Serabit El Khadim, 27-28-29 January, 2000

We vertrokken uit Cairo op donderdag 27 January 'savonds, uitgezwaaid door een denderende regenbui die boven Cairo lostbarstte. Nog nooit zoveel regen hier gezien, zelfs hagel. Het leek wel Nederland. Die bui bleef ons achtervolgen tot in de Sinai. Behoorlijk koud door de straffe wind, maar de eerste nacht in een hotel merk je daar dan toch niet zo veel van. De volgende dag met goede hoop op weg naar het zuiden van de Sinai. Wat spettertjes hier en daar, donkere luchten en een koude wind. Als het te koud werd dan konden we nog altijd terug in het Hotel, dat was het plan. Veel wadi's hadden nu water, of beter een hoop modder, en het leek wel modder crossen in Borneo. Na een uur over zandwegen zochten we bij een bedouinen dorpje een gids die verder meereed naar de voet van Serabit El Khadim. Niet dat je een gids nodig hebt, maar de weg voert door het gebied van deze bedouinen en het is gewoon beter om deze mensen om toestemming te vragen, per slot van rekening beschouwen zij zich al van oudsher als meesters van deze streken. We left Cairo on Thursday 27 January after work, chased by a severe rainshower flooding Cairo. Luckily we had packed everything in the car, rather than on the roof-rack. In our two years here in Egypt we have not seen as much rain as on that evening; almost feeling at home in the Netherlands. The rain followed our car into the Sinai with dark skies and even hail. The first night in Ras Sudr, sheltered by a nice Hotel was OK. The next day we drove further south, still under dark skies, but without any rain. If the weather would turn bad, as forecasted, we could still decide later to return to the hotel.... that was the plan. Some wadi's still carried water from yesterday. The mud reminded us of the jungle in Borneo and plastered the car. After one hour on gravel roads we picked-up two Bedouin guides that accompanied us to the base of Serabit El Khadim. You don't really need a guide, but the area has always been theirs and it is better to honour their customs and rely on their hospiltality. The Sinai is Bedouin .............

Hathor, queen of turquoise, the mountain Temple of Serabit El Khadim

De wet van de woestijn is ongeschreven, maar eenmaal onder hun hoede kan je niet veel meer gebeuren. De tempel van Serabit El Khadim is niet bereikbaar per auto, maar een lekkere klim na twee uur in de auto is een hele verademing. Prachtig uitzicht, en de klim is hooguit 45 minuten, zelfs met kinderen.

De tempel Serabit El Khadim is gewijd aan de godin Hathor, 'queen of turqoise', zo'n beetje de beschermheilige van de mijnwerkers die de turkoois uit de grond moesten kappen.  

The temple of Serabit El Khadim can't be reached by car, but requires a bit of a climb in a breathtaking scenery; refreshing after a long ride.

The temple is dominated by the godess Hathor, 'queen of Turqoise', the protector of the miners in pharonic times. The mines themselves are located directly behind the temple complex. Some old addits enter into the mountain, and everywhere are large dumps of waste-rock.

  Lilian and Mark in front of an old Turquoise mine

De mijnen van Serabit El Khadim dateren uit het middenrijk (middle Kingdom) en de tempel uit de 12e dynastie. Om voor het donker kamp op te slaan moesten we weer snel naar beneden. De bedouinen boden aan bij hun de nacht door te brengen, maar wij hadden al eerder besloten om dat vriendelijk af te slaan. Op zoek dus naar een plek met niet te veel wind, en veilig voor een mogelijke regenbui en flashfloods. Tegen de schemering dan toch een plek gevonden en snel in de striemende wind de tenten opgezet, vuur gemaakt achter een rotswand, uit de wind en met een extra windscherm als bescherming. Bere koud dus, voor ons gevoel onder nul maar dan vonden toch wat ongeloofwaardig in een woestijn. The Mines date from the Middle Kingdom and the temple complex from the 12th dynasty.

We had to leave to pitch camp before night. The bedouins offered their homes, but part of the fun is being out there, under the stars. Just before dusk we found a place that was protected from direct wind, partly under a overhanging rock and more less on a water-shed and therefore safe in case of flash-floods. It looked like used before and the children discovered a whole series of rock carvings looking rather old and perhaps made by children crawling around under the rocks, just like ours. The wind remained strong, and we managed to get the tents up before darkness, even with a wind shelter. It got freezing cold, but we only realised next morning it had really been freezing....

The view down from Serabit El Khadim, the way we came up.

Om 6 uur waren de eerste kinderen al op eigen verzoek naar bed want het was hun te koud. Wij stookten het vuur nog maar wat op en met een halve fles whiskey ging het nog wel. Toch lagen we allemaal om 9 uur in bed onder dikke lagen dekens en met flink wat warme kleren aan. De jongens hadden van die warme voeringen uit de winterjassen aan in bed! Jan en Mark hadden het niet koud, maar Jenny en Lilian bleven klagen over koude voeten. The children went to bed at around six, simply too cold. We put some extra logs on the fire and needed a bit of whiskey on top of that. Nine o'clock saw us all in bed, hidden below thick blankets and clothes. Mark snuggy in the car, which he prefers because of the lovely star-view and early morning light. Only the ladies seemed to suffer from continuous cold feet.

Jenny exploring for rock carvings, just behind our camp.

Toen de volgende ochtend de zon weer opkwam zagen we tot onze grote verbazing dat de woestijn helemaal wit was, incluis onze tenten en auto's: het had flink gevroren en nu begrepen we de kou pas! Gelukkig is die zon er en na een paar uur was alle leed weer geleden. Toch echt de moeite waard, die prachtige koude ochtend en een witte woestijn, zoiets maak je misschien maar een keer in je leven mee..... Next morning light revealed a white, frosted desert. We could not believe it. The sun managed to wipe-out the white blanket within one hour. We all agreed that the magnificent view made up for a lot of the suffering. Something one should have experienced to appreciate it.......

Behind our camp, natural caves with carvings

Jan, surprised about the ice on his tent


@ J. Schreurs 30/01/2000