Salalah Tour

Day 1, from Muscat to Bar Al Hickman

 

Back to Oman page,
terug naar Oman page

Back to previous page

Total day travel distance 486 km, numbers on map are distances in kilometres between petrol stations.

The map is selectable. Please click on area and link directly to relevant description

For full list of waypoints and tracks (tab-delimited text file) - click here-

For a description of how to get there see:

Bar Al Hickman Feb 2002

 

 

 

 

 

 

 

distance
km

Location

Coordinates

1 486 Bar Al Hikman N20 22.650 E58 18.230

English story

Dutch story

Woensdag 24 Dec. 2003

Bar Al Hickman is a peninsular jutting soutwards into the Arabian Sea south of the Wahiba Sands. Most of the route is blacktop to just beyond the village of Hayy (two petrol stations). From there it is off road on tracks through extensive sabkha. A totally flat landscape with occasional humps where with sharp limestone blocks that are quite lethal to tires as we found out. One of the Discovery tires got shredded to pieces, including the rim. That's when you are glad to have more tires.... just for piece of mind.

'Emptiness', seeing the curvature of the earth. Somewhere over there is the beach where we are heading. A vast Sabkha with a hard salty muddy crust.

The reward at the end. A beautiful white beach with wide views.

We had been there before (see Bar Al Hickman Feb 2002) and wanted to camp on the beach barrier between the lagoon and the sea with nice white sands and beautiful views over the sea in front and lagoon in the back.

Campsite with lagoon at the back

Woensdag 24 Dec. 2003

 Na de terugkeer van de koffers konden we vanmorgen zoals gepland op pad. De kennissen van Lilian voegen zich nog bij ons: Mathieu met zijn vriend Claudius. Rond half negen verlaat het konvooi van twee Land-Rovers en een Pajero Ras al Hamra. Jan rijdt voorop, dan komt Mathieu, en ik sluit de rij. Jan en ik hebben portofoons, zodat we als het ware alle auto’s kunnen overwaken, mocht er iets mis gaan.

Het eerste reisdoel zijn de duinen aan de zuidkant van het schiereiland Bar Al Hickman. Door het bergland heen reizen we eerst westwaarts, en vervolgens buigen we af naar het Zuiden. Het eerste stuk gaat over goede asfaltwegen, maar dan komen de “graded roads”. Het schiereiland is een immense vlakte, doortrokken van “Sabkha’s”. Dat zijn vlaktes die af en toe onder water komen te staan. Het water verdampt, en een dun zoutlaagje zet zich af op de bodem. In de loop van de jaren ontstaat zo een hele korst van zout.  Het is zaak om in de Sabhka goed op de tracks te blijven, aangezien je buiten die tracks gemakkelijk kunt wegzakken in de losse grond.

Het is haast onwezenlijk door die enorme vlakte te reizen. Het verschil tussen lucht en vlakte is alleen te zien in een tint kleurverschil. Het is immens leeg, kaal, en volkomen plat. Zo rijden we tientallen kilometers verder. En zelfs met een GPS is het moeilijk om de juiste track te vinden. Jan moet herhaaldelijk omkeren en zoeken, voordat we zeker weten dat we goed zitten.

Zacht grommend ploegen de auto’s voort. De doffe plof die ik opeens hoor wordt nauwelijks bemerkt door mijn medepassagiers, maar ik merk dat de Land-Rover links achter scheef hangt. Snel stop ik. En inderdaad, links achter is de band geklapt, rubberen rafels steken uit. Via de portofoon meld ik dat ik een kapotte band heb. “Shit” antwoordt mijn broer kort, en hij keert terug. Met de gereedschappen in de auto is de band gelukkig binnen een paar minuten verwisseld. En dan blijkt ook hoe verraderlijk het rijden door de Sabhka’s kan zijn. In de tracks liggen namelijk ook regelmatig kalksteenformaties, resten van oude koraalriffen. Met het voorwiel ben ik over een platte steen gereden, die daarop is gebroken, en de scherpe rand van de afgebroken steen heeft vervolgens de flank van de achterband opengereten. Daarop is ook de velg met een klap op die steen gedreund,  getuige de fikse deuk in de velg. Het hele wiel inclusief band kan zo de schrotbak in. Twee reservewielen zijn dus geen overbodige luxe.

Na wat zoeken vinden we uiteindelijk de duinenrij aan de zee. Wit zand, alleen het ruisen van de zee op de achtergrond. Een droomplek. Aan de andere kant is een lagune te zien, waarin Flamingo’s rondlopen. Het Schreurs-camp is snel opgezet. Mathieu en Claudius slapen op britsen in de buitenlucht.

 De nacht valt met tropische snelheid. Van zonlicht tot eerste sterren binnen een half uur. En wat voor een sterrenhemel. Naarmate het donker wordt zijn er steeds meer te zien, veel meer dan in Nederland. Ik vergaap me aan de sterrenbeelden, die zelfs met het blote oog tot in de kleinste details zijn te zien.

Het is kerstavond. Terwijl ik naar de hemel kijk schiet me opeens het beeld te binnen hoe de 3 wijzen uit het oosten door te kijken naar de sterrenhemel ook hun weg hebben gevonden. Zo ongeveer moet het zijn geweest, zoals ik het nu zie, bedenk ik me zo.

Als ik ’s nachts nog eens buiten rond loop zie ik hoe het sterlicht het witte zand verlicht. Net alsof er een witte nevel over het land ligt. Ik herinner me hoe ik een paar jaar geleden in de winter in Lapland was, en hoe hetzelfde licht over de sneeuw lag, zo lijkt het wel.  

 

To next page

Back to previous page
Back to home page

Naar volgende pagina

Terug naar vorige pagina
Terug naar home page


@ J. & C. Schreurs December 2003