Lilian en Jan Schreurs Huyskens
kinderen: Jenny, Jan en Mark

Hierna volgt het verhaal van Lilian, Jan, Jenny, Jan en Mark

De ‘vroege periode’, 1963-1983

Lilian werd geboren als oudste dochter van Mathieu en Tiny op 30 Maart 1962.

Op de Maaslandstraat groeide zij groot. Zij werd onderwijzeres met een grote voorliefde voor de kleintjes. Na wat gekets en gedoofde vlammetjes kwam ze de ware Jan tegen, trouwde met hem in 1983 en vetrok naar een zolderetage met ‘drie voordeuren’ in Amsterdam.

Amsterdam, Admiraal de Ruiterweg 158, 1983-1985

Ze begonnen letterlijk op sinaasappelkistjes. Lilian volgde een jaar lang een opleiding voor receptioniste en vond een baan bij de ‘Internationals Journals Group’. Jan werkte op de Vrije Universiteit en promoveerde daar in 1985. Op de dag dat zij uit Amsterdam vertrokken naar Rijswijk werd hun zolderetage ‘onbewoonbaar’ ver-klaard. Dat was het einde van een kraak-periode in Amsterdam.

Rijswijk, Prinses Beatrixlaan 136, 1985-1989

Jan werd geoloog bij Shell in Rijswijk. Het bedrijf waar Lilian werkte verhuisde op dezelfde dag naar Den Haag en zo kwam Lilian terecht bij Martinus Nijhof met de zorg van alle buitenlandse tijdschriften.Van zolderkamers naar een ruime flat aan de Prinses Beatrixlaan. Nog steeds geen tuin, maar nu wel een balkon dat al gauw volstond met Lilian’s plantjes.

Jenny werd daar geboren op 29 Juli 1987. De vroedvrouw woonde schuin onder ons, maar Jenny kon zelfs daar bijna niet op wachten. Ons prinsesje werd twee jaar oud op de dag, twee jaar later in 1989, dat we definitief de deur in Rijswijk dichttrokken. De meeste van onze spulletjes waren toen al op weg naar Engeland. Met de rest vertrokken wij zelf richting Herkenbosch, naar ons pas gekochte vakantie-huisje.

Engeland: 6 Burn Close in Oxshott, 1989-1990

Na een maand in het centrum van London was ons huis in Oxshott (Cadaques) helemaal geverfd. Afscheid dus van die aardige adelijke dame in het Nell-Gwyn House die onze koningin-moeder nog persoonlijk gekend had. Jenny, die tot dan toe niet veel meer gezien had dan een balkon, werd een buitenkind, genietend van ons prachtig groot gazon en een heerlijke zomer. Een graag geziene kwebbeltante bij onze buren. Daar werd onze Jan geboren op 16 Juni 1990. Alweer een prachtige zomer. Ons huis kreeg echter last van de droge zomer en we moesten noodgewongen verhuizen omdat er grote scheuren in de muren kwamen.

Engeland: 21 Ruxley Ridge, 1990-1993

Zo’n huis waar iedere Engelsman van droomt, op een berg vlakbij een kasteeltje. Het bos, ‘de common’, begon in onze achtertuin en daar brachten de kleintjes heel wat gelukkige uurtjes door. Een zwangere Lilian had steeds meer moeite de dubbele buggy de berg op te duwen. Onze Mark werd geboren op 29 Oktober 1991, gewoon thuis, en in Engeland was dat een zeldzaamheid waar onze huisarts zelfs geen raad mee wist. Iedere zomer ging het richting Herkenbosch waar het vakantie huisje langzaam gemoderniseerd werd om ons groter groeiende gezin te herbergen. Na nog twee jaar werd Jan in 1993 door Shell overgeplaatst naar Brunei in Borneo. Het huisje in Herkenbosch werd volgepropt met boeken en winterkleding die toch niet meer nodig waren. De rest vertrok in een container naar de Zuid Chinese Zee.

Brunei, H14/13 Seria, 1993-1995

De eerste weken in Shell’s gasthuis maakten we kennis met de andere inwoners van dat kleine Brunei landje, de tjitjaks, de enorme regenbuien en de vochtige warmte. We kregen een aardig huisje met een grote veranda met uitzicht over het oerwoud. Mark, al rondkruipend, werd een kever en kakkerlakken expert en het hele gezin zat maar al te graag in het pierenbadje om een beetje af te koelen. Lilian reed iedere dag met onze oude Pajero vol met kinderen op en neer naar school. Binnen twee maanden had zij ook al een baan: op de Panaga Kindergarten. Mark is dus bijna op school opgegroeid. In September 1995 kregen we een groter huis aangeboden, dichter bij school, dus….

  
 

Brunei F2/22 Panaga, 1995-1998

Zo’n beetje het oudste huis in het Shell kamp, maar wel oergezellig. Achterin de grote tuin, onder de bomen, stond permanent ons grote zwembad. Iedere dag lekker afkoelen.

Door de tropische buien was het zwembad soms meer een eilandje waar we met de rubberboot omheen konden varen en zelfs het zwembad is meerdere keren overgelopen in een enkele regenbui.

 Na twee jaar was Lilian hoofd van de Kindergarten met zo’n 50 kindjes en drie juffen. Vanuit ons huis konden de kinderen nu zelf op de fiets naar school, tussen de apen, bananen en toekans door. Iedere dag van het weekend ‘s ochtends ontbijten op het strand tot het daar te heet werd en we thuis het bad weer indoken. Sinterklaas en kerst met de airco zo hard mogelijk aan om toch maar een beetje de sfeer te maken. Lange tochten door de jungle, naar de lokale Ibans, longhouses en grotten in de binnenlanden met Jan’s trouwe Jeepje.

Onverwacht een bericht uit Nederland; Roger met een ernstig ongeluk en dan is Brunei opeens veel te ver weg. Lilian vliegt alleen naar huis, naar de begrafenis van Roger. Hij is nog altijd dicht bij ons en vaak denken we bij onze reizen dat juist hij dat wel mooi gevonden had.

Dan in het laatste jaar de grote bosbranden en dagen zonder zon. Een onverwacht telefoontje van een ex baas die Jan graag naar Egypte wilde hebben. Nooit aan gedacht, maar waarom niet en in Cairo zijn er meer scholings-mogelijkheden voor Jenny, die toch al bijna de lagere school afheeft, en ook wat dichter bij huis. Dus weer pakken en vaarwel Brunei waar we nog met veel goede herinneringen aan terugdenken.

  
 

Egypte, 8 Moharam Shawky, 102, 1998-1999

Zo groen en stil als Brunei, zo dor en druk is Egypte. Een grotere overgang is er niet. Zelfs na een jaar in Egypte zijn we vaak nog verbaasd over de chaos in Cairo. De kinderen zijn al gauw gewend in de school villa. Langzaam ontdekken we Egypte, van Sinai tot Luxor, van Nijl vallei tot zand woestijn. Lange weekenden trekken we rond in het land van de pharaos en Mozes, slapen onder een indrukwekkende sterrenhemel, of onder een dikke laag stofzand in een zandstorm. Dan weer terug naar een druk Cairo, naar onze grote flat, maar weer zonder tuin. Jenny is nu door haar lagere school heen. Vanaf Sept 1999 gaat ze naar een Britse school, waar ook de Nederlandse school nu gevestigd is. Zo houden we ze toch bij elkaar.

In Juni 1999 verhuisden we naar een kleine villa met wat meer eigen ruimte en voor Lilian weer een mooie tuin.

Of we nooit moe worden van al dat verhuizen? Zeker weten.

Groetjes van ons allemaal