The Northern part of the Empty Quarters in Oman

December 2006
(English & Dutch)

Back to Oman page,
terug naar Oman page

From Fahud through the sabkha of the Umm As Samim, the sands of the northern Rub Al Khali (Empty Quarters) of Oman to Abu Tabul, Bahja, Haima, crossing east to Duqm and Ras Sudrah at the Arabian Sea.

Dutch story by Christ Schreurs.
Nederlands verhaal door Christ Schreurs; klik hier


Total round trip 1575 km, Four nights camping in the desert, Muscat to Fahud (camp 1, yellow track on map below) 331 km, Fahud to Rub Al Khali (camp 2, red track on map below) 259 km, camp 2 to Ras Sudrah (Camp 3 & 4, blue track on map below) 465 km, Ras Sudrah to Muscat 520 km (black track on map below).

Route map Muscat, Fahud, Umm As Samim, Empty Quarters, Haima, Duqm, Sinaw, Muscat. Main coordinates listed in description below. Inset map 2 shown below.
How to get there: (coordinates listed in GWS 84 Lat/Lon, decimal seconds).

Please switch on your lights on the oilfield gravel roads and be aware of heavy trucks (with dust clouds), drive carefully.

To Fahud: take the motorway to Nizwa and subsequently in direction of Salalah, turning-off right to Fahud just beyond the village of Izz (22° 39' 11.3982" N - 57° 33' 8.5844" E) signposted to PDO's main oil fields, Natih, Fahud and Yibal. Stick to the max speed and be aware of heavy oilfield traffic. For many kilometres you will be impressed by the whaleback of Jebel Salakh dominating the southern horizon. The excellent tarmac road will take you to the Natih roundabout ( 22° 26' 28.2559" N - 56° 43' 13.0124" E) some 92 km further. Turn left to Fahud, which is only 24 km away. The memorial of Fahud-1( 22° 17' 23.5597" N - 56° 30' 41.9146" E) can be reached by taking the gravel road to the left (@ 22° 18' 34.1625" N - 56° 32' 3.1616" E and junction right @ 22° 16' 5.3848" N - 56° 32' 24.9335") before reaching Fahud camp. -See also Fahud story-. We camped in a secluded spot near the southern flank of the Jabal Fahud.

From Fahud to the Empty Quarters: Return to Fahud and fuel-up at the petrol station (next to the shops and restaurant in a fenced area @ 22° 18' 55.1419" N - 56° 31' 12.2078" E). Take the road to Yibal and Lekhwair (junction left @ 22° 22' 43.0710" N - 56° 22' 16.1974" E) and in the Yibal Field turn left to Al Huwaisah (@ 22° 9' 35.7052" N - 56° 2' 20.5488" E). This gravel road bends south-westwards around the Yibal field and subsequently south again (@ 22° 7' 31.6189" N - 56° 0' 51.3062" E) to the Al Huwaisah oil field. Just before this field turn right (@ 21° 57' 25.4868" N - 56° 1' 45.8486" E) signposted Abu Tabul) at the edge of the Umm As Samim. Turn south (left) @ 21° 54' 41.6494" N - 55° 56' 53.2625" E and left again @ 21° 53' 14.0920" N - 55° 51' 36.8206" E. As from here the track leads through the emptiness of the Umm  As Samim sabkha, a traverse of some 40 km before the first dunes at the edge of the Empty Quarters at the other side (@ 21° 36' 52.2075" N - 55° 38' 54.8595" E). From now the gravel track winds between the dunes of the Rub Al Khali, overall in southwest direction. A good track, sometimes crossing the edges of the dunes. Be aware for the sometimes large potholes (punctures). It leads close to the border with Saudi Arabia (to approximately one kilometre at its closest point @ 21° 22' 52.0552" N - 55° 27' 56.4813" E). At 21° 10' 35.1021" N - 55° 28' 16.1834" E is a friendly checkpoint in the middle of nowhere. We camped a bit further near Abu Tabul @ 21° 0' 18.9248" N - 55° 28' 44.1774" E

From Empty Qaurters to Ras Sudrah: A bit further from our campsite is the junction at water well Abu Tabul -1 (@ 20° 59' 48.9098" N- 55° 30' 28.1179" E) where warm sulphuric  water flows through the old wellhead. Turn right, to the west, signposted Sahma, tracking the now overall ENE-WSW trending linear dunes (uruq). The track will lead you along some abandoned oil wells to the Sahma Oilfield camp @ 20° 42' 50.0265" N - 55° 25' 43.8727" E. From here the track turns overall southeast and the dunes gradually decrease in size, with more and more space in between. At 20° 33' 53.3350" N- 55° 54' 43.8546" E turn south, signposted Hazirah and ultimately to Bahja. The track becomes busy again and winds through several oilfields Zauliah,  @ 20° 22' 25.0673" N - 55° 54' 10.0909" E), Hawqa, Adeela and finally Bahja Camp, where the gravel track joins the tarmac road to Haima at the Bahja roundabout (19° 54' 38.1241" N -  56° 2' 46.1619" E)  Turn left (north) at the junction with the Salalah road (@ 19° 50' 46.5833" N - 56° 9' 33.1082" E) in the direction of Haima where you probably need to re-fuel. At Haima (@ 19° 57' 23.1228" N - 56° 16' 22.4508" E) we turned east in the direction of Duqm. This new tarmac road leads you through the Jidat Al Harasis (with the Jaaluni Oryx Sanctuary). From Duqm to the junction with Ras Sudrah (@  ) and finally our campsite at the sea at Ras Sudrah (see also Ras Sudrah trip).

From Ras Sudrah to Muscat: Coastal road from Duqm along the Wahiba Sands to Sinaw and back to Muscat along the motorway; a distance of some 530 km.

This trip needs a 4WD in good condition, preferably with two spare tyres, recovery equipment and plenty of water. Preferably at least two cars.  The Umm As Samim and Empty Quarters are not areas to take lightly. Photographer / writer Pinaki visited the Umm As Samim area on his own in 2005 and got into serious trouble. His story is breathtaking and his marvelous pictures reveal that close and almost fatal encounter with nature. http://www.pinaki.info/om_umm.htm
Warning: Uninhabited desert with soft sands and sabkha. Never travel in these areas alone and prepare yourself properly (check out what you need here). Leave your itinerary with friends and make sure that somebody knows when to action if you do not return in time. The desert is an unforgiving environment. It looks easy from a modern air-conditioned 4WD car, but if that fails you are back to basics!

Responsibility disclaimer

Van Zand naar Zee

Verslag van een “round tour” door Oman van 26 tm 30 December 2006

Dinsdag 26 december

Het is tweede Kerstdag. Maar in plaats van een beetje rust en bezinning voel ik vanochtend een zekere opwinding. Want mijn broer Jan heeft een hele “round tour” door Oman bedacht, die vanochtend gaat beginnen. Gisteren hebben we de twee Land Rovers van Jan beladen met alle benodigde spullen. Jan heeft inmiddels de nodige ervaring met dit soort tochten, en hij weet welke voorbereidingen hij moet treffen. Hij neemt rijplaten mee, om weg te komen uit los zand, inklapbare scheppen, om auto’s vrij te graven, en iedere auto heeft twee reservewielen. Ook hebben we flink wat drinkwater in de bagageruimte gezet. Vanochtend zijn we vroeg opgestaan en hebben de benodigde levensmiddelen ingeladen. En nu zijn we op weg naar het Qurm shopping center, waar we de rest van ons reisgezelschap zullen treffen.

Ons eerste reisdoel is het Fahud olieveld, waar we de eerste nacht willen kamperen. Vervolgens willen we via de Umm As Samim, een enorm zoutmoeras, doorreizen naar de Rub al Khali, ofwel de Empty Quarters, waar we diep in de woestijn, dicht bij de grens met Saudi-Arabië de tweede kampeerplaats zullen zoeken. De Rub al Khali is de centrale grote woestijn van het arabisch schiereiland. En daarna is het plan om Oman dwars over te steken en aan de kust nog twee nachten te kamperen, en lekker vakantie te houden.

Rond half negen zijn we kompleet: De familie Wassink, met Bart en zijn vrouw Jolanda, en hun kinderen Gabrielle, Isabel en Floor, en niet te vergeten hun hond Kruimel.. Dan de familie Goossens met Peter en echtgenote Ans en hun kinderen Anouk en Vincent. En de familie Schreurs, mijn broer Jan met zijn vrouw Lilian, en hun kinderen Marc en Jan, en dan ik zelf (Christ) met mijn eega Ria.

Het vertrek uit Muscat is een beetje merkwaardig door de dreiging van regen die in de lucht hangt. Het lijkt wel alsof overal het klimaat op zijn kop staat. In de Alpen nog geen sneeuw, en hier in Oman een dreiging van regen. Jan heeft haast, want hij wil voor de middag door de bergen heen zijn, en daarna is de regenkans miniem. Jan rijdt voorop, hij zal de komende dagen onze gids zijn. Ik kom daarna, dan volgt Peter, en tot slot Bart.

From Sand to Sea

The story of a tour through the Sands of the Northern Empty Quarter and back to the Arabian Sea from 26-30 December 2006. A trip together with the Goosens and Wassink families and my borther/sister-in-law Christ and Ria.

Tuesday 26 December

Meeting at the Qurm Shopping Centre for freshly baked bread. From there a long drive to Jabal Fahud. Not to the oilfield, along its northern flank, but to the open interior of this Jabal, where Fahud-1 was drilled in 1956, just missing the main oil field by some 200m (see Fahud Story).

We wanted to camp near the old Fahud-1 camp, but at a more secluded spot, protected from strong winds by the Jabal. The old track from the Fahud-1 well site to the Fahud-1 camp site still exists, but we found it partly washed away and therefore a bit of a bumpy drive.

Camp was pitched in no time, but we discovered we had forgotten two important bags with all the bread and tinned food. No problem for the first night as our frozen Chinese food was happily stored in the cool boxes.


Fahud-1 monument in the core of Jabal Fahud

A hunt for fossils in the southern flank of the Jabal only revealed many fossil snails (gastropods) nicely etched in the limestone rocks and the cores of a similar type of shell in all shapes and sizes. Lots, but little variation in fossil life...

Tegen de middag bereiken we het Fahud olieveld. Daar zien we de plek waar de olie-historie van Oman een mislukte start maakte: de put Fahud 1, nu gemarkeerd door een betonnen paal.

Deze put werd geboord in 1956. Op basis van de toen bekende geologische gegevens leek deze plek zeer veelbelovend om olie te vinden. En er werden kosten noch moeite gespaard om daar, diep in de binnenlanden van Oman, een zware boortoren op te stellen. Er waren nog geen goede wegen of vliegvelden, dus alle spulleboel moest met veel problemen daarheen worden getransporteerd. Echter, tot grote teleurstelling, werd na zelfs 4 kilometer diep boren nauwelijks olie gevonden.


Plenty of fossil snails, but except for the cores of shells, we found only few other fossils.

Met de geologische kennis van nu weten we dat Fahud 1 net aan de verkeerde kant van een ondergrondse breuklijn zat. Slechts enkele honderden meters verder naar het noorden werd wel rijkelijk olie gevonden. Toen met Fahud 1 niets gevonden werd, waren er weliswaar al vermoedens dat men met een breuk te maken zou hebben, want deze is aan de oppervlakte ook te zien. En er was ook het voorstel om de boortoren een paar honderd meter op te schuiven en opnieuw te beginnen. Want al het spul stond er toch al. Het besluit is echter om onduidelijke redenen nooit genomen. Maar er is wel een goede les uit dit verhaal te leren: houd vast aan je visie, en hou niet op bij de eerste tegenslag.

We vinden een kampeerplek aan de zuidkant van het olieveld. Door een bergkam zijn we afgescheiden van van het veld zelf. We horen wel het blazen van de fakkeltorens.

Onze kampeerplek ligt temidden van gesteentes waar veel fossielen te vinden zijn. Na het opslaan van de tenten gaat een hele groep op zoek. En de de buit is rijk. We vinden fraaie exemplaren van een grote maat “slakken” (gastropoden), zo’n 20 tot 30 miljoen jaar oud. Sommige zijn zo groot dat we ze in de rots moeten laten zitten. Vincent is de koning te rijk, hij hamert er lustig op los.

Zelf klim ik niet zo hoog de berg op. Een paar weken geleden heb ik mijn voet flink verzwikt. En ondanks de stevige hoge bergschoenen die ik aan heb merk ik dat ik bij het lopen over al die losse keien zeer voorzichtig moet zijn.

Na het avondeten zitten we rond het kampvuur en spelen twee keer het weerwolvenspel. Dit spel is uitermate geschikt voor het schemerdonker rond een kampvuur. Want met list en sluwheid moet een groep burgers zich verdedigen tegen een groep weerwolven, waarbij de ene groep de andere probeert te verslaan.

Tijdens het weerwolvenspel begint het hard te waaien, en het wordt zelfs koud. Rond negen uur in de avond ligt dan ook iedereen in de tenten, en begint de nachtrust.

Rond een uur in de nacht moet ik vanwege een natuurlijke drang weer mijn tent uit. Dan merk ik dat we in Kruimel een uitstekende kampwaakhond hebben. Vanuit het donker hoor ik gegrom en een gesmoord geblaf. Waarschijnlijk moet Bart haar nu in toom houden. Boven de bergkam naar het noorden en oosten zie ik het lichtschijnsel van de installaties van het olieveld.

Helaas valt door dit lichtschijnsel een plan van mij in duigen. Bij een eerdere kampeertocht naar de woestijn, twee jaar geleden, had ik ‘s nachts naar het oosten toe een vaal lichtschijnsel gezien. Kegelvormig, met de basis aan de horizon, en de punt bijna in het Zenith. Het leek een beetje op Noorderlicht, maar in zijn zwakste vorm. Maar ik kon het toen verder niet thuis brengen.

Wat later las ik de biografie van Kristian Birkeland; de man die de oorzaak van het noorderlicht theoretisch heeft verklaard. In dat boek las ik ook dat Birkeland een studie had gemaakt naar het zogenaamde Zodiakale licht. En wat ik las over de vorm van het verschijnsel kwam exact overeen met wat ik toen in de woestijn had gezien. Ik had dus blijkbaar het Zodiakale licht gezien.

Dit verschijnsel is een paar uur voor zonsopgang te zien. Het licht ontstaat doordat de zon de stofdeeltjes aanstraalt, die de aarde in haar baan om de zon achter zich laat. Voorwaarde is wel dat het absoluut donker is, zonder licht van de maan, en ook zonder strooilicht vanuit de aarde, want dan is het Zodiakele licht niet meer te zien.

Met deze kennis gewapend had ik me voorgenomen om tijdens deze reis het licht nog eens te bestuderen en mogelijk te fotograferen. Het is weliswaar al het eerste kwartier van de maan. Maar de maan zou later in de nacht onder gaan, dus enkele uren voor zonsopgang zou ik het zodiakale licht moeten kunnen zien. Maar dat plannetje gaat nu door het lichtschijnsel van de olie-installaties niet door. Ik moet de volgende nachten afwachten.

Gek: soms krijg je dingen gewoon in de schoot geworpen, zoals het zien twee jaar geleden van een bijzonder natuurverschijnsel als het zodiakale licht terwijl je staat te p…. in het zand. Maar om het nog eens bewust te zien, zoals nu, moet je grote moeite doen


For the story of the Fahud-1 well and the discovery of the Fahud oil field check-out this link.


Fahud-1 SE (left) - NE (right) schematic cross-section illustrating the unlucky miss.


Jabal Fahud, taken from Google Earth. Notice the open anticline in the southeastern side and the closed structure to the northwest.

Quintin Morton, son of Mike Morton, the geologist in charge of the 1950's Fahud field party, published an excellent book in 2006 on the story of the early exploration of Fahud (see References below), summarised in the November 2004 issue of the Al Hajar Newsletter of the Geological Society of Oman (pages 2-4).
http://www.gso.org.om/Al-Hajar/Haj(Nov04).pdf

Don Sheridan published his book on Jabal Fahud in 2000.

See also: http://www.pdo.co.om/PDO/AboutPdo/History/

The night at Fahud proved cold and windy and we were glad to be in the sheltering embracement of the large Jabal. But...., with the wind came the sound of the flares of the field at the other side.

I heard somebody in another tent asking with a mumbling -sleepy- voice "who has  switched-on the airco?" It certainly felt and sounded like an airco.

Christ was busy trying seeing Zodiacal lights in the early morning, at least that is what he claimed (we think he needed a pit-stop), but that did not work anyhow with the Fahud lights nearby. 

 


Map 2 covering the Umm As Samim (centre) and the edge of the Empty Quarters (Rub Al Khali).
 Inset map 3 shows our camping area in 3D

Woensdag 27 december

De reis gaat verder, naar de Umm As Samim, de “moeder van vergif “. Een bijzonder gebied, dat bij menige Arabier in het verleden huiveringwekkende verhalen opriep.

De Umm As Samim is een laag gelegen vlakte, waarin diverse Wadi’s van de noordelijke bergen van Oman uitmonden. Verder komt in dit gebied ook een ondergrondse watervoerende laag uit, een aquifer, die water aanvoert vanuit de bergen in het zuiden van Oman, honderden kilometers verderop. Het water kwelt in de Umm as Samim uit deze aquifer naar de oppervlakte en verdampt daar door de felle zonneschijn. Alle zouten die in de honderden kilometers lange tocht van het water door de ondergrond in het water zijn opgelost kristalliseren aan de oppervlakte uit. En daaroor ontstaat aan de oppervlakte een harde zoutlaag, die door het uitzettende kristalliserende zout in een veelhoekig patroon openbarst. De Umm As Samim is dus een zoutmoeras, een Sabhka, maar dan van de binnenlandse soort. Aan de kust komen deze Sabhka’s ook voor, bijv. de Bar al Hickman. Deze zoutplaten zijn vaak sterk genoeg om een persoon of zelfs een auto te dragen, maar soms zijn ze zo zwak dat je er doorheen breekt en in de onderliggende modder wegzakt. Je kunt dat niet zien, en daarom is het uitermate gevaarlijk om zo maar door dit gebied heen te trekken.

Enige jaren geleden is voor de olie-exploratie een weg door dit gebied aangelegd, en die volgen we nu. De vlakte is volkomen plat, leeg en kaal, en niets groeit er. We stoppen bij een berg modder die door een bulldozer aan de kant is geschoven. Maar deze berg is in feite een reusachtige zoutklomp, waarin zand zit. Hij ziet er uit als modder, maar is keihard.

Na de Umm As Samim bereiken we de eerste zandduinen van de “Empty Quarters”. Onderweg passeren we nog enige plaatsen waar olieboringen zijn uitgevoerd, maar zonder resultaat.

Jan heeft met behulp van satellietfoto’s een weg gevonden en die in zijn GPS geprogrammeerd. En die weg volgen we nu. Deze weg komt tot dicht bij de grens met Saudi-Arabië, en dan buigen we af naar het zuiden. We rijden nu diep de woestijn in, maar de weg die we volgen is redelijk tot goed te berijden. De zandduinen liggen in lange rijen op enige kilometers van elkaar, en daartussen liggen grote vlaktes.

Af en toe liggen er hopen stuifzand op de weg, vooral op de plekken waar de weg een duinenrij kruist. Maar Jan heeft me geinstrueerd hoe daar doorheen te komen. Voldoende vaart maken, voldoende toeren houden op de motor, en in geen geval stoppen midden in de hoop. Zo lukt het goed. Maar ik merk wel hoe de Land Rover in zijn spoor heen en weer schuift, en soms zelfs rechtuit wil terwijl ik de wielen in een bocht stuur.

Nu treft me de gelijkenis met een ervaring in Lapland een paar jaar geleden. We waren toen midden in de winter op weg naar een hutje in de bergen. Op de weg lagen hopen sneeuw, en de auto maakte precies dezelfde bewegingen als we er door heen gingen.

Wednesday 27 December

First stocking-up in Fahud. The local foodstuff shop did not sell bread "because the company provides it". The restaurant next to the shop solved the problem. There they had just baked Indian flat-bread and we bought all 30 pieces of them. Ideal for grilling as we discovered later.

Fahud is the base for many companies operating in the nearby oilfields. Massive trucks come and go and make interesting sights. We headed southwest towards the Yibal and Al Huwaisah oilfields and the Umm As Samim beyond.

The Umm As Samim, translated as the "Mother of Poisons" is a low (58m), essentially flat area comprising a huge inland sabkha. This is a place with extreme arid conditions where no normal life exists. Water flows occasionally from the Al Hajar mountains into this depression and subsequently evaporates, leaving a hard crust consisting of a mixture of salt, gypsum and sand on top of soft mud. Water flowing through the Umm Er Rhadume limestone aquifers from as far south as the Dhofar Mountains also feeds this depression and evaporates continuously. The evaporitic crust expands as salt crystallises causing space problems with the creation of large polygons (50-100 cm across) that push against each-other and hard ridges of push-up salt and sand form in between. The ridges shred tyres like nothing.  Truly soft Sabkha only exists along the eastern side where the main wadis enter the sabkha. When Thesiger first described the Umm As Samim he expressed the fear and awe the Bedouins hold for this area very well:

From Thesiger, Arabian Sands, 1959
“There you are. That is the Umm as Samim. I remembered my excitement two years before when al Auf had first spoken to me of these quicksands as we sat in the dark discussing our route across the Sands. Now I was looking on them, the first European to do so. The ground, of white gypsum powder, was covered with a sand-sprinkled crust of salt, through which protruded occasional dead twigs of arad salt-bush. These scattered bushes marked the firm land; farther out, only a slight darkening of the surface indicated the bog below. I took a few steps forward and Staiyun put his hand on my arm, saying, ‘Don’t go any nearer – it is dangerous.’ I wondered how dangerous it really was, but when I questioned him he assured me that several people, including an Awamir raiding party, had perished in these sands, and he told me once again how he had himself watched a flock of goats disappear beneath the surface.”


The Umm As Samim. Just follow the sign at Al Huwaisah. Still on dry and higher grounds


As far as one can see, the Umm As Samim sabkha with its typical salt polygons and push-up ridges, shredding car tyres. Underneath mud, hollows and water.  A vast emptiness.  

We lunchen aan de voet van een enorm zandduin. Vincent ploegt naar boven, en laat zich langs de helling naar beneden geluiden. Op dat moment horen we allemaal een sonore zware toon, als van een grote orgelpijp uit het lage register “ Whoeoeoeoeoet”. Als Vincent stopt met glijden stopt ook de toon, als hij verder glijdt, horen we het geluid weer. We horen hier het “zingende zand”; een verschijnsel dat vaak beschreven is, maar nog niet afdoende verklaard. Het schijnt zelfs dat zandduinen in verschillende tonen kunnen zingen, en dat het verschijnsel ook kan ontstaan door de wind die het zand doet verplaatsen.


Newly formed salt polygons (50-100cm across) of salty crust with push-up ridges in between.

 

Almost shivering in the hot air one can see the distant dunes of the Empty Quarters approaching. The sabkha surface gradually becomes less rough, but it is still sabkha when we get to the first dunes some 40 km after entering the true Sabkha. The dunes are still widely spaced, but they generally trend in NW-SE direction and almost seem to try to connect by thin N-S streaks of sand. The main slipfaces (the steep sides) of these dunes face to the SSE, indicating that the main present day winds come from the NNW (the Shamal direction). The interdune flats are some 2-4 km wide with the dunes some 400-600m wide and 60-80m high. The whitish flats contrast strongly with the reddish dunes, but colours vary rapidly in all directions.

Glennies, 2005, "Desert of Southeast Arabia" explains everything about sabkhas and dunes and is good stuff to understand this alien environment.

When NASA was training their technicians to steer their Martian Rovers by remote control we were asked to send pictures of this area to help them understand a similar hostile environment....


Flat sabkha and sanddunes; a strange impressive view

Op een gegeven moment bereiken we een militair kamp met een klein vliegveld. Jan treedt op als leider van onze expeditie, en we praten wat met de soldaten die op wacht staan. Het nummer van de auto van Jan wordt genoteerd, en dan mogen we verder rijden, verder naar het Zuiden.

Wat later verlaat Jan de weg, en we stuiven door een uitgestrekte vlakte naar een zadel tussen twee grote zandduinen. Daar vinden we onze tweede kampeerplek. Geroutineerd slaan we ons kamp op, en binnen drie kwartier kunnen we “aan de borrel”. Het is nu een stuk warmer dan gisteravond. Een groepje klimt een zandduin omhoog om de zonsondergang te zien. Zelf ga ik op zoek naar een geschikte plek om morgenvroeg het Zodiakale licht te kunnen zien.

Na het avondeten maken we een kampvuur en spelen we weer het weerwolvenspel. Maar ook nu gaat het gehele gezelschap vroeg naar bed. Om kwart over negen in de avond kan Kruimel weer waakhond zijn over een stil kamp.

 


Vincent sliding down one of the big slipfaces causing the sand to sing in a low rumbling tone. Eerie. 

The only reason people built roads in this area has been for the exploration of hydrocarbons and of course for patrolling and controlling subsequently the border. Once in a while we passed the remains of wells between the dunes, most rusty and abandoned.

We had heard it once before and therefore recognised immediately the deep sound when Vincent started sliding down one of the dunes. Unmistakably the sound of what is called 'singing sands' caused by many sand-grains sliding along each-other. Difficult to capture and reproduce and one dune for another may be totally different.

With a track close to the Saudi border it is not surprising to encounter military checkpoints. We had one close to the area where we wanted to camp. A brief chat and listing down my details in a notebook was sufficient to wave us through. These guys must be lonely out there, but also good to know there is a place to go in case of trouble.

Further south the dunes become more organised and regular. This is the eastern edge of the large Uruq  Al Mutaridah, a huge area in the Rub Al Khali characterised by regular chains of linear sand dunes (also known in Oman as 'Ramlat'), in this part extending in E-W direction, separated by wide flat interdune areas. The 3D image below, reconstructed from NASA elevation data (vertical exaggeration 5x) illustrates this well. Note the modern down wind extensions of the dunes in almost NE-SW direction.

We camped in a sheltered area, 'downwind' of one of the large dunes crossing the Abu Tabul area and a had a very quiet, cosy warm night compared to the chilly Fahud night before. The views from the high dune in all direction were magnificent and made for a nice sunset scenery.


Map 3 (see map 2 for location) showing 3D view of our camp area in the Empty Quarters

Donderdag 28 december

Om half vier in de ochtend sta ik op. Gisteravond had ik al alles klaar gemaakt om nu vanochtend vroeg het Zodiakale licht te zien. Als ik uit de tent kruip is het nog aardedonker. Zoals verwacht is de maan al ondergegaan. Ik zoek bij het zwakke schijnsel van het sterrelicht het gisteren gevonden plekje weer op, en installeer me op een kleine zandduin. Het zodiakale licht is nog niet te zien, vermoedelijk is het nog te vroeg. In het noorden zie ik achter een zandduin een zwak lichtschijsel, vermoedelijk het militaire kamp. Maar dit schijnsel zal het het zien van het Zodiakale licht niet storen, daarvoor is het te zwak.

Ik experimenteer wat met mijn camera en maak foto’s met lange belichtingstijden van het sterrebeeld Orion. Dat lukt redelijk. Opeens krijg ik de schrik van mijn leven als een menspersoon achter me in het donker opduikt. Maar het is Ria, die ook het Zodiakale licht wil zien. We liggen op de rug in het zand, en kijken naar het schitterende sterrenfirmament. Twee keer zie ik een vallende ster.

Tegen kwart over vier zien we in het oosten eindelijk een vaal lichtschijnsel, dat steeds sterker wordt. Dat is dus het Zodiakale licht. Ik probeer het te fotograferen, maar het licht is te zwak. Dus kijken we en genieten we ervan, “gewoon”. Het is doodstil.

Ik laat mijn gedachten gaan. Van oudsher hebben mensen de woestijn opgezocht om op een bepaalde manier inspiratie op te doen. Het is bijzonder om hier te zijn. Tussen dit en de bodem van het bestaan is er niets meer, zo lijkt het wel. Recent heb ik gelezen dat de woestijn op een bepaalde manier je zenuwstelsel beinvloedt. Het uiterste losmaken uit de bekende omgeving, zoals hier in de woestijn, of in andere extreme landschappen, geeft een prikkeling op zowel je sympatische als je parasympatische zenuwstelsel. En als beide stelsels door deze prikkeling gelijktijdig actief worden kan dat leiden tot diepe sprituele ervaringen. Dit is geen esoterisch verhaal, maar wetenschappelijk aangetoond. Zou dat dan de verklaring zijn voor het feit dat Jezus van Nazareth begon aan zijn werk na 40 dagen vasten in de woestijn? Of voor het feit dat Mohammed de teksten voor de Koran kreeg binnengegeven tijdens diverse verblijven in de woestijn? Of dat moderne woestijnreizigers, zoals Wilfred Thesiger, telkens weer terug wilden naar de woestijn? En terugdenkende realiseer ik me dat ik een belangrijk besluit in mijn leven ook tijdens een eerdere trip door de woestijn genomen heb.

Rond kwart voor vijf gaan we weer terug naar onze tent, en slapen tot ca. 7 uur. Na het ontbijt is het kamp met grote routine snel weer ingepakt en opgeruimd, en om 9 uur vertrekken we.

Als ik de sporen zie in het zand die we achterlaten vraag ik me af hoe lang het zal duren voordat de wind alles zal hebben uitgewist. Ik heb gehoord dat ergens in de woestijn van Egypte nog de sporen te zien zijn van een van de eerste “halftracks”, vrachtwagens met voor gewone wielen en achter rupsbanden, waarmee meer dan vijftig jaar geleden de woestijn werd doorkruist.

 


Knife-sharp crest of the sand dune immediately west of our campsite, with its slipface to the southwest (left on this picture).


Barchanoid dunes along the Uruq near our campsite


View to the west with Saudi Arabia in the distance.

A strange smell of rotten eggs disturbed an otherwise peaceful night. Lilian smelled it as well. Ria had not noticed it consciously but remembered a strange dream with eggs in the morning. The smell of Rotten eggs indicates H2S which can be dangerous, even at low concentrations. It is common in some parts of the Umm As Samim, but I did not understand why we smelled it here and therefore only slept lightly, glad that it quickly disappeared. 

Na een paar kilometer stoppen we al. We zijn bij een meertje gekomen, midden in de woestijn. Er is riet, er vliegen vogels en libellen. Verbazing bij iedereen totdat we zien waar het water vandaan komt. Er is een boorput te zien, waar het water met grote kracht uit spuit. Een artesische bron. En meteen is ook een raadsel opgelost. Vannacht hebben diverse mensen in ons kamp de reuk van rotte eieren geroken. Dit komt van het gas waterstofsulfide, H2S. En dit gas is duidelijk bij deze bron te ruiken, het komt met het water mee omhoog. Waarschijnlijk is vannacht een wolk van dit gas met de wind meegedreven naar ons kamp.

We buigen af naar het Oosten, naar de kust. En weldra laten we het laatste zandduin van de Empty Quarters achter ons. Dan begint een lange, lange rit door een kale vlakte, honderden kilometers door nagenoeg hetzelfde lege landschap. Het is een kwestie van doorrijden. Op een gegeven moment krijgen we zelfs een beetje haast, want we moeten voor het invallen van de duisternis de kust hebben bereikt. We besluiten zonder lunchpauze door te rijden. Onderweg passeren we weer diverse olievelden, met de karakteristieke leidingen die de olie van de puthoofden transporteren naar de centrale verwerkingsinstallaties.

Langzaam neemt de begroeiing toe. En een paar kilometer van de kust verandert het landschap drastisch. Door diverse terrassen dalen we af tot we de plaats Al Duqm bereiken. Dan moeten we nog zo'n 40 km kilometer verder naar het Noorden.

Het laatste stukje van de tocht is spectaculair. Nu begrijp ik eens te meer waarom we bij daglicht hier moeten zijn. Jan verlaat de hoofdweg, we komen op een nevenweg, en ook die verlaten we weer en we volgen een smal spoor, door het wilde terrein. Diverse keren moet Jan zijn GPS raadplegen of we op de juiste route zitten. Op diverse plaatsen moet ik de Land Rover in de eerste versnelling van de laagste gearing rustig zijn werk laten doen, zo stijl omhoog en omlaag gaat het.

Tegen vijf uur bereiken we het strand, en supersnel wordt het kamp opgezet. Om half zes zitten we aan de borrel, en gaat de zon achter de bergrug in het westen onder. We hebben goed getimed.

Ons kamp staat op een hoger gedeelte aan een zandstrand. Het is er prachtig. Jammergenoeg ligt er veel zwerfvuil op het strand. Mij valt de enorme hoeveelheid PET-flessen op, het verpakkingsmiddel waarin op dit moment zeer veel frisdrank en bronwater wordt verkocht. Wat doet de frisdrankenindustrie de wereld aan?? Verder liggen er oude netten, oliekannen, drijvers, plastic kratten.

Het is nu aangenaam warm in de avond, en we blijven wat langer aan het kampvuur zitten dan de vorige avonden.

 

Thursday 28 December

The explanation for the H2S became clear the next morning when we continued our journey. Just around the corner was the Butabul water well gushing water into a basin and overflowing into a small lake, with a strong smell of H2S coming from the warm water. A dead camel nearby leaves a mystery about the quality of the water (used by the Petrogas Sahmah Field), H2S or simple exhaustion?  It appears that the H2S levels from the water well are known, but they remain within safe limits, but do create the nasty smell. This is an area that will see a lot of future activity with BG Oman developing the deep Butabul gasfield (in the Haim Group) that was discovered by the Butabul-1 well.

Mummified camel near the Abu Tabul water well


Leaking Abu Tabul  water well. Notice the salt precipitation in the surrounding pond.

From the sands next to this lake came one trophy that now adds to our home museum: a heavy rusty tricone drillbit used to drill the well.

A long drive through the dunes southwards, passing the only producing oilfield (Sahma). From here the track turns gradually to the southwest with dunes that gradually decrease in size and with the interdune areas opening up wider and wider. The track continues to Zauliah and ultimately to the Bahja oilfields, just skirting the eastern edge of the Rub Al Khali. Near Bahja the driving becomes easy again with a great tarmac road joining the Salalah road; an easy drive therefore to Haima where we fueled-up for the last stretch eastwards to the coast north of Duqm.

Vrijdag 29 december

Om kwart voor vijf ben ik vanwege de natuur weer buiten de tent. En ik zie in het oosten boven de zee nu heel duidelijk het zodiakale licht. Maar nu niet gepland. Kruimel kwijt zich weer goed van zijn taak als waakhond, en ik spoed me weg achter een rotsblok.

Tegen 7 uur staan we op, en dan gaat een hartewens van de afgelopen dagen in vervulling. Een einde aan het plakkerige lijf door een duik in de koele Oceaan. En terwijl ik in het licht van de opgaande zon daar dobber in de golven realiseer ik me dat ik een bevoorrecht mens ben.

De rest van de dag verloopt in alle rust. De kinderen spelen op het strand, vangen krabbetjes om die onder te brengen in een speciaal daarvoor gemaakt huisje. In de middag verzamelen ze een enorme hoop PET flessen. Isabel en Gabrielle studeren vlijtig in de zon. Kruimel schuimt rond, en zoekt af en toe rust in de schaduw van een van de auto’s. Tussen de auto’s hebben we een zonnescherm opgespannen, en daaronder is het trefpunt.

Ria en ik maken een wandeling langs het strand, op weg naar een bijzonder “monument”. Jan had me de avond tevoren al gewezen op een merkwaardig rond geval ongeveer een kilometer verderop. Het blijkt de stoomketel te zijn van een schip dat hier blijkbaar is vergaan. Ik zie de dubbel uitgevoerde stoommachines, elk met twee cylindes, de schroefassen, en de restanten van diverse hulpwerktuigen. Krabbetjes vluchten weg tussen het ijzer als we er aan komen. De ketel is een vlampijpketel, in geklonken uitvoering. Het ijzer is smeedijzer, want je ziet hoe het door het roesten in lagen openbarst. Ook de schroefassen zijn opengebarsten en zien er uit als boomstammen met een ruwe bast. Ik zoek naar naamplaten of iets dergelijks, maar alles is te ver vergaan. Alleen op een ventiel is nog een naam te zien. Ik maak diverse foto’s, want energietechniek is mijn vak, en ik ben een “stoomfanaat” en aldus helemaal verkikkerd op oude stoommachines.

Op de terugweg zien we Jan hoog boven op de rotsen. Hij onderzoekt het gesteente. We zitten hier in het Pre-Cambrium. De bergen die op ons neerkijken zijn 500 tot 700 miljoen jaar oud. Een onvoorstelbare leeftijd. En het is een gek gevoel dit super oude gesteente zo maar te kunnen aanraken.

Bij de lunch is Jan terug, met een paar mooie dendrieten; een varenachtige structuur die zich ontwikkelt tussen laagjes in het gesteente.

Na de middag nemen we weer een duik in de oceaan. De kinderen willen de hoop PET-flessen in de brand steken. Uiteindelijk worden ze een voor een opgestookt, maar dat vuur moet op een gegeven moment stoppen als de rook naar het kamp drijft. Met vele scheppen zand wordt het vuur gesmoord.

Tegen 4 uur in de middag rijden we met twee auto’s naar een vissersdorp aan de andere kant van de baai. Er is geen mens te zien, vermoedelijk omdat het vandaag de “kleine” Eid is, een van de hoge feesten van de Islam. 

Op het strand liggen de boten. Maar dat zijn de moderne uitvoeringen, allemaal voorzien van zware buitenboordmotoren. Wat verderop liggen nog twee oude houten boten. Maar die worden zo te zien niet meer gebruikt. We lopen nog wat verder door en zien dat deze plaats al veel langer bewoond is geweest. We vinden de restanten van oude hutten. Jan vindt zelfs resten vuursteen; de afgeslagen “ chippings” die ontstaan bij het maken van vuurstenen werktuigen. Maar dat zou betekenen dat deze plek al meerdere duizenden jaren bewoond is geweest.

Na het avondeten hebben we weer een kampvuur en spelen we weer het weerwolvenspel. De temperatuur is zeer aangenaam.

Voordat we naar bed gaan realiseer ik me dat dit een bijzonder moment is. Met vele mensen die ik deze dagen pas voor het eerst heb ontmoet hebben we een mooie tocht gemaakt.


The plains of the Jidat Al Harasis between Haima and Duqm

We got to our favourite spot at Ras Sudrah with its beautiful secluded beach just before sunset. Very little traffic as most people prepared for the Eid Al Adha festivities.

Friday 29 December

Eid Al Adha in Oman and for us a very relaxing day on the beach and on the old Pre-Cambrian rocks (Shuram and Buah Formations).


Ras Sudrah seen from the cliffs above


Small stromatolites in the transition between the Shuram marls and the more massive Buah limestones. The top of the cliffs at Ras Sudrah consists of such massive stromatolitic limestones, rocks that were deposited long before life as we know it developed on earth; algal-bacterial mats growing in layers on top of each other and capturing sediments in between, sometimes growing as columnar structures of considerable size or as small humps such as on this photograph.


The bay just north of Ras Sudrah

The children kept busy cleaning the beach, collecting an impressive amount of PET bottles and nets. It is frightening to see how many plastic litters Oman's beautiful beaches.


Shipwreck with triple expansion steam engine, complete with Scottish boiler on the cliffs in front of our campsite. For details see Ras Sudrah

Zaterdag 30 december

In de morgen zie ik weer het Zodiakale licht. Het begint al bijna gewoon te worden. Tegen half zeven staan we op, en nemen een bad in die immens grote badkuip van de Indische Oceaan.

Vandaag is, helaas, de dag van de terugreis. Het kamp is weer snel opgeruimd, en rond negen uur zijn onze auto’s alweer grommend aan het werk om de weg terug te vinden naar de bewoonde wereld.

 


Evening relaxing with the whole group preparing for dinner

Het is een lange rit. Bij een tankstation kom ik onverwachts letterlijk in aanraking met een nog mij niet bekend aspect van de arabische cultuur.

Jan en ik hebben onze auto’s naast elkaar geparkeerd op twee parkeerplaatsen voor de winkel van het tankstation. Als we vertrekken rijdt Jan als eerste achteruit weg. Ik controleer of alles vrij is, en rijd voorzichtig achteruit, want het is een beetje druk. Op het moment dat ik in de vooruit wil schakelen rijd ik ergens tegen aan. Het blijkt dat ik met mijn rechter achter bumper links achter tegen een auto heb gereden. De betreffende auto heeft 3 vrouwelijke passagiers, die allemaal snel uitstappen. Niemand spreekt engels, dus ik heb een vet probleem.

Ik kijk even goed na hoe dit heeft kunen gebeuren. Want alles was leeg toen ik achteruit reed, rechts naast me en achter me. Maar dan zie ik wat er gebeurd is. Terwijl ik achteruit reed heeft de bestuurster die ik geraakt heb blijkbaar vlug geprobeerd om snel de parkeerplaats waar mijn broer stond binnen te rijden, want die was leeg. Dat was dus net niet gelukt, want terwijl ze die parkeerplaats binnenreed, raakte ik bij het achteruit draaien van mijn auto met de achterbumper haar auto. Ria, die naast me zit, heeft ook nog gezien dat ze met haar mobiel aan het telefoneren was, terwijl ze wilde parkeren.

Ik voel me niet schuldig, maar er is dus wel een pobleem. Ik loop naar de wegrand om Jan te waarschuwen dat er iets mis is. Jan komt, en met Lilian die een beetje arabisch spreekt proberen we de situatie op te lossen.

Het blijkt dat de bestuurster haar broer heeft gewaarschuwd, die even later komt. Die spreekt een beetje engels, en ik leg uit wat er is gebeurd. Hij zegt voortdurend “no problem” en gebaart dat ik weg kan rijden. Dat wil ik niet doen want dan zou ik de andere auto verder beschadigen. Ik antwoord dat het beter is dat de andere auto even naar voren rijd, dan kan ik weg. Zo gezegd, zo gedaan. Ik rijd de weg weer op. Maar dan zien we de gebarende broer. Dus ik stop weer, en vraag wat er aan de hand is. Hij vertelt dat de politie komt. Even later verschijnt een vriendelijke Omani, die goed engels spreekt, en deze legt uit dat hij de oom van de bestuurster is. Ik leg nogmaals uit wat er volgens mij gebeurd is. En indachtig een boekje over de arabische cultuur dat ik net gelezen heb besluit ik maar gelaten te wachten wat er gebeurt; maar met zeer kloppend hart.

Inderdaad komen na enkele minuten twee politiemannen. En de oom legt uit wat er is gebeurd. En ik doe het ook. De politiemannen vragen naar de rijbewijzen. Na wat overleg vragen ze of ik meekom naar het politiebureau. Zij zullen voorop rijden. Met nog meer kloppend hart gaan Lilian en ik naar het politiebureau. Daar verschijnen ook de bestuurster van de andere auto, haar broer en haar oom. Er is even wat door elkaar gepraat, totdat blijkbaar een hogere officier verschijnt. Hij vraagt wat er gebeurd is en we leggen nogmaals de gang van zaken uit; wij in het engels, de omani’s in het arabisch. Ik laat ook de foto’s zien die ik heb genomen, en die mijn verhaal moeten bevestigen.

Ik zie hoe de officier even wijfelt, en dan vraagt hij of we tot een settlement kunnen komen. Indachtig het boekje dat ik gelezen heb realiseer ik me dat de kwestie van “wie heeft schuld” alleen maar pijnlijkheden kan opleveren, die ook de officier het liefste wil vermijden. Hij legt uit dat als we tot een settlement komen, dat hij dan een verklaring zal opstellen dat het “ accident finished” is.

Ook de oom had al toespelingen gemaakt. Dus gaan we naar buiten om te onderhandelen. Jan vindt het niet terecht, dat we buiten onze schuld toch iets moeten betalen, en daarin heeft hij wel gelijk. Maar dit is Oman. Dus we praten met de broer en de oom, en we komen op een bedrag van 50 Real. Lilian betaalt dit aan de broer, en we gaan weer naar binnen.

We leggen aan de officier uit dat we er uit zijn, en hij nodigt ons uit in zijn kantoor om de verklaringen op te stellen. Zo gezegd en zo gedaan. Hij noteert diverse gegevens, en we krijgen een doordruk van het formulier. Ondertussen ontwikkelt zich een vriendelijk gesprek tussen de oom en ons. Hij nodigt ons zelfs uit bij hem thuis, maar we leggen uit dat we na 4 dagen kamperen naar huis willen. De oom noteert nog het telefoonnummer van Jan, en neemt vriendelijk afscheid. De officier gaat verder met het invullen van de papieren, en vertelt al doende dat hij gehoord heeft dat Saddam Hussein is opgehangen. Als we klaar zijn komt het gesprek ook nog even op het feit dat hij vandaag op deze belangrijke feestdag dienst heeft, en dat er op dergelijke dagen veel ongelukken gebeuren. Als hij het laatste papier heeft ingevuld verklaart hij dat het “accident finished” is. We schudden handen, en gaan opgelucht naar buiten.

Terwijl we wegrijden zeg ik tegen Ria dat het enig wat ontbreekt vandaag nog een kapotte band is.

De rest van het reisgezelschap heeft op ons gewacht, en we gaan eerst maar onze inmiddels laat geworden lunch eten. Na wat uitrusen beginnen we rond 3 uur in de middag aan de laatste 270 km naar huis.

Nauwelijks zijn we aan het rijden, of het daverende geluid van een laag overvliegende helikopter maakt me flink aan het schrikken. Ik kijk naar boven, zie niets, maar merk wel dat de auto vreemd stuurt. “Band kapot” realiseer ik me, en ik zet de auto snel aan de kant. En inderdaad, de linkerachterband is helemaal aan flenters, en het rubber is flink heet. Mijn bange vermoeden van een uurtje eerder was uitgekomen.

Jan rijdt achter me, en stopt. Snel beginnen we met de montage van de reserveband. Ria waarschuwt het achteropkomende verkeer, en dan valt de hulpvaardigheid weer op. Een taxi stopt met de vraag of we vervoer nodig hebben. Nog twee andere auto’s stoppen om hulp te bieden. Maar we hebben de nieuwe band er al op zitten, en vertrekken weer.

Even later zien we de auto’s van Bart en Peter ons tegemoet komen, die hadden ons gemist. Ze draaien, en dan gaat het konvooi weer verder naar huis.

Weer een paar kilometer verder zie ik dat Jan die achter me rijdt knippert met de koplampen. “Shit” denk ik, toch weer niet een band? Ik stop snel, en Jan stopt ook en vraagt wat er aan de hand is. Ik leg uit dat ik hem zag knipperen. Maar hij had alleen maar een bekende gegroet. Ik controleer toch maar even de temperatuur van alle banden, maar daar is niets aan de hand. Opgelucht stappen we weer in en rijden verder.

Ik merk dat ik het wel even gehad heb voor vandaag. Maar op de autoweg, bij de rotonde bij het vliegveld gebeurt er weer iets. Ik wil na het uitrijden van de rotonde versnellen, zie nog net op tijd dat op de rechter rijstrook een taxi stil staat, wil die naar links ontwijken, maar op dat moment schiet voorlangs nog een taxi van links naar rechts. Ik kan een botsing nog maar net vermijden.

Dubbel voorzichtig, maar weer met stevig kloppend hart, rijd ik de laatste kilometers naar huis. Om kwart voor zes nemen we afscheid van elkaar, maar er wordt een afspraak gemaakt dat we om zeven uur die avond samen gaan eten in de club. Ik twijfel of dat gaat lukken, maar in de auto verklaren Jan junior en Mark dat ze professionals zijn in het ontladen van de auto’s en opruimen van de kampeerspullen. En inderdaad, in no time zijn de auto’s leeg, is iedereen gedouched, en om klokslag zeven uur zitten we met zijn allen in de club. Helaas zonder Kruimel.

Saturday 30 December

A long drive home and.....

At Sinaw an unlucky incident when Christ 'touched' another car at the petrol station. No damage of course to the old Discovery but a dent in the other car, which contained some very nicely dressed ladies (Eid-smart) that did not have car papers, driving license and did not speak any English, but. An accident clearly caused by the careless lady-driver, but she will probably say the same about the 'Englesi' driver, but how to argue if you can's speak each others language.

To cut a long story short we paid 50 reals to solve the problem, visited the local police station to get the paperwork sorted out (easy by friendly police, understanding the prblem and also favouring an easy solution) and continued on our way home after about one hour of wheeling and dealing. Not bad I guess.


Bumping at Sinaw and for Christ a close experience with difficult communication.

Yet one other minor incident. One tyre on the Discovery blew, which is not surprising after driving 1000 km on bad gravel roads. One gets good at changing tyres in Oman and 15 minutes later we were on the road again.

Home by 17:30hrs. Not bad either. Unloading the car with 'professionals' like Jan jr and Mark (that's how they call themselves) is quick and by 19:00 hrs we were all slick and clean enjoying dinner at the PDO club.

 

The worthy end of a nice trip with Ans, Peter, Vincent, Anouk, Jolanda, Bart, Gabi, Isabel, Floor, Kruimel, Christ, Ria, Jan jr, Mark, Lilian and Jan.


Sunset over Ras Sudrah, 29 December 2006

The Dutch story is a bit more expansive, with Christ explaining his nightly quest to see the Zodiacal lights (he saw them everywhere except in Fahud) and his bumpy encounter with the other car. Stories to tell and cherish back in the cold of the Netherlands.


 

 

 

 

 

References

  • Glennie, K.W., 2005, The Desert of Southeast Arabia. ISBN 99901 04 89-1
  • Morton, Q, 2006, In the heart of the Desert. The story of an exploration geologist and the search for oil in the Middle East. Green Mountain Press, Aylesford UK
  • Sheridan, D., 2000, Fahud, the Leopard Mountain. Exploration for oil in Oman and Lybia in the 1950s. The Vico Press, Dublin, ISBN 0-9537758-I-X.

Back to home page

Terug naar home page


@ J. & C. Schreurs January 2007