The Ghost Railroad to Bahariya

April 2001, Western Desert

De Verlaten Spoorweg naar Bahariya

Back to home page,
terug naar home page

The route, some 965 km in total. Campsites marked with CAMPT1, CAMPT2, and CAMPT3
De route, in totaal zo'n 965 km. Kampeerplekken aangegeven met CAMPT1, CAMPT2 en CAMPT3

25-28 April 2001

Probably the last trip before the hot season took us to an abandoned railroad track east of Bahariya in the Western Desert. This time we travelled with the seasoned Holling family. They have travelled to almost all remote parts of Egypt and proved to be good company.

We needed to take extra fuel because we would travel most of the time off the beaten track, with a large dunefield separating us from civilisation (and petrol stations) in Bahariya.

Why this railroad?

The most simple answer is because we saw it on a map and were not clear about its purpose. It would be close to the old caravan routes from the Fayum and from the Nile valley to Bahariya, which would give us an opportunity to explore these old tracks.

The first day we made it to a nice camping site south of the famous valley of the whales (Zeuglodon Valley), sheltered between big sandstone rocks. The family is now very trained in setting camp and we had our two tents solidly anchored and fully ready for the night within 30 minutes. To celebrate the occasion (and to impress the Hollings) we had taken ice-cream along and packed it between big blocks of ice in the coolbox. The ice-cream was still cool, but not solid anymore (milkshake was a better description) and if anybody want to try taking ice-cream they better take a 4-star freezer along as well.

Camp T1, south of the valley of the Whales, in the shelter of big blocks of sandstone.
Campeerplek 'T1', ten zuiden van de vallei van de walvissen, beschermd tussen grote blokken zandsteen.

The second day we headed almost straight south to try to intersect the old caravan route from the Fayun (south of Cairo) to the oases of Bahariya. The track was marked on our GPS and to our big surprise it proved to be spot on. The caravan track is clearly recognisable, not only by the many car tracks, but also by the stone markers (little stacks of stone) along the track. In between the car tracks one sees very clearly the old tracks left by the camel caravans. These tracks follow the easiest routes through the wadi's and we could travel twice as fast compared to the slow driving through the surrounding soft sandy gravel desert surface.

To reach the railroad track we had to abandon this old 'highway' to drive even further south. The desert in this area is very monotonous and relatively flat. We subsequently intersected the old caravan route from the Nile Valley to Bahariya, again a very clearly recognisable track some 100 m wide with many winding car and camel tracks.

Finally the main purpose of our trip appeared as clearly elevated dike, running almost east-west. The railroad has been completely dismantled and only the numerous big iron pins that we found everywhere along the track testified that we had indeed found our railroad. We decided to follow the track to the west, to investigate where it would be going and what its purpose would be. The cars just fitted the railway gauge and soon we spotted areas along the track, littered with many remains of oil cans. They were a bit rusty, but the embossed Shell Logo and underneath the text 'Shell Spirit' was clearly recognisable. The Shell logo has evolved through time and a quick check home revealed that this was used in the period from 1904 to 1909.

Shell Logo on a rusty can 'Shell Spirit' probably dating from 1904-1909.
Shell Logo op een roestige kan, waarschijnlijk daterend uit 1904-1909.

Just before the big dunefields to the east of Bahariya (Abu Mukharry dunes) the track split into various branches spreading over a wide plain with some remains of a building and a loading station. The plain was obviously scraped clean and from rocks lying along the tracks we conclude that the railroad has been used to transport iron ore (hematite and goethite), that was found at the surface, to the Nile valley. There still is a live iron mine near Bahariya, some 30 km from where we found the loading station.

We found some pieces of railroad with a date mark '1887'. The iron bars were probably re-used many times in the past and if we assume a lifetime of some 20-30 years, we can date the loading station to the beginning of this century, fitting with the dating of the Shell oil cans.

Navigating in the desert. Following Thomas, but checking on compass and GPS
Rijden in de woestijn, achter Thomas aan, maar een extra oog op compas en GPS.

The area around the loading station appeared to a much more interesting desert, but we had to backtrack a bit because of the loose sand near the Abu Mukharry dunes. Not far away we picked up an old track again, heading straight north, with the dunes to the west. Here we spent our second night, camping in a saddle between two sandstone hills and still with relatively cold beer (marked CAMPT2 on the map). A bit windy, but nothing to worry about.

The next day found us in good spirits for the drive to Bahariya. Following decent tracks this was relatively easy and around noon we were back on the blacktop just north of the Abu Mukharry dunes.

The Hollings took us to the hot spring in Bahariya, which is a big concrete basin filled by warm water from a deep well. The water temperature is some 30 degrees. Because of Friday (the 'Sunday in Arabic countries) the spring had many other visitors that were quite interested in seeing us whities getting into the pool. The ladies had a lot of male attention, but some condemning looks from a local 'matrone' that was sitting with a number of other ladies away from the pool, behind a large cloth. Whatever, after two nights without water it is difficult to remember (or to care about) cultural restrictions.....

We spent our last night on the flank of a hill overlooking the Bahariya oases to the north (marked CAMPT3 on the map). The red sandstones capped by tight bluegrey limestones are known for fossil dinosaur bones. We found some nice plant prints in a sandstone nodule. The campsite was more or less on top of a sanddune. The strong winds created a small dune in the Holling's tent during the night, but spared our own little tents.

Continental red sandstones, deeply incised, near our last campsite (CAMPT3) in Bahariya.
Rode (continentale) zandsteen afzetting, diep doorsneden, dichtbij onze laatste kampeerplaats (CAMPT3) in Bahariya.

Saturday, the last day, would see us home, but not before a nice breakfast with 'Max', tourguide and owner of the 'New Oases' hotel, in the old centre of Bawiti, the 'capital' of Bahariya.

The long drive home (some 400 km) is boring after the desert, but hey, who cares after such a nice trip.

Back to home page

25-28 April 2001

Waarschijnlijk onze laatste trip voor het hete seizoen. Ons doel was een verlaten spoorlijn ten oosten van Bahariya in the Westelijke Woestijn (Libische woestijn). Dit keer reisden we samen met de duitse familie Holling, oude rotten in woestijn reizen, die bijna alle afgelegen plekken in Egypte al bezocht hebben.

We hadden ook extra diesel nodig omdat we toch een heel groot stuk door de woestijn moesten, met een vrijwel ondoordringbaar zandduin gebied tussen ons en de beschaving (en de tankstations) in Bahariya.

Waarom naar deze spoorweg?

We hadden het traject op een kaart gezien en het gebied leek ons de moeite van een bezoek waard om uit te vinden waar die spoorlijn voor diende, want wie bouwt een spoorlijn midden in de woestijn? We zouden dichtbij de oude karavaan routes komen die vanuit de Nijlvallei en vanuit de Fayum (ten zuiden van Cairo) naar de Bahariya oase leidden.

De eeste dag bereikten we een mooie kampeerplaats ten zuiden van de beroemde vallei van de walvissen (ten westen van de Fayum, gemarkeerd met CAMPT1 op de kaart).

Na zoveel trips in de woestijn weet iedereen precies wat er moet gebeuren en het opzetten van de tenten is nu dus echt teamwerk en binnen een half uurtje gepiept. Speciaal voor deze trip hadden we ijs meegenomen als toetje, helemaal ingepakt tussen blokken ijs in de koelbox. Het ijs was nog wel koel, maar meer te vergelijken met een milkshake. Dus als iemand dit nog eens wil proberen raden we een 4 sterren koelkast aan.

De volgende dag reden we zuidwaards om te proberen de oude karavaan route van Fayun naar Bahariya te vinden. Die route stond op m'n GPS kaart en tot onze grote verbazing was dat op de meter nauwkeurig. De route is duidelijk herkenbaar door de vele sporen, van auto's en kamelen, en bovendien ook nog eens gemarkeerd door stapels stenen. De route volgt de gemakkelijkste weg door de wadi's en we haalden gemakkelijk zo'n 60 km/uur, veel gemakkelijker dan het 'ploegen' door het zachte zand/grind in de woestijn.

Verder naar het zuidwesten moesten we jammergenoeg deze oude autoweg verlaten om door te steken naar de spoorlijn. In dat gebied is de woestijn erg monotoon en vlak en we kruisten de oude karavaan route van de Nijl vallei naar Bahariya, weer zo'n duidelijke zone van zo'n 100 m breed met door elkaar vlechtenden auto- en kamelensporen.

Rond de middag stonden we op een soort dijk die van oost naar west door de woestijn sneed: de oude spoorlijn.

Op de oude spoorbaan, een gemakkelijk te volgen traject met de breedte van de auto.
Driving on the old railroad for once easy and just fitting the width of the car.

Die spoorlijn is volledig ontmanteld en alleen de vele ijzeren pinnen in het zand langs het traject bewezen dat we inderdaad onze spoorlijn gevonden hadden. We besloten de lijn naar het westen te volgen, naar het eindpunt. De auto's pasten precies op de spoorbreedte. Op sommige plaatsten langs het traject lag het vol met oude olie blikken, een beetje roestig, maar met het oude Shell logo nog duidelijk herkenbaar, met daaronder de text 'Shell Spirit'. Het Shell symbool is door de tijd geevolueerd en na dat allemaal thuis opgezocht te hebben concluderen we dat de blikken die we in de woestijn vonden dateren uit de periode van rond 1904-1909.

Net voor het grote duingebied ten oosten van Bahariya (Abu Mukharry) splitste de lijn in verschillende richtingen over een vlakte met de restanten van een gebouwtje en een laadperron. De vlakte was duidelijk afgeschraapt en op grond van steenblokken die we vonden denken we dat de spoorlijn diende om ijzererts te vervoeren (heamatiet en goethiet), dat in dit gebied aan de oppervlakte lag. Er is nog steeds een ijzermijn dichtbij Bahariya aan de andere kand van de duinen, zo'n 30 km verderop.

De ruines van een gebouwtje aan het einde van de spoorweg. Hier werd blijkbaar ijzererts geladen.
The ruins of a little building at the end of the railroad. This must have been a loading station for iron ore.

We vonden stukken rails met een merkteken en de datum '1887'. Die rails zijn waarschijnlijk hergebruikt en als we aannemen dat ze zo'n 30 jaar meekunnen dan betekent dit dat de spoorlijn dateert uit het begin van deze eeuw, vergelijkbaar met de datering van de Shell blikken.

Op zoek naar een campeerplek moesten we een heel stuk terug om de zandige vlakten te ontwijken rondom de Abu Mukharry duinen. We vonden weer een oude woestijn route, naar het noorden, met de duinenvelden in het westen. Daar brachten we onze tweede nacht door, met de tenten opgezet in een zadel tussen twee zandsteen rotsen en nog steeds met koel bier (gemarkeerd als CAMPT2 op de kaart). A beetje windige nacht, maar niets om niet van te slapen.

Goed gehumeurd begonnen we de volgende dag aan het traject naar Bahariya, om de Abu Mukharry duinen heen. Op een goede track ging dat buiten verwachting snel, en rond het middaguur waren we alweer op de verharde weg.

De Hollings namen ons mee naar de 'hete bron' in Bahariya, een groot betonnen bassin dat gevuld wordt met heet water uit een diepe put. De temperatuur van het water is zo'n 30 graden. Omdat het vrijdag was waren er meer mensen voor een wasbeurt, allemaal heel geinteresseerd om de 'witjes' te zien baden. Met name de dames hadden veel bekijks van het manvolk, maar ook afkeurende blikken van een 'matrone' die samen met de andere vrouwen afgeschermd achter een doek zat. Normaal houden we wel rekening met dit soort culterele verschillen, maar na twee dagen woestijn, zonder water, konden we ons daar niet meer echt om bekommeren....

Een duik in de 'hete bron' van Bahariya met veel geinteresseerd publiek.
A bath in the Bahariya hot spring, with an interested, mainly male audience.

Onze laatste nacht kampeerden we op de flank van een heuvel met uitzicht over de Bahariya oase naar het noorden (CAMPT3 op de kaart). De rode zandstenen (continentale afzettingen) hier zijn bekend voor dinosaurus botten, maar we vonden alleen een mooie afdruk van een plant in een zandsteen nodule. De kampeerplek was min of meer op een zandduin. De sterke wind 's nachts bouwde een klein duin in de tent van de Hollings, maar onze tenten hadden daar gelukkig geen last van.

Uitzicht vanuit onze campeerplaats (CANPT3) over de Bahariya depressie naar het noorden.View from our campsite over the Bahariya depression to the North.

Wachten op zonsondergang op een heuvel achter ons kamp in Bahariya.
Waiting for sunset on the hill behind our camp in Bahariya

Zaterdag, terug naar Cairo, maar eerst een uitgebreid ontbijt bij 'Max' een bekende van de Hollings, woestijngids en eigenaar van het 'New Oases Hotel' in het oude centrum van Bawiti, de 'hoofdstad' van Bahariya.

Een lange rit naar huis (zo'n 400 km), maar met goede herinneringen aan een goed geslaagde trip.

Terug naar home page


@ J. Schreurs April 2001.