Salalah Tour

By car along the coast from Muscat to Salalah, returning via the interior route, camping in Rub Al Khali and Qarat Kibrit Salt Dome

 

Back to Oman page,
terug naar Oman page

Includes visit to Bar Al Hickman, Ras Madraka, Wadi Shuaymiah, Salalah, Ain Hamran, Sumhuram (Khor Rohri - or Khawr Rori) Ubar, the Rub Al Khali, Ramlat Muqsin and the Qarat Kibrit salt dome, with links to relevant websites.

Dutch Story by Christ Schreurs.
Nederlands reisverhaal door Christ Schreurs

Practical Information

 
 

distance
km

Location

Coordinates

1 486 Bar Al Hikman N20 22.650 E58 18.230
2 326 Ras Madraka N18 57.965 E57 45.016
3 354 Wadi Shuaymiah N17 53.532 E55 39.974
4 354 Salalah (Hilton) N16 58.903 E54 00.878
5 210 Salalah N16 58.903 E54 00.878
6 260 Ubar - Rub Al Khali (Geodes) N18 28.507 E53 03.401
7 323 Ramlat Muqsin N19 45.680 E55 07.885
8 385 Ghaba  Qarat Kibrit (Salt Dome) N21 30.541 E57 08.949
9 359 Muscat  

 

Total Trip distance 3057 km, numbers on map are distances in kilometres between petrol stations.

The map is selectable. Please click on area and link directly to relevant description

For full list of waypoints and tracks (tab-delimited text file) - click here-

 

 

 

 

 

 

 

 

English story

Dutch story

Intro

Not an easy drive to undertake lightly as it involves a lot of driving on graded roads, often in poor condition. Two spare tires (complete with rim) are advisable. Some of the smaller villages have tire-workshops but these do not have large 4WD tires in stock and at best can can repair a small leak or fit a tire on a rim if you provide these. Lots of water, wood for campfires (along the beaches there is plenty of driftwood, but you need some dry wood to get a fire going), a small compressor for the tires, a good strong pulling rope and if you intend some soft sand driving you should take sandplates and shovels.

Petrol and diesel are available at regular distances along the whole route (see route map above), which are also the places where you can stock-up on water and 'foodstuff'.

Take it easy on the graded roads. On most of these a safe speed is some 60-70 km/hr and often there are many pieces where you have to slow down to spare your tires. Watch for the ripped tires at the side of the road! Mind the dustclouds, slow down when your view gets clogged and switch your lights on. This is a must on the oilfield roads, often with heavy traffic.

My brother wrote the Dutch story in the second column. I will track that story from our departure at Muscat on 24 December 2003. His story starts at busy and icy airports in Europe, almost missing the connecting flight in London and loosing his luggage. The Seeb lost luggage section proved very efficient and Mr. Bob was true on his word, delivering the lost suitcases the next time, just in time to get them repacked in the cars.

That is where our joint story starts, together with 'meester' Mathieu and his friend Claudius (fresh from Germany). Christ, his wife Ria and our young nephew Bart joining us in our good old Discovery, Mathieu in his Pajero and the rest of our family in our Defender.

From left to right: Mark, Jan Sr, Bart, Lilian, Mathieu (with tree), Claudius (on knees), Ria, Jan, Jenny, Christ

Enjoying good life at Bar Al Hickman

 

To Bar Al Hickman, day 1, 24 Dec 2003

Naar de leegte

Maandag 22 december 2003

Deze reis naar Oman begint haast klassiek. Vanmorgen zeer vroeg zijn we van ons huis in Nieuwstadt naar het vliegveld Brussel gereden. We, dat zijn mijn vrouw Ria en ik. En we hebben nog een neefje bij ons, Bart. We zijn op weg naar mijn broer Jan, met zijn vrouw Lilian, en hun kinderen Jenny, Jan junior en Mark. Jan werkt voor Petroleum Development Oman. Hij heeft ons uitgenodigd om de Kerst bij hem door te brengen. En hij heeft een trektocht voorbereid door Oman, van meer dan 2000 km, die we de komende dagen gaan maken. Vandaag vertrekken we vanuit Brussel, stappen over in London Heatrow, en vandaar gaat het verder naar Muscat.

De laatste kilometers naar Brussel gaat het door heftige sneeuwvlagen. Inchecken en boarding gaan zonder problemen. Maar eenmaal aan boord begint het lange wachten. De sneeuwbui heeft op alle vliegtuigen een laagje sneeuw gedrapeerd, en dat moet eerst door de “De-Icing” weggehaald worden voordat ze mogen starten. Het hele vliegveld Brussel heeft helaas slechts enkele “De-Icers”,  waar alle vliegtuigen geduldig op moeten wachten. En waar in Stockholm een geweldig soort spuitwagen verschijnt die in enkele minuten een vliegtuig schoon blaast, komt in Brussel een hoogwerker aanrijden, waarin een man handmatig met een soort hogedrukspuit de vleugels beetje voor beetje schoon spuit.  Ruim anderhalf uur te laat kiest ons vliegtuig het luchtruim. Onze overstaptijd in Heatrow is tot nagenoeg nul minuten gereduceerd.

Maar we koesteren hoop. Verleden jaar was er door mist ook een hoop vertraging. En toen werden we bij het uitstappen in Heatrow opgewacht door mensen die ons op de snelst mogelijke manier naar het vliegtuig naar Muscat brachten.

 De steward in het vliegtuig had ons geadviseerd de “ground-staff” te raadplegen, maar na het uitstappen is niemand te vinden. Uiteindelijk vinden we een info-desk, maar de betreffende man kijkt niet begrijpend naar onze boarding-pass. Duidelijk is dat we naar een andere terminal moeten via de flight-connections. In uiterste haast zoeken we onze weg in de doolhof naar de flight-connections. Tot onze verbazing moeten we, na de procedure in Brussel, nu nogmaals door een handbagagecontrole, waar lange wachtrijen staan. Ergens raken we de weg kwijt. Een vriendelijke Engelsman wijst ons de weg terug. We zitten een verdieping te hoog. Maar een verdieping omlaag gaan, gaat niet zomaar. We moeten eerst met een roltrap een verdieping omhoog, dan een hoekje om, en vervolgens met een andere roltrap twee verdiepingen omlaag. Een soort fuik dus. Uiteindelijk vinden we weer een help en info desk waar een vriendelijke mevrouw ons weet te melden dat het vertrekkende vliegtuig ook vertraging heeft. Er is dus nog hoop. En ze wijst ons de weg verder.

 In stormpas vinden we de busverbinding naar de terminal die we moeten hebben, en we komen net aanlopen als de boarding naar Muscat begint. Gehaald…

Eerder had ik gelezen dat de vliegveld Heatrow verder wil expanderen tot een luchthaven van mondiale betekenis. Dit conform het Hub&Spokes principe. Via Spokes (zoals onze vlucht vanaf Brussel naar hier, de Hub Heatrow dus) moeten dan de reizigers bij elkaar gebracht worden voor de grote intercontinentale vluchten (van Hub naar Hub), en dan gaat het via een Spoke weer naar de eindbestemming van de reiziger. Arme reizigers, als het hen zo moet vergaan zoals het ons nu vergaat. Misschien is het tijd dat de luchtvaartmaatschappijen zich gaan bekommeren om de kwaliteit van de reis vanaf het begin tot het einde, en niet alleen om de reis in het vliegtuig.

 Maar de reis blijft spannend tot het einde. In Muscat blijkt dat alleen het koffer van Bart is aangekomen. Die van mij en Ria zijn zoek. We zoeken de bagagebalie, en daar weet een vriendelijke mijnheer ons vol vertrouwen te melden dat de koffers nog in Londen zijn, en morgenavond bezorgd zullen worden. Hij noteert alle gegevens, en geeft ons telefoonnummers die we kunnen bellen. 

Buiten staat mijn broer Jan te wachten. Het is goed hem weer te zien. Hij begint te lachen, want hij had ons al zoekend rond zien lopen in de bagage-hal. Op de parkeerplaats treffen we ook onze reisgenoot voor de komende dagen: een gigantische verlengde Land-Rover Defender, die Jan pas heeft gekocht om trektochten te kunnen maken. Ria en ik zullen rijden in zijn oudere Land-Rover Discovery. En verder zullen ook nog een paar kennissen van Lilian meegaan. Een expeditie met 3 auto’s gaat het worden.

 Het weerzien met de rest van de familie is goed. Helaas kunnen we nog geen cadeautjes uitdelen, want die zitten in de koffers ver weg in Londen.

 Als een blok beton val ik in slaap.

 

Dinsdag 23 dec. 2003

Nog een rustdag voor ons, had mijn broer zo gepland. Vanmorgen was ik nog wat slaapdronken bij het opstaan. Het tijdsverschil van 3 uur met Nederland is wel te merken. Ik zit tevreden op het terras in de achtertuin van het huis van mijn broer, en geniet van het aangename zomerweer, en de vogels die fluiten in de palmbomen.  

Jan begint de auto’s te beladen. 4 tenten, hout voor kampvuur, voedsel- en watervoorraden. Een enorme hoeveelheid spul wordt verstouwd in de bagageruimtes, en op de dakrekken. Bovenop de Defender komen nog rijplaten, voor als we vast komen te zitten in het zand. En elke auto heeft twee reservewielen.

 

In de avond begint het zenuwachtige wachten op de koffers. Zijn die er niet, dan moeten we als de wiedeweerga kleren gaan kopen voor de komende dagen. Vervelend is ook dat ik een paar medicijnen mis.

 Jan belt naar het vliegveld, en krijgt contact met Mr. Bob, die vol vertrouwen meldt dat hij zich hoogstpersoonlijk zal bekommeren om de missende bagage. En inderdaad, tegen tien uur in de avond meldt Mr. Bob zich weer, en vertelt dat hij met 3 stuks koffers naar ons toe komt. 3 stuks?? We missen er maar twee. Jan spreekt met Mr. Bob af dat we ons treffen bij een benzinepomp in de buurt, zodat Mr. Bob het zoeken naar het juiste huis bespaard blijft. En op het afgesproken tijdstip verschijnt Mr. Bob, en hij heeft 3 koffers bij zich. Opluchting. Twee zijn van ons, de derde geven we weer mee terug.

To Bar Al Hickman, day 1, 24 Dec 2003

Back to home page

Naar Bar Al Hickman, day 1, 24 Dec 2003

Terug naar home page


@ J. & C. Schreurs Januari 2004