From Nizwa to Bahla and Tanuf

18-20 September 2002

Van Nizwa naar Bahla en Tanuf

18-20 September 2002

Back to Oman page,
terug naar Oman page

The route-De route (GPS track and coordinates available).

18-20 September 2002. We left Muscat after a busy Wednesday working day at around 16.30 hrs. The drive along the Samail gap through the Oman mountains remains beautiful even after so many drives through already. It seemed therefore only a short time before we turned off into the gates of the Nizwa hotel just when the sun dissapeared behind the low, dark hills at the other side of the mountains. A quick dive in the lovely pool and the holiday feeling was already there.

The next day a short drive of 46 Km from the Nizwa 'Circle' roundabout to Bahla with its large fortress in the middle of a sea of palms, surrounded by a long, but mostly ruined wall. By the time we arrived, the suqh and market activities in the narrow streets directly opposite the fortress were already winding down. A steady stream of little pick-ups pushed their way out of the maze below the main road. It appeared that the most effective way to carry loads out of this jumble of people and cars were the little boys with simple wheel barrows. To visit the suqh one best parks the car further along the main road to walk back into the narrow one-way streets signposted as suqh. The suqh itself is walled and accessible through some old gates. It is a nice mess of little shops below old beams with rusty roofs of corrugated iron. In the centre of this bristling suqh stands a marvellous wide-branched old tree. The chain around the tree reputedly is there to keep jinns (evil spirits) away as they don't like anything made of iron. For us the chain seemed more handy to tie down the many goats in the shade of this magnificent tree, but why not believing a nice story.... The area behind the suqh requires a strong nose with many butcheries and stalls selling dry fish, chicken and live or dead goats. We found a quick way out, a small tunnel leading from the suqh under the main round and emerging directly in front of the fortress. We took the tour around its large walls. Restoration started in 1993 and is still ongoing. According to the hand-and-feet conversation we had with some wardens it probably will take another five years. The front part seems ready, but the back half is hidden behind high building frames.

 

18-20 September 2002. We vertrokken uit Muscat na een drukke werkdag rond 16.30 uur s'middags. De rit via de Samail wadi door de Oman mountains blijft nog steeds mooi zelfs na zoveel ritjes door de bergen. Het leek daardoor maar een kort voordat we door de poort van het Nizwa hotel reden. De zon verdween net achter de lage, donkere heuvels aan de andere kant van de bergen. Een korte duik in het zwembad en het lekkere vakantie gevoel was er al.

De volgende dag reden we een korte 46km van de Nizwa rotonde naar Bahla met zijn enorme fort in het midden van een enorme oase met palmen. Daar omheen een heel lange, maar vervallen muur. Tegen de tijd dat we aankwamen, was de suqh tegenover het kasteel al minder druk aan het worden. Een grote groep van kleine pick-ups baande zich een weg door de menigte naar de grote weg. Het leek alsof de beste manier om de spullen door de menigte heen te krijgen een simpele kruiwagen was geduwd door kleine jongentjes, want je zag ze overal. Als je de suqh wilt bezoeken dan is het het beste om je auto iets verder langs de grote weg te parkeren. De suqh zelf is omringd door een muur met een paar poorten erin. Het is een aardig zooitje van kleine winkeltjes met roestige daken van ijzer. In het midden van de suqh staat een prachtige oude boom met wijde takken. De ketting om de boom is om de boze jinns (geesten) weg te houden want de geesten houden niet van ijzer. Voor ons leek het dat de ketting beter gebruikt kan worden voor het vastmaken van geiten die overal rondlopen en misschien dient hij daar ook wel voor. De andere verklaring is mooier, of niet? Het gebied achter de suqh heeft een tolerante (lees sterke) neus nodig. Daar zijn de vele slagers en verkopen ze vis, kippen en dode of levende geiten. We vonden een snelle weggetje uit dit doolhof via een kleine tunnel onder de weg door. De tunnel kwam net voor het grote fort weer aan het daglicht. We zijn om het fort heengelopen. De restauratie begon in 1993 en het is nog lang niet klaar. We hadden een moeizaam gesprek met wat oppassers en ze hadden het over nog minstens vijf jaar voordat alles klaar zou zijn. Het voorste gedeelte ziet er al mooi uit, maar de achterkant staat nog in de steigers.

Bahla, the large fortress being restored to its former glory.
Het grote fort vam Bahla staat nog grotendeels in de steigers, zelfs na bijna 10 jaar restauratie.

De grote 'jinn' boom in het centrum van de suqh van Bahla. De geiten zijn vastgemaakt aan een ketting die volgens de verhalen dient om de boze geesten te verjagen.
The large 'jinn' tree in the centre of the Bahla suqh. Note the chain around the tree with some goats tied to it. The chain is there to keep the evil spirits away, or is that just a nice story?

Bahla fortress, an imposing guntower dominates the city below.
Het fort van Bahla met een grote kanonnentoren die het centrum van de stad beheerst.

For those wanting to buy the famous big Bahla pots, used to store dates, the dive into the one-way streets around the suqh is unavoidable. Take the plunge by taking the turnoff to the right just before the suqh (coming from Nizwa) and following the one-way system 'rightish'. Providing directions in this maze is impossible, but intuitively following the main road one winds through the shops and through the narrow streets behind the town. It does require a bit of careful checking of oncoming traffic as in many places the road is just one car wide. You can't miss the potteries with their domed kilns in the shade of the palm grooves. We bought one of these big pots, but only after a bit of a search for the owner who appeared too engaged in a game with colleagues to bother about customers. Life in the backwaters of Bahla seems quiet.... Who cares when the scenery is so nice and the place looks like a museum anyhow. The prospect of negotiating the narrow streets again of course helps to take it easy.

 

De beroemde potten van Bahla, oorspronkelijk om dadels in op te slaan en gebakken in de grote klei-ovens zoals op de foto te zien zijn.
De famous pottery of Bahla, originally to store dates. This pottery features one of the original ovens that were used to fire the pots.

Als je een typische Bahla pot wil kopen (ze werden voor de opslag van dadels gebruikt), dan zit er niets anders op om toch maar de puinzooi in te duiken. Alle wegen zijn eenrichtingsverkeer als je de richting ontdekken kunt.... Komende vanaf Nizwa is het de eerste aflag naar rechts net tegenover het fort, en voor de afslag naar de suqh. Vanaf dat moment is het moeilijk om de route te beschrijven, behalve dat het minder dan 1 km is. Hou een beetje rechts aan. Het lijkt moeilijker dan het is want wij vonden het gebied achter de suqh, tussen de dadelpalmen, zonder echte problemen. De weg is smal en een beetje flexibiliteit met tegenmoetkomend verkeer is noodzakelijk. Altijd lachen en misschien de spiegels inklappen. Zo zie je maar weer hoe Cairo ervaringen toch nog goed van pas kunnen komen. De pottenbakkerijen zijn duidelijk herkenbaar met hun koepelvormige ovens en de massa's potten. We hebben dus maar zo'n grote pot gekocht. De pottenbakker had het nogal druk met een spelletje met wat andere koekenbakkers en dat was toch belangrijker dan de klant die hem probeerde te overtuigen om toch maar eventjes te helpen. Dat is een goede beschrijving van het leven in Bahla, alles gaat zijn gangetje en waarom moeilijk doen als het makkelijk kan. Echte haast om diezelfde weg terug te gaan hadden we ook niet en het was lekker toeven in de schaduw onder de palmbomen, dus......

Bahla pots, with the characteristic rope decorations, ready to be sold as long as you find the shop-owner
Bahla aardewerk, met karakeristieke touw-versiering, klaar voor de verkoop, als je maar iemand vinden kunt.

In need for cool drinks after the heat of Bahla we decided to try the Bahla Motel not far away on the road from Bahla to Nizwa. You can’t miss the building as it has a distinct round futuristic design, with large round windows. The place needs a bit of a paintbrush, but has a cozy feeling about it. We consumed the few cans of mountain dew in stock. A friendly attendant misunderstood our request for an address card and instead returned with the ‘yellow guide’, subsequently a thick photobook about Oman and finally the real thing. No, he did not have any sandwiches or any other food, but he could get us some chips. Fine, a bit of salt is good after a morning in the sun and we therefore ordered the chips. It took a while and we started to understand when we heard frying sounds in the kitchen followed by a familiar smell. Indeed some five minutes later he proudly put a plate of fried french potatoes on the table. They were nice and we now still wonder whether he was just as surprised about us as we were about him. He may have been able to help us to a decent lunch in the first place, but we did not want to try our luck. God knows what else he may have come up with next.

 

De ruines van Tanuf, een blik in een traditioneel Omaans stadje zonder inwoners.
The ruins of Tanus, a unique view of a trditional Omani town that can be visited without disturbing anybody.

Dorstig na de uurtjes in de hete zon in Bahla besloten we om het Bahla Motel met een bezoekje te vereren. In de reisgids staat dat motel als een architectonisch speciaal gebouw te boek, met ronde structuur en ronde ramen als een ruimetevaartuig. We hadden het al gezien op de heenreis van Nizwa naar Bahla, rechts van de weg. Een tankwagen was juist bezig de beerput leeg te zuigen, maar enfin, we waren nieuwsgierig of we hier in de toekomst misschien een nachtje zouden kunnen verblijven. Het gebouw is onmiskenbaar gezellig maar heeft duidelijk een likje verf en een schroevendraaier nodig. Ja, we konden een glaasje fris nuttigen, maar bij navraag bleek dat we de laaste drie blikjes frisdrank bestelden. We verwachtten dus ook niet veel van een lunch en waren dus ook niet verbaasd toen de vriendelijke Indier ons vertelde dat ze alleen maar chips hadden. We hadden toen al een hele spraakverwarring over een adreskaartje wat we wilden hebben, maar wat eerst de gele gids opleverde, vervolgens een fotoboek over Oman en pas na veel uitleg het felbegeerde kleine kaartje met telefoonnummers. We waren wel toe aan een beetje zout dus die chips was welkom. Een paar minuten later hoorden we het gespetter van een friturepan, maar de geur werd nog een beetje onderdrukt door de beerput buiten. Na vijf minuten kwam hij dan toch met een bord vol met echte frites. Misschien was hij net zo verbaasd over ons als wij over hem. We zullen het nooit weten want om nog wat te bestellen, daar hadden we toch de moed niet echt meer voor.


Tanuf, scenic ruins dominating one of the main access routes up to the Jabal Al Akhdar.
Tanuf, de mooi gelegen ruines van dit stadje net voor een van de belangrijkste toegangsroutes omhoog naar de Jabal Al Akhdar

Een kijkje in de woonkamer van een belangrijk huis in Tanuf.
A view in the living of one of the important houses of Tanuf

The wadi behind Tanuf, plenty of water and a game to cross from boulder to boulder without getting wet feet.
De wadi achter Tanuf met veel water en een spel om met droge voeten naar de overkant te komen, springend van steen naar steen.

Het waterkanaal naar Tanuf (falaj) loopt over met een mooie waterval. Een geliefd plaatsje om af te koelen.
The Fanaj to Tanuf, full to spill. A nice shower to cool a bit.

Just enjoying the scenery and the sounds of running water and playing children.
Een mooi plekje in de schaduw dichtbij de waterval en het gezellige geluid van spelende kinderen.

Splashing water all over the place. A view to relax.
Kleine watervalletjes, schaduw en groen, een klein stukje paradijs.

Back in the direction of Nizwa, but taking a small road left, signposted to Tanuf. This turned out to be the scenic drive to this little village, crossing shady palm groves at the foot of the massive rock face steadily rising to the Jabal Al Akhdar. Tanuf is well known in Oman because of its bottled water, but we were there to look at the ruins of the old town of Tanuf, abandoned during the ‘green rebellion’ in the late 1950’s (See 'the Green Rebellion'). On order of Sultan Bin Taimur the RAF bombarded the town to set an example for the rebellious tribes in this area. The old town sits strategically right in front of a large wadi cutting deep into the Jabal Al Akhdar and controlled one of the main access routes into the Jabal. The falaj system feeding the town is still intact and runs from the scenic wadi right through its centre. The ruins offer a nice glimpse of the architecture of a traditional Omani town in a beautiful setting. We found a nice picnic spot near a little waterfall overflowing from the falaj system. Even de wadi still carried water, probably of recent rains in the mountains. A lovely spot to exercise a bit of boulder jumping to avoid wet feet, to get a refreshing shower as many local children did, or just to sit and enjoy the views. Jenny was discovered by a group of local boy. They insisted she should be on a photograph with them. She moaned about the attention to us a bit later, but still with a smile on her face.

Back to the hotel to relax during the hot hours of the day. Late in the afternoon dark clouds packed above the Jabel and soon after we heard the rolls of thunder echoing from the mountains. We were driven from the poolside by a strong wind that folded all sunshades. Even some lights were blown into the pool. Soon after the rain literally lashed down. Sun and rain coloured the mountains in reddish shades, the contrasts enhanced by the wet, darkened rocks. We decided to check around for flooding wadis and were rewarded by some nice views of curtains of rain and water washing down the slopes. A worthy end of a nice day.

In the hotel the night continued with a large bingo evening for the locals, outside. Surprising how quickly the water had already disappeared.

Terug in de richting van Nizwa, via een kleine omweg naar het plaatsje Tanuf. Dit dorpje is bekend vanwege zijn flessen bronwater, maar wij waren op zoek naar de ruines van het oude dorpje vlakbij. Een mooie rit door palmplantages aan de voet van de massieve kalksteenhelling omhoog naar de Jabal Al Akhdar. Tanuf is platgebombadeerd in de late 50tiger jaren door de RAF op verzoek van de toenmalige sultan als waarschuwing voor de rebellerende stammen in de omgeving (Zie 'the Green Rebellion'). De ruines zijn mooi gelegen op een strategische hoogte net voor een diepe wadi, messcherp in de Jabal Al Akhdar. Een van de weinige opgangen omhoog naar de Jabal. Het waterkanaal (falaj) in het stadje is nog volledig intact. De ruines geven een duidelijk beeld van een traditioneel Omaans stadje, maar dan zonder inwoners. We vonden een mooie picknick plek achter het stadje aan de rand van wadi, langs de steile rotswand met het mooi aangelegde falaj kanaal. Vermoedelijk had het behoorlijk geregend in de bergen want de wadi had behoorlijk water en het kanaal liep op verschillende plaatsen over. Springend van steen naar steen zochten we mooiste plekjes bij kleine watervalletjes. Een hele mooie plek om te genieten van het mooie uitzicht, maar ook van het geluid van water en spelende kinderen. Jenny werd ontdekt door een groepje jongens. Ze moesten en zouden met haar op een foto en vroeg zich dus af waarom we haar niet ontzet hadden. Klagend over de aandacht maar toch met een brede glimlach......

Terug naar het hotel uit de hete middagzon. Later 's middags pakten donkere wolken boven de bergen achter het hotel. We hoorden de dreigende rommelende bergen, maar de sterke wind die de zonnenschermen omblies was toch nog een onverwachte verrassing. Snel daarna geselde ook bij ons de regen. Zon en regen zorgden voor prachtige kleurencombinaties in de bergen, mooi door extra contrast in de ondergaande zon. Misschien wel een paar wadi's met water en daarom besloten we naar de grootste dichtbij het hotel te rijden. Als beloning nog meer vlagen regen en kleine watervalletjes tegen een donker dreigende lucht. Een waardig slot van een mooie dag.

Geen water in de grote wadi's. Een bingo avond in het hotel ging gewoon door, in de buitenlucht. Zo regent het en zo is het weer droog.

Rains lashing down in the foothills of the Jabal Al Akdar with the setting sun as a backdrop.
Regenvlagen over de voet van de Jabal Al Akhdar met de ondergaande zon als achtergrond.
Back to home page Terug naar home page

@ J. Schreurs September 2002