Yoricks dagboek deel 2: La Coruña - Marokko

dinsdag 27 september 2005 & woensdag 28 september 2005
De dag van vertrek uit Europa. We zouden rond een uur of 3 vertrekken, dus was er tijd om uit te slapen. Na een ontbijt, nog de laatste dingen regelen en we waren klaar voor vertrek. We spraken nog een paar Nederlanders die voor ons lagen en besloten dat het nu wel tijd was om te vertrekken. We vertrokken vroeger dan gepland (12 uur) en voeren met rustig weer de haven uit. Na enige tijd dook ik m’n bed in omdat er ’s nachts wachtgelopen moest worden. ’s Nachts bleek het echter hard te waaien (windkracht 5). Nico en Wilma hebben uiteindelijk de wacht gelopen en ik kon blijven liggen. Echt comfortabel was dit niet. Het schommelde vreselijk, ik moest kotsen bij het avondeten, had hoofdpijn, het was verschrikkelijk warm in m’n kooi, menig materiaal was van me kasje afgelazerd en slapen lukte al helemaal niet. Het was eigenlijk een vreselijke nacht. Pas rond een uur of 12 overdag begon het wat rustiger te worden en na een zeeziektepil voelde ik me een stuk beter. We aten al om een uur of vier ’s middags en dit keer kwam ik wel aan eten toe. Vanaf het vertrek tot en met vier uur de volgende dag heb ik niks gegeten, toch was ik niet erg hongerig. Een uur later werd het duidelijk dat we rond 12 uur in de nacht aan zouden komen in Casablanca. We zaten met z’n allen in de kuip wat te lezen, muziek te luisteren en om ons heen te kijken. De zee was ongelooflijk indrukwekkend om naar te kijken. Je had de kleine golven die je op ieder meertje ziet, met daaronder de iets grotere die de boot doen rollen (zeegolven) en daaronder de ongelooflijk grote golven die je complete uitzicht bederven (oceaangolven). Als je net een grote golf hebt gehad en er zit er ook een achter je dan kan je niet verder kijken dan een meter of 20 omdat je gewoon weg niet over de top van de golf kan kijken, zo hoog. We bleven met z’n allen wakker tot we de haven in voeren. Met de radar aan en constant uitkijk wisten we veilig in de haven te komen. Nico had de portcontrol opgeroepen, die ons meldde dat er geen haven voor plezierjachten in Casablanca was. De dichtstbijzijnde haven was Mohammedia maar dat zou nog twee uur varen zijn, dus besloten we toch Casablanca in te varen. Het laatste wat ik me bij Casablanca/Marokko kon voorstellen werd realiteit. Een ongelooflijk grote haven met enorme vrachtschepen en het geluid van metaal op metaal. Het was ook pikkedonker en alles gaf een beangstigende indruk. Er moest een soort haventje zijn maar toen we vlakbij kwamen bleek dat niets voor te stellen. We werden vervolgens achtervolgd door een boot van de maritieme politie die ons gebaarde hem te volgen. Na een kort gesprek bleek dat we hier absoluut niet konden liggen, maar na een tweede gesprek konden we toch wel ergens liggen. En hoe… We moesten langs een enorm plateau met een hijskraan erop en enorme banden als stootwillen. Het zag er vreselijk uit. We werden wel goed geholpen door twee mannen die daar “werken”, nadat iemand van de maritieme politie naar ze had staan blaffen. We waren allemaal doodop en als klap op de vuurpeil kwam de douane nog even aan boord. Nico had het helemaal gehad en ging onmiddellijk slapen en wij volgden zijn voorbeeld.

maandag 26 september 2005
Na lekker uitslapen en een ontbijtje varen we de rivier af, terug naar Vila Real de Santo Antonio. De tocht duurt vier uur en zoals al eerder gemeld is het uitzicht niet erg indrukwekkend. Wilma en Nico op het dek en Miklós en ik binnen. Ik was van plan maar weer eens wat aan het huiswerk te doen. Ik ging verder aan Engels en doe dat voortaan op de computer wat zeer goed bevalt. Ik vroeg me ook af waarom we dat niet op school hebben. Na een tijdje Engels waren we vlakbij de haven en werd ik naar buiten geroepen. Er zou veel stroom in de haven staan en het aanleggen wat lastig. Uiteindelijk bleek dit erg mee te vallen en de hulphavenmeester hielp ons goed. We gingen de kant op met een kar vol was. De havenmeester stuurde ons een eindje op weg. De wasserette bleek echter gesloten. Na een tijdje vroegen we een man, waar eventueel een andere was. Hij had een hele zware stem, wat erg grappig was om te horen uit zo’n klein dun iemand. Eerst zei hij dat er eigenlijk geen wasserette was, maar later begon hij toch de weg te wijzen. Even later zag ik een Chinees winkeltje waar ik oordopjes voor m’n MP3 kocht omdat ze kapot waren (kost in dat soort winkeltjes maar een euro). We vroegen voor de zekerheid nog een keer de weg en eerst werd er gezegd dat er geen een was, maar ook dit keer wezen ze ons alsnog de weg. Deze wasserette bleek geen selfservice, dus werden alles voor ons gewassen. Na wat eten en drinken, haalden we nog een ijsje en doken een supermarkt in. We hadden al een telegraaf gekocht, maar toen we later opnieuw een telegraaf zagen liggen bleek deze een andere voorkant te hebben. De eerste telegraaf bleek die van gister en deze van vandaag. Deze werd ook meegenomen (meer te lezen). We liepen terug naar de boot. Miklós en ik begonnen aan de kranten terwijl Nico en Wilma na een tijdje de was gingen ophalen. Toen ze terug waren ging ik met Nico de kant op om wat mail op te halen. Ik moest alleen even een mailtje van school naar de mail op de boot sturen en had helaas geen tijd de rest te beantwoordenL. De bootmail werd succesvol binnengehaald en we keerden terug naar de boot. Morgenmiddag zullen we koers zetten naar Casablanca (Marokko). Dit is ruim 200 mijl (322 km) en zo’n 42 uur varen. Dit betekend twee nachten door als we met licht aanwillen komen. In Casablanca hoop ik te kunnen internetten om weer eens te MSNen en te mailen. Dit zal wel donderdag of vrijdag worden. Ciao! 

zondag 25 september 2005
O mijn god… het begint hier echt behoorlijk warm te worden. We ontbeten pas om een uur of 12 en de zon was echt sterk aanwezig. We zouden met laag water weggaan omdat we onder een brug door moeten die net wel of net niet hoog genoeg is. Dat betekende tussen twee en drie uur weg. We hadden dus nog even. Ik gooide de watertank vol en er werd wat opgeruimd. Even later spraken we met twee Nederlanders, maar ook die konden ons geen duidelijkheid verschaffen over de brug. De havenmeester zei 24m, de Denen verderop 25 meter en anderen weer 20 meter. We gingen gewoon weg en we konden onder de brug door, maar het scheelde misschien een meter. Er werd gezegd dat het heel mooi zou zijn op de rivier en velen waren laaiend enthousiast. Toen we er eenmaal voeren, begonnen we ons af te vragen of dat na of voor de borrel was. Er zouden veel vogels zitten, maar die hadden dan vandaag een vliegverbod. De kant bestond uit wat struiken en bomen, niet echt bijzonder. Het enige bijzondere was dat rechts Spanje lag en links Portugal. Na 4 uur varen kwamen we bij ligplek. De meeste boten lagen voor anker. Aan Portugese zijde lag een enorm cruiseschip en ervoor een lege plek aan de steiger. We wilden eigenlijk wel weer aan de tapas en wilden aan de Spaanse kant liggen. Daar lag de steiger vol dus moesten we tegen een boot aan. Later bleek dat de mensen hier woonden op hun boot. De meeste boten hadden ook heel toepasselijk een Spaanse en Portugese gastvlag opgehangen. Volgens de buurman mocht je niet met twee boten naast elkaar liggen, dus wij snel de kant op om gezeur te voorkomen. Het stadje had kleine straten en veel kleine witte huisjes. Het zag er wel mooi uit maar niet een stadje om een paar dagen te blijven liggen. Na een tijdje lopen vonden we een restaurantje waar we heerlijke tapas hebben gegeten. Er zaten ook een paar Engelsen naast ons met een dochtertje van twee en een half, waar Wilma helemaal weg van was. Misschien kwam het omdat we haar bestookten met het feit dat ze in Marokko een burka. We kwamen op het idee van een rood-wit-blauw burka, met reclame voor C-motions, maar Wilma zag dat toch niet zo zitten. Ze begon met het Engelse meisje te praten en later hebben we Wilma met het meisje op de foto gezet. De Engelsen waren met het vliegtuig gekomen zoals het meisje met veel geluid en bewegingen duidelijk maakte. We hebben erg gelachen en we hebben van half acht tot half 11 daar gezeten. We kwamen terug en blijkbaar had er zich nog geen havenmeester gemeld. Op de boot keken we het tweede deel van Youp van ’t hek omdat Nico en Wilma die nog niet gezien hadden. Daarna ging Miklós een stukje typen terwijl de rest het bed opzocht. Morgen gaan we terug naar Vila Real de Santo Antonio. Vanaf daar gaan we waarschijnlijk woensdag over steken naar de witte stad (Casablanca). Ciao!

zaterdag 24 september 2005
Opstaan eten en varen maar. Op naar de Portugese/Spaanse grens. Er stond amper wind dus werd de motor in werking gezet. Ik ging  op het dek zitten lezen in de zon en met het kleine beetje wind was het goed uit te houden. Toen we de kust weer naderden kwam ik er pas weer vandaan. Er stond met laag water niet genoeg water om de haven binnen te varen. We waren dan ook te vroeg en moesten een uur wachten tot we verder konden. Er was nu wel meer wind en we rolden heen en weer op de golven. We hadden het al een keer geprobeerd maar er stond niet genoeg water en keerden terug de zee op. Later was er enig verwarring in de navigatie en later bleek er een rode boei helemaal niet te staan. Er kwam een diepliggend vrachtschip ons tegemoet over het stuk wat ondiep zou zijn. Hij moest dieper liggen dan wij en we besloten zijn weg naar de haven te volgen en zonder problemen konden we aanleggen. De stad (Vila Real de Santo Antonio) was niet superinteressant, maar we hebben er wel even wat gedronken en gingen ’s avonds uit eten. Miklós en ik vonden nog een telegraaf, zodat we even konden lezen wat er zich in NL afspeelt. Miklós en ik gingen Black Hawk down kijken en daarna ging ik slapen en Miklós z’n stukje schrijven. We willen de 28^e oversteken naar Marokko. De rivier hier schijnt erg mooi te zijn en die gaan we morgen dan ook een stukje opvaren. In Marokko verwachten we niet veel internet te zullen hebben, dus MSN, de site uploaden en mailen zal moeilijker worden. Ciao!

vrijdag 23 september 2005
Wat ik gister voorspelde klopte precies. Na een lekker ontbijt voeren we met de rubberboot naar Ilha Culatra. We moesten een stukje door het water lopen, omdat we op een strand moesten aanleggen. Ik had me schoenen aan en ik ging op de rug van Nico naar het droge. De boot werd een stuk het strand opgetild en aan een droogliggend anker van een andere boot vastgemaakt. We liepen het dorpje in. De kleine huisjes zagen er erg mooi uit en heel af en toe een vervallen huisje. Sommige huisjes waren met bedekt met planten en kleurrijke bloemen. We liepen over een nieuw uitziende steiger over het duinachtige landschap. We kwamen al na 5 min lopen aan de andere kant van het eiland. Daar liepen we over een prachtig strand. We kregen een echt vakantiegevoel. Dit stukje Portugal onderscheidde zich duidelijk van de rest. Hier zagen we glashelder water, een strak blauwe lucht, een wit strand en een heerlijk warm zonnetje. We liepen na een tijdje langs de vloedlijn gelopen te hebben een andere steiger op. Deze was niet erg lang en aan het eind stonden we tussen de lage plantjes. We liepen wat meer richting zee en kwamen op zeer kleiachtige ondergrond te recht. Nico zakte een keer tot z’n kuiten in de drek. Na heet wat geglij kwamen we toch op strandzand terecht. We zagen wilde ooievaars, helaas waren de foto’s die Miklós probeerde te maken niet erg scherp. We kwamen bij dichterbij het dorpje, waar we een hindernisje tegenkwamen. Er liep een riviertje naar zee die je tot je middel in het water zette. Anders moest je toch heel wat meters omlopen. Ik liep alvast het water in en later volgde Miklós mij en liepen Nico en Wilma om. Wij waren veel eerder in het stadje en wachtten op Nico en Wilma. Uiteindelijk vonden we ze terug op een terrasje en gingen aan de cola en de tosti’s. We voeren terug met de rubberboot en Mikós en ik gingen zwemmen. Het water was heerlijk en Nico en zelfs Wilma doken er ook in. Na wat cola wilden Miklós en ik wel naar de stad toe. Wilma wilde niet mee en zo bleef Nico ook op de boot. Met z’n tweeën voeren we naar de wal. Er was een prachtige boulevard (later bleek ook deze door de EU gesponsord te zijn). We liepen nog over een kermis ter ere van de Sint Migueldag (wie het ook mag zijn). Er stonden ook veel marktentjes met vooral Puma schoenen. De muziek stond zoals we gisteravond vanaf de boot al hoorden keihard aan. We liepen weer terug over de boulevard en haalden een ijsje. We voeren terug en na nog een duik voordat de zon onderging had Wilma het eten klaar. Morgen gaan we naar de grens van Portugal/Spanje. Ciao!

donderdag 22 september 2005
Een ontbijtje buiten in de ochtendwarmte. We voeren weg uit Albufeira. Het water was rustig en er stond weinig wind. De vlakke zee zag er mooi uit, maar tegelijk was het erg heiig. We hebben de tocht op de motor moeten varen. Na wat krant lezen en muziek luisteren begon ik me te vervelen en dook m’n bed in. Ik werd weer wakker toen we vlakbij de volgende plaats waren. Het was een ankerplaats die wel achter een paar dijken lag. Het eiland heet Ilha Culatra en ligt een kwartiertje varen van het vaste land af. Het ziet er duinachtig uit met kleine lage huisjes en een kerkje. Het vaste land bestaat uit hoge flats en grote bergen, een toeristenoord. We hebben de boot tussen de andere ankerenden boten gelegd. Ik en Wilma wilden wel naar de kant maar daar werd geen gehoor aan gegeven. Na een tijdje ging Wilma koken, Miklós en Nico de rubberboot opblazen om eventueel nog naar de kant te gaan en ik ging wat computeren. Het werd al rond achten en het werd behoorlijk donker. We wilden na het eten alsnog wel naar de kant, maar Wilma zag dat niet zo zitten. We hebben op de navigatiecomputer gekeken hoever het was. Het bleek een kwartiertje varen, maar er lagen nog wel twee kleine eilandjes in de weg te liggen. Dat vond Wilma toch te riskant, omdat je gewoon geen bodem kan zien en we bleven op de boot. We gaan nu wat drinken inschenken en even rustig buiten zitten. Morgen blijven we liggen om Ilha Culatra te verkennen en misschien ook nog wel het vaste land. Een beetje zwemmen, wandelen en lekker eten zullen de dag wel vullen. Ciao!

woensdag 21 september 2005
We voeren al buiten de haven toen ik gewekt werd door hard motorgebrul. Nico en Wilma waren buiten. Na heel wat voor en achteruit geluiden van de motor werd ik wakker. Ik dacht bij mezelf laat ik maar goed vlak gaan liggen, voor als we vastlopen. Vijf seconde na die gedachte liepen we inderdaad op een ondiepte en kantelde de boot met een lichte schok naar voren. We zaten vast. We probeerden via een smalle geul een ankerplek te bereiken, maar de geul was te smal om goed te kunnen navigeren. In de pilot stond dat je beter de dinghy vooruit kon sturen om te kijken waar de geul lag. We moesten samen met Nico aan de stag gaan hangen en Wilma probeerde de licht gekantelde boot weg te varen. Dit lukte en we voeren weer langzaam naar buiten. Miklós en ik kropen weer in bed. Toen ik een paar uur later wakker werd lagen we voor anker, lichtjes te schommelen. Ik liep naar buiten en zag dat we in vlakbij een mooi strand lagen. Aan de ene kant Lagos aan de andere kant een vakantieoord. We lagen hier toch niet al te lekker en we besloten door te varen naar Albufeira. Dit lag 17 mijl (27 km) verder. Na een rustige tocht in de zon kwamen we aan. De haven was een jaar geleden geopend en dat was ook wel duidelijk te zien. De ingang bestond niet uit ruwe rotswanden, maar keurig rechte betonnen muren. We legden aan bij een meldsteiger, waar Miklós en Nico met de bootpapieren naar het kantoortje gingen. Dat duurt meestal wel even dus ging ik met Wilma een potje kaarten. Na 4 potjes kwamen ze pas terug. We gingen nog even tanken, waar de werkzame hulphavenmeester twee kleine bootjes verlegde om voor ons plaats te maken. We hadden een plaats aan het eind van de eerste steiger, maar wel dichtbij de kant. We gingen zoals gewoonlijk de kant op om de kant te verkennen. De restaurantjes bij de haven waren allemaal dicht op één na, dus dat was niet erg interessant. De appartementen om de haven waren allemaal in alle kleuren van de regenboog geschilderd en had wel wat kinderlijks maar wel leuk. We zagen nog wat reclameborden voor dolfijnentochten, maar wij zien ze voor heel wat minder geld. We moesten ongeveer tien minuten lopen naar het oude dorpje waar Nico en Wilma al een keer geweest waren, twee maanden voor Miklós’ geboorte (alweer even geleden dus). Het eerste stuk was niet erg levendig, maar net als in de haven was het er doodstil. Sinds de feesten van Cascais en Lissabon merken we ineens de doodse stilte op. We liepen wat meer naar het centrum en de stille buurten maakten plaats voor een druk centrum vol met restaurantjes. Hier moest je wel uitkijken wat je zei, want om de zoveel tijd hoorde je Nederlands. Er waren ook opvallend veel Nederlandse feest- en snacktenten. Miklós en ik kochten nog een nieuwe zwembroek en na nog wat lopen kregen we wel honger. We hadden al besloten dat we Indiaas wilden eten. Nico had al geïnformeerd en het centrum moest barsten van de Indiase restaurants. Na ruim tien minuten lopen hadden we nog niks gevonden. Uiteindelijk leidde een groot bord ons naar een beetje verstopt Indiaas restaurant. Het Indiase restaurant in Cascais was beter, maar deze was zeker niet slecht. We dachten dat we, aangezien we in een toeristenstad zaten, veel meer kwijt zouden zijn dan in Cascais. Dit bleek gelukkig mee te vallen. We aten wat vroeg en besloten een ijsje te gaan halen in de stad en daarna een cocktailcafé in te duiken. Ik nam een Blue River met Blue Curaçao, Wodka, 7 up en nog iets erdoor. Het chemisch blauw gekleurde drankje smaakte goed. We hadden live muziek en een tv met voetbal erop. Cocktails, muziek en voetbal, wat willen we nog meer? We liepen nog een keertje door de stad. Ik kocht bij een van de vele sieradententjes een ring. Het kost hier geen moer en er zitten wel mooie tussen. We liepen terug naar de boot. Onderweg zagen we een aantal bouwprojecten met op het bord een Europees vlaggetje. De EU schijnt hier zo’n beetje alles te subsidiëren, van boulevards tot de haven tot de wegen. We kochten in het stadje een volkskrant en een telegraaf. Hierin werd gemeld dat Nederland opnieuw meer geld aan de EU uit zal geven en wij konden zo zien dat ze er mooie boulevards van aan het bouwen waren. We vroegen ons af waarom we in godsnaam meer geld aan de EU schenken, terwijl onze eigen economie een lift nodig heeft (we krijgen er ook weinig voor terug). Eenmaal op de boot namen Miklós en ik nog een douche op de kant. We stonden allebei al in de kuip, toen we ons tegelijk bedachten dat we allebei geen handdoek hadden meegenomen (broertjes?). Het is alweer laat en tijd om te slapen. Morgen varen we ietsje verder naar een volgende plek richting Spanje. Ciao!

dinsdag 20 september 2005
Vroeg op? Jazeker! Ik had besloten te helpen met het wegvaren. Dat hield wel in dat ik om 06:00 al op het dek stond. Dit was niet zo erg omdat we een prachtige ochtend hadden. De kust zag er mooi uit met z’n lichtjes en aan de hemel de kleine beer. Het was wel fris, maar ook dat was niet erg. Nadat het licht was geworden lag Miklós al gauw op de bank verder te slapen en later besloot ik ook verder te slapen om 09:00. Toen ik weer wakker werd, was het buiten flink warmer geworden en voeren we langs de Zuid Portugese kust. We gingen het hoekje om en voeren eindelijk aan de onderkant van Portugal. Er stond weinig wind maar genoeg om een beetje snelheid te hebben. We gingen aan de nacho’s met quacuemole, olijven, chorizo en quiche. De helft van de buitentafel met het olijven- en chorizoschaaltje erop bezweek en de Spaanse schaaltjes lagen aan diggelen op de grond. Na wat schoonmaken aten we de rest alsnog op en genoten van grote rotswanden en een avondzonnetje. We hebben alweer twee keer dolfijnen gezien deze toch! Ze blijven leuk en mooi om te zien. Eenmaal in Lagos lagen we aan een meldsteiger. Nico wilde zich gaan melden maar het havenkantoor was dicht. We konden de haven niet in omdat er een loopbrug geopend moest worden. Dan maar blijven liggen en de kant op. Het geroemde toeristenplaatsje Lagos was minder mooi dan verwacht. Wel het toeristische centrum en prijzen. We liepen door een minder mooie wijk richting het centrum. Daar waren wel gezellige straatjes met kleine restaurantje. We wilden wel wat drinken en bestelden ergens drie bier en een groot glas jus d’orange voor mij. Het bier bleek een halve liter glas dus moest er flink doorgedronken worden. Mijn drankje was in ieder geval heel lekker. Miklós en ik hadden hier en daar internet gezien en gingen samen opzoek naar een internetcafé. We vonden wat maar Miklós wilde verder naar eentje op de haven. Daar betaalden we €2,50 voor 40 min maar het was genoeg om even snel te MSN-en. We liepen nog naar wat winkeltjes vlakbij de haven waar we Nico en Wilma tegenkwamen. Ze zeiden dat het er niet zo boeiend was en we keerden terug naar de boot. Op de boot gingen Nico en Wilma slapen, Miklós computeren en ik de krant lezen. Morgen vroeg weg om paperassen te ontduiken en ankeren net even buiten de haven. Ciao!

maandag 19 september 2005
Vroeg op? Voor Nico en Miklós ja. Ik sliep lekker uit tot een uur of twee. Na wat buiten zitten, liepen we Sines aan. Het is sinds een paar jaar toegankelijk voor de watersport. De industrie die je van veraf al ziet liggen, is al veel ouder. Als je eenmaal in de haven bent, is het beeld van een industriegebied aardig verdwenen. De haven ligt in een baai omringd door twee dijken, een paar rotsen en een mooi strandje. We werden geholpen met aanleggen door twee havenmeesters. De douaneman kwam aan boord en de gebruikelijke informatie werd uitgewisseld. We gingen met z’n vieren de kant op en zagen dat er aan onze steiger nog drie Nederlandse boten lagen. Ééntje kenden we al, de Sepia die we in Peniche ontmoet hadden. Ze waren niet aan boord maar op de kant troffen we Marijke, waarmee we even hebben staan praten. We liepen langs het mooie kalme strandje naar een trap die ons het stadje in leidde. In het stadje hing een rustige sfeer en het was er niet luidruchtig. We zochten nog tevergeefs naar een Nederlandse krant. We dronken wat op een terrasje en haalden daar een ijsje. We waren helaas het fototoestel vergeten. Op de terugweg hadden we namelijk een prachtig uitzicht over de baai. Terug op de haven zagen we dat de Grand Cru ook aangekomen was (met hun hondje Bobby). Ze waren blijkbaar net als wij de kant aan het verkennen en daarom begroette Bobby ons met enthousiast geblaf. Op de boot werd de zelfgevangen (!) Makreel klaargemaakt en met wat pasta hadden we genoeg voor ons vieren. We hadden een zeer goede internetverbinding aan boord, dus moest er weer even geïnternet worden. Doordat we wat langer dan gepland in Lissabon waren, moeten we morgen alweer door. Een toch van dit keer 70 mijl (113 km) moet morgen gevaren worden naar Lagos, Zuid Portugal. Opnieuw (hoezo opnieuw? jij sliep tot 14 uur!) vroeg op en varen maar! Ciao!

zondag 18 september 2005
Na een avontuurlijke nacht is het goed rusten. Dat deden we! Om 14:00 werd ik pas wakker en 14:30 zaten we aan het ontbijt. Na het ontbijt kwam Wietske bij ons aan boord en ging Nico naar de Suwarrow Blues om met Jan te computeren. Wietske vertelde ons dat ze vond dat we gister goed gehandeld hadden en haar vertrouwen in ons was toegenomen, wat ons gerust stelde. We vinden beide dat Jan en Wietske erg goed gereageerd hebben op de situatie! Geen moment in paniek geraakt. Coentje zat wat meer bij Wietske dan normaal, maar voor de rest was er niks aan hem te merken. De avond viel al snel (wat raar nou) en er werd over het eten gediscussieerd. Tot enige verbazing vroeg Esther of ze niet weer naar het fadocafé zouden gaan, ondanks vannacht. Er werd besloten om toch met z’n allen te gaan eten en wel opnieuw in het Chinese restaurant. We zaten aan dezelfde enorme tafel met draaischijf in het midden. Voor de derde avond achtereen hier eten is zeker geen straf! Opnieuw was het eten heerlijk. Jan kon het niet laten om opnieuw 18 loempia’s te bestellen. Eerst reageerde ze ‘ok, ok’ en een seconde later ‘NO IT’S VERY!’ Iedereen natuurlijk weer over de vloer. Waar Jan was opgehouden met verkeerd aantal vingers opsteken, ging Wietske verder, waarom we weer vreselijk gelachen hebben. Voldaan keerden we terug naar de boot waar de ouders gingen borrelen en de kinderen ‘Dirty dancing’ gingen kijken. We hadden hem nog niet gezien en vroegen de kinderen van de SB of ze hem wel mochten zien. Ze hadden hem al een paar keer gezien, was het antwoord. Na het begin van de film vroeg Miklós het ze nog een paar keer, maar het antwoord bleef hetzelfde. Na de film ging iedereen naar bed. 40 Mijl (65 km) voor de boeg betekend vroeg op. Lissabon is ons goed bevallen, mede dankzij de Suwarrow Blues. Over een maand zullen we ze weer terug zien op Canarische Eilanden en anders op de Cabo Verde. Wij verkennen Marokko en zij Madeira. Ciao!

zaterdag 17 september 2005
Na heerlijk uitslapen werd ik gewekt voor het ontbijt. We wilden vandaag vertrekken, maar toen gister het weerbericht windje 8 en ruwe zee voorspelden was de beslissing snel gemaakt. We bleven opnieuw liggen. Na een tijdje kwam Edward van de Dipsie Lady langs om eens een praatje te maken. Jan kwam er na een tijdje ook naast staan. Ik sprak samen met Nico over van alles en nog wat. Jan keerde na verloop van tijd terug naar z’n boot en Edward bleef nog even. Hij dronk met ons wat koffie en we wisselden ervaringen etc. uit. Na opnieuw een lang gesprek kroop ik achter de computer voor een minuut. Nico moest er namelijk bij voor de site en nam daarna de computer mee en verdween met Wilma in de stad. Miklós en ik besloten te gaan douchen en daarna de stad in te gaan voor een krant. We liepen langs de Suwarrow Blues en we raakten in een zeer gezellig gesprek met Jan (erg gelachen). We douchten en maakten ons klaar om naar de stad te gaan. We kochten twee kaartjes in de bus. Ééntje weigerde de stempelautomaat af te stempelen, dus dan maar niet. We kochten een Telegraaf (helaas geen Volkskrant) en na een ijsje keerden we terug. We hadden het geluk dat er een overvolle tram verscheen. Ze controleren er niet dus konden we het niet afgestempelde kaartje stempelen en de gestempelde overstempelen (gewoon in je zak steken en niemand die het merkt). We kwamen probleemloos terug op de haven. Miklós en ik begonnen met het kijken van stotter Potter deel 3. We werden door Nico en Wilma geroepen om wat te bespreken. Ze wilden opnieuw naar het fadocafé met Jan en Wietske. Wij wilden graag nog een keer bij de Chinees van gister eten en daarom vroeg ik of wij dan de kinderen van de Suwarrow Blues mee uit eten mochten nemen. Op de Suwarrow Blues werd dit plan voorgesteld en goedgekeurd. Twintig minuten later stonden we in de houding om naar het restaurant te gaan. Coen werd een soepje beloofd (en patat in het restaurant omdat hij zeer weinig lust), op voorwaarde dat hij zich goed zou gedragen. Deze deal was overbodig, want hij gedroeg zich heel goed net als zijn zussen. We hebben heerlijk gegeten en werden bediend door dezelfde vrouw van gister. Ze liet niet blijken dat ze ons nog kende en ze kon haar werk doen zonder slachtofferhulp. De weg terug was minder onschuldig dan hij leek. We kwamen bij de witte toegangspoort en ik maakte hem open met de code. Er stond een bewaker met het hondje van de havenmeester. Coen en Anne-linde kregen een beetje de kriebels van het grommende hondje. Ik ging tussen hun en het hondje inlopen en zo liepen we de steile toegangsbrug af. We liepen over de steiger en ineens sprintte Coen ervandoor. Miklós riep tot drie keer toe dat hij terug moest komen zonder reactie. Miklós was ongerust en vroeg aan Esther en Anne-linde of Coen kon zwemmen en we kregen het antwoord dat hij wel kon zwemmen maar nog niet in het bezit was van een A-diploma. Om Anne-linde een beetje te plagen deden we nog wat hondengeluidjes na, waarmee we haar telkens weer op de kast kregen. Na een paar keer zei Miklós ‘stil eens…’ Een wild geschreeuw zorgde ervoor dat we in no-time op vol speed op het geluid afsnelden. We zagen een luid schreeuwende Coen in het water spartelen en Miklós en Esther tilden hem zo snel mogelijk uit het water, terwijl ik Anne-linde troostte die helemaal over haar toeren was. Anne-linde trok haar sweater uit om die om Coen heen te slaan en we brachten hem snel naar binnen. Esther begon nog tegen Anne-linde te schreeuwen, omdat ze zo in paniek was, maar dat hebben we haar niet verweten. Na heel wat tranen van Coen en Anne-linde, trokken we Coens natte kleren uit en trok hij wat droogs aan. Hij lag gelukkig niet lang in het water en was niet onderkoeld geraakt, ook geen misselijkheid of hoofdpijn. We trilden allemaal nog erg na. We namen een inmiddels opgeknapte Coen en getrooste Anne-linde mee naar onze boot samen met Harry Potter deel 2. We hadden Coens soepje meegenomen en ik zette wat water voor hem op. Het water kookte en met een tevreden Coen begonnen we aan de film. We keken gespannen en met ingehouden adem naar de avonturen van de kleine tovenaar. Na de film schonk Miklós voor ons allemaal wat drinken in en dat van Coen staat er nog steeds onaangeroerd. Het (voor alsnog) uitgeputte ventje was in slaap gevallen. Miklós praat nog wat met Anne-linde en Esther, terwijl ik mijn stukjes van vandaag en gister schrijf. Het is alweer 03:00 en we “wachten” op het ouderlijk volk. Het zou me niet eens verbazen als ze het nog later maken dan gister. Een ontzettend saai begonnen dag, met opbouwende gezelligheid, uitschietend naar een schokkend avontuur en eindigend in rust met een gezellig gesprek. Dat maak je geen tweede keer mee. Ciao!

vrijdag 16 september 2005
ZO LAAT ZIJN WIJ NOG NIET EENS THUISGEKOMEN!!! Om 03:30 kwam het ouderlijk gezag thuis. Ze waren naar het fadocafé geweest. Na een relatief korte nacht ontbeten we onder zeer warme omstandigheden. Na het ontbijt wat gecomputerd. Na een tijdje gingen Nico en Wilma boodschappen doen en vroeg Wilma of we mee wilden. Ik wilde wel maar Miklós bleef liever op de boot. We namen de bus en de metro om in een gedeelte van Lissabon uit te komen waar we nog niet geweest waren. Het was er niet erg boeiend, hoewel het stadion van Sporting Lissabon wel erg mooi was tussen alle vervallen gebouwen. Nico en Wilma hadden het ook snel gezien en na een ijsje zetten we onze reis voort naar de enorme supermarkt. Toen we weer op het perron waren, kwamen we Jan en Wietske tegen, die ook onderweg waren naar de supermarkt. We liepen eerst nog langs de andere winkels, voordat we de supermarkt in doken. Veel dure winkels en de supermarkt enorm (zoals in een eerder verslag al vermeld was). In de enorme supermarkt kwamen we Jan en Wietske alsnog heel vaak tegen (Jan vooral op de snoepafdeling(daarom mag hij niet meer alleen boodschappen doen)). Nico probeerde nog een grote taxi voor ons allemaal te regelen maar dat lukte niet. Uiteindelijk waren we Jan en Wietske ook kwijtgeraakt. We dronken nog wat en zochten een taxi. We laadden de overvolle winkelwagen uit en Nico gaf me de opdracht hem ergens te dumpen. Er stond heel toevallig een bewaker te kijken dus ik moest verder lopen dan gepland. Ik plaatste hem achter een grote betonnen pilaar. Ik liep terug en hoopte dat de man mij niet zou herkennen, aangezien ik ineens geen karretje meer had en de supermarkt een eindje verder was. We reden voor nog geen tientje terug naar de haven, waar de behulpzame taxichauffeur ons hielp met uitladen. Jan bleek al voor ons gearriveerd te zijn en had de kar van de haven al geregeld. Het was laag water dus hebben we het wagentje met z’n vieren de steile toegangsbrug tot de steiger afgereden (Nico, Wilma, Jan en ik). ’s Avonds gingen we uit eten als “afscheidsdiner”, wat zeer geslaagd was. In het Chinese restaurant zaten we aan een ronde tafel, met draaischijf erop en prachtige Chinese kunst om de tafel. We aten o.a. Peking Duck (zeer smakelijk) en heerlijk vlees. De gebrekkig Engels sprekende serveerster is van der leven nog nooit zo zenuwachtig geweest. Uit alles was af te lezen dat we het bloed onder der nagels haalden. Na een misverstand over loempia’s, teveel vingers van Jan en gebaren (lees stukje Miklós) kon je haar volgens mij zo afvoeren. Na heerlijk en betaalbaar eten keerden we met z’n allen terug naar de boot. De zeven jarige Coen wilde dat ik nog even het bewijs leverde, dat ik toch echt sneller was. Ik gaf Wilma mijn vest en zette het met Coen op een rennen. Zelfs achteruit wist ik het onuitputtelijke jochie voor te blijven, maar toen hij zijn zussen had verslagen was hij toch tevreden. Eenmaal op de boot aangekomen gingen de kinderen van de Suwarrow Blues naar bed en wij dronken nog wat met z’n allen op dezelfde boot. Na de gezellige borrel zochten we het bed op, het stukje moest maar een dag wachten. Ciao!

donderdag 15 september 2005
Another day in paradise. Nouwja bijna dan… Lissabon hebben we nu wel gezien. Nemo vulde de ochtend. Nadat ik met Nico en Wilma even naar de stad was geweest, zaten we even later alweer op de boot. We hebben in de middag eigenlijk niks gedaan. Tegen de avond kwamen Jan en Wietske aan boord en later hebben we met z’n negenen hier aan boord gegeten. We waren net aan het eten begonnen toen het ineens begon te regenen (tijd om zuidwaarts te gaan). Alle kinderen gingen binnen eten en de ouders buiten onder de kap. Nico & Wilma en Jan & Wietske hadden afgesproken naar een fadocafé te gaan. De kinderen van de Suwarrow Blues gingen om een uur of tien pitten. Miklós en ik hadden van de SB de film “The talented mister Ripley” geleend en na heel wat minuten kijkplezier was het alweer 02:00. Ik zei dat ik toch echt wel naar bed wilde binnen een half uur. Ik besloot nog even dit stukje te gaan schrijven en dan zometeen maar naar bed te gaan. Ik denk niet dat we morgen vertrekken, aangezien ze nu 02:23 nog niet terug zijn. Another day in Lisbon…

woensdag 14 september 2005
Opnieuw een dag in de Portugese hoofdstad. De dierentuin, het aquarium en de straten waren al verkend, dus vandaag waren we een beetje aan ons lot overgelaten. Het is vandaag opnieuw ontzettend zonnig en zeer warm weer. Voetballen op een mooi veldje, die we de eerste dag al hadden gespot, zit er ook vandaag niet in. Het is gewoonweg te warm. Ik zat op de computer de site van de Candide te lezen, over hun ervaringen van de oversteek. Na een tijdje ging Miklós erop en liep ik me stierlijk te vervelen (het is niet altijd feest). Na een halfuur zag ik ineens iets blauws voorbij komen. Ik stond binnen een seconde buiten en zag dat de Suwarrow Blues aangekomen was. Ik hielp ze samen met Miklós aan te leggen en we hebben ze onze avonturen van Lissabon verteld. Na een hele tijd bijgepraat te hebben, ging ik bij hun aan boord wat drinken. Na een uurtje kwamen Nico en Wilma met heel veel boodschappen de steiger op. Ik moest helpen ze op de boot te zetten en op te ruimen. Toen dat gebeurd was kwamen Jan en Wietske (van Suwarrow Blues) bij ons op de borrel. De kinderen van de SB kregen honger en kwamen ook naar onze boot om te informeren over het eten. We besloten met ze uit eten te gaan. Onderweg liepen we over een verlaten vrachtwagen parkeerplaats, waar enorme kakkerlakken liepen, echt vreselijk smerig. Nico had in de middag al gereserveerd. Er was een voetbalwedstrijd gaande en dat werd bij alle restaurantjes uitgezonden behalve bij die van ons. L Het was het FC Porto van Koeman (Miklós: Fc Porto is van Co Adriaanse, Benfica is van Koeman broertje) tegen een onbekende. We weten nog steeds niet hoeveel het is geworden. We hebben er heerlijke pizza’s naar binnen gewerkt en ik had ook nog appeltaart toe. Eenmaal terug bij de boten, leende ik Finding Nemo van de SB, omdat we morgen door te harde wind blijven liggen en ik wat te doen moet hebben. Ik zie dat het alweer donderdag is (0:48). Voor mijn vrienden betekend dat opnieuw een vermoeiende schooldag en voor mij uitslapen met Nemo in de middag. Ach… verschil moet er zijn. Ciao!

dinsdag 13 september 2005
Al een stuk later dan gister (11:30) werd ik gewekt door Nico voor het ontbijt. Omdat we gister inkopen hadden we wat meer te kiezen voor op het brood. We aten lekker en daarna was het een beetje luieren. Er werd van ons verwacht zelf iets leuks te gaan doen. Eerst kwamen we op niks uit. Na een tijd kwamen we op het idee van het maritiem museum, maar de verwachtingen waren niet groots. Miklós zat op de site van de Candide (boot van kennissen) te lezen en zei dat er een dierentuin was. Ik wist het wel maar was het een beetje vergeten en het sprak ons beide al veel meer aan. Er bleek een metrostation te zijn met dezelfde naam als de dierentuin en volgens de kaart stopte de metro er vlak voor. We namen de bus naar het metrostation, laadden onze kaartjes op en met één keer overstappen kwamen we op het goede station terecht. De poort van de dierentuin was inderdaad 20 meter van het metrostation verwijderd dus dat was wel fijn. De entree was €12 p.p. maar de rest was wel gratis (shows liftje enz.) We kregen een programma mee van de shows en helaas waren de meeste al geweest omdat we een beetje aan de late kant waren. Wel was er 3 min geleden een show begonnen, waarvan we dachten dat het leeuwen waren, maar loeos marinhos (ofzo) waren toch echt zeeleeuwen en golfinos bleken dolfijnen te zijn. We konden een paar prachtige foto’s maken en de show was wel aardig met hier een daar een hoogtepunt. Er was een klein meisje jarig, dus die werd in een bootje voortgetrokken door een dolfijn terwijl de rest er omheen sprong. Volgens mij vergeet je zoiets nooit meer, ook al ben je zo klein. De dolfijnentrainers werden hoog de lucht in gegooid en eentje maakte nog een prachtige salto op 3 meter boven het water. Na de uur durende show verkenden we de rest van het park. Veel soorten dieren en vooral veel aapjes. We hebben hele mooie foto’s kunnen maken en hebben ons heel goed vermaakt. We hadden vanaf de boot al niks gegeten en bij de Mac werkten we allebei een menu naar binnen. Zeer voldaan liepen we nog één keer het park in om nog een keer met het liftje te gaan. We stapten daarna weer de metro in en reden terug naar het grote metrostation. We wilden kijken of we nog een telegraaf van maandag konden krijgen met sportverslagen van zaterdag. Nadat we de bus hadden gepakt naar een druk plein, vonden we niets en gingen weer met de metro terug (handig zo’n dagpas). We moesten wel een keer overstappen voor dat kleine stukje maargoed. Terug op de boot was het alweer 20:30 en waren de mensen van de Grand Cru op de borrel. Ze hadden ook hun hondje bobby mee, die nog wel eens naar alles wat los en vast zit blaft maar hij was heel rustig. Hij liep nog even binnen in de boot, sprong op m’n bed maar daar heb ik hem even afgehaald. Hij lag uiteindelijk heerlijk onder de buiskap te slapen op een kussen (erg lief). Ze zouden nog bij andere mensen gaan borrelen maar het was ineens al 23:00, dus gingen ze maar terug naar hun boot (wel een beetje schamend). We hadden alle vier nog niks gegeten en om 0:00 uur gingen we nog aan het avondeten, wat bestond uit wat brood en andere kleine hapjes. Het is al bijna 01:00, dus tijd om m’n bed op te zoeken. We hebben ons erg goed vermaakt vandaag in de Zoo. Morgen blijven we liggen en komt de Swarrow Blues hierheen varen, dus wordt het zeker gezellig. Ciao!

maandag 12 september 2005
Al een stuk zonniger werd ik gewekt door stampende voeten in de boot. Twee Engelsen (nu twee anderen) waren langsgekomen om afscheid te nemen. Ik was toch wakker dus kleedde me aan en ging eens kijken. Nico had met de man (de vader van het geheel) adressen uitgewisseld (je weet maar nooit). Nadat ze waren vertrokken gingen we ontbijten. Na wat luieren maakten we ons klaar, om een ander deel van Lissabon, met het grootste aquarium van Europe (één na grooste van de wereld) te bezoeken. We namen de metro. We hadden gister al kaartjes gehaald voor vandaag. We konden ze opladen voor vandaag, maar omdat Miklós ze kaartje niet aan mij en Nico had meegeven moest er een nieuwe komen. Ik had die alvast in gebruik genomen. Vandaag deed ie het niet dus Nico ging eens informeren. Het bleek dat hij het niet deed omdat ik hem gister al gebruikt had (lekker geïnformeerd dus). Nico kocht dan maar een nieuw kaartje en we konden onze metroreis beginnen. We moesten een keer overstappen en na 10 min reizen waren we op plaats van bestemming. De uitgang van de metro kwam uit op een enorm winkelcentrum van 2 of 3 gebouwen. Het zag er allemaal heel mooi en modern uit. Eenmaal buiten waren er twee opvallende torens die op hun beurt er mooi uitzagen. We liepen langs een aangelegd fonteintje met daarachter een heleboel vlaggen waarvan we driekwart niet eens konden thuisbrengen. We liepen richting het water (de Taag) waar een heleboel gebouwen een naam hadden, die erop wees dat dat het aquarium wel eens kon zijn. Na wat uitzoeken en vragen kwamen we erachter welke het nou was. We liepen langs het water over een boulevard met vlonders die er erg gammel uitzagen. Ze waren al bezig een gedeelte te vervangen, dus dat droeg niet bij aan ons gevoel van veiligheid. Over de Taag liep een enorme brug, die er ook erg mooi uitzag. Boven ons liep een eitjeslift (skilift met cabines) van de brug tot ergens bij het aquarium. We dronken en aten wat bij een tentje vlak bij het aquarium. We moesten toch langs het eindstation van de eitjes dus gelijk maar eens kijken hoeveel het zou moeten kosten. De €5,50 die p.p. moest worden neergelegd was ons toch iets teveel. We kwamen in een gebouwtje dat met een lange loopbrug aan het aquarium vastzat. Daar stond de kassa en de kosten bedroegen €10 p.p.. Het leek ons wat veel maar na afloop waren we dat onmiddellijk vergeten. Wat was dat fantastisch!!! Sealife sla je voortaan over als je dit hebt gezien. Het mooie vierkante gebouw bevatte verschillende bassins waarvan een centrale. De inhoud bedroeg 5000 m³ (!) en was echt meer dan prachtig! Overal waar je keek zag je vissen en anderen beesten, variërend van zeer kleine guppies tot een reusachtige manta met een spanwijdte van ruim 2 m (!) en een haai van een meter of 2 met zeer scherpe tandjes. Je kon er makkelijk een dag naar kijken, zo mooi. Roggen, kleinere haaien, veel vissen bekend van Finding Nemo, een enorme tonijn, barracuda’s, zonvissen (kunnen wel 2 ton wegen!), hondshaaien, een soort grote zeewolf leek het wel maar dan 2 meter lang en een meter dik en heel veel planten en anemonen. Ik heb er een bandje van vol gefilmd, zo mooi. Er waren twee verdiepingen. Je kwam binnen op de eerste uitkijkend over de centrale bassin. Je werd telkens naar de buitenkant geleid naar bassins met pinguïns, otters, tropische vogels en vissen en weer naar binnen naar de bassin. In een bassin zaten twee otters. Één lag op zijn rug z’n staart te poetsen en de ander bleef maar hetzelfde rondje zwemmen. Ik volgde een tijdje met de filmcamera een pinguïn die zwom, sprong en huppelde, heel leuk om naar te kijken. Na een ronde werd je naar beneden geleid en daar hetzelfde verhaal, naar de centrale bassin (nu vanaf de onderkant bekeken) en dan weer naar aparte bassins met Nemo visjes, een octopus, een enorme kwal, een even grote krab, kleurrijke anemonen, een zeedraakje en allerlei andere prachtige visjes. We zagen ook nog een film over hoe het er achter de schermen aan toe ging, wat erg leuk was om te zien. Ze maakten hun zoute water zelf doormiddel van enorme pompen, filters en 16 ton zout (per maand). De beesten en guppies werden gevoed door duikers. Zelfs de anemonen die er niet erg levend uitzien wisten hun eten aardig snel naar binnen te werken. Mensen schrobden met tandenborstels de kleine bassins schoon en koraal werd afgesneden en op een steen gebonden. Het moest zich dan in een aparte bassin aan de steen vast gaan hechten, groeien en zo hielden ze de soorten in stand. Het water werd dagelijks gecontroleerd en ook werden de populaties door experts in de gaten gehouden. Als een populatie snel slonk dan kregen ze special attention om te zien of ze door preditors (jagers) opgegeten werden. Zieke visjes werden geopereerd in een speciale operatiekamer, waar hij onder water werd behandeld. Bij een van de laatste keren bij de centrale bassin wist ik liggend, de grootste haai z’n tanden op de camera te krijgen. Zeer tevreden verlieten we het aquarium en kwamen uit in de winkel ervan. Er lagen allemaal kleine speelgoeddingetjes, T-shirts, knuffels (waar we erg veel lol mee hadden) en boeken over de soorten in het aquarium waarvan we een Engelse versie meenamen. We liepen weer richting het winkelcentrum boven de metro waar we in een enorme supermarkt (iets kleiner dan de Jumbo) onze boodschappen deden. We waren bang dat we veel meer kochten dan we konden meenemen, maar dat bleek niet het geval. Boven de €90 konden we het laten bezorgen maar het was wel te tillen en we liepen zo geen risico van verkeerde bezorging of whatever. We gingen wat drinken in het centrum, waar nog een zwerver langs de tafel kwam voor geld wat hij niet kreeg, maar liep tevreden weg toen hij van de buren een broodje meekreeg. We namen de metro terug en zetten de boodschappen op de boot. Tijd om wat te gaan eten. We namen de bus naar het centrum en zochten een restaurantje. We kwamen uit op een Andorrees restaurantje waar nog drie artiesten en twee verkopers langs de tafel langskwamen. Ze hadden wel een NLse kaart wat de keuze aardig makkelijker maakte. We namen de metro naar het hoofdstation (moesten nog overstappen voor het kleine stukje). We namen een oud houten trammetje naar de haven en na dit stukje en wat drinken is het alweer tijd om te slapen. Morgen blijven we liggen wachten op de Swarrow Blues (ander NLs schip). Ciao!

zondag 11 september 2005
Het is vandaag alweer vier jaar terug, dat er velen doden vielen in Amerika, realiseerden wij ons bij het zien van de datum. Op deze ongelukkige datum waren wij toch van plan om er een leuke dag van te maken. Dat lukte al aardig toen de Engelsen van Peniche (die we ook in Cascais hadden gezien) ineens naast de boot stonden. We hebben een tijdje met ze gesproken en veel lol gehad. Ze waren nu met z’n zevenen aan boord en twee waren even langsgekomen (man van 30 en een dochter van ongeveer 20). De nacht ervoor waren ze één van de Irish pubs ingedoken die hier in Lissabon te vinden zijn. De man zei dat hij zich alles van na 03:00 niks meer kon herinneren en de dochter had in een jeugdherberg geslapen met wat vrienden uit de pub. Toen ze weggingen zeiden ze “we are going sightseeing or pubseeing”, waar we erg om moesten lachen. Tijd om Lissabon te verkennen! Het weer oogde een beetje bewolkt maar wel zon, dus gingen we niet al te zomers gekleed weg. We namen de bus naar het grote metrostation, waar ook veel bussen stopten. We wilden overstappen op een bus die ons naar onze bestemming moest leiden, maar dat liet het Portugese systeem niet toe. Dus waren we €4,- verder voor 2 min busreis. We zijn in het metrostation gaan informeren. We konden dagkaarten krijgen voor maar €3,50 per stuk dus dat was goed te doen (voor bus en metro). We namen vervolgens de metro en waren al snel waar we moesten zijn. Het betrof een oude wijk van Lissabon. Het was niet zo mooi als de volkswijk van Porto maar, nog steeds wel leuk om te zien. We gingen wat eten en drinken op een terrasje met prachtig uitzicht over de Taag (de rivier van de haven) en een sfeervol uiterlijk. Ik heb nog wat kunnen filmen en na een paar heerlijke gerechtjes gingen we verder. We liepen langs een prachtige kerk, waar luide muziek vandaan kwam. Het bleek om een folklore danswedstrijd te gaan. De mensen waren gekleed in oude Portugese kleding en dansten traditioneel. De zang van de vrouwen was ongelooflijk hoog  en werkelijk niet om aan te horen. Zo’n oude vrouw en toch zo’n hoge stem, niet te geloven. We liepen nog wat door de oude wijk, toen er een man achter ons aan kwam lopen. Je zag al aan hem dat hij niet helemaal goed was en toen hij overal stopte waar wij stopten wisten we zeker dat hij ons volgde. We letten al extra goed op Wilma en de tassen. Ik stak met Wilma over en hij bleef ons volgen. Blijkbaar wilde hij onze portemonnee hebben die uit voorzorg al niet in de rugzak zat. Ik ging tussen Wilma en de man inlopen en hij bleef ons braaf volgen. Na een tijdje begon hij aardig op de zenuwen te werken. We zagen een Fado museum en doken daar in. Twee man personeel kwam gelijk naar de deur en toen we zeiden dat hij niet bij ons hoorde hielpen ze ons en wisten we hem weg te sturen. De man vroeg of ons niks overkomen was en of we alles nog hadden. Hij zei (zoals ik al dacht) dat hij op portemonnees uitwas en dat er in de oude wijken meer rondliepen zoals hij. We keken wat rond in het museum wat me absoluut niet kon boeien. Ik wist met Wilma al de deal te maken dat we dan ook een keer naar een hardrockmuseum zouden gaan. We kwamen uiteindelijk in een filmzaaltje terecht. Zo’n kamer wil ik ook wel, slapen doe je er zeker goed. Weer buiten was de man gelukkig weg en liepen we verder richting de stad. We doken een café in om wat te drinken en wat kleins te eten. Eerst zaten we aan een tafel, maar later op een bank en twee relaxte stoelen (had veel weg van een huiskamer). Ik kreeg homemade iced tea wat erg goed smaakte. Miklós en ik aten een broodje gezond en met ze vieren aten we nog een bak olijven op. Nadat we uit het café verder waren gelopen kwamen we opnieuw een folklore optreden tegen en dit keer was de zang nog erger dan de vorige. Het kwam niet alleen door het geschreeuw van de man en het gekrijs van de vrouw, maar ook door een slechte geluidsinstallatie. Het was eerst wel erg lachwekkend maar na een tijdje zwaar irritant. We namen een kleine houten tram, in richting van een nieuwer stadsgedeelte. Het treintje kwam met een schok op gang en remmen ging ook niet al te geleidelijk, in de overvolle trein. We kwamen uit op een drukke straat met terrasjes, muziek en een zootje winkels. Nadat we een (duur) ijsje hadden gehaald bij Haägen-Dasz liepen we richting het plein waar we gister wat hadden gedronken. We kwamen daarna uit bij het grote metrostation en namen de bus naar de haven. We gingen vrijwel direct eten. Als toetje de amandeltaart van Wilma die ze gister had gebakken, die werkelijk heerlijk is. Zometeen maar weer eens naar bed. Morgen gaan we naar het aquarium. Het is het grootste aquarium van Europa (misschien ook wel de wereld), dus vast wel de moeite om er heen te gaan. Voor de mensen in NL begint morgen de werk-/schoolweek dus alvast veel plezier. Ciao!

zaterdag 10 september 2005
Gewekt op deze zonnige morgen gingen we aan het ontbijt. Na een beetje luieren ging Nico hier en daar wat schroefjes die aardig loszaten vastzetten, waardoor een schroevendraaier een duik van 6 meter maakte naast de boot. Terwijl Nico en Miklós probeerden met een magneet het kleine schroevendraaiertje op te vissen probeerde ik nog wat te internetten. Nadat hij een paar keer uitviel ben ik met de computer naar de kant gelopen, waar ik wel een stabiele verbinding had. Ik vond het al opvallend dat er zoveel mensen online waren om twee uur ’s middags, maar het was inmiddels alweer zaterdag. Na wat mensen gesproken te hebben kreeg ik het sein dat we gingen vertrekken. Toen ik afgesloten had kon ik het niet laten om aan één van de mensen van de Brasil 1, de oceanracer die inmiddels op de kant lag, aan te spreken. Ik vroeg hem hoe lang dat enorme ding wel niet was. Hij zij dat hij wel 70 voet (21,3m) groot was. Hij zei “but I think yours is much more comfortable!”, op een toon die wel duidelijk liet blijken dat het ook werkelijk zo was. Ik zei “but yours is much faster!” Hij zei nog dat het eigenlijk veel te warm was om eraan te werken en daarin moest ik hem ook wel gelijk geven. Maar de opdrachten zijn strikt dus moet er aan de boot gewerkt worden, om hem klaar te stomen voor de grote race. Ik liep weer naar de boot en zette de computer op z’n plek. De toch was niet slecht. Zon, weinig golven en mooi uitzicht. Het was 15 mijl (3 uur varen), hoewel het veel dichterbij leek. Dat laatst werd kracht bijgezet door de zandbanken. Ze lagen hier en daar zo verspreid dat we nog heel wat om moesten varen, terwijl de brug waarachter de haven lag vanuit Cascais al te zien was. Wilma had in de pilot (boek met vaarinformatie) al gelezen dat het lawaai dat het verkeer op de brug maakt, op het geluid van een enorme zwerm bijen leek. Toen we dichterbij kwamen klopte dit inderdaad. Als je niet beter zou weten zou je zweren dat er bijen zaten. De brug was 70 m hoog dus daar konden we makkelijk onderdoor. Eenmaal aangelegd gingen we de stad verkennen. Op een mooi pleintje kwamen we op een ontzettend duur terrasje terecht waar we €10,80 afrekenden voor twee Cola en twee normale biertjes. We hadden besloten dat we toch maar op de boot zouden gaan eten, maar toen we door een klein druk straatje liepen doken we toch een restaurantje in. We hebben er heerlijk gegeten, met zicht op de tv met Porto tegen Rio nog wat. Natuurlijk wensten we Co’tje Adriaanse veel succes. We keken al vanaf vlak voor rust en tot de 87^e minuut bleef het 0-0 en voorspelde ik Co een slechte nachtrust. Na een prachtige pass over de hele breedte van het veld, scoorde de rechtsbuiten prachtig met z’n buitenkant nadat hij zijn tegenstander uitgekapt had. Wij natuurlijk blij voor Co. We hadden in de blessuretijd al afgerekend maar bleven nog even kijken. Na een aardige 2-0 werd er ook nog een 3-0 ingekopt door een precies op maat gegeven voorzet (alles in de laatste 7 min waarvan 5 blessuretijd). Co zal weer lekker slapen en nadat we nog even door de stad hadden gewandeld wij nu ook. Morgen blijven we liggen hier in Lisboa. Ciao!

donderdag 8 september 2005
Vanochtend vroeg vertrokken uit Peniche. Onze Engelse buren waren ook van plan te vertrekken richting Cascais. Ze moesten nog op twee mensen wachten en toen ze aankwamen zei een van hen: “There are the suckers!” De Engelse beleefdheid was vervlogen. Ze zeiden al dat wij waarschijnlijk sneller zouden zijn en dus eerder in Cascais zouden arriveren. Een echte race werd het niet omdat er gewoonweg te weinig wind stond. Op de motor en zonder zeil kwamen we inderdaad eerder aan in Cascais wat er vanaf het water al aardig uitzag. Al redelijk veel palmen, mooie grote huizen, hotels, stranden, de enorme haven en uitzicht op een mooie baai. We legden eerst aan bij de tanksteiger om bij te vullen en daarna werden de papieren ook gelijk nagekeken. Na een half uur konden we aanleggen in de haven. Opvallend waren een stuk of tien enorme boxen voor boten waarvan je de prijs niet wil weten. Er lagen een paar enorme motorjachten maar helaas geen grote zeilboot. Onze box was gelukkig al een stuk kleiner en we legden probleemloos aan. Miklós en ik gingen als eerst de kant verkennen. We hadden pasjes van het haventerrein mee waarvoor al €25 borg (per pasje) neergelegd hadden. We zochten drie hekken af naar een scanner voor de pasjes zonder resultaat. Bij het derde hek stonden een paar mannen die tegen ons aan begonnen te lullen. Ze vroegen waar we vandaan kwamen, dus ik antwoordde “Holland.” Hier doelde de man blijkbaar niet op toen een vriend van hem begon te vragen of onze boot hier lag. Ik zei dat deze in de haven lag. Het werd ons wel duidelijk dat ze dachten dat we ongewenste bezoekers waren en bleven vragen stellen die we totaal negeerden. Het gebrek aan hersencapaciteit werd al gauw duidelijk. Je kan onmogelijk zonder pasje het haventerrein opkomen en toch vroegen ze met irritante stem of we wel bij een boot hoorde. Toen een man die erbij stond het hek opende met zijn pasje, door zijn hand door het hek te steken en een scanner aan de andere kant van het hek te raken, konden we er eindelijk vandaan. We zagen dat er verderop opnames werden gemaakt voor een of andere soap (aan de mensen en het niveau van acteren te zien). We zagen eindelijk een toiletteken op een bord staan en we gingen voor douches kijken. Er waren twee deuren voor de mannen en de vrouwen. Een deur stond open en op de andere zat een slot. Geen douches achter de openstaande deur dus wij verder lopen. Bij het tweede toiletgebouw hetzelfde verhaal met de deuren alleen viel me een scanner op die ik ook bij het hek had gezien (op de deur met slot). Ik dacht eerst dat dat een enkele personeels WC moest zijn maar toen ik mijn pasje erlangs haalde verscheen een grote ruimte met douches. Waarom weet ik niet maar wij begonnen het gelijk te associëren met de geheime kamer van Potter. Terug op de boot gingen we met Nico en Wilma de stad in. Er waren opvallend veel Engelsen. Het stadje zag er aardig uit maar de dure winkels wezen wel op toerisme. Om half acht vond Nico een Indisch restaurant waar we heerlijk gegeten hebben. Het restaurant was, toen we weer weggingen, driekwart gevuld met Engelsen. Nadat we weer op de boot waren beland gingen Miklós en ik douchen. De douches waren niet erg luxe voor de €25 euro per pasje. Toen we terugliepen naar de boot was het ineens opvallend druk op de steiger waaraan onze boot lag. Er was zojuist een enorm schip gearriveerd. Voor het douchen spraken we al een paar mensen die wachtten op een groot schip die mee ging doen aan de Volvo Ocean Race. Dat verklaarde ook de barbecue op de kant. Het grote schip was inderdaad de verwachtte racer. Het was in het bezit van Brasil 1 en droeg de naam Vivo. Het was reusachtig lang en de mast was anderhalf keer zo lang als de onze. De Engelsen uit Peniche lagen naast ons en keken ook met grote verbazing naar de enorme verschijning. Met twee camera’s, een fotograaf en een horde mensen werden ze ontvangen. De vrouw aan boord van de Engelsen ging eens informeren. Ze waren in 19 dagen (!) van Rio (Brazilië) naar Cascais (Portugal) gevaren. Dit team was echter alleen om de boot hierheen te varen en niet om aan de race mee te doen. Om half 11 gingen ze nog even barbecuen. De Engelsman van de andere boot maakte nog een haarscherpe opmerking: “Where are those bloody costums?!!”, aangezien iedereen binnen tien minuten zich moet melden bij het douanekantoor. Hoewel hij dit aardig hard zei en iedereen zijn kant op keek reageerde niemand. Na wat lezen en typen is het alweer tijd om te slapen. Morgen is het tijd om Cascais te verkennen. De eerste gaten vallen in mijn ernstig versleten schoenen dus morgen maar een paar nieuwe aanschaffen. Ciao!

woensdag 7 september 2005
Vroeg op, ontbijt onderweg, met de bus naar Obidos. Na een busreis van een half uur, kwamen we aan in het kleine stadje. We liepen door de smalle straatjes, langs veel kleine huisjes en winkeltjes die natuurlijk allemaal erg toeristisch ingesteld waren. De stad ligt binnen dikke 13 m hoge muren. Op de muur had je een aardig uitzicht over het stadje en de omgeving. Op nog wat leuke huisjes na was het voor de rest niet fantastisch (zeker niet na Porto). Op de ene plek woei het behoorlijk en had je een vest nodig en de volgende plek was behoorlijk benauwd in de felle zon.\ Ook Nico en Wilma waren snel uitgekeken en begonnen we ons af te vragen wanneer de eerste bus terug ging. We hadden een uur de tijd en honger, dus lekker geluncht in een restaurantje. We waren nog wel aan de vroege kant maar we gingen toch alvast naar de bushalte. De bus was laat dus ging Nico aan een vrouw vragen of we goed zaten. De bus bleek uiteindelijk aan de overkant te stoppen (10 min te laat). We hadden in het stadje een telegraaf gekocht dus hadden we wat te lezen in de bus. We stapten vroegtijdig uit omdat dit dichterbij de haven was dan het busstation. Na een ijsje gehaald te hebben zijn we teruggegaan naar de boot. Ik ging even op de computer en Miklós wat lezen. Ik wilde graag internetten om 6 uur (7 uur NLse tijd), omdat ik gister met wat mensen op MSN had afgesproken. We gingen toch maar om 5 uur weg omdat je het eerste half uur gratis in de bibliotheek kon internetten en die niet al te laat open was (dachten we). Bij de bieb bleek dat we gewoon een uur konden. Helaas waren de computers erg traag, maarja het was tenminste gratis. De vrouw van de bieb vertelde ons dat ergens anders ook gratis geïnternet kon worden (ging vanaf 10 uur ’s avonds open). We vonden het al enigszins raar dat het zolaat pas open ging en omdat we toch niks moesten gingen we even kijken. Aangekomen bleek dat het tot 10 uur ’s avonds open was en ik liep naar binnen om verder te informeren. De vrouw vertelde dat we op onze beurt moesten wachten (er wachtten nog 4 mensen) en dat je gratis een half uur kon internetten. We zagen het niet zitten om te wachten en keerden terug naar de boot. Na het eten besloten we terug te gaan en toen was het veel rustiger en konden we een uur lang gratis internetten. In NL slaapt iedereen al en ik volg hun voorbeeld. Ciao!

dinsdag 6 september 2005
Wiebelend wakkergewiegd, besloten we naar Peniche te gaan omdat Cascais midden in de wind lag. Ik had barstende koppijn en alles deed pijn, misschien resultaat van lichte onderkoeling van het snorkelen. De toch naar Peniche was een uurtje maar was toch erg ruig door het enorme gewiebel. Aangekomen in de haven legden we aan naast een paar Engelsen. Binnen tien minuten stond de douaneman al op de steiger. Ik stond er nog even naar de luisteren samen met Miklós, hoe Nico al zijn vragen beantwoorde. We zijn de kant gaan verkennen. Het is hier een beetje dood. Niet zo mooi en heel veel vissersboten die een gashendel met ADHD erop hebben zitten. Toen we weer bij de steigers waren kwamen we Nico en Wilma tegen, die voorstelden de stad in te gaan. We vonden een internetcafé en Miklós ging even internetten en ik met Nico en Wilma de stad in omdat ik het in eerste instantie nogal duur vond. We liepen door een oud wijkje, maar het enige wat we zagen was afval en resten van gesloopte huizen. Er stond één huis tussen met een heleboel soorten Portugese tegeltjes wat er wel aardig uitzag, maar daar bleef het ook bij. Terug bij het internetcafé waar Miklós nog steeds zat, gingen we bij het café ertegenover wat drinken. Na nog wat door het centrum gelopen te hebben, keerden we terug naar de boot. Ik wilde toch nog wel even internetten, ondanks ik het wat duur vond. Om 6 uur locale tijd (7 uur NL tijd), ging ik met Miklós naar het internetcafé. Na weer wat personen gesproken te hebben op MSN en de mail te hebben weggewerkt, gingen we naar de boot waar we gingen eten. Nico had gezegd dat er vanavond een belangrijke voetbalwedstrijd was. Miklós en ik dus de kant op om te kijken of we ergens in een café het konden zien. Nergens een voetbalwedstrijd te bekennen. Op de boot hadden Nico en Wilma een krant weten te bemachtigen van een andere Nederlandse boot. Na die doorgespit te hebben ben ik aan dit stukje begonnen. Morgen gaan we weer een uitstapje maken naar een klein plaatsje. Het hele stadje is één groot monument en schijn aardig populair te zijn onder de toeristen. Ik wens alle middelbare schoolgangers alvast sterkte toe voor morgen, de eerste schooldag.

maandag 5 september 2005
Ik zat een beetje na te denken en wat realiseer ik mij? De schoolweek is alweer begonnen, arme zielen. Waarschijnlijk beginnen ze pas woensdag, maar de basisscholen zullen vandaag al wel weer begonnen zijn. Maargoed genoeg medelijden. Vandaag zijn we teruggekeerd naar het eiland om de rest van het eiland te zien. Aangezien het beschermd natuurgebied is mag je niet buiten de paden lopen. Het pad was niet erg lang dus binnen een uurtje waren we alweer terug in het ‘dorpje’. Onderweg hebben we wel weer genoten van een heleboel prachtige uitzichten. Van heel hoog neerkijkend op de oceaandeining die op de rotsen slaat, het is een mooi gezicht. Overal schoten salamandertjes weg en hier en daar lag een dooie meeuw. Waardoor ze gedood werden was niet duidelijk. We zagen namelijk alleen meeuwen (die elkaar als het goed is niet doden) en salamanders van nog geen tien centimeter die vast niet een meeuw neerleggen. We zagen nog wel een klein hol in de grond wat moest duiden op een knaagdiertje, maar die hebben we niet in levende lijven gezien. In het dorpje zijn we wat gaan eten bij een restaurantje en hebben we nog een ijsje gehaald omdat ze dat in het restaurant niet hadden. Er moest zich nog ergens een grot (op het water) bevinden (de droomtunnel) van 700 meter (volgens Wilma), die bij nader onderzoek een nul minder had en 70 meter moest zijn. 700 of 70 meter, we konden hem niet vinden. Wel konden we door een grot heen varen, die uitkwam op een prachtige baai. We stonden oog in oog met geweldige rotspartijen en een heleboel vissen in zeer helder water. We konden buitenom het eiland weer terug naar de boot. Aangezien er stenen vlak onder water lagen en de deining er gevaarlijk doorheen spoelde wilden we maar terug via de grot. Toen we vlakbij de grot waren zagen we dat er een rubberbootje uitkwam. Hierin zaten Nederlanders die we wel eerder gezien hadden maar nog niet gesproken. Na een kort gesprek wilde we opnieuw de grot in maar er kwam een klein bootje uit met toeristen erin. We volgden het toeristenbootje maar ook die leidde ons niet naar de grot. Miklós en ik besloten dat we wel wilden snorkelen in de baai, dus voeren we terug naar de boot om de spullen te halen en Nico en Wilma te droppen. De snorkelspullen lagen op een haast onbereikbare plek en het duurde erg lang voordat we ze eindelijk te pakken hadden. Toen Miklós en ik eindelijk terug waren in de baai achter de grot, was de deining behoorlijk hoog en leek het ons niet veilig om daar te gaan snorkelen. We zijn naar een strandje vlakbij het dorpje gevaren en vanaf daar zijn we langs de kade van het dorpje gaan snorkelen. Het zicht was niet super, maar dat kwam omdat de zon er niet meer op scheen, waardoor het water ook een stuk kouder was geworden. Na een half uur zwommen we terug naar de rubberboot op het strand en voeren we terug naar de boot. We aten al om 19:15 wat erg vroeg was. In vergelijking met Nederland zou dat om een uur of 4 zijn aangezien ze hier veel later eten. Na de babi pangang hebben we nog wat spullen opgeruimd. Ik heb nog wat aan me Engels gewerkt, om mijn medeleven aan mijn vrienden op school te betuigen. Morgen zullen we koers zetten naar Cascais, de buitenhaven van Lissabon.

zondag 4 september 2005
Er werd toch besloten om maar weer een verder te varen. We hadden twee keuzes: Peniche of het natuureiland Ilha Berlenga. We kozen voor Ilha Berlenga. Er zit 10 mijl (16km) tussen het eiland en Peniche, dus mocht het bevallen dan konden we altijd nog naar Peniche varen. We zijn met de rubberboot naar het eiland gevaren. Het was nog een aardige klus om de boot veilig vast te leggen, dus niet op de rotsen en ook nog zonder zwemmen op de kant te komen. Na een kwartiertje proberen stonden we droog op de kant en lag de boot veilig. Het eiland was echt heel mooi met grotten op het waterniveau, prachtige vlakten waar ongelooflijk veel meeuwen zaten, hele diepe kloven en prachtige kleine strandjes. Het was erg jammer dat er zoveel zwerfafval lag. Er mogen maar 300 mensen plus zeilers op het eiland en toch lag er zoveel rommel. We moesten eerst een behoorlijk lange trap beklimmen, waarna we via een smal pad een stuk over het eiland gelopen hebben. We kwamen uiteindelijk in een ‘dorpje’ wat bestond uit 15 huisjes. We hebben prachtige foto’s kunnen maken en ook de filmcamera heeft weer zijn werk gedaan. Op de terugweg liep ik een stuk vooruit, waardoor ik nog even een ander paadje in kon slaan. Deze kwam uit op één van die grotten op waterniveau en was toegankelijk door het lage water. Het was een mooi en rustig plekje met een prachtig uitzicht op het kasteel waar onze rubberboot lag. Ik haalde de rubberboot alvast naar de kant en we zijn naar de boot gevaren. Op de boot kroop ik even achter de computer om aan dit stukje te beginnen, toen een wildvreemde man ineens in de kuip stond. Het was één van de Nederlanders van de boot die we al hadden zien liggen bij aankomst. Hij heet Rob en kwam uit Groningen (wat ook wel te horen was). Hij was met zijn gepensioneerde vader op wereldreis voor onbepaalde tijd richting de Middellandse Zee. Hij studeerde biologie en zat in zijn derde jaar. Hij kon z’n studie stilleggen en was gaan varen met z’n vader. Hij was erg aardig en we hebben hem verteld over ons gedoe met leerplicht en de goede medewerking van school ondanks dat ik er officieel niet meer op zit. Nadat hij weer naar zijn boot was gevaren gingen wij eten en daarna schreef ik dit stukje af. Morgen blijven we hier liggen om het eiland helemaal te verkennen en beslissen we of we naar Peniche gaan of Cascais (Lissabon).

zaterdag 3 september 2005
We zijn vandaag blijven liggen in Nazaré. Miklós en ik besloten naar het strand te gaan, wat er vanaf zee al erg mooi uitzag. We hebben heerlijk in het zonnetje liggen bakken en muziek geluisterd. Ik ben nog twee keer naar de zee gelopen, maar de golven waren soms wel drie meter hoog en te gevaarlijk om lekker in te zwemmen. Een paar mensen die twintig meter van de zee zaten werden bijna weggespoeld door een grote golf. Na het zonnen zijn we langs de kust verder over het strand gelopen. We hadden gister al gezien dat er een mooi voetbalveldje was op het strand. Toen we daar aankwamen waren een paar jongens al partijtje aan het spelen. Miklós deed niet mee vanwege zijn knie en ging op de tribune zitten die eromheen was gebouwd. Ik ging kijken of ik mee kon doen en dat lukte, hoewel ze geen woord Engels spraken. Een veld vol Portugezen en werkelijk geen één die ook maar een beetje Engels sprak. Na een tijdje deed Miklós toch nog mee en met nog drie andere jongens versloegen we het andere team dat per direct opgaf na een 2-0 achterstand(losers). Het rennen over het zand en de hitte putte mij al snel uit en we besloten wat te gaan eten. We gingen bij een tentje dat gerund werd door twee oudere mensen. We hadden een heerlijke lunch met een tosti, een cola en een heerlijk ijsje toe. Na nog een beetje door de stad gewandeld te hebben liepen we maar weer naar de boot. We hadden geen sleutel van het hek dus ben ik erlangs geklommen (wordt ik inmiddels erg goed in) en liet ik Miklós binnen. Op de boot ging Miklós even op de computer en ik rustte gewoon wat uit op de bank. Miklós presteerde het om Cola over het toetsenbord te gooien. Nico was hier niet zo blij mee maar alles doet het gelukkig nog. Miklós en ik werden (alweer) verzocht om mee uit eten te gaan (wat erg!). We konden om half tien terecht en we waren dan ook braaf op tijd. De eigenaar kwam naar buiten en zei dat Nico en Wilma hem verkeerd begrepen hadden. Hij had namelijk gezegd dat we om acht uur moesten komen omdat hij om half tien een tafel nodig had. Nico en Wilma hadden het idee dat dit niet een misverstand was maar een noodoplossing van de eigenaar. We hebben even buiten gezeten en wat gedronken. We moesten alvast uitkiezen wat we wilden eten. Hij had ons toegezegd dat binnen 10 minuten een tafeltje vrij zou komen. Toen dit wat langer duurde vroeg ik me hardop af of we niet straks het eten gewoon buiten kregen (het was namelijk nogal fris buiten). Wilma liep naar binnen om het na te vragen en de eigenaar zei dat we absoluut binnen zouden eten. Het was alleen om ervoor te zorgen dat we direct ons eten zouden hebben als we naar binnen zouden gaan. Vijf minuten later konden we eindelijk naar binnen, waar het heerlijk warm was. We hebben zeer lekker gegeten. Van de olijven tot de salade tot de pizza tot de broodjes, alles smaakte heerlijk. De rekening viel ook erg mee maar dat is hier vaker het geval (misschien daarom zo vaak uit eten?). Voldaan liepen we terug naar de boot. Onderweg de discussie voerend of we morgen zullen vertrekken of om nog een dagje te blijven. We kwamen er niet uit en we zien morgen wel. Ik geloof dat ik door me muziek heen me bed hoor roepen, dus ik beëindig dit stukje maar zo snel mogelijk.

vrijdag 2 september 2005
De ochtend was behoorlijk zonnig dus erg warm. Na een heerlijk ontbijt werd de boot klaargemaakt voor vertrek. Er stond weinig wind dus de motor moest weer aan het werk. Na een tijdje ben ik maar weer wat gaan slapen. Na nog wat muziek luisteren zei Wilma dat we bijna bij de haven waren, dus ging ik maar buiten zitten. Ik zag dat het zeker nog een uur varen was, dus ging ik maar in de zon muziek luisteren. Toen we eindelijk de haven binnenvoeren kwam de havenmeester ons melden dat de haven vol was. We werden na een korte discussie naar een visserssteiger begeleid. Dit hield in dat het een betonnen steiger was en voor ons zeer lastig om de boot neer te leggen. We hadden al gezien dat we de nacht niet zonder schade zouden doorbrengen als we hier zouden blijven liggen. De havenmeester vroeg na een tijdje naar de diepte en lengte en liep even richting de echte steigers. We vroegen waarom we niet gewoon naast de andere boten konden liggen. Hij antwoordde dat de steigers op ankers vastzaten en er teveel kracht op de ankers zouden komen te staan. Na nog twee keer heen en weer te hebben gelopen, vertelde hij ons dat we naast een kleiner schip konden liggen, maar dat het wel krap zou zijn. Wij waren blij met deze oplossing en we konden er prima naast liggen. Hij zei wel dat het motorbootje voor ons om 06:00 zou vertrekken de volgende dag. Maar dat kon ons er niet van weerhouden daar te gaan liggen. We hadden de boot van de Noor uit Bayona al zien liggen. Toen we op de steiger stonden om naar het stadje te gaan kwam hij aanlopen. Hij lag hier alweer een week en zei dat het hier wel leuk was. Het was wel 20 minuten lopen naar het stadje. Bij het aanvaren van de haven zagen we dat de branding hier erg sterk was en met enorme kracht op de dijken en het strand knalde. Vanaf de boulevard was dit ook goed te zien, zag er wel mooi uit. We zouden uit eten gaan omdat dat er gister niet van gekomen was. We waren om een uur of zeven in het stadje en zoals inmiddels bekend eten ze hier pas vanaf half negen. We zijn toen op een terrasje gaan zitten en Nico bestelde wat olijven. Na nog wat rondgelopen te hebben, zochten we op advies van de barman een restaurantje op waarvan ik de naam alweer kwijt ben. We hebben er heerlijk gegeten en zijn toen weer naar de boot gelopen. Eenmaal op de haven aangekomen, hoorden we muziek en zagen een grote groep mensen bij de vissersloods staan. Miklós ging eerst nog even naar de boot en wij gingen alvast even kijken. Mijn vermoeden van een concert was totaal verkeerd. Er bleek een visser te zijn binnengekomen. De vissersmannen gooiden alle vissen die niet de naam sardientje droegen eruit. De vis werd opgeraapt door een aantal mensen met plastic zakken. Nico probeerde bij een vrouw te informeren of het gewoon voor eten was in z’n beste Portugees. De vrouw sprak geen Engels maar het was wel overduidelijk. We zijn weer teruggekeerd naar de boot en het is nu (23:46) wel tijd om te gaan slapen.

donderdag 1 september 2005
Opnieuw een rustdag na een lange tocht. Na een lekker ontbijt buiten in het felle zonnetje, zijn we de kant opgegaan met z’n vieren. We zagen een tennisvereniging maar Miklós zei dat hij niet kon tennissen met zijn knie en Nico niet met zijn tennisarm, dus dat idee werd snel van tafel geveegd. We liepen richting boulevard en zagen een enorm strand. Kilometers lang en 100 meter breed. Op het strand dicht bij de boulevard lag een basketbalveld, een mooi kunstgras voetbalveldje en een soort podium. Erachter waren zandsculpturen gemaakt, waaronder één hele grote van Finding Nemo. Weer terug op de steiger die over het strand liep, heb ik mijn schoenen weer aangedaan en de rest zijn schoenen geleegd. Nico ging even informeren bij een café dat eraan grensde. We kregen een folder mee met een activiteitenagenda. Toen ik deze op het terras bekeek bleek alles al geweest te zijn dus kon de folder zo de prullenbak in. Miklós en ik besloten terug naar de boot te gaan om een bal te halen en naar het kunstgrasveldje te gaan. Na een paar minuten kwamen er nog twee Portugezen, maar Miklós wilde geen partijtje doen omdat hij nog steeds last had van zijn knie. Er stond niet echt een hek achter het doel, alleen een kleine omheining die bij het basketbalveld hoorde, wat niet erg hoog was. Na een uur gevoetbald te hebben besloten we maar een ijsje te gaan halen. We liepen door de stad terug naar de boot. Mij lukte het een keer de bal verkeerd te laten stuiteren, waardoor hij op de weg terecht kwam. Gelukkig reed de auto niet hard en kon op tijd remmen en liet mij onze bal pakken. Later waren we een beetje aan het overgooien toen Miklós hem helemaal verkeerd (lees: toen ik de bal niet ving) gooide en hij op de straat belande. Dit keer rolde hij richting een drukke kruising. Hij miste een auto of twee en de derde reed eroverheen (schampte de onderkant). De bal kwam tot stilstand in een zijstraat met smeer en al. We haalden nog wat drinken en gingen weer naar de boot. Op de boot ging Miklós wat lezen en ik op de computer een spelletje spelen. Na tien minuten kwamen Nico en Wilma ook weer terug. Even later besloot Miklós ineens te gaan douchen zonder wat te melden (heel sociaal, Miklós: omdat Yorick beloofd had wat te gaan doen maar inmiddels alweer meer dan een uur aan het computeren was). Even later ben ik hem gevolgd. Toen we binnen kwamen varen gister had ik al gezien dat er een circustent stond, vlakbij de haven. Wilma had gelezen dat om 22:00 een voorstelling was en stelde voor om naar het circus te gaan. Het was een uur of half acht dus als we meteen zouden vertrekken konden we ook nog uit eten. Volgens Nico was dit te krap tijd en zei dat we dan maar op de boot moesten eten tot grote ergernis van Miklós (omdat er was afgesproken om uiteten te gaan). Na veel discussie besloot ik dan maar met Wilma naar het circus te gaan en we hebben op de boot gegeten. Ik was al met Wilma naar de tent gelopen om te kijken of we al kaartjes konden krijgen. Er zat nog niemand dus liepen wij weer een stukje terug. We keken nog even of er toevallig nog een caravan van het circus tussen een paar andere tentjes stond maar dat bleek niet het geval te zijn. Ik zag iemand op het circusterrein lopen en we hebben de man aangesproken. Hij vertelde ons dat we om 20:30 kaartjes konden krijgen en we liepen weer naar de boot. ’s Avonds keerden we terug naar de tent en kochten we kaartjes op de eerste rij. We werden door een zeer opgemaakte dame naar onze stoelen gebracht. We zaten nog geen meter van het spektakel af. Het begon goed met tijgers die erg groot oogden. Verder kwamen er nog apen, paarden, duiven en beren voorbij. De beren begonnen met een potje voetbal en waren staand zeker twee meter lang. Wat ik spectaculair vond was een vrouw die op haar rug op een speciaal kussen lag waardoor ze haar benen goed in de lucht kon houden. Ze hield hoog met wat ronde dikke staven, een lange staaf met aan beide kanten vuur en vijf ballen, dat allemaal op haar voetzolen (en ik vind gewoon hooghouden al lastig genoeg). Het was een hele leuke en spectaculaire show. Morgen zetten we koers naar Nazaré 35 mijl (56km) verder.

afbeeldingen:

links: Ik word betrokken in een kunststukje in het circus

rechts: de vrouw houdt de staaf met vuur hoog

woensdag 31 augustus 2005
We vertrokken 6/7 uur maar daar heb ik niets van gemerkt. Om een uur of 11 werd ik wakker en bleef tot 14:00 liggen. Toen ik maar eens buiten ging kijken, was het niet zulk mooi weer en lag ik snel weer in bed. Na een uur muziek luisteren was het veel beter weer met een mooi zonnetje. Ik ben met muziek en al buiten in het zonnetje gaan zitten. De hele tocht bleef het rustig met weinig wind, dus stond de motor weer flink te malen. Doordat ik achterop ging zitten, ging Nico ervan uit dat ik ook op de uitkijk stond. Ik had meer interesse voor mijn muziek dan het uitzicht en we zijn over 2 visstokken heen gevaren. Maar verschil moet er zijn. Ik vaar over 2 visnetten heen en neem niks mee. Nico vaart er 20 meter omheen en neemt een enorme kollos touw in de schroef mee. Wie doet het dan beter? (A) Eenmaal vlakbij de haven waren we alle vier buiten en voeren we rustig de haven binnen. We wilden ergens gaan liggen maar we werden teruggefloten door een man in uniform. Hij stond voor een kantoortje met een woordje dat leek op receptie. Dit bleek echter een douanekantoor en we moesten daar wachten op de havenmeester. Een andere Nederlandse boot kwam aanvaren en ik snelde ernaartoe om ze even te helpen. Ik vertelde ze dat we op de havenmeester aan het wachten waren en keerde terug naar het gebouwtje met de douane. Toen de havenmeester er was moest een enorm formulier ingevuld worden. Weer moesten alle paspoorten geshowd worden en vroegen ze naar de thuishaven, volgende bestemming, eindbestemming, naam van de boot etc… etc… Één van de Nederlanders van de andere boot was inmiddels ook in het kantoor komen staan en merkte op: “Kunnen ze niet gewoon een pasje maken! Gewoon even pinnen en ze hebben alles!” Tja, was het maar waar. We konden eindelijk onze boot aan één van de steigers leggen. We zijn de kant opgegaan en zijn op een terrasje gaan zitten. Nico wilde even snel boodschappen gaan doen, maar Miklós en ik boden aan wel even wat Wraps (Mexicaanse pannenkoeken) en vlees voor het eten te halen. Drie supermarkten verder hadden we nog niks gevonden en op de terugweg naar de boot ook niks. Uiteindelijk hebben we maar wat rijst erbij gekookt en hebben we alsnog nacho’s met guacamole gegeten. Na het eten werden Miklós en ik aan de afwas gezet en daarna ben ik maar aan dit stukje begonnen.

maandag 29 augustus 2005
Vandaag was een fantastische dag. We zijn vandaag naar Porto geweest. Er is geen bakker dichtbij dus aten we in de stad. 4 Broodjes en 2 espresso voor €3,50. Alweer een mooi voorbeeld van de lage prijzen hier. We moesten bij een oud busstation kaartjes halen. De vrouw achter het loket sprak goed Engels en heeft ons goed uitgelegd hoe het hier werkte. De bus was overvol en de reis was lang. De metro maakte al veel goed. Je zag duidelijk dat dit een restant van het EK van vorig jaar was. Gloednieuwe metro’s met handig kaartjessysteem. Op de perrons staan duidelijke kaarten, digitale borden waarop staat hoeveel minuten je op je metro moet wachten en natuurlijk de eindbestemming. Als de metro aankomt en stopt duurt het in en uit stappen 10 seconde en hij rijdt weer verder. Geen vertragingen of lange stops en hoge snelheden. Eenmaal uitgestapt kwamen we midden in Porto uit. We zijn een café in de buurt van het station ingedoken om ons ontbijt af te maken. Nico had wat zoete dingen besteld, die erg lekker waren. Vervolgens zijn we wat meer de stad ingelopen. In een dierenwinkel zaten salamanders en schildpadjes, waarvan 1 schildpad op z'n rug in het water dreef. In een klein winkeltje heb ik een mooi shirt gekocht. We liepen door wat winkelstraten waar Wilma een dubbel-cd kocht van de plaatselijke muziek. De stoep bestond uit een heleboel kleine tegeltjes die mooie figuren vormen. Uiteindelijk kwamen we in de wat oudere wijken terecht. Heel speciaal en werkelijk heel mooi. Veel trappen en steile straatjes maar dat heb je er echt wel voor over. Overal typisch Portugese huisje bedekt met kleine tegeltjes met een patroon erop. We zagen op een stoep een uitgehakt kruis staan en toen ik daar een foto van maakte kwam de eigenaar naar buiten. Hij sprak me aan in het Portugees en liet me zijn ketting zien waar een prachtig zilver kruis aan hing. Je kon wel zien dat in deze oude wijk het geloof erg sterk leeft. Beneden aan de trap (100 treden verder) zagen Nico en Miklós een salamandertje lopen dat Nico gefilmd heeft. We hadden een prachtig uitzicht op een brug, ontworpen door meneer Eifel (zie foto in Miklós' stukje) en aan de andere kant ook een prachtig uitzicht waarvan ik een foto heb gemaakt. We liepen langs het water en kwamen op een kade uit met heel veel restaurantjes en kleine winkeltjes. Bij één van die winkeltje kon het ouderlijk gezag het niet laten om een Portje en wat olijven in te slaan. We hadden wel honger dus zijn we een restaurantje ingedoken en hebben we heerlijke salade gegeten. We hadden prachtig uitzicht over de haven en over de brug van meneer Eifel. Er lagen nog van die oude boten die vroeger Port vervoerden. Één ervan was uitgerust met een motor en zat bomvol toeristen, tot onze afschuw. We liepen een straatje omhoog en kwamen zo weer op een verzameling trappen uit dwars door zo’n mooi oud wijkje. Wilma had wat moeite met de trappen, maarja wat wil je met slechte knieën en een paar honderd treden. We konden halverwege weer prachtige foto’s maken van het uitzicht. Bovenaan kwamen we uit bij een kerk met opnieuw een prachtig uitzicht over de Portpakhuizen. Na weer wat winkelstraten af te zijn gestruind en Miklós een expensief vest had aangeschaft kwamen we weer bij het restaurantje uit. Volgens ons reisgidsje was de buurt waar we vervolgens doorheen liepen berucht om zijn hoeren. Ik zag er geen één en zei dat het dus blijkbaar wel meeviel, maar Wilma scheen ze wel gezien te hebben. We vervolgden ons pad naar het centrum waar we in een prachtig winkelcentrum uitkwamen. Dure winkels, vooral heel veel vrouwenwinkels (echt niet normaal) met Portugese prijzen. Levi’s schoenen voor €54 en Pepe Jeans Londen vesten voor €30. Drie verdiepingen later was de portemonnee een stuk lichter en onze bagage verviervoudigd We wilden weer terug naar het station waar we uitgestapt waren maar dat bleek ver weg. We besloten dan maar via het dichtstbijzijnde station naar het gewenste station te gaan. Toen we onduidelijkheid over de geldigheid van de kaartjes voor onze kiezen kregen, besloten we dan toch maar te lopen. We zijn helemaal de verkeerde kant opgelopen en besloten het eerste en het beste metrostation in te lopen en toch maar met de metro te pakken. Toen onze kaartjes weer onduidelijkheid gaven zijn we toch maar de metro ingestapt en zijn we (gelukkig) zonder problemen op ons overstap station gekomen. Daar stonden apparaten om de kaartjes op geldigheid te controleren en die gaven wel groen licht dus konden we gerust verder reizen naar het busstation. Na een kwartier wachten konden we een directe bus pakken naar Povoa de Varzim (stad van de haven). We kwamen midden in de stad op een groter busstation terecht en daar moesten we even kijken hoe we dichterbij de haven konden komen. Een attente Brit die in dezelfde haven ligt en die we op de heenreis al in de bus hadden zien zitten riep ons en begeleidde ons naar de bus die ons tot een plek dichtbij de haven bracht. We besloten de spullen op de boot te droppen en uit eten te gaan. We hebben in het restaurant op de haven heerlijk gegeten en zijn op de boot tot rust gekomen van een geweldig dagje uit.

Foto's:

rechtsboven: De kleine tegeltjes op de stoep die een waar kunstwerk vormen

linksboven: De man die zijn ketting met zilveren kruis liet zien

linksonder: Een prachtig uitzicht vanuit één van de oude wijken

rechtsonder: Een uitzicht op oude huizen met begroeiïng op het dak

zondag 28 augustus 2005
Na ons avontuur van gister zijn we om een uur of 12 vertrokken naar Povoa de Varzim. De toch begon goed en we voeren met flinke snelheid de haven uit. De toch verliep rustig en ik heb geprobeerd nog even te slapen wat niet lukte. De laatste 60 minuten heb ik buiten in het zonnetje gezeten. We voeren vlekkeloos de haven binnen. Nico ging naar het havenkantoor, Wilma naar de wasserette en Miklós en ik het stadje in. De haven is nog in aan bouw, dus alles nieuw maar nog niet afgemaakt. Het stukje stad van de haven zag er niet interessant uit dus zijn we verder gelopen naar de boulevard. Het was er hartstikke druk en we werden bijna overreden door ettertjes op elektrische, plastic quads aan het rondracen waren. De boulevard was ook hartstikke nieuw met een casino, veel hotels en appartementen en een overvol strand. Het viel Miklós op dat er op een bordje stond dat je niet mocht voetballen op het strand. Het leek mij enigszins overbodig, omdat het toch één grote mierenhoop van mensen was. In de stad hebben Miklós en ik een ijsje gehaald en we zijn weer teruggekeerd naar de boot. We kwamen Nico en Wilma vlak bij de boot tegen en die vroegen ons of we meegingen om een biertje te drinken. Wij wilden liever even naar de boot dus gingen ze met z’n tweeën. Op de boot heb ik gecomputerd en Miklós wat gelezen. We zijn gaan douchen en hebben onze bezigheden daarna weer voortgezet. Toen Nico en Wilma binnen kwamen zijn we gaan eten. Morgen is het plan om te blijven liggen en met de bus en de metro naar Porto te gaan.

zaterdag 27 augustus 2005
Om 8:30 gewekt dus het teken dat we zouden vertrekken. We verlaten Spanje en zetten koers naar Portugal, naar Fiana do Castelo. Er was te weinig wind dus werd het een motortocht. Miklós en ik haalde opnieuw wat slaap in en ik werd pas weer wakker toen ik de motor raar hoorde doen. Van de geluiden buiten kon ik opmaken dat er wat in de schroef zat en ik ben naar buiten gegaan. We hebben de motor uitgezet en Nico besloot te gaan duiken. Hij constateerde dat er een visnet in onze schroef was gekomen terwijl we ruim 20 meter eromheen waren gevaren. Gelukkig had Nico in Bayona een duikmes aangeschaft op advies van andere Nederlanders. Met mes en al heeft Nico een half uur in het water onder de boot lopen hakken en snijden. Toen het eruit was zagen we inderdaad grote stukken touw naar boven komen. Nadat onze held weer op het droge was geklommen bleek hij enigszins onderkoeld en is onder de douche gekropen. Met een dikke trui en een fleece-deken kreeg hij het gelukkig weer warm. Hij had last van misselijkheid en ook van z’n armen. Hij had zichzelf ook nog verwond met het duikersmes. Een klein stukje vel op het topje van z’n vinger lag eraf en bloedde behoorlijk. Wilma heeft er een pleister opgedaan en hebben Miklós en ik de boot op koers gelegd. Ik was toch wel nieuwsgierig en ging even op de instrumenten kijken hoe koud het water was en kwam uit op 14,3°. Ik kan zo al vertellen dat deze temperatuur ijskoud aanvoelt. Gelukkig verliep de rest van de tocht vlekkeloos en legden we aan in Fiana do Castelo. Ik ben met Nico en Wilma de kant opgegaan om in te checken. Na een hoop vragen liet de havenmeester ons de douches zien en gingen we weer naar de boot. We haalden Miklós op die even op de computer zat en gingen de stad in. Ook hier ziet het er wat vervallen uit, maar wel weer een mooi plein in het centrum waar we wat gegeten en gedronken hebben. Miklós en ik gingen naar de tennisvelden vlak bij de haven kijken en Nico en Wilma boodschappen doen. De tennisvelden waren gravel en hadden meer weg van een stortplaats. Op de boot kwamen we erachter dat we geen sleutel bij ons hadden. Maar zo handig als we zijn, hebben we met een pikhaak en een schepnet via een openstaand raampje van mijn kooi mijn sleutels van me kasje geplukt. We waren dus aan het inbreken in onze eigen boot maarja, wat moesten we anders? We waren de pikhaak en het schepnet weer aan het opruimen toen er een Duitse boot binnenkwam varen. Zoals we vaker hebben meegemaakt lig je met je punt naar de steiger en met een anker die er al ligt aan de achterkant vastgemaakt. De Duitse boot wilde met een scherpe bocht naast ons komen liggen en kwam tussen 2 ankerlijnen terecht. Hierdoor nam hij onze ankerlijn mee tot irritatie van ons en de havenmeester die hem gebaarde zijn motor uit te doen wat hij niet deed. De havenmeester heeft onze ankerlijn van onze boot los moeten halen waardoor de boot tegen de steiger aandreef voor we er erg in hadden. Schade aan de punt, waar Nico niet erg blij mee was. Ik heb de ankerlijn weer vastgelegd en de Duitse boot ging maar naast de tanksteiger liggen. We hebben nog een fransman geholpen met aanleggen en toen gingen we naar binnen. Na een tijdje kwamen Nico en Wilma binnen en een uur later zijn we gaan eten. Na het eten heb ik met Miklós een ijsje gehaald en daarna ben ik aan dit stukje begonnen. Morgen willen we weer verder naar Povoa de Varzim, 20 mijl verderop.

vrijdag 26 augustus 2005
We hebben per email doorgekregen dat de Swarrow Blues naar Bayona zal varen. We besloten daarom nog maar een dag te blijven liggen. In de ochtend was het een beetje dood, we lagen een beetje te lezen, te computeren etc. Pas laat in de middag ben ik met Miklós gaan basketballen. Toen ik bij de haven aankwam was de Swarrow Blues net aangekomen. Ik heb een tijdje met ze staan praten en later kwam Miklós er ook bij die naar de supermarkt was geweest. Op de boot besloten we naar het internetcafé te gaan. Weer op de boot waren Nico en Wilma met Jan en Wietske van de Swarrow Blues aan het borrelen. We gingen er even bij zitten en Jan vertelde een prachtig verhaal over liters wijn en berenburg, wat hij z’n kinderen nog wel even een paar jaar zal onthouden. We gingen met de crew van de Swarrow Blues uit eten. We hebben heerlijk gegeten en daarna ben ik nog een rondje gaan lopen met de kinderen van Jan. Op de boot was het nog even borrelen en daarna slapen.

Speciaal voor mijn oom zal ik wat vertellen over de verschillen die we tot nu toe hebben gezien (om dit stukje wat boeiender te maken). Wat ons natuurlijk het meeste is opgevallen zijn natuurlijk wel de voor ons lage prijzen. Hier betaal je 1,20 voor een biertje en nog geen 5 euro koop je een mooie zwembroek. Wat ook erg opvalt is de levenswijze van de Spanjaarden. Ze leven vooral ’s avonds. Overdag zie je bijna geen jeugd, wel veel oude mensen en alleen als de winkels open zijn wat vrouwen. ’s Avonds dan zie je complete gezinnen door de stad struinen van kleinkinderen tot opa en oma. Ze eten hier ook om een uur of half 10 (ook de kleine kinderen). Tot een uur of 1 ’s nachts lopen de kleine kinderen nog op straat. In elke stad zijn ook mooie pleintjes of parkjes te vinden. Wilma kan het niet laten om even te vermelden hoe de gedempte gracht er ook uit had kunnen zien. De huizen zijn hier wel een stuk ouder en geven een vervalen indruk. Je ziet ook veel overhangende, korte balkonnetjes die wel typisch Spaanse zijn. Over het weer hoef ik denk ik niet veel te zeggen, hoewel het hier in het noordwesten van Spanje (Galicia) nog wel eens flink kan regenen. Het viel Wilma ook op dat er in de stad veel kleine winkeltjes zijn. Veel speciaalzaken en veel bakkers en slagers. Grote concerns zie je hier niet, alleen supermarkten keren nog wel eens van plaats tot plaats terug. Qua tatoes en piecings viel het Wilma op dat ze die niet zag maar Miklós en ik zagen wel jeugd lopen met piercings en af en toe een tattoe maar niet veel. Ze verschillen nog wel erg in kleding. Hier zie je heel weinig merkkleding, bijna niet en als het merkkleding is, is het El Niño (Spaans merk) of diesel gedragen door oudere mannen. De meeste kleding is merkloos en kost ook niks. Een t-shirt voor €7 en vesten voor €15. Wat meer zuidwaarts (vooral buiten Europa) zullen we meer (voor ons) vreemde dingen tegenkomen. Dus volg vooral onze site en enjoy!

donderdag 25 augustus 2005
Vandaag zouden we naar een mooi eilandje in de buurt varen. Helaas was het veel te mistig. Het was ongelooflijk benauwd. Toch zijn Miklós en ik gaan basketballen. Vandaag besloten Miklós en ik uit eten te gaan, omdat Nico en Wilma laatst ook samen uit eten waren gegaan terwijl we toch echt 4 pizza´s hadden gehaald. Nico vertelde dat er ergens een internetcafé was. We gingen de kant op maar vonden niks. Ik stelde voor naar een toeristenkantoortje te gaan. De vrouw van het kantoortje wist het ook niet precies maar wel waar ongeveer. Na heel wat omgelopen te hebben kwamen we erachter dat het eigenlijk maar 5 min van de haven was. Om er te komen moest een hele lange trap beklommen worden en daarna nog een kleinere dus kom je buiten adem boven. Het internet was daar maar 3 euro per uur voor 2 personen dus zijn we er ’s avonds (na het eten) nog 2 uur achter gedoken. Terug op de boot hebben we wat andere kleren aangetrokken en zijn we uit eten gegaan. Na de 2^e internet gingen we weer naar de boot en keken we nog een stukje film van huis tot de tocht naar La Coruña. Voordat ik naar bed ging heb ik geprobeerd de mist in de haven te filmen. Helaas is onze camera nog niet zo geavanceerd als het oog en is het er waarschijnlijk niet zo mooi op komen te staan als het eruit zag.

woensdag 24 augustus 2005
Still in Baiona, zaten wij om half 12 pas aan het ontbijt. Na het ontbijt gingen Miklós en ik naar het basketbalveld. Na daar weer een paar uur te hebben doorgebracht zijn we weer op de boot beland. We hebben wat muziek geluisterd en het spelletje Spider (kaartspel) op de computer gespeeld. Na het computeren besloten we maar weer te gaan basketballen. We gingen nog even langs de Noor om te kijken of hij ook zin had en hij zei dat hij over een half uur wel naar het veld zou komen. We moesten weer met onze voetbal basketballen. De Noor vroeg of we met de groep naast ons mee wilden doen maar Miklós doet dat liever niet met z’n knie. We konden wel een bal van 1 van de jongens van de groep lenen, zodat we ook een beetje behoorlijk basketbal konden spelen. Terug op de boot gingen we eten en daarna werd ons opgedragen water te tanken. Ik moest een slang van een andere boot lenen en toen ik hem weer op ze plek wilde terugleggen raakte ik met de man in gesprek. Hij vroeg wanneer we vertrokken en waarheen, maar dat wist ik niet precies. Vervolgens vertelde hij over een paar plaatsen die volgens hem erg goed waren en een haven die we zeker moesten overslaan. Het werd een beetje lang verhaal dus stelde hij voor om het voor me op te schrijven. Ik haalde pen en papier en hij heeft me zo van alles uitgelegd. Het papiertje zit nu in het logboek, zodat we er rekening mee kunnen houden. Miklós en ik hebben nog even gedoucht en zo meteen ga ik in ieder geval slapen. Miklós zal nog wel wat aan de site gaan werken.

dinsdag 23 augustus 2005
Vandaag viel het na het heerlijke ontbijt een beetje dood. Beetje hangen, beetje lezen, beetje muziek luisteren, eigenlijk niet zoveel boeiends. Ik heb Wilma Sjaken geleerd (kaartspel waarvan we de echte naam niet weten) en ze heeft het nu al aardig onder de knie. Na Pimientos, waarbij ik een bijzonder pittig exemplaar tegenkwam, olijven en chorizo zijn we met z’n vieren de stad in gegaan. In een winkeltje, die Nico en Wilma al eerder hadden gezien gingen Miklós en ik naar korte broeken zoeken. Ik vond een Caribean-style zwembroek en Miklós een shirt. We hebben nog even de supermarkt doorgestruind en daarna hebben we een terrasje gepakt. Nico&Wilma dronken een biertje en Miklós&Yorick deelden een liter Sangria. Met een volle kar zijn we naar de boot gegaan en kwamen de Noor tegen van gister, die ons (M&Y) uitnodigde om te komen basketballen. We zeiden dat we nadat we de boodschappen opgeruimd hadden naar het veld zouden komen. Eerst speelden we met z’n drieën en later met nog wat locals. Om 21:00 gingen we weer terug naar de boot om te eten. We hadden nog wel de taak om op de terugweg nog een fles locale drank mee te nemen. We hadden de winkel nog niet gevonden toen ik zei: “Waar is die hele ******* drankwinkel”, zag ik in mijn ooghoek een winkel met een heleboel flessen. Er werd niet eens naar Miklós’ ID gevraagd die we uit voorzorg hadden meegenomen en zo liepen we met een fles drank naar de boot. Op de boot aangekomen, geen Nico en geen Wilma. We vonden dat enigszins raar omdat we toch echt 4 pizza’s hadden gehaald in de supermarkt. Op het aanrecht lag een briefje met de boodschap dat ze maar een hapje op de kant waren gaan eten. Dus Miklós en ik aan de pizza terwijl we het resterende deel keken van Youp van ’t Hek wat we gisteravond niet hadden kunnen afzien. Dus na opnieuw een hoop meligheid kwamen Nico en Wilma terug. Ik ging even met de laptop op het dek zitten om te kijken of ik daar internet verbinding kon krijgen. Het lopen deed pijn op een klein gedeelte van me voet. Eenmaal weer binnen zag ik dat er een splinter in me voet zat. Ik heb het niet zo op een splinterbehandeling dus probeerde ik een spelletje mijnveger te spelen. Helaas kon Wilma er in deze houding slecht bij en moest ik mijn poging tot afleiding staken. Toen dat rothoutje er eindelijk uitwas heb ik het ouderlijke gezag mijnveger uitgelegd. Na een paar potjes begon ik maar aan dit stukje terwijl onze drankaanwinst werd ingeschonken. Ik kreeg het nog voor elkaar om me borreltje om te gooien dus het was weer feest. De grootste stunt van vandaag staat toch op Miklós’ naam. Hij zei: “Wat moet die zak tennisballen op tafel?” Nico stelde hem gerust door te zeggen dat het appels waren en we hebben erg gelachen. Nu ga ik maar weer eens mijn nest opzoeken. Ciao! Buenos noches!

maandag 21 augustus 2005
Ook vandaag gingen we na het ontbijt basketballen. Eenmaal weer op de boot gingen we Prachtige paprika’s kijken van Youp van ’t hek. Prachtige DVD, we hebben erg gelachen. Na de DVD moesten we wat boodschappen doen. We wilden ook nog basketballen dus hadden we de steigerkar meegenomen, om erna die boodschappen te doen. Op de terugweg kwamen we een Noor tegen, die we al eerder in Camariñas hadden gezien. Hij maakt met zijn oom en tante dezelfde reis als wij. Wij wisten niet zeker of hij het was maar toen hij zei ‘I think your are the Dutch Boys?’ hebben we ons aan hem voorgesteld. Toen de spullen op de boot waren wilden we later nog een keer gaan basketballen. Aangezien het al donker begon te worden moesten we dan wel direct gaan. We vroegen of we om 22:30 konden eten zodat we een uurtje konden basketballen. Na een laat avondmaal hebben we een deel van Prachtige paprika’s met Nico en Wilma gekeken.

zondag 20 augustus 2005
Na het ontbijt besloten ik en Miklós te gaan basketballen. Na een lange strijd won ik toch. (A) Eenmaal terug op de boot gingen we Bad Boys 1 kijken. Helemaal duf van de film besloten we weer te gaan basketballen. Ik won nog een keer. Miklós verstapte zich op het eind en ging door ze knie. Teruggestrompeld op de boot Bad Boys 2 voor een deel gekeken, toen heerlijk gegeten en de film afgekeken. We gingen nog even kaarten en toen was de dag alweer over. (helaas) Geen avontuur zoals gister.

zaterdag 20 augustus 2005
Heel onschuldig verlieten wij de haven van Portosin. Zoals inmiddels gebruikelijk doken Miklós en ik onze kooi in om wat slaap in te halen. Na een tijdje werd ik ruw gewekt door Wilma die liep te brullen dat de giek regelmatig aan het gijpen was. Later begreep ik dat de schoot van de giek de gashendel had meegenomen, net als in Duitsland vorig jaar. Na nog wat slapen ging ik maar eens buiten kijken hoe de kust er hier uitzag. Na de constatering dat ook hier heel veel rotsen en bergen waren wilde ik mijn kooi weer induiken. Helaas had Nico mijn kooi overhoop gehaald om gereedschap te pakken voor de kapotte gashendel. Dus ik pakte me slaapzak uit mijn kooi en ging op de bank liggen. Toen we een half uur voor de haven waren werden Miklós en ik gewekt en  verzocht om stand-by te zijn om aan te leggen. Aangezien onze motor met moeite vooruit kon en niet achteruit, wisten we al dat dit met deze harde wind niet makkelijk binnen zouden komen. Uiteindelijk hebben we de boot in de wind gegooid, de motor uitgezet en Nico stuurde de boot naar de kant. We voeren veel te hard en Miklós en ik dachten dat we tegen de motorboot voor ons aan zouden varen. Miklós is snel met de achterlijn de kant opgesprongen en wist de boot af te remmen. Ik sprong ook op de kant om de boot af te houden die tegen een steigerpaal aan dreigde te varen. Dat lukte niet zo best (wat raar met een boot van 10 ton) en de stalen reling op de punt raakte hem. Gelukkig zat er plastic op de paal en veerde de reling mee, dus was er geen schade. Ik ben met Nico naar de havenmeester gegaan omdat we waarschijnlijk op een stuk privé steiger lagen. We zeiden dat we niet konden manoeuvreren. Maar de havenmeester dacht dat het onzin was: “Jullie zijn toch ook naar binnen gevaren!”, “Ja, maar we kunnen niet achteruit.” Toen viel de havenmeester even stil. Maar de steiger hoorde niet bij de haven maar waren privé steigers, dus konden we daar absoluut niet liggen (opgekocht stuk steiger). De havenmeester raakte een beetje in paniek en zei dat we daar absoluut niet konden blijven liggen. Na wat discussie zei hij dat hij wel een paar van zijn collega’s zou sturen om ons te helpen. De eerste vertelde ons dat we hier niet konden blijven liggen, naja dat wisten we al en hij liep weer weg. Even later kwam een tweede ook melden dat we hier niet konden blijven liggen. Dus wij zeiden dat zij ons dan maar een plek moesten geven omdat we niet konden manoeuvreren en ons erheen moesten leiden. Later kwam een derde ook nog even melden dat we hier niet konden blijven liggen. Toen was het een halfuur havenmeesterloos en hebben we met Ron en Marjan gesproken die hier ook lagen (kennen we van vorige haven). Toen kwamen er 2 havenventjes aanlopen en alweer zeggen dat we hier niet konden blijven liggen. Ron heeft ze toen even haarfijn uitgelegd wat het probleem was (hij spreekt vloeiend engels en ook Spaans). Toen is 1 van de ventjes een rubberboot gaan halen met 20 PK die ons weg moest slepen. Er kwamen 2 Engelsen aanlopen die Ron en Marjan kennen, die ons aanboden te helpen. Ze wisten ook dat de haven ook een 175 PK boot hadden wat ze iets praktischer leek dan deze 20 PK. Maar de 20 PK wist onze 10 tonner weg te slepen. We moesten bij de tankplaats liggen. Er hadden zich 10 mensen verzameld die ons kwamen helpen. We voeren te hard binnen en met man en macht werd de boot tegengehouden en lijnen onmiddellijk vastgelegd om de boot te remmen. Eindelijk lagen we daar en bedankten we iedereen die ons hielp. We hebben nog even met de Engelsen staan praten die zeiden: “Maybe you can change them for these little kids (die in een rubberboot zaten), so you can put them in the engine and they can control your engine!” We zijn om 21:00 uit eten gegaan en nu wordt het echt tijd om te gaan slapen.

vrijdag 19 augustus 2005
Het was een mooie ochtend en we hebben heerlijk ontbeten. Nico en Wilma waren nog een keer terug gegaan naar Noia (plaatsje op de route richting Santiago), dus Miklós en ik hadden het rijk alleen. We zijn gaan tennissen. Eerst hebben we gedubbeld met 2 Spaanse mensen, wat niet erg goed voor ons (M&Y) uitpakte. Daarna hebben we nog een potje tegen elkaar gespeeld wat Miklós met 2-1 (in sets) won. Na 3 en een half uur tennissen waren we een beetje op. Op de boot hebben we heerlijk geluncht met croissantjes met kaas en een broodje knakworstjes. Om 17:00 zijn we nog een potje gaan tennissen, dat ik won met 2-0 (in sets). Na een douche zijn we om 21:30 gaan eten en nu zitten we aan de Galiciaanse drank uit Santiago.

donderdag 18 augustus 2005
Portosin bevalt ons (M&Y) goed. We kunnen lekker tennissen dus wij vermaken ons wel. Vandaag zijn we naar Santiago de Compostella geweest. Na een busreis van anderhalf uur, kwamen we somewhere in Santiago aan. We hebben een kaart gekocht met gratis informatie van de verkoper. We zijn naar de kathedraal gelopen en hebben hem van binnen bekeken. Van buiten ziet hij er al enorm uit en van binnen is het ook werkelijk prachtig. Zoveel goud heb ik nog nooit bij elkaar gezien. Je kon ook nog ergens doorheen lopen maar er stonden rijen tot aan de ingang van de kerk, dus dat hebben we gelaten. Waar we eruit liepen, zagen we nog mensen hun handen in 2 gaten steken en drie keer met hun hoofd op het stenen hoofd van een figuur tikken. Vervolgens liepen ze naar de andere kant om ook met hun hoofd 3 keer op het hoofd van een ander beeld te tikken. We wisten niet wat de betekenis van dit ritueel was, maar het leek erg belangrijk voor die mensen te zijn. Later hebben we in een winkeltje nog Galiciaanse koekjes en drank gekocht. Na nog wat drinken zijn we terug gegaan naar de boot. Miklós en ik probeerden nog te tennissen, maar het werd al donker.

woensdag 17 augustus 2005
Eindelijk weg uit Camariñas! Het zeilen verliep goed met gunstige wind. Ik heb nog wat bijgeslapen dus kan ik niet meer vertellen over de tocht. Ik had in een boek over de Spaanse en Portugese kust al wat over het plaatsje (Portosin) gelezen. . Het boek gaf aan dat er een redelijk strand aanwezig is en een tennisveld. Ik ben met Miklós eerst nog de kant opgegaan om eerst het tennisveld te controleren wat er redelijk uitziet. Er staan ook 2 voetbaldoeltjes en baskets die betere tijden hebben gekend. We gingen de stad in om nog even snel een cadeautje voor Wilma kopen die vandaag jarig is! We kwamen nog 2 voetbalveldjes tegen maar die bij de haven kwam als beste uit onze keuring. Gelukkig konden we voor 5 uur een winkel vinden met oorbellen die ook nog open was (in Spanje sluiten ze van 2 tot 5). We zochten een paar, die er naar ons idee, leuk uitzagen en gingen terug naar de boot. Toen ben ik met Miklós een potje gaan tennissen, wat ik na een leuke wedstrijd van 2 uur won (2-1 in sets) waarbij we even goed waren. Na een douche zijn we uit eten gegaan. Ik bestelde met Nico een visschotel voor 2 personen. Ik heb mijn vis nog nooit zo opgediend gekregen. Ze waren gegrild en daarmee was ook alles gezegd. De koppen zaten er nog aan inclusief de ogen en schubben en vinnen moesten ook nog verwijderd worden. Ik kon er wel om lachen, maar Miklós vroeg me dringend om hem de details te besparen. Tijdens en na het eten hebben we Wilma haar cadeaus gegeven waar ze erg tevreden over was. Nu zitten Nico en Wilma aan de Galiciaanse grappa.

dinsdag 16 augustus 2005
Vandaag werd besloten ondanks weinig wind toch nog te blijven liggen. Ik ging met Nico maar eens de rubberboot uitpakken. Een uur later lag hij eindelijk te water en ging ik met Miklós en de 2 dochters van Jan en Wietske (andere boot) een stukje varen de rivier op  in de buurt. Na daar een half uur rondgebanjerd te hebben op het strand gingen we weer terug naar de boot. Ik ging vervolgens zelf nog even een stukje varen en later nog een keer met Miklós. Nadat ik het final rondje had gevaren ruimde ik met Nico en Miklós de boot op en gingen we eten. Aardappels met groente en Unox® worst, meer Nederland kon er niet op het bord. Vanavond nog maar even internetten en morgen vertrekken we naar de volgende plaats.

maandag 15 augustus 2005
Niet echt veel boeiende dingen. Een beetje op de boot gehangen, boot schoongemaakt. In de middag/avond wat chagie mensen, ik zal geen namen noemen.

zondag 14 augustus 2005
Wind zat, helaas wel met 8/9 beaufort. Dus ons rest niets anders dan te blijven liggen. We hadden gister al gezegd dat als we bleven liggen, dat we met het rubberbootje naar een mooi strandje zouden varen. Tijdens het ontbijt leek dit toch niet zo’n goed idee, aangezien de wind te sterk aanwezig was. Na lang vervelen besloten we dan maar lopend naar het strandje te gaan. Halverwege kwamen we op een strandje, Wilma veronderstelde dat dit het goede strandje was. Door het lage water zag het er niet zo aantrekkelijk meer uit, veel zeewier en stenen. Ik had zo m’n twijfels omdat we vanuit de verte het strandje konden zien en we dit strandje onmogelijk konden zien vanaf dat punt. Toen we 10 min verder liepen kwamen we inderdaad op het juiste strandje aan en hebben we heerlijk gezond. Het water was helaas aan de koude kant. Na een uurtje zijn we weer richting haven gegaan en hebben onderweg in het stadje nog even wat gedronken. Na een douche op de haven om het zout en zand af te spoelen hebben we heerlijk pizza gegeten (op de boot). Zometeen gaan we maar weer eens internetten in het café op de haven. Gister zaten tegenover ons 3 Nederlanders die tegen elkaar zeiden: ‘Moeten ze weer even met hun vrienden chatten’, op een zeer sarcastische toon. Helaas hoorde ik dit niet en hoorde ik het later van Miklós, anders had ik graag nog even antwoord gegeven.  

zaterdag 13 augustus 2005
Nadat Nico me uit mijn slaap bevrijd had voor het ontbijt, gingen we… ontbijten. Daarna besloten Miklós en ik te gaan voetballen, wat niet bepaald een succes was. Na een kwartiertje besloot ik de bal met een kleine stuiter tegen het hek te schieten. Het geluk was natuurlijk niet aan mijn zijde. Mijn kracht won het van de beheersing en de bal belanden over 2 hekken in het struikgewas, natuurlijk bestaand uit doornplanten. Na wat denkwerk besloten we met een lange stok dat ronde geval te gaan halen. De stok was een erg lange pikhaak (5m) dus dat scheelde weer. Maarja… om enigszins in de buurt te komen moest er nog wel een spelletje hindernis met gevaar gespeeld worden. Eerst moest een hek van 3,5/4m  gaas beklommen worden, naja dat gaat nog wel. Vervolgens over een paar gammele houten visbakken lopen waarbij verschillende planken het begaven. Toen moest ik nog een stuk gaashek over om in het goede gedeelte te komen. Gelukkig stonden daar pallets die wat steviger waren. Vier stapels pallets verder moest ik op een stuk gaas dat ongeveer horizontaal gespannen was klimmen, ter hoogte van me schouders. Toen dat ook achter de rug was kwam de havenmeester met die pikhaak en kon ik weer terug, tot de pallets om die pikhaak te halen. Eindelijk weer op het eindpunt, na weer heel wat klim en klauterwerk proberen die bal te pakken. Natuurlijk verliep dit absoluut niet vlekkeloos dus viel de bal verder en verder het struikgewas in. Na drie kwartier ploeteren met links doornstruiken en rechts een 4m diepte, had ik de bal nog niet. Toch maar de poging opgegeven en met sneetjes en doorns overal terug naar de boot gegaan. Toen Miklós en ik de DVD van de uitwisseling met de Spanjaarden aan het kijken waren,  kwamen Nico en Wilma op de boot, die voorstelden een ijsje te gaan halen. Na het ijsje ontstond er hevige discussie over een 2^e poging de bal te halen en nadat ze een half uur aan me kop hadden gezeurd, ging ik met Miklós nog maar eens naar de situatie kijken. Toen ook hij de situatie somber inzag en ook Wilma kon overtuigen kon ik eindelijk rustig zitten en de DVD afkijken. Na een tijdje kwam Nico binnen die nog had geprobeerd via een andere weg de bal te bemachtigen, maar zonder succes. Je kan wel zeggen dat vandaag spectaculairder was dan gister, maar toch zou ik de dag nog eens over willen doen. 

vrijdag 12 augustus 2005
Gisteravond was het niet gelukt om in het café op de haven te internetten. Windows startte niet op en Nico kon het ook niet maken. Uiteindelijk toch maar op de boot geïnternet. Vandaag kwamen Miklós en ik erachter dat we aardig door onze blikje voorraad heen waren. Dus wij naar de supermarkt om kwart over vier… tot ik me bedacht dat ze pas om 5 uur open gaan. Om te tijd te doden zijn we door het stadje gelopen maar het kon ons niet echt boeien. Toen de dichtstbijzijnde supermarkt niet om 5 uur open ging, liepen we naar een andere die 20 meter verder stond. Aangezien de blikjes vrij duur waren namen we maar 3 2-literflessen cola en anderhalve liter ice-tea. Terug op de boot besloten we nog maar wat te gaan voetballen. In de avond nog wat geïnternet. Helaas geen spannende gebeurtenissen.

donderdag 11 augustus 2005
Vroeg wakker (8 uur) om te ontbijten. Het plan was om te vertrekken maar een dikke mist bracht twijfel. Uiteindelijk toch uitgevaren. Ik heb 90% van de tocht geslapen, maar aangezien het mooi weer was toen ik boven kwam, ging ik ervan uit dat de tocht vlekkeloos was verlopen. Ik ben met me broer de kant opgegaan waar we een bordje voetbalveld vonden en volgden. Na een half uur lopen kwamen er. Het was uitgestorven en er lag een hond die er niet voor de sier lag. Het was wel een normaal voetbalveld met tribune en al, maar wel erg vervallen. Dan maar weer terug naar de boot. Na een kwartier kwamen Nico en Wilma op de boot. Nu dringt een etenslucht me neus binnen en gaan we zo eten. Vanavond gaan Miklós en ik kijken of we in het havengebouw kunnen internetten (er staan 2 PC’s zei Nico) en anders in het stadje.

Woensdag 8 augustus 2005
De laatste dag in La Coruña.:’( ’s Middags ben ik met Nico en Wilma de stad ingegaan. Eindelijk heb ik een pet gevonden die je niet 2 keer liet nadenken voordat je hem kocht. Een NY pet voor nog geen 6 eurie. Terug op de boot nog wat gecomputerd. Om half 9 kregen we onverwacht bezoek van Pablo en zijn moeder, die een heel hoop cadeaus voor ons had meegebracht omdat hij bij ons had gelogeerd. Daarna gingen we met hem naar de Mac Donald’s waar we op Lara wachtten. We zijn daarna naar een nieuw winkelcentrum gegaan die net 4 dagen open was en hebben wat gedronken in een café met een heleboel soorten bier. In plaats van een wijnkaart een bierkaart met meer dan 30 biersoorten waarvan een paar uit Nederland. Daarna zijn we naar ons stekkie van gister gegaan en weer lekker aan de rum-cola en Malibu-ananas gezeten. Terug bij de haven afscheid genomen van Lara en Pablo, met de belofte elkaar ooit nog eens te komen opzoeken.

Terug naar Yoricks dagboek