To the South-eastern Huqf

6-10 December 2002

Health Warning: a number of these tours go into uninhabited desert with soft sands and sabkha. Never travel in these areas alone and prepare yourself properly (check out what you need here). Leave your itinerary with friends and make sure that somebody knows when to action if you do not return in time. The desert is an unforgiving environment. It looks easy from a modern air-conditioned 4WD car, but if that fails you are suddenly back to basics!

Check this link before you go

 

Naar de Zuid-oostelijke Huqf

6-10 December 2002

Back to Oman page,
terug naar Oman page

The route-De route (GPS track and coordinates available). Total distance 1480 km.

Detail Map, Eastern Huqf area

6-10 December 2002.

Eid Holiday (the end of the Ramadan), together with Mathieu, Viviane, Gerdien (PDO Dutch school teachers) and the family Droste to the south-eastern Huqf.

The first night at Qarn Mahatta Humaid, 44 km NW of Hayy, the second night in wadi Shuram, the third night 11 km east of wadi Al Khlata and the fourth night on the beach 29 km north of Duqm. Some 1480 km in 5 days (most in the first and last days). The full itinerary is described in the blue box below (see also Northern Huqf trip)

Please note that most of the Huqf area is part of the Oryx Sanctuary, since 1990 a Unesco World Heritage Site. Access to the area requires permission of the Directorate General of Nature Conservation (Tel: 736482 / 738098). To protect wildlife, plants and trees please keep to existing tracks, drive in single files, camp at established sites, take all litter home, avoid unnecessary noise, behave and dress appropriately, leave wildlife and livestock alone and do not take or buy wildlife or wildlife products. In recent years the Oryx have been poached for live sale outside Oman and rangers keep a close watch!

The white Arabian Oryx belongs to the antelope family. With their relative small size compared to other antelopes and their light colour they are well adapted to desert environment. According to Aristotle, the ancient Egyptians bound together the growing horns of young Oryx so that they grew as one. Such 'single horned' Oryx may be the origin of the legendary unicorn. The last animals in the wild were killed or captured in central Oman in 1972. The Oryx were reintroduced in Oman in 1974 in the Jiddat Al Harasis, as part of a project directly supported by Sultan Qaboos. Jaaluni became the headquarter of the project. The first herd of 10 Oryx was released into the wild in 1982. The Arabian Oryx Sanctuary was established in 1994 and by 1996 there were approximately 400 Oryx living in the area. The initial success was dampened by poaching in the late 1990's, which was largely stopped by local and regional measures and protection by rangers recruited from the local bedu population.

The Jiddat Al Harasis is a vast Tertiary limestone plateau at approximately 150m above sea. The eastern margin of the plateau is the Al Huqf escarpment (Miocene) that extends for more than 200 km in approximately north-south direction. The area between the escarpment and the sea is known as the Huqf area. Most of this area is a depression, covered by flat muddy salt plains (sabkha's). Although the topography of the area is low, the underlying rocks define a 'high', with very old rock in its core (granodiorites at Al Joba, with an age of some 730 million years). Sedimentary rocks that home Oman's northern oil and gas fields in basins further to the west, come to the surface and can be seen in low outcrops (see also geology of the Huqf). The rock sequence generally dips to the west and that means that the oldest rocks crop-out in the eastern flank of the Huqf. These comprise the oldest sedimentary rocks in Oman, covering the transition from the time period known as the pre-Cambrian, without skeletal fossils to the Cambrian, when suddenly the rock record contains many fossils (some 550 million years ago). The hard limestones of the Pre-Cambrian Khufai Formation are exposed in approximately north-south running ridges closer to the coast.

Our first campsite at Qarn Mahatta Humaid is close to low lying outcrops of the Late Cambrian Miqrat (sandstones and shales), Al Bushair (limestone) and Barik (sandstones) Formations. The Barik sandstones contain many fragments of trilobite-spines and at the base of some sandstone layers one can see magnificent fossilised 'crawling' trails of these animals (Cruciana). Trilobites are the most common fossils in the Cambrian Period. Their body consists of three segments; the head (cephalon), body (thorax) and the 'tail-shield' (pygidium), with an external chitin skeleton, just like many modern insects. The head-piece often has spine-like extensions and these are frequently found as broken pieces in the Barik sandstones near Qarn Mahatta Humaid. Complete skeletons are rare. More often their trails are found, and who does not want to find the trilobite at the end of the trail.....

6-10 December 2002.

The 'Eid' vakantie (einde Ramadan), samen met Mathieu, Viviane, Gerdien (PDO school leerkrachten) en de familie Droste naar de zuid-oostelijke Huqf.

De eerste nacht bij Qarn Mahatta Humaid, 44 km ten NW van Hayy, de tweede nacht in wadi Shuram, de derde nacht 11 km ten oosten van wadi Al Khlata en de vierde nacht op het strand 29 km ten noorden van Duqm. Ongeveer 1480 km rijden in 5 dagen (het meeste op de eerste en laatste dag). Een volledige routebeschrijving is te vinden in de blauwe box hieronder (zie ook Noorderlijke Huqf trip).

Het grootste deel van het Huqf gebied behoort tot het 'Oryx Reservaat', sinds 1990 een 'Unesco World Heritage Site'. Toegang tot het gebied vereist toestemming van het Directorate General of Nature Conservation (Tel: 736482 / 738098). Ter bescherming van planten en dieren svp de bestaande sporen gebruiken, achter elkaar rijden, kamperen op gebruikelijke plaatsen, alle afval mee naar huis nemen, lawaai vermijden, gepaste kleding en gedrag, laat dieren en planten ongemoeid. In recente jaren zijn vele Oryx illegaal gestroopt en gevangen voor de verkoop buiten Oman. Rangers houden daarom strikt toezicht!

De witte Arabische Oryx behoort tot de familie van de antilopen. Ze zijn uitstekend aan het woestijnleven aangepast door hun lichte kleur en relatief kleine postuur in vergelijking met andere antilopen. Aristoteles beschrijft hoe de oude Egyptenaren de hoorns van jonge Oryx samenbonden om ze als 'een' hoorn te laten groeien. Misschien is dit de oorsprong van de legendarische eenhoorn? De laatste in het wild levende Oryx werden gedood of gevangen in centraal Oman in 1972. Ze werden ge-reintroduceerd in 1974 in de Jiddat Al Harasis, als onderdeel van een project dat direct ondersteund werd door Sultan Qaboos. Jaaluni werd het hoofdkwartier van dit project. De eerste kudde van 10 Oryx werd in het wild vrijgelaten in 1982. Het 'Arabian Oryx Reservaat' werd opgericht in 1994 en in 1996 leefden er naar schatting weer zo'n 400 wilde Oryx in het gebied. Dit initiele succes werd gedeeltelijk teniet gedaan door grootschalige stroperijen in de late 90-tiger jaren voor de verkoop van deze beschermde dieren buiten Oman. Door lokale en regionale maatregelen werd dit gelukkig gestopt en nu wordt het gebied beschermd door Rangers die uit de lokale bedu bevolking gerecruteerd worden.

De Jiddat Al Harasis is een uitgestrekt kalksteen plateau, ongeveer 150m boven de zeespiegel. De oostelijke grens van dit plateau wordt gevormd door de Miocene 'Al Huqf' steilwand, die zich uitstrekt over meer dan 200 km in ongeveer noord-zuid richting. Het gebied tussen de steilwand en de zee staat bekend als de 'Huqf'. het grootste deel van de Huqf is een depressie met modderige zoutvlaktes (sabkha's). Hoewel de topografie een laagte is, komen de ondergelegen gesteenten omhoog met hele oude gesteenten in de kern van het gebied (granodiorieten van Al Joba, met een ouderdom van zo'n 730 Miljoen jaar). Sedimentaire gesteenten die Oman's noordelijke olie en gasvelden herbergen diep onder de grond verder naar het westen, komen hier aan de oppervlakte in lage ruggen tussen de sabkha's (zie ook de geologie van de Huqf). De gesteenten hellen in het algemeen naar het westen en dat betekent dat de gesteenten ouder worden naar het oosten toe. Deze gesteenten omvatten de oudste sedimenten in Oman van het Pre-Cambrium, de periode waarvan maar weinig fossielen bekend zijn, en de overgang met de enorme 'explosie' van leven op aarde in het Cambrium met vele fossielen (zo'n 550 Miljoen jaar geleden). De harde kalkstenen van de Pre-Cambrische Khufai Formatie komen aan de oppervlakte in de oostelijke flank van de Huqf en vormen daar ongeveer noord-zuid strekkende heuvelruggen.

Onze eerste kampeerplek bij Qarn Mahatta Humaid is dichtbij lage ruggen van de laat Cambrische Miqrat (zandsteen en schalie), Al Bushair (kalksteen) en Barik (zandsteen) Formaties. De Barik zandstenen bevatten veel fragmenten van trilobieten en in de onderkant van sommige zandsteenlagen kun je zelfs prachtige spoorafdrukken van deze kreeftachtige dieren vinden (Cruciana). Trilobieten zijn de meest voorkomende fossielen in het Cambrium. Hun uitwendig skelet bestaat uit drie segmenten: een hoofd-stuk (cephalon), een lichaam-stuk (thorax) en een staart-stuk (pygidium), net zoals moderne insekten. Het hoofd-stuk heeft vaak puntige uitsteeksels en die vind je vaak terug as afgebroken stukken in de Barik zandsteen. Komplete skeletten zijn zeldzaam. De sporen van deze dieren kom je vaker tegen. Wie hoopt er niet de trilobiet aan het einde van een spoor te vinden......

Itinerary:
Take the motorway from Muscat to Seeb and subsequently to Nizwa and continue southwards via Izki and Sinaw on the blacktop to Hayy and Duqm. The first campsite (6-12-02) at Qarn Mahatta Humaid is a 44 km drive from the blacktop close to the Al Maha petrol starion towards the northwest (junction @ N20 53 21.3 E58 11 47.6). It pays to refuel at the earlier Shell petrol station (N21 27 20.1 E58 14 37.9) as the Al Maha station may be low in fuel stock. In that case the nearest station is at Hayy (N20 46 49.1 E58 17 04.8).

(Turnoff at N20 53 21.3 E58 11 47.6) The first part of the offroad drive is on a good gravel track. At 26 km take a less well marked track to the left (N20 58 34.3 E58 02 45.2) It takes you to an oucrop of the Miqrat formation topped by a Sphinx-like block of gravel (N21 00 31.8 E58 01 44.3) in the middle of the sabkha. The track now turns north to navigate around a large north-south running longitudinal sand dune. It can be crossed at N21 04 16.9 E57 58 57.5. From there the track leads to the southwest to a protected campsite (syncline N20 59 52.8 E57 56 09.4), avoid driving to close to the dunes, the older tracks are covered by small migrating dunes.

From Qarn Mhatta Humaid we drove back to Hayy to refuel (and repair a tyre of Mathieu's car - find the 'puncher' next to the Shell petrol station a t Hayy) and from there southwards on the blacktop to Duqm and turned-off to the right into Wadi Shuram (N20 08 57.5 E57 43 20.3). Good to know there is a new petrol station 6km north of the turnoff (N20 12 06.4 E57 43 58.7). We camped (7-12-02) in one of the early side-wadi's of wadi Shuram (N20 08 07.3 E57 40 28.4) some 6 km from the junction.

The next day (8-12-02) we drove westwards along the 'yellow barrel track' to the mega-stromatolite outcrop (N20 07 41.4 E57 33 49.4). The outcrop is a flat top hill of Khufai limestones, with mega stromatolites exposed on the top (access by foot) near the highest point at the eastern side.

From there our plan was to drive southwards to wadi Al Khlata. The tracks through the Khufai limestone ridges invariably sidetracked to the coast and we ended up in the wrong wadi at sunset, unable to reach our target.The drive through the hills was rather scenic and worth the drive.

In retrospect in may have been better to take a more western track linking up via Ain Hindi (N20 01 26.1 E57 27 01.3) to wadi Al Khlata (N19 45 56.9 E57 26 09.4). That's where we arrived the next day (9-12-02), taking a bit more eastern track, linking up with the main track from the coast to wadi Al Khlata. After a visit to look at the glacial sediment we drove back to the coast (a very scenic drive mainly though extensive Sabkha's -don't try this when it has been raining) to the Shell petrol station at Duqm ( N19 37 25.8 E57 37 54.3). From there on the blacktop northwards to the junction signposted to the village of Nafun (30 km from the Duqm petrol station @ N19 52 34.0 E57 40 51.1). Follow the track to the left when it approaches the sea. The coastline to the next village of Sidarah offers some nice secluded beaches for camping.

The last day (10-12-02) we continued along the track to Sidarah. After this fishing village the track turns west again and joins the balcktop about 2 km north of the turnoff to Nafun. From here it is some 570 km driving back home to Muscat.

Routebeschrijving:
Neem de autoweg van Muscat naar Seeb en vervolgens naar Nizwa en verder via Izki en Sinaw naar Duqm. De eerste kampeerplek (6-12-02) bij Qarn Mahatta Humaid is zo'n 44 km vanaf de asfalt weg vlakbij de Al Maha benzinepomp naar Hayy (afslag @ N20 53 21.3 E58 11 47.6). Tanken bij het Shell station (N21 27 20.1 E58 14 37.9) is aan te raden omdat het Al Maha station vaak zonder benzine zit. In dat geval is het Shell station by Heyy (N20 46 49.1 E58 17 04.8) ook een oplossingj.

(Afslag bij N20 53 21.3 E58 11 47.6) Het eerste stuk van de route is over een goede gravelweg. Na 26 km naar links op een minder duidelijke track (N20 58 34.3 E58 02 45.2) die langs een rotsformatie van de Miqrat voert met een sphinx-achtige kop (N21 00 31.8 E58 01 44.3) in het midden van de sabkha. Het spoor draait naar het noorden om rond een groot zandduin heen te draaien (@ N21 04 16.9 E57 58 57.5). Dan weer naar het zuidwesten naar een beschermde kampeerplek (synclide N20 59 52.8 E57 56 09.4). Blijf ver van de duinen. Oudere sporen zijn ondergestoven door kleine bewegende duinen.

Van Qarn Mhatta Humaid reden we terug naar Hayy om te tanken (en om een band van Mathieu's auto te repareren - bij de 'puncher' naast de Shell benzinepomp bij Hayy) en vandaaruit weer zuidwaards over de asfaltweg naar Wadi Shuram (N20 08 57.5 E57 43 20.3). Er is nog een nieuw benzinestation zo'n 6 km ten noorden van de wadi Shuram afslag (N20 12 06.4 E57 43 58.7). We kampeerden (7-12-02) in een van de zij-wadi's van wadi Shuram (N20 08 07.3 E57 40 28.4) zo'n 6 km vanaf de afslag.

De volgende dag (8-12-02) verder via de 'yellow barrel track' westwaards naar de rotsen met mega-stromatolieten (N20 07 41.4 E57 33 49.4). Dit is een tafelberg van Khufai kalksteen, met de mega stromatolieten zichtbaar in het rotsoppervlak bovenop dichtbij het hoogste punt aan de oostkant.

Het plan was om van daaruit naar het zuiden, naar wadi Al Khlata te rijden. De tracks tussen de kalksteenruggen liepen steeds naar het oosten, richting kust en zo eindigdem we bij zonsondergang in een wadi op zo'n 10 km van wadi Al Khlata, maar onbereikbaar door een hoge kalksteenrug. Een mooie route die toch zeker de moeite waard was.

Achteraf gezien zou het beter geweest zijn als we een meer westelijke route genomen hadden via Ain Hindi (N20 01 26.1 E57 27 01.3) naar wadi Al Khlata (N19 45 56.9 E57 26 09.4). Daar kwamen we de volgende dag aan (9-12-02), via een oostelijke track door de bergen. Na een bezoek en een wandeling door wadi Al Klhata ging het weer terug richting kust (een hele mooie route langs uitgestrekte sabkha's - probeer dit niet na een regenbui-) naar het Shell benzinestation in Duqm ( N19 37 25.8 E57 37 54.3). De kust is hier te open en te bebouwd voor een geschikte kampeerplek en we reden over de asfaltweg naar het noorden zo'n 30 km van de benzinepomp tot aan de afslag naar het dorpje Nafun (@ N19 52 34.0 E57 40 51.1). Volg het spoor naar links als het de zee nadert. De kust tussen Nafun en het volgende dorpje Sidarah heeft vele kleine strandjes, ideaal om rustig te kamperen.

De laatste dag (10-12-02) verder naar het dorpje Sidarah. Daar draait de weg weer terug naar het westen om zo'n 2 km ten noorden van de afslag naar Nafun weer bij de asfaltweg uit te komen. Van hieruit nog zo'n 570 km terug naar Muscat.


Looking for trilobite fossils at Qarn Mahatta Humaid.
Op zoek naar trilobieten bij Qarn Mahatta Humaid

Crossing trails of trilobites (Cruciana) in the bottom of sandstone layer.
De kruisende sporen van trilobieten (Cruciana) als afdrukken aan de onderkant van een laag zandsteen.
Trilobite

Trilobite spine fragment
Een fragment van een trilobiet hoofduitsteeksel.


Red sunset at Campsite at Qarn Mahatta Humaid (camp 'Abu Mahara')
Een mooie rode zonsondergang bij Qarn Mahatta Humaid (kamp 'Abu Mahara')
 

Mark and Jenny appreciate the view over Wadi Shuram and in the distance (left side) the little side-wadi with our campsite.
Mark en Jenny genieten van het uitzicht over wadi Shuram met in de verte (links) de kleine wadi met onze kampeerplek

Camp at Wadi Shuram, in one of the many sidebranches of the main wadi it is easy to find nice, protected campsites (photograph with infra-red light).
Rond het kampvuur in wadi Shuram (infrarood opname)
The front tyre of Mathieu's car started sissing not far from Hayy, happily close to a tyre workshop (the only one - called the 'puncher'). It appeared that during the previous tyre change the screwcap of the tyre must have dropped in the tyre and got trapped between inner and outer tyre. A miracle it did not pucture earlier.

The eastern flank of the Huqf depression consist of low hills of hard greyish limestones of the Pre-Cambrian Khufai Formation. These consist mainly of stromatolites, columns and thinly laminated sediments of lime-mudstone, built by mats of primitive algaea. The alagal mats trapped sediments with new mats of algeae developing on top of old ones, creating a thinly layered package. The columnar features represent areas where the algal mats grew consistently in large 'colonies' building layer upon layer into 'algal' mounds. Stromatolites still exist (for example in Shark Bay, Australia) and as such these stromatolites represent the oldest 'living' fossils on earth. On our second day we visited some 'mega' stromatolites, looking like gigantic peeled onions, in an area just west of wadi Shuram. A picture of such a mega stromatolite, and a reconstruction of an algal sediment mound, can be seen below.

Dichtbij Hayy reed Mathieu zijn voorband stuk. Gelukkig nog bij de bewoonde wereld. Bij de 'puncher' (hij doet het tegenovergestelde) bleek dat het ventieldopje bij de vorige bandenwisseling tussen binnen en buiten-band terechtgekomen was. Ra ra hoe kan dat.....

De oostflank van de Huqf depressie bestaat uit lage ruggen van harde grijze klalksteen van de Pre-Cambrische Khufai Formatie. De kalksteen is opgebouwd uit stromatolieten, dunne laagjes en kolommen van kalk-moddersteen afgezet door matten van primitieve algen. De algenmatten vingen sediment en nieuwe matten groeiden weer bovenop de oude laagjes en vormden op die manier een dik pakket kalksteen. De kolom-achtige structuren representeren algenmatten die als homogene eenheden 'groeiden', laagje op laagje, waardoor er een lage bobbel op de zeebodem ontstond. Stromatolieten bestaan nog steeds (bijvoorbeeld in Shark Bay, Australia) en als zodanig representeren ze de oudste 'levende' fossielen op aarde. Op onze twee dag bezochten we reuze (mega)stromatolieten, die er uitzien als gigantische afgepelde uien, net ten westen van wadi Shuram. Een foto van een reuze stromatoliet en een reconstructie is hieronder te zien.


Jan in the middle of a mega-stromatolite sliced by horizonal erosion; note the circular thin bedded onion layering.
Jan middenin een reuze stromatoliet, opengesneden door erosie in een plat vlak; let op de dunne laagjes die er uitzien als uienringen.

Mega stromatolite reconstruction, a sediment mound of approximately 1 metre hight, in shallow water, built by algaea trapping sediments.
Reconstructie van een reuze stromatoliet, een ronde structuur, ongeveer 1m hoog, in ondiep water, ontstaan door opeenvolgende lagen van algenmatten die sedimenten vasthielden.
From the mega stromatolites we drove down south. The plan was to camp at wadi Al Khlata, east of Duqm, but the various tracks through the Khufai hills invariably diverted us towards the coast. Some 10 kilometres from the Al Khlata site, but separated from it by a massive Khufai limestone ridge; we had to stop when the sun set. The gravel ridge on which we camped probably also featured some bedu graves, inconspicuous standing stones, sometimes capped by horizontal ones, always found at higher points near water holes in the wadi's.

The next day we found the right track to wadi Al Khlata.

The Al Khlata area is famous for its glacial sediments of the Early Permian (290 million years old) Al Khlata Formation. Oil explorers in the early 1960's had noted extensive granite boulder beds in Early Permian sediments on the Arabian Peninsular (Yemen, Akbra Formation; Saudi Arabia Bani Khatmah Formation), some with sizes of up to several metres. They were also recorded in the Al Khlata area in Oman by oil geologists. These boulders are 'floating' in fine grained silty sediments, mostly without clear layering. The nearest known granites are far away in Yemen. For long these sediments remained enigmatic, although an origin as glacial deposits was speculated. At Al Khalta the conclusive evidence was found (published in Nature in 1982). Here these sediments directly overly the Cambrian Khufai limestones, with a time gap of almost 300 million years. At the end of one of the wadi's at Al Khalata the surface of the Khufai limestones -on which the problematic sediments are deposited- is deeply grooved, gouged out by stone boulders locked in moving ice. The grooves run in approximately north-south direction. Small rock steps in the surface of Khufai limestones in the area could indicate a local ice movement from north to south.

It is an amazing experience to walk -or lie- on a surface that represents a time gap of 300 million years, carved by moving glaciers some 290 million years ago. At that time Oman was close to the the south pole (approximately 45 degrees south of the equator).

Van de reuze stromatolieten reden we naar het zuiden. Het plan was om te kamperen bij wadi Al Khlata, ten oosten van Duqm, maar de tracks door de kalksteen ruggen liepen allemaal richting kust. Tegen zonsondergang waren we nog maar 10 kilometres van wadi Al Khlata, maar met een grote kalksteenrug ertussen. Kamperen dus op een heuvel aan de rand van de wadi en het zag ernaar uit dat we dichtbij een oude bedu begraafplaats terechtgekomen waren. Wel een teken dat dit een veilig plekje was. Je ziet die graven altijd op hogere punten dichtbij waterplaatsen in de wadi's..

De volgende dag vonden we de juiste doorgang naar wadi Al Khlata.

Al Khlata is beroemd vanwege de ijsafzettingen daterend uit het vroege Perm tijdperk (290 Miljoen jaar oud). Olie geologen hadden in de 60tiger jaren al uitgstrekte velden met grote blokken steen, waaronder ook graniet, gevonden op het Arabische schiereiland (Yemen, Akbra Formation; Saudi Arabia Bani Khatmah Formation). Sommige van die steenblokken wel meters groot. Dezelfde blokkenvelden werden ook aangetroffen in de buurt van Al Khlata toen in Oman de speurtocht naar olie begon. De blokken steen lijken letterlijk te 'drijven' in massieve fijnkorrelige sedimenten, als krenten in een koek. De granietblokken moesten uit Yemen (waar granietbergen zijn) -of nog verder vandaan- komen. De interpretatie van wat deze gesteenten konden zijn was lang controversieel, hoewel men al speculeerde over mogelijke ijsafzettingen. Hoe anders krijg je die grote blokken zo ver verplaatst. Bij Al Khlata werd het bewijs gevonden (gepubliceerd in Nature in 1982). Hier liggen de problematische gesteenten direkt bovenop de Cambrische Khufai kalksteen met een tijdsgat van zo'n 300 Miljoen jaar. In een van de wadi's is het Khufai oppervlak diep gegroefd door blokken steen die door bewegend ijs meegenomen werden. De groeven lopen in noord-zuid richting. Kleine steentrapjes in dezelfde wadi duiden op mogelijke beweging van ijs van noord naar zuid.

Het is een hele ervaring om te lopen - of te liggen- bovenop een oud oppervlak dat een tijdsgat van 300 Miljoen jaar representeert, gegroefd en afgesleten door gletsjers zo'n 290 Miljoen jaar geleden. In die tijd lag Oman dichterbij de zuidpool (ongeveery 45 graden ten zuiden van de evenaar).


'Diamictite', with a 2 metre diameter big granite boulder -just above Mark- floating in a fine homogenous silty rock.
Diamictiet, met een 2 meter groot granietblok - net boven mark- in een fijnkorrelig, massief gesteente.

Erosional surface of the Pre-Cambrian Khufai limestone grooved by boulders in moving ice.
Erosie opppervalk van de Pre-Cambrische Khufai kalksteen, gegroefd en afgeslepen door gletsjers.

Our bunch, 'starring' on the ice-grooved Khufai limestone surface. Lying on 600 million year old rocks, gouged by glaciers some 290 million years ago.
Ons groepje 'starring' bovenop de door ijs gegroefde Khufai kalksteen. Je ligt bovenop 600 Miljoen jaar oude kalksteen, afgeslepen door 290 Miljoen jaar oude gletsjers

The largest grooves highlighted
De grootste gletsjer groeven ingetekend.
From Al Khlata we drove to Duqm to fuel-up, get an ice cream and extra water. Ra's Duqm is one of the nicest bays on the coast. The little foodstuff shop at the petrol station opened up only for us (notice the 'stuf salles' sign in the picture below). As it was still early afternoon we decided to find a camping spot further to the north along the coast between the fishing villages of Nafun and Ra's Sidarah.

This was the place were the oil explorers landed their gear in 1954 using ex-miltary beach landing crafts. Duqm was originally the logistic centre in support of early oil exploration in Oman, long since forgotton. It is now connected by a new blacktop to Hayy, Sinaw and ultimately Muscat.

Vanaf Al Khlata reden we naar Duqm om bij te tanken, een ijsje te likken en om extra water in te slaan. Duqm heeft een van de mooiste baaien langs dit deel van de kust. Het kleine winkeltje bij de benzinepomp werd speciaal voor ons geopend (het enige winkeltje waar je 'stuf salles' kan krijgen, wat dat dan ook zijn moge). Omdat het nog redelijk vroeg in de middag was besloten we door te rijden om een kampeerplekje te vinden langs de kust, ergens tussen de vissersdorpjes Nafun en Ra's Sidarah.

Duqm is de plek waar de olie-industrie in Oman begon. Dit was de plaats waar boormaterieel aan land gebracht werd in 1954 met ex-militaire landingsvaartuigen. Duqm was het oorsprongelijk logistieke centrum voor de olie exploratie , nu lang vergeten, maar weer in opmars nu het met een nieuwe asfaltweg verbonden is via Hayy en Sinaw naar Muscat.


The little 'foodstuff' shop next to the petrol station at Duqm.
Het kleine 'stuf salles' winkeltje naast de benzinepomp in Duqm

The coastline just north of Nafun, uplifted beach terraces (look for the big Shell Pecten cemented in the rocks) and secluded beaches; ideal spots for camping.
De kust net ten noorden van Nafun, met opgeheven kust terassen (zoek naar de grote Shell Pecten die in de sedimenten zitten), met verborgen stranden en ideale plekjes om te kamperen.
The turn-off to Nafun is clearly signposted along the Duqm-Sinaw blacktop. Keep to the left and the coast unfolds with the white limestone cliffs of the island of Hamar an Nafur sticking out in the sea at the horizon. The coastline offers some nice secluded campsites with small protected sand beaches. Look for the large pecten shells cemented in the uplifted coastal plain sediments. You may be lucky and spot a school of dolphins or turtles. It was nice to wash away the dust of the Huqf in the cool waters of the Gulf. Enough wood on the beaches to build a nice campfire.

The next day we closed the loop to Sidarah a little bit further to the north along the coast. Sidarah is another beauty spot with large colonies of Socotra Cormorants all lined-up on the beaches around the old fishingboats.

Back on the blacktop it was a long drive back home (568 km from the beach campsite to Mina Al Fahal), luckily with some interesting camels to keep us going.

De asflag naar Nafun is duidelijk aangegeven langs de asfaltweg van Duqm naar Sinaw. Hou links aan als de track de zee nadert, met aan de horizon het witte eiland van Hamar an Nafur dat als een punt in de zee uitsteekt. De kust verbergt een aantal prachtige zandstrandjes en je kunt er grote Shell pecten vinden in de terrassedimenten. Je kunt er ook dolfijnen en schildpadden zien, maar voor ons was het nog beter om voor een frisse wasbeurt de zee in te duiken. Genoeg hout op het strand om een mooi kampvuurtje te bouwen.

De volgende dag sloten we de circel via Sidarah en kwamen iets verder weer op de asfaltweg uit. Sidarah is nog zo'n mooi plekje met grote colonies van zeevogels (Socotra Cormorant) op het strand rondom de oude vissersbootjes.

Terug op de asfaltweg nog een lange weg naar Muscat (568 km vanaf het kampeerplekje op het strand) wel met interessante weggebruikers die voor wat afleiding zorgden.


The beach near our campsite, with the village of Nafun in the far distance.
Het strand bij onze kampeerplek met op de achtergrond het dorpje Nafun.

The drive home with some interesting traffic. The camels seem to enjoy the ride, truly intested in what is to be seen and taking the turns leaning in the right directions. We only wonder how they fit in these little pick-ups.
De rit naar huis met wat interessante weggebruikers. De kamelen waren duidelijk op hun gemak en zo te zien genoten ze van dit voor hun alternatieve vervoermiddel. We vragen ons alleen af hoe of ze in die kleine laadbak pasten.
Back to home page Terug naar home page
References:
  • Fortey R.A, 1993, Late Cambrian trilobites from theSultanate of Oman. N.Jb. Geol. Paleont., Abh. 185
  • Braakman J.H., B.H. Levell and J.H. Potter, 1982, Late Palaeozoic Gondwana Glaciation in Oman, Nature, 299, 48-50.
  • Al-Belushi, J.D., K.W. Glennie and B.P.J. Williams, 1996, Permo-Carboniferous glaciogenic Al Khlata Formation, Oman: A new Hypothesis for origin of its glaciation. GeoArabia, Volume 1, number 3, 389-404.
 

@ J. Schreurs December 2002