Wit-Rusland.
In de omgeving zijn veel bossen en er waren in de oorlog veel partizanenin deze buurt.
Deze werden door de plaatselijke bevolking geholpen tot groot ongenoegen van de nazi`s.
In kathyn werd de gehele bevolking in een gebouw gedreven en het gebouw werd in brand gestoken.
Een man, Jan Kamynski, ontkwam, hij was namelijk niet thuis.
Op 1 na kwam iedereen in de vlammen om, die ene was ongelooflijk maar waar, de zoon van Jan Kamynski.
Dit gebeurde op 22 maart 1943. Overal waar een huis had gestaan staat nu een klokje dat om de 1,5 minuut klinkt.
Enkele feiten:
209 steden verwoest.
9200 dorpen plat gebrand.
2.230.000 mensen omgekomen =een kwart van de bevolking.
Na de rondleiding reden we naar de "Mount of Glory". Dit is een kunstmatig, zeer hoge heuvel met er bovenop een gedenkteken in de vorm van 4 bajonetten die de lucht in steken.
Het getal 4 is simbool voor de vier bevolkingsgroepen die samen hebben overwonnen (Glory).
Ook de aarde waarvan de heuvel is gemaakt, komt bij deze volken vandaan.
Er waren 3 bruidsparen. Het is traditie dat een bruidtspaar bloemen legt en een toast uitbrengt bij een oorlogsmonument.
Dit als dank dat zij in "vrijheid" kunnen trouwen en leven.
Na een stevige klim en afdaling weer met de taxi terug naar Minsk voor de lunch, het eten is goed en goed verzorgd.
Nadien gingen we naar de kunstenaarsmarkt waar van alle soorten handwerk werd verkocht. bv houtsnijwerk en matroeska`s.
We zijn nog in een warenhuis wezen kijken naar goedkope cd`s, en daarna wat gedronken in een restaurant,
Verder hebben wij nog een kerkdienst meegemaakt in een Rusisch-Orthodoxe kerk, daarna gewandeld langs het water "het eiland van de tranen" (eiland voor de gevallenen in de Afganistan-oorlog).
Zondag 17 juni
Vroeg, 6.00 uur opgestaan. we kregen s`avonds al een lunchpakket mee en hebben op de stoep van het slaaphotel ontbeten.
Om 7.00 uur kwamen de taxi`s die voor vervoer zorden. Op naar het station van Minsk, om 8.20 uur vertrok de trein naar Gomel
Na een reis van 6 uur komen we om 41.30 uur aan in Gomel Daar was onze gastheer Vladimir Kleiner aanwezig voor de verdere excursie.
De bedoeling is dat we gelijk naar zwaar besmet gebied zullen reizen, maar een paar personen haakten af.
We komen via een controlepost aan in Vjetka, vroeger een welvarend dorp van 600 gezinnen. Er wonen nu nog 8 mensen, meest ouderen die niet willen vertrekken.
De natuur herneemt zijn leven maar de bewoning van de mensen is triest en de omgeving doet luguber aan omdat je weet dat het zwaar radioactief is.
Overal staan bordjes langs de weg met de bekende driehoekjes
We mogen een huis bekijken, het is er binnen erg netjes maar zeer armoedig. Het huis heeft maar èèn kamer daar wonen een moeder met twee zonen.(oude mensen)
Dit dorp is het verdwenen dorp, helemaal onder het zand geschoven met zware machines, die staan er nog soms zie je nog een punt van een dak, meer niet.
Daarna werden we naar onze slaapgelegenheid gebracht.
Wij ,ik en mijn zoon hebben een nacht bij een gastgezin geslapen, de rest in een voormalig sanatorium van een failliet gegane fabriek.
Dit is Erwin met kennissen van ons uit Gomel.
Maandag 18 juni
s`Morgens om7.30 uur opgestaan en warm gedouched, om 9.00 uur ontbijt.
We gaan naar Tsjerucha. We bekijken de school van Sergei, een jonge hoofdonderwijzer van 28 jaar.
Hij weet met wijnig middelen, en met hulp van Vladimir veel voor elkaar te krijgen.
Het is er schoon en er wordt in de klaslokalen druk geverfd en behangen, de kinderen zijn wel vrij maar het onderwijzend personeel moet de boel onderhouden.
Vervolgens rijden we naar een staatsboerderij in Tsjerrucha, er zijn daar 180 melkkoeien 300 stuks jonvee.
Ongeveer 20 km verderop is nog een kolchose met 66.000 varkens. Als we terug gaan naar Gomel, stoppen we bij het internaat waar Vladimir Kleiner vroeger directeur was.
De nieuwe directeur maakt er een zooi van, alles is kapot en vies in de slaapzaal stinkt het de bedden zijn kapot en vies.
Daarna hebben we een huis bezocht waarin een Russich-Orthodoxe Kerk is gevestigd, daar is alles bewaart gebleven in de oorlog, nu wordt er een nieuwe kerk gebouwd.
Na het avond eten gaat de groep om 19.30 uur naar een kindertheater voor een try-out onder leiding van Valery Kurdimov, het is een stuk over de geschiedenis van de mensheid. Titel "Life".
Nog wat kletsen en wat drinken gaan we om 00.30 uur naar bed in het voormalig sanatorium.
Dinsdag 19 juni
Vanavond moeten we de nachttrein nnar Brest halen. We pakken s`ochtends al vast wat spullen in. Na de douche om 9.00 uur ontbijt.
We gaan met de stadsbus naar het centrum van Gomel om een waren huis te bezoeken, en wat te wandelen in het stadspark, nadien nog een kathedraal bekeken.
Na de wandeling gingen we naar een gezellig terras en dronken en aten wat. Alles is in Wit-Rusland te koop alleen voor mensen met veel geld.
Hierna(het terrasje dus) kwam de rondvaartboot over de Sjost terug aan de kade en we hebben een prachtige tocht gemaakt over de rivier.
Vladimir had het eten geregeld om 17.00 uur , Z`n vriend haalde ons met z`n busje bij het park vandaan.
Na het diner naar het sanatorium om de bagage te pakken en ons nog even op te frissen.
Om 19.30 uur naar Vladimir en zijn vrouw om nog wat zaken te regelen, en afscheid te nemen.
Daarna om 20.15 uur naar het station, en de trein vertrok om 21.00 uur uit Gomel richting Brest.
Na verloop van tijd komt er in de ene coupè een fles wodka op tafel en komen de verhalen los over de afgelopen dagen.
Iedereen zoekt niet al te laat de slaapbank op en kruipt in de slaapzak.
De geleverde spullen in de trein zijn vies en gebruikt, dan maar liever onder je eigen jas of vest.
De nacht is een beetje onrustig en echt uitgerust zijn we dus niet.
Woensdag 20 juni.
We komen om 8.30 uur aan in Brest op de grens met Polen, daar komen nog enkele mensen bij de groep die ergens anders zijn geweest.
We worden een stationrestauratie ingeloodst en hebben hier een klein ontbijtje met koffie en thee.
We hebben 16 plaatsen in de trein, en zijn er maar 14 nodig.
Eerst moet er geld gewisseld worden en dan gaat een groepje met een vuilniszak vol roebels de tickets kopen.
Het duurd al met al 1 uur voor dit alles rond is.
De rest staat wat te wachten op het perron, enkelen kopen wat fruit.
Als alles klaar is gaan we in een supermarkt brood, beleg, enz. kopen voor onderweg
Het kost in onze ogen bijna niets.
Dan gaan we naar het oorlogsmonument van Brest.
Hier zijn 22 juni herdenkingen met president en buitenlandse hoogwaardigheidsbekleders.
Er wordt ijverig geveegd en ook door groepen schoolkinderen geoefend met een dansje enzovoort.
Op deze plaats, was tijdens de inval van de nazi`s een soort "stad in een stad" van militairen.
Ondanks dat Hitler een geheim verdrag had gesloten met Stalin, viel hij hier vanuit Polen de toenmalige Sovjet-unie binnen.
Op het moment van de inval was het vakantie en een groot deel van de militairen was met het gezin op vakantie.
In de militaire stad waren 7000 mensen, mannen, vrouwen en kinderen achtergebleven en deze konden het natuurlijk niet alleen af.
Ze doken de schuilkelders in en wisten het al met al 2 maanden vol te houden.
Natuurlijk raakte het water en het eten in de schuilkelders op!
Als mannen s`nachts probeerden in hun helmen wat water uit de rivier te halen, werden ze door de nazi`s opgewacht en als ratten doodgeschoten.
Er is een groot beeld gemaakt met als titel "Dorst", hier zie je een soldaat op zijn buik naar de rivier kruipen.
Het hele dorp/stadje is tenslotte omgekomen, door gevechten of door honger en dorst.
Het hele terrein is èèn groot indrukwekkend monument.
Eerst koffie gedronken en toen naar het station, we moesten nog door de douane en dat kan soms nog uren duren.
We moesten allemaal een formulie invullen met:
........... Hoeveel bagagestukken.
........... Geld : ja of nee.
........... Bestemmingsdoel.
........... Paspoortnummer.
En meer van die ongein en dan ook nog in het Russisch!!
Met wat kunst en vliegwerk kwam uiteindelijk alles door de douane.
Onze trein vertrok om 15.30 uur richting Hannover.
We werden verdeeld over diverse wagons en coupè`s, en er waren daar veel vreemde figuren.
Er waren ook Mongoolse mensen aan boord, een Mongoolse vrouw lie een beetje de gang op en neer en kwam bij ons zitten.
Ze zij in gebrekkig Duits dat ze bang was en wees naar haar coupè en zij "nicht gut"
Ook vertelde ze dat zij naar haar dochter in Arnhem ging, volgens ons verzin je zoiets niet, n.b. Arnhem!
Er waren ook nog 2 jongens uit Korea bij ons in de wagon.
Ze verdwenen even later in de hut met nog twee andere figuren. (tatoeagefiguren).
Nog geen kwartier later waren ze terug en hadden slaande ruzie, het bloed zat op de ramen en in het gangpad op de loopstangen.
Èèn van de jongens draaide heel vreemd met de ogen en wist niet meer wat hij deed of zei.
Ze waren al aan de wodka geweest, en volgens ons hadden die engerds hun drugs of zoiets gegeven.
De trein werd stil gezet en schoon gemaakt, vervolgens werden de twee vechtende jongens afgevoerd, geboeid en wel, met bagage.(door politie)
Toen bleek ook waarom die Mogoolse vrouw zo bang was, ze was gedwogen geweest om met die twee jongens in èèn coupè te slapen.
Toen die twee meer drank gingen gebruiken werden ze aantastelijk, ze hadden haar gestomp en geslagen.
We dronken nog wat en gingen slapen, dat is te zeggen.
Om 01.00 uur werden we gewekt door de douane, paspoort controle. En niet èèn keer, maar drie keer met tussen pozen van een half uur.
O.k alles gehad, dachten we. Na weer een half uur stond de trien stil en werden we het bed en de trein uitgejaagd.
De achterste twee treinstellen gingen niet verder en we moesten twee treinstellen verderop naar voren weer opnieuw instappen, twee keer heen en weer gerendom de bagage te verhuizen.
Uiteindelijk weer een coupè bemachtigd en een poging om te slapen mislukte, dan maar wodka drinken en wat praten.
We hebben die vreemde figuren die zijn opgepakt door de politie nooit weer gezien.
Donderdag 21 juni
Een uur later dan geplanned komt de trein in Hannover aan. Om 6.15 uur.
We ontdekken dat onze trein naar Hengelo pas om 8.30 uur vertrekt, alwaar we dan om 10.00 uur kunnen zijn.
De Mongoolse dame durft niet alleen over Oberhausen naar Arnhem te reizen en wil met ons via Hengelo.
Dit blijkt mogelijk te zijn.
We eten en drinken op het station nog wat tot onze trein vertrekt naar Hengelo.
Onderweg een taxi gebeld met aanhanger voor onze bagage.
We rijden al pratend richting huis en worden op volgorde thuisgebracht en om 12.00 uur is iedereen op de plaats van bestemming.
Een kort verslag van een reis om nooit tevergeten
Klik hier voor begin.
Klik op gastenboek.GASTENBOEK
mail me KLIK HIER
DE REIS NAAR LETLAND
IK ben op zaterdagmorgen om 7 uur uit Balkbrug vertrokken richting de grens van Duitsland.
Via Bremen, Hamburg, Lubeck en Wismar naar Rostock. Met de nodige koffiestops en files
waren wij mooi op tijd in de haven.
Vervolgens krijg je de hele papier winkel: invoer, boot, paspoort, ect.
Na veel misverstanden toch voor 7 uur op de veerboot terecht gekomen.
We gaan nu richting Liepaja. De boot was oud maar het restaurant was goed, ook het drinken voornamelijk bier en rum ging er best in.
De meeste chauffeurs aan boord kwamen uit Estland, Letland, Litouwen en een enkele Rus. Er was ook nog een Duitser.
Na een paar uur waren de meeste stomdronken en vielen in slaap; enkele in de kooi maar de meeste in het restaurant.
Wij zijn dus ook maar naar de kooi gegaan.
De volgende morgen (zondagmorgen) om 8 uur gingen we ontbijten maar er was maar een paar man. De rest was nog in coma.
Na het eten een beetje aan dek gekeken, maar daar was ook niet veel te zien: voor water, achter water, rechts water en links water.
Later wat film en TV gekeken, wat gegeten en gedronken en gepraat tot ongeveer 7 uur.
Aankomst in Liepaja, om 8 uur aan wal gegaan en daar weer de papieren rompslomp.
De vrachtwagen bleef daar en moest dus gekeurd worden voor Letlands kenteken.
Om 11 uur alles klaar: papieren, kenteken, getankt en toen naar bestemming gereden.
Van Liepaja richting Saldus naar Riga. Van Riga naar Valmiera. Vandaar de veen gebieden in en de auto afgegeven op bewaakt terrein. Dat was maandagmorgen om 5 uur.
Vandaar met de taxi naar een hotel in Valmiera om een paar uur te slapen.
Na een paar uur slapen moest ik terug naar de auto, er moest op een paar plaatsen gelost worden; onderdelen voor het veen transport en veen bewerking.
Maandag avond om 22 uur waren we weer terug in het hotel. Daar een beetje gegeten, gedronken en geslapen.
De volgende morgen ben ik opgehaald door de eigenaar van de veenderij, daar wat rond gekeken en naar een andere veenderij wezen kijken in Rujiena aan de grens van Estland (dat was dinsdag).
Woensdagmorgen ben ik weer met eigenaar (Herman Zomer) op pad geweest. Overal gekeken en nog wat onderdelen gehaald in Riga. Dit alles met de personenauto van Zomer.
Donderdagmorgen vroeg opgestaan om terug te gaan naar huis. Eerst nog gekeken op een andere veenderij van Zomer, in de buurt van Bauskaen. Vandaar zijn we op weg naar huis gegaan. Van Bauskaen richting Dobele en via Saldus weer naar Liepaja. Daarna langs de kust naar Klaipeda Toen was er weer een probleem; wij moesten om Kaliningrad (Rusland) heen; daar moet je een visum voor hebben
Door Polen was te gevaarlijk;dus weer op de boot van Klaipeda naar Sassnitz (D). Dat ging goed. Vandaar naar Rostock, Lubeck, Hamburg, Bremen, Zwartemeer naar huis.
Het was een mooie reis.
Ik heb 40 jaar bij Oegema Transport gewerkt; nu ben ik vutter (gepensioneerd)
Jan Kuiper.
Klik op gastenboek.GASTENBOEK
veel kijk plezier.
