Wadi Jizzi
Copper Mines

15-16 December 2001

Wadi Jizzi
Kopermijnen

Back to oman page,
terug naar oman page

The route-De route (GPS track and coordinates available)

15-16 December, Ramadan 2001

Wadi Jizzi is een van de oost-west wadi's die de noordelijke Oman mountains doorsnijden. De wadi is een oeroude verbindingsroute van de Golf (Sohar) naar de Buraimi oase op de grens van Oman met de UAE. In dit gebied wordt al van oudsher koper gewonnen. Waarschijnlijk is dit kopergebied een deel van het legendarische land van Magan.

Magan is bekend uit Sumerische teksten uit Ur, Mesopotamie, uit de tijd van koning Argon, 4400 jaar geleden, die refereert naar scheepsladingen koper en dioriet uit Magan. Archelogische vondsten wijzen ook op handelsbetrekkingen met de vroege beschavingen langs de Indus. Er zijn ruim 30 plaatsen bekend waar kopererst gewonnen en gesmolten werd, gecentreerd rondom Arja in wadi Jizzi.

Dat was dus ons doel -samen met de Van Voorst-Vader familie- voor deze Ramadan vakantie. Het tweede doel was wadi Hawasina, maar daar zijn we nooit aangekomen.............

De wadi is gemakkelijk te bereiken vanuit de autosnelweg vanaf vliegveld Seeb naar het noorden, richting Sohar. Vanaf de Falaj Al-Qubail rotonde (met een namaak rots-waterval die meestal droog staat), zo'n 17 km ten noorden van Sohar, richting Buraimi. Zo'n 13 km naar het Westen ligt het plaatsje Willi (schamele hutten, grotendeels verlaten) met goede picnic plaatsjes onder schaduwbomen en uitzicht over de vele grafheuvels bovenop de heuvels.

Op 15.3 km vanaf de rontonde, net achter een brug over de wadi is de afslag (graded-road) naar de wadi Jizzi dam en Hawra Burghah, de ruines van een middeleeuwse versterking op een stratigische bergtop in de wadi. zo'n 3.5 km vanaf de hoofdweg (let op de verbrokkelde muren boven op de dichtsbijzijnde heuvel na 2x wadi-crossings). De beklimming (stijl, goede schoenen!) van de heuvel is mogelijk vanaf de noordkant waar een bres in de ommuring te zien is en de rotswand minder stijl is, maar de oude toegansweg is aan de zuidkant waar met enig zoeken de oude toegangsweg en poortgebouw te vinden zijn -zie Hawra Burghah beschrijving). De ommuring is vrij groot en het uitzicht boven verrassend mooi (incluis de wadi Jizzi dam). Hawra betekent 'witte kalksteen' in het arabisch en Burghah is perzisch voor 'tuin' en dat is zelfs in de droge ruines nog duidelijk herkenbaar als een complex systeem van dammen en terassen binnen de ommuring. Verder naar het westen is ook de hoge schoorsteen van de kopersmelterij van Arja duidelijk zichtbaar.

(Zie ook Hawra Burghah beschrijving)

De ruines van Hawra Burghah, op de heuvel links van het midden van de foto.
The ruines of Hawra Burghah, on the hill just left of the centre of the photograph, dominating the entrance to wadi Jizzi.

Onze Jan was duidelijk nog niet de oude na een paar dagen koorts en we lieten hem in de schaarse schaduw van de ommuring rustig op adem komen. Eenmaal beneden weigerde onze Discovery (jawel hoor) om te starten. Dit kwaaltje waren we natuurlijk wel gewend vanuit Egypte, maar in de garage hadden ze de oorzaak nog niet kunnen traceren. Dit keer duurde het ruim een half uur voordat ze weer aan de praat te krijgen was. We besloten om de airco maar uit te laten, misschien was het lekkende water wel de oorzaak van de electrische storing (?).

Terug naar de hoofdweg, richting Arja, 6.8 km verder, rechts van de weg. Op zoek naar de een Ziggurat, een trappen-tempel, die daar zou moeten liggen. De enige tempel van dit soort in Arabie en een duidelijke aanwijzing voor betrekkingen met Mesopetanie waar veel van dit soort tempels voorkomen. De routebeschrijving (Darke's Discovery Guide to Oman) was perfect: 4km van de afslag weer rechtsaf om 2.5 km verderop recht tegenover een kleine moskee met blauw koepeltje te stoppen, de ziggurat ligt dan 300m in een rechte lijn achter de moskee. Gemakkelijk te missen want kleine heuveltjes zijn er overal. 'Route klopt, maar waar is dat ding' vroeg Herman zich dan ook af terwijl hij er naast stond. De ziggurat is niet imponerend maar heeft toch duidelijk een platform gevormd door netjes gestapelde dioriet blokken, met aan de westkant een soort opgang. Overal rondom vage muurresten en slakken (zwarte plakken gesmolten kopererts met duidelijke luchtblaasjes). De weg draait in een grote bocht terug naar het zuidwesten langs een grote open kopermijn, nu gesloten en omgeven door een groot hekwerk.

Jenny voor de ziggurat van Arja, geen imponerende tempel, maar wel de enige in zijn soort in ArabiŽ en als zodanig een duidelijke aanwijzing voor betrekkingen met MesopotamiŽ.
Jenny in front of the ziggurat of Arja, not an imposing temple, but the only of its kind in Arabia and indicating a connection with the early civilisations in Mesopotamia.

Terug naar de hoofdweg om zo'n 1.5 km verderop, net achter de grote schoorsteen van de smelterij door steken naar een oudere weg links. Nog 3.7 km verderop loopt deze dood op de kopermijn van Lusail (Al Asayl), een enorm gat in de grond. Deze mijn was in de 80tiger jaren in productie, maar archeologische resten wijzen op een veel oudere mijnbouw in de omgeving van Arja, zo'n 3000-4000 jaar geleden. Hier ligt ook de beroemde rotspoort, van onbekende ouderdom of doel. Misschien is de poort oorspronkelijk de eerste mijngang de ertsberg in, nu volledig afgegraven. De tonnen slakken rondom wijzen op een grootschalige vroege industrie. De rotsen zijn roestbruin en geel met brokstukken vol met chalcopyriet en zo te zien ook andere metaalertsen (zinkerts?). Groene en blauwe kleuren van malachiet en turquoise. Jammer dat we er zo laat in de middag kwamen en zeker de moeite waard om een volledige middag rond te dwalen.


De beroemde rotspoort bij Lusail (Al Asayl); het enige wat overgebleven is van een berg kopererts?
The famous rock arch at Lusail (Al Asayl); the only remnant of what once was a mountain of copper ore?

Weer weigerde de Discovery te starten en na veel geprobeer toch maar de sleepkabel. Ons plan was bij de kust te kamperen en dan bleef er nog maar weinig tijd om de tenten op te zetten voor schemering. Onderweg toch proberen om de auto te starten en waarhempel, ze wilde weer.

Terug naar de kust, naar de Falaj Al-Qubail rotonde, dan nog 12.3 km tot aan de volgende rotonde bij Liwa rechtsaf naar het strand. 3.4 km verderop, net voor het de huizen, weer naar rechts de zandweg op, richting fort-ruine, want daarachter zou een mooie kampeerplek moeten zijn. In Oman verandert alles snel, zeker met een nieuwe haven in aanbouw. Vlakbij een soort van lange lagune besloten we dan toch maar het anker te laten zakken, met uitzicht over een enorme vlakte met betonnen kustwering en andere rotsblokken. Net voordat het helemaal donker was stonden de tenten in het zand. Bang voor muggen die hoorbaar over de lagune zwermden, maar ons toch met rust lieten na wat Autan rond te spuiten. Ons probleem begon pas om acht uur 's avonds, toen de werkers aan de overkant hun draglines en bulldozers weer startten. Tot bijna middernacht was het net of we in een werkende steengroeve kampeerden. Daarna stilte? Dacht je, want toen begon er in het dorpje een ware weeklacht van hondengekerm en een haan die duidelijk problemen met zijn biologische klok had. Blijkbaar was ook het einde van de Ramadan aangekondigd want de diverse Moskeen begonnen de een na de ander hun oproep tot gebed. Dat ging ook vergezeld met de nodige rotjes (of waren het geweerschoten en waren die honden daarom zo onrustig?). Ons kampvuur was gezellig en met uitzicht op het oude fort aan een kant en een haven-in-aanbouw aan de andere kant, toch wel speciaal. Van slapen kwam er echter die nacht niet veel, ook niet omdat onze Jan last kreeg van zijn pijnlijke keel. Liwa zal voor altijd in ons geheugen gegrift zijn als de ideale plek voor een pastgetrouwd stel. Als je zo'n nacht samen overleeft kan het niet meer stuk.

Een natte morgen, met veel dauw op de tenten, inpakken en dan op weg naar Wadi Hawasina. Dus terug langs de kust, via Sohar, naar Al Khaboura en vandaar weer naar het westen, de bergen in. Na 22 km, bij een wadi-crossing stopt de verharde weg en daarna werd het stofvreten op een graded road die zich langs de wadi slingert. Een paar mooie foto stops.


Op weg naar wadi Hawasina
Heading for Wadi Hawasina

En bij de laatste stop viel me de donkere vlek onder de auto op. Jawel hoor, olie. Motor snel uitgezet, motorkap omhoog en de werkelijkheid slaat weer eens toe. Olie over de hele motor geslingerd; een groot lek langs de hoofdas. Gelukkig op tijd gezien en zo te zien nog geen vastgelopen of oververhitte motor. Er zat maar een ding op: omdraaien en dan de sleepkabel. Dat ging eerst vrij goed, maar toch spannend door de wadi crossings, stijl naar beneden, door water en dan weer stijl omhoog. Een knal en we zagen de bull-bar een beetje omhoogsteken, nog een knal en de aanhechting van de sleepkabel brak af en knalde tegen de achterdeur van de Voorst-Vaders' Landcruiser. Schrik en een behoorlijke deuk. Kabels nu onder de auto vastgemaakt, waar we nog twee haken ontdekten. Dit ten koste van de plastic spoiler die een beetje in de weg zat - British engineering (?). En zo bobelden we weer langs dezelfde weg terug. We vonden een prachtige kampeerplek bij een nieuwe falaj (waterkanaal) en daar hebben we nog een rustige middag en avond van de mooie natuur genoten. We volgden de falaj en bleken maar een kilometer van een mooie oase geland te zijn. Veel mooie oude huizen hoog langs de wadi gebouwd.

Dit keer geen lawaai en een absoluut rustige nacht. Met de falaj hadden we dus een soort bad naast de deur en dat is heel lekker na een stoffige dag.

Een mooie kampeerplek vlak naast een nieuwe falaj (waterkanaal). Het oude kanaal loopt er nog vlak het nieuwe aquaduct.
A nice campsite next to a new falaj. The old channel can be seen close to the new one, crossing the wadi via a large aquaduct.

' s Ochtends alles nat van de dauw en dat is waarschijnlijk hoe veel planten in de bergen kunnen overleven.


Oude ruines blijven gewoon staan, met prachtig versierde deuren, waar Oman bekend voor staat.
They leave the old ruines next to the new houses. Notice the alaborate decorated doors, well known from Oman.

Het plan was om weer terug naar Al Khaboura te slepen en daar een garage op te zoeken om de auto op een echte sleepwagen te zetten. Niks dus, met Ramadan alles gesloten! De hele weg terug naar Muscat gesleept en de auto voor de Landrover garage achtergelaten. Dank!! aan de Van Voorst-Vader familie die ons weer netjes naar huis sleepten en er nog een deuk aan overhielden.

Zo zie je maar weer: alles meenemen en met twee auto's reizen is niet alleen gezellig, maar ook noodzakelijk.

Back to home page

15-16 December, Ramadan 2001

Wadi Jizzi is one of the main east-west valleys (wadi's) that cross the northern Oman mountains. It is an ancient route between the Gulf and the oases of Buraimi at the Omani-UAE border. This is an area famous for its copper ore, mined since times immemorial. Part of the legendary land of Magan.

Magan is known from Sumerian texts from Ur in Mesopotamia, as far back as the reign of king Argon, some 4400 years ago, referring to cargoes of copper and diorite from this country. Archaeological findings also point to trade connections with early civilisations in the Indus valley. Some 30 places where copper has been minded and melted have been found in this wadi, centred around Arja.

That was our first target for this Ramadan holiday -together with the Van Voorst-Vader family. The second target was wadi Hawasina, but we never got there.............

The wadi can be reached easily from the main coastal motorway from airport Seeb to the north, to Sohar. From the Falaj Al-Qubail roundabout (with a fake waterfall, generally dry), some 17 north of Sohar, the route goes west in the direction of Buraimi. 13 km from the roundabout is the little village of Willi, a sorry collection of shacks, but with nice picnic sites below shady trees and a nice view over the many burial mounds that litter the surrounding hills.

Some 15.3 km from the roundabout, just after a bridge crossing the wadi (with a hidden mosque left of the road) take the graded road to the wadi Jizzi Dam to the left. This road takes you to the ruins of Hawra Burghah, a medieval fortress, dominating the entrance to wadi Jizzi, situated on a hill 3.5 km from the main road. Watch for the drystone walls on top of the hill in front after crossing the wadi twice. The ascent of the hill is steep, but doable from the north, where the wall has a breach, but the original access path is at the south and can be found after a bit of searching. That is also where the gate can be found - see Hawra Burghah description-. The ruins are surprisingly extensive and the view above is rewarding (including an overview of the wadi Jizzi dam). Hawra means 'white limestone' in Arabic and Burghah is Persian for 'garden'. Indeed a complex system of dams and terraces to contain and conserve water, is still recognisable within the ruins. Further to the west one can see the smoking chimney stack of the copper smelter near Arja.

(see also the description of Hawra Burghah)

On top of Hawra Burghah, drystone walls and a complex system of channels and dams to keep and conserve water on the hill.
Bovenop Hawra Burghah, droogstenen muren en een complex systeem van kanalen en dammen om het water op deze heuvel op te vangen

Our Jan had not fully recovered from a bit of fever and we left him in the shade of the walls below while we explored the ruins around. Back at the car our Discovery refused to start, an electric problem that we already knew from Egypt, but difficult to track down. This time it took a lot of patience before she decided to kick-in again. We decided to switch of the airco as the leaking water may cause the electrical fault (?).

Back to the main road, in the direction of the copper smelter. 6.8 km from the junction to Hawra Burghah is the junction to Arja to the right, to find a Ziggurat, a platform temple reportedly close to that village. The only temple of this kind in Arabia and a clear indication of connections with Mesopotamia where such temples are very common. The route description was almost perfect; 4 km on the graded road to reach another junction to the right and 2.5 km more brought us right in front of a small mosque with a blue dome. The Ziggurat would be in a straight line visible behind the mosque. Easy to miss as there are many small hills in the area. 'The description fits, but where is that temple?', asked Herman when I parked 300 m behind the mosque. It is indeed easy to miss the straight row of stones hidden in the low hill. The temple is not imposing, but once the eye is tuned, the man-made platform of heavy diorite blocks is clear. All around are the vague remnants of foundations and the black slag remains of copper melting. The track subsequently turns back to the southwest and passes a large open cast mine, now abandoned and fenced-off.

Slags abound in the area around Arja. Copper ore was melted in small furnaces and poured into holes in the ground to cool. Dark, full of bubbles and with a glassy appearance.
Slakken (gesmolten gesteente) kom je in het gebied rond Arja overal tegen. Kopererts werd gesmolten in kleine ovens and in gaten in de grond gegoten om af te koelen. Donker, vol met bubbels en glasachtig.

Back to the main road and again 1.5 km further, just after the big chimney stack, cutting over to the left, to an older parallel tarmac road. Following this to the west-southwest takes you, after a wadi crossing, to the Lusail (Al Asayl) copper mine, 3.7 km further at the end of the road. The Lusail mine is a big hole, mined in the eighties, but archaeological remains indicate that this area was minded already some 3000-4000 years ago. Walking along the hole takes you to the famous rock arch of unknown origin or purpose. Perhaps the only remains of what once was a mountain of copper ore. Tons of slags indicate of a very extensive mining industry in ancient times. The rocks are multi coloured with rusty brown and yellow hues. Keep an eye on the waste rock as it contains nice pieces of golden chalcopyrite, malachite and turquoise. A pity we arrived in the late afternoon. The site deserves a bit more time to explore.


Lusail (Al Asayl) mine, a large hole in the ground with enormous quantities of slag all around, mined since ancient times.
De mijn van Lusail (Al Asayl), een gapend gat in de grond en overal slakken. Hier werd al duizenden jaren geleden kopererts gewonnen.

Again our Discovery refused service. After futile attempts we decide to pull the car, hoping it would kick-in sometime. It indeed did. Our plan was to camp at the coast at Liwa, where a nice camping spot was described in our Guidebook. With the afternoon largely gone it meant hurrying to get there before dusk.

The junction to Liwa is 12.3 km north of the Falaj Al-Qubail roundabout. Driving to the right, in the direction of the beach, 3.4 km further is a junction to a track to the right, directly before the houses, leading to an old fortress in the dunes. Our campsite would be behind the fortress close to a nice elongated lagoon. The lagoon was there, but beyond it was a new construction site, with endless lines of concrete blocks for coastal protection. It looked like a new harbour being built. With darkness settling we decided to call it a day and camp near a nice sand dune. A bit afraid of mosquitoes that swarmed on the lake, but that left us at peace after applying a dose of repellent. The real problem started at around 8 o'clock, when big draglines and bulldozers started moving at the other side of the lagoon. To around midnight it was as if we camped in the middle of an active quarry. Judging from the sounds of the mosques in the distance this was also the end of Ramadan. The sounds did not stop at midnight. By then a whole bunch of dogs took over, incessantly barking and joined by the continuous crowing of a cock that must have had his biological clock out of order. On top of that Jan suffered from a painful throat. Liwa is engraved in our memories as an ideal spot for a just married couple. If one survives such an ordeal your marriage will survive everything......

A wet morning, with dew soaking everything. We were not sorry to leave this spot although it looked idyllic in the early morning sun.

Next target Wadi Hawasina. Back along the coast, , via Sohar, to Al Khaboura and from there westwards, into the mountains. The tarmac road stops at 22 km, after crossing a wadi-crossing. From there the track is still very good, but very dusty . Many places for nice photographs, but.............


How we got back home, notice the dent in the back door - stay away from cables-.

At the last stop I noticed a dark spot below the car. Yes, oil. Engine off, open bonnet and indeed a major problem. Oil all over the engine. On the positive side it appears we just stopped in time to avoid an overheated, stuck engine. Only one solution: back and again at the end of a rope. At first without any major problem, but crossing a wadi, steep down, through water and steep up again is quite an experience at the end of a rope. A bang and we saw our bull-bar in a weird angle another bang and the cable broke loose, denting the backdoor of the car in front. Now we had to connect the cables below the engine, where there were other hooks, but at the expense of the plastic spoiler below the car. A nice example of British engineering..... That's how we pulled back along the dusty road, slowly but steadily. We found a nice campsite neat a new falaj where we spent a relaxing afternoon and evening, forgetting almost the disaster car. Following the falaj we found ourselves only one kilometre away from a large oases, with nice old imposing buildings.

This time a quiet night. The falaj provided us with a bath next-door to the tents. Very refreshing and recommendable after a dusty day.

The falaj led straight into a big oasis with impressive old buildings
Het falaj-kanaal liep naar een grote oase met grote, imponerende oude huizen.

Again a wet morning. It's clear how many plants can survive in the mountains' taking their main water from the dew.

The plan was to return to Al Khaboura, to find a garage and put the car on a trailer. Change of plan as everything was closed because of Ramadan. Pulling back home all the way to Muscat. We left the car in front of the Landrover garage. Many thanks to the Van Voorst-Vader family that literally pulled us out of this mess and stayed with us.

The car in front is a ...... Eating dust.
Zo leer je een nummerplaat uit je hoofd. Stof, stof en nog eens stof.....

Many times you wonder why to take so much on these wadi trips, but this time the ropes and cables were essential. Travelling with company is not only for the nice evenings, but also an essential safety measure.

Terug naar home page

 


@ J. Schreurs December 2001.