Deel 1    Zaandam - La Coruña

dinsdag 9 augustus 2005
Vandaag blijven liggen in La Coruña want het weer laat te wensen over. Zo slecht is het niet eens, maar wel zeer bewolkt en er is regen voorspelt. Miklós had minder last van zijn keelpijn maar voelde zich nog steeds niet 100%. Nico, Wilma en Yorick gingen de stad in om de site te updaten, mail te versturen en boodschappen te doen. Zie Yoricks dagboek om daarover te lezen. Miklós ondertussen een boek lezen over de geschiedenis van de narcotica(handel), geschreven door J. Blaauw (zou u bekend moeten voorkomen, bekende politiefunctionaris), wat moet je nou van ouders denken die zo'n boek voor je meenemen?Nee hoor is nog best interessant. Na eindeloos cd's te hebben geluisterd kwamen rond 18:30 uur Nico, Wilma en Yorick weer aan boord. We zouden vanavond uiteten gaan met Pablo en Lara maar eerst kwamen de bevriende zeilers nog even langs om te borrelen. Lara arriveerde rond 20:00 uur en Pablo had eerst een dansoptreden en die zouden we ophalen in de buurt van het centrum. Rond 20:45 vertrokken we richting centrum om daar even op Pablo te wachten. Nadat Pablo zich bij ons had gevoegd zochten we een restaurantje om wat tapas te gaan eten. Er waren zelfs Nederlanders in het restaurant (in La Coruña is dat zeer uitzonderlijk). Na een mengeling van vis, vlees en salades te hebben besteld begonnen we te eten en er kwam een leuk gesprek op gang. Toen Pablo erachter kwam dat we bezig waren aan een wereldreis viel hij even stil (mond open) en veronderstelde dat dit toch wel zeer gevaarlijk zou zijn. Na hem uitgelegd te hebben dat dat best meeviel legde hij ons uit dat je in Spanje het water niet op mag als je geen vaarbewijs hebt (lees: les van een zeilschool hebt gehad). Uitvoerig gesprek en Wilma en Nico toonden grote interesse in Lara (zij hadden Lara nog nooit ontmoet). De baas van de zaak kwam langs om te vragen of wij de Nederlanders kenden die daarvoor waren vertrokken na gegeten te hebben, nee dus, zonder verdere toevoeging verdween hij weer. Later vroeg Pablo waarom hij dat wou weten. Hij gaf aan dat zij te weinig hadden betaald (per ongeluk), wat natuurlijk niet netjes is. Na een zeer geslaagde maaltijd, en conversatie, besloten Pablo, Lara, Yorick en Miklós nog even de stad in te gaan om wat te gaan drinken en Nico en Wilma zetten koers richting de boot. Wij vonden een plaatsje in een soort van lounge-achtig cafe (niet louge, maar louNge). Veel gepraat over Nederland, Spanje, voetbal en andere onderwerpen (Deportivo speelde vanavond de intertoto finale tegen Olympique Marseille). Miklós hadden een lang gesprek over racisme met Pablo, wat in Spanje ook aan de orde van de dag is. Natuurlijk is ook het onderwerp terrorisme onvermijdelijk dezer dagen, tot mijn grote spijt. Pablo was erg geschrokken van de aanslagen in Madrid en vermoedde dat Parijs het volgende doelwit zou zijn. Hij legde ook uit dat het grote verschil tussen de Baskische afscheidingsbeweging ETA en deze terroristen was dat de ETA vooral politieke- en politiedoelen koos. Ik vind het beide even erg en hij ook. Het was alweer aardig laat geworden en Miklós was nog steeds niet helemaal beter dus kozen we ervoor om richting de boot te gaan. Het had inmiddels geregend. Pablo en Lara brachten ons tot de haven en gingen toen ook op weg naar huis. Het was een zeer gezellige avond en misschien zien we Pablo en Lara morgen nog, afhankelijk van het weer. Het is inmiddels zo laat dat ik bijna 'buenos dias' (dit kan de hele dag gezegd worden, maar wordt (zo legde Lara uit) vooral vroeg in de ochtend gebruikt) zou moeten zeggen, maar het valt mee.. Buenos noches!

afbeeldingen:

links: In het restaurant, vlnr: Wilma, Lara, Pablo, Yorick, Miklós en Nico

rechts (bovenste): Het gemeentehuis van La Coruña waar de gemeente Zaanstad een voorbeeld aan zou kunnen nemen met onze toekomstige Zaanse koeienstal

rechts (onderste) vlnr: Miklós, Nico, Yorick en Lara

maandag 8 augustus 2005
We ontbeten om 12:30 en besloten ook meteen om dinsdag ook nog even te blijven liggen vanwege het 'slechte'(vergeleken met Nederland zal het waarschijnlijk topweer zijn, gezien de mailtjes die we krijgen over de weersomstandigheden in Nederland) weer. Na wat te hebben gelezen en niks te hebben gedaan besloten Miklós en Yorick om te gaan tennissen. Bij het hotel in de buurt waren tennisbanen en Nico had al geïnformeerd of het mogelijk was dat wij daar zouden kunnen tennissen. Dat kon. Wij naar het hotel waar een slecht Engels sprekende receptionist in het Engels begon uit te leggen waar de ingang was en na een halve zin heel snel weer naar het Spaans overging. Wij naar de ingang en via de intercom werden we binnengelaten (hotelgasten hebben een pasje). Toen naar de receptie van het sportgedeelte en toen we vroeg of we (tegen betaling) mochten tennissen was het antwoord:'jullie zitten niet in het hotel?dan kunnen jullie niet tennissen.' Toen we haar duidelijk maakte dat ons de vorige dag was vertelt dat we mochten tennissen wist ze ook even niet meer hoe ze het had. Toen mochten we opeens wel tegen betaling tennissen gelukkig. Het bedrag kwam alleen wel uit op 24 euro (12 euro p.p.) omdat je dan een dagpas kreeg en blablabla, ja leuk maar wat interesseerd ons dat, we willen een uurtje tennissen, is dat nou teveel gevraagd?Blijkbaar zijn ze tegenwoordig zelfs in dit soort streken op de hoogte van de betekenis van 'commercieel bedrijf'. We vonden het te duur en we tennissen voor onze lol, dus vonden we het echt veel te duur. Daarnaast voelde Miklós zich ook niet helemaal lekker (keelpijn, hoofdpijn en overal spierpijn). Dan maar terug naar de boot om broodjes in de oven te doen en knakworstjes te maken. Beviel uitstekend!Nico en Wilma waren met de taxi de zeillat aan het ophalen en deden meteen boodschappen (en niet zo'n klein beetje ook). Wilma presteerde het om de sla te vergeten maar begon uiteindelijk aan het eten, zij het zonder sla. Ik ben even de naam vergeten maar het was een zuidelijk gerecht met tonijn en aardappel en nog veel meer dingen. Het was echt heel lekker. Miklós had via via het nummer Pablo bemachtigd (die had tijdens de uitwisseling bij ons in huis gezeten) en Nico stuurde een smsje dat hij uitgenodigd was om hier wat te gaan drinken. Yorick ging de kant op met de vrienden van Miklós en Miklós bleef op de boot vanwege de keel- en hoofdpijn. Nico ging daarna de kant op om de site te uploaden en wat mailtjes te versturen. Miklós en Wilma bleven lezend achter op de boot. Miklós besloot om te gaan stomen om alles los te maken want de keelpijn was ondraaglijk. Heel veel thee met honing gedronken, honingdropjes en hopen dat het morgen beter gaat. Nico kwam 23:30 terug op de boot en was heel lang weggeweest. Yorick kwam vlak daarna aanzetten met Lara omdat die ook graag even de boot wilde zien. Het leukste moment van de dag was misschien nog wel vlak na het eten. Op de voicemail was door Pablo ingesproken dat hij in La Coruña was (als de mensen hier studeren verhuizen ze meteen naar de stad waar ze studeren
en komen in de weekenden en in de vakantie (kerst en zomer zijn de enige vakanties die zij hebben) naar huis. Nico belde Pablo en Pablo meteen:'Ja hoe ziet jullie boot eruit?waar liggen jullie precies?', hij bleek dus al op weg te zijn! Yorick moest weg maar werd bijna gedwongen om nog even te blijven, terwijl Wilma alvast de kant op ging om Pablo op te wachten. Yorick:'nou, waar blijft hij nou.', terwijl Miklós een figuur zag lopen 50 meter verderop op de kade en zei dat dat wel is Pablo kon zijn (nog nooit gezien, maar intuïtie zullen we het maar noemen). Na een hartelijke begroeting tussen Wilma en Pablo en Yorick en Pablo kwam Pablo te boot op en Nico en Pablo begroetten elkaar alsof ze de allerbeste vrienden waren (zeer leuk om mee te maken). Miklós en Pablo leerden elkaar eindelijk kennen en ik mag Pablo erg graag ook al was de kennismaking zeer kort. Hij had zijn schoonzus overgehaald om hem even te brengen en moest dus snel weer weg maar er werd afgesproken om met zijn zessen (wij vier en Pablo en Lara) morgen een hapje te gaan eten. Leuke om Pablo te ontmoeten en voor Nico en Wilma helemaal. Hopen dat Miklós morgen weer beter is en dat het weer ook wat beter wordt. Lara leert Yorick ondertussen wat Spaans (waar Wilma en Miklós vaak wel ongeveer kunnen opmaken wat mensen zeggen of wat bordjes betekenen is dit Yorick nog niet machtig, Nico blijft al sinds aakomst in het Frans haken al moet ik toegeven dat hij zich altijd redt). Ik ga snel slapen want de vermoeidheid slaat toe. Buenos noches.

zondag 7 augustus 2005
De vorige nacht waren Miklós en Yorick weer uitgeweest en kwamen tijdens uitgaan een Spaanse Engelsman tegen. Miquel ('Michael in English') begon tegen ons te praten in vloeiend Engels (met Engels accent!) en zo raakten we met hem in gesprek. Hij was geboren in Londen en had Spaanse ouders en had tot zijn achtste in Londen gewoont, daarna weer een paar jaar in Spanje en studeerde nu weer in Londen. Hij was in Nederland geweest met zijn voetbalclub en zo kwam het gesprek aardig op gang. Ondanks dat hij in Londen was opgegroeid moet ik hem nageven dat hij de best Engels sprekende Spanjaard is die ik ooit heb ontmoet. En het valt niet te ontkennen dat het het eerste Engelse gesprek was op een beetje niveau. Vandaag zouden we met zijn vieren de 'torre de Hercules' bezoeken en het Domus (soort van Nint, of Nemo) of het aquarium bezoeken. Jan raadde ons aan om met de tram te gaan. Deze trams hadden Miklós en Yorick al vaak gezien en dat kan je gerust een 'toeristentram'noemen en je wil natuurlijk nooit als toerist gezien worden (al is dat onvermijdelijk). Behalve dat was het lekker weer en besloten we om te gaan lopen (een flinke wandeling). Nico en Wilma vergaapten zich aan (ik denk dat het een eeuwige passie is) de wedstrijdzeilende bootjes in de baai, en spraken duidelijk hun mening uit door te zeggen wat zij zouden doen in die en die situatie (ik vond het zeer interessant, en dat meen ik). We kwamen aan bij de 'torre' en besloten om die te 'beklimmen' (ikzelf zag steeds mezelf voor me met krukken, wat was normaal de trap beklimmen een verademing). Het woei zeer hard, zeker windkracht 8 op de top. De bewolking hing zeer laag en dus zagen we praktisch niks. Het viel ten zeerste tegen dat alle informatie in het Spaans was, waar Wilma spottend aan toevoegde:'gelukkig staat het er ook nog in het Galiciaans bij.'(Galicië is de streek waar La Coruña onder valt, en heeft zijn geheel eigen dialect, vergelijkbaar met het Portugees). Vooral Wilma was teleurgesteld over het feit dat je over een vuurtoren met zo'n historie eigenlijk geen informatie krijgt. Daarna koers gezet richting het Domus en het aquarium. Yorick wilde graag het aquarium bezoeken maar Miklós (in het aquarium en het Domus allebei al geweest) merkte op dat je overal aquaria kon bezoeken en het Domus toch een stuk leuker was. Dus zetten we koers richting het Domus. Bij het Domus eerst een film van een half uurtje gekeken waarbij Nico herhaaldelijk wegzakte en wat niet bijster interessant was. 'De mens' staat centraal in het Domus en zo was bijvoorbeeld de grootste mens ooit nagemaakt (2,72 meter lang!) en kon je meten hoe lang je aan een ijzeren staaf kon hangen. Natuurlijk vraagt dit erom dat je een wedstrijdje doet. Miklós won dit overtuigend van Yorick met meer dan een minuut tegen de 40 seconden van Yorick ('ja jij wist hoe je die stang vast moest houden!', terwijl je maar op twee manieren kan hangen, en het allebei op dezelfde manier deden (zie foto's), maarja). Daarna was het tijd om onszelf even op te meten (Yorick verkeerd al twee maanden in de veronderstelling dat hij de grootste van ons is, en verkondigt dat dagelijks) en Miklós won met 1,78 meter tegen de 1,77 meter van Yorick (Jaa jouw zolen zijn dikker!, yeah sure Yorick, gympen hebben altijd van die dikke zolen toch!?) Nico bleek zelfs van Yorick te winnen met 1,77 meter en een halve centimeter (voelt u ook de frustratie van Yorick?) maar gelukkig blijft wilma met haar 1,66 de kleinste. Toen kwam er een kooi waarbij je kon meten hoe hard je kon schieten (voelt u ook de deceptie aan Yoricks kant aankomen?). Miklós haalde 82 km per uur en Yorick bleef daar (vlak) onder steken, oh oh oh wat een bom vol frustratie liep daar opeens rond (nee hoor viel nog best mee). We verlieten het (geslaagde) Domus en liepen verder over de boulevard. Na nog even een foto te hebben genomen van het stadion van Deportivo koers gezet richting centrum en daar nog even op een terrasje wat chorizo, kaas, ham gegeten en bier en cola gedronken. Het beviel uitstekend. Daarna kon Wilma het niet laten om bonbons te halen en toen Wilma had afgerekend ging Nico nog maar even een doosje halen (kunnen ze niet eerlijk delen met 1 doosje?). Op de boot begon Wilma aan het eten en maakte heerlijke tapas (met o.a. chorizo, gemarineerde champignons en tortilla). Miklós en Yorick gingen in de stad nog wat drinken met een paar mensen en inmiddels is het alweer 1:15 (toch een vroegterecord gezien de laatste dagen) en tijd om ons bed op te zoeken. Wat is La Coruña toch fantastisch, buenos noches!

zaterdag 6 augustus 2005
Vandaag werden we laat wakker omdat het de vorige avond niet zo vroeg was geworden. Je zou het gerust laat kunnen noemen. Nico was even kok aan het spelen en we kregen een onbijt met scrumbled eggs (roerei) aardbeien, nectarines en uiteraard brood. Dit mag gerust een goed begin van de dag genoemd worden. Miklós en Yorick gingen in het gebouw even douchen en bij terugkomst lag Wilma te slapen en was Nico vast ergens bezig om spullen voor de boot te bemachtigen. Miklós en Yorick gingen om 15:15 weg om richting het Maria Pita plein te gaan, om daar Lara op te pikken en dan het strand te bezoeken. Het was werkelijk bloedheet. 30 graden en veel minder wind dan de twee dagen hiervoor. Gelukkig zijn zon, ZEE en strand onlosmakelijk met elkaar verbonden. Op het strand was het rustig tot Yoricks verbazing. Maar als je logisch nadenkt was dat ook wel te verklaren. De Spanjaarden eten pas rond 22:00 uur en gaan dus ook veel later naar het strand om ten eerste de grote hitte te ontwijken en ten tweede hebben ze dan nog alle tijd van de wereld omdat het avondeten toch pas laat plaatsvind. Later werd het dus inderdaad ook drukker. Het water was niet eens zo heel warm. Toch zorgde het voor de aangename verkoeling die nodig was. Tot 18:00 uur blijven luieren op het strand om daarna richting de boot te gaan. Nog maar even de zoetwater douche nemen op de haven om het zand en zout af te spoelen. Nico en Wilma waren aan het borrelen op de andere boot en Miklós ging een boek lezen terwijl Yorick aan het snaken was. Rond 21:00 uur werd het maar is tijd om te eten en we aten empanada (soort van vistaart) tot grote vreugde van Nico, Wilma en Yorick (met de uitwisseling had de Spaanse jongen die in ons huis zat empanada meegenomen als cadeautje). Miklós houdt niet zo van vis en was dus minder blij gestemd. Uiteindelijk was het een geslaagde maaltijd. Nu is het 22:30 en Nico en Wilma gaan evenals Miklós en Yorick nog even de stad in, wel afzonderlijk van elkaar, om nog even van de (koude, vanwege de opgestoken wind) avond te genieten. Buenos noches, ciao!

vrijdag 5 augustus 2005
Vandaag aan het bijkomen van een geweldige avond en nacht. Miklós en Yorick gister bij aankomst meteen de kant op om te gaan douchen en daarna naar de mac donalds te gaan. Nico en Wilma waren nog op de andere boot en zouden waarschijnlijk tapas gaan eten. Snel naar de mac, want er gaat nou eenmaal wat in als je 4 dagen weinig gegeten hebt. De Spaanse vrienden van Miklós zouden we om 23:00 uur ontmoeten en dus nog even een biertje drinken op de boot met z'n 2en en even Sjaken. Nico en Wilma waren al de stad in en hadden hun ogen uitgekeken bleek later. La Coruña is een geweldige (grote) stad. Het avondleven bruist inderdaad als een gek. Miklós en Yorick gingen om kwart voor 11 richting de mac en er werd vuurwerk afgestoken (derde keer vuurwerk in drie weken!) en dat was echt geweldig. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit mooier vuurwerk heb gezien (toen ik het twee jaar geleden zag was het niet hetzelfde). Eenmaal bij de mac (daar hadden we afgesproken) een meer dan hartelijke begroeting met de vrienden van Miklós. Meteen ergens wat te drinken halen natuurlijk. De straten waren overvol, maar in tegenstelling tot in Nederland heb je er hier absoluut geen last van. Iedereen doet rustig aan en niemand heeft haast. Het was half 12 en nog steeds was het 22 graden. Bij een barretje werd er voorgesteld om sangria te halen. Een liter sangria kostte precies 2,60 euro. In Nederland betaal je hiervoor algauw 20 euro (met uitgaan). We kwamen steeds meer vrienden van Miklós tegen en toen ik Yorick vertelde dat iedereen van hen al 20 was keek hij heel verbaasd. Het gemiddelde Spaanse meisje (lijkt) zeer klein te zijn. De jongens zijn redelijk groot. Maar in Nederland zouden de meisjes een jaar of 16 geschat worden, hooguit. Daarna liepen we in de richting van een popconcert (Spaans uiteraard) maar we vonden het te druk en zagen amper wat. Dan maar nog wat drinken halen en ergens uitrusten. Lara was de enige van de Spanjaarden die het Engels echt goed beheerste. Oja, en voor de Nederlanders die het nog niet wisten, u zit elke dag in de coffeeshop, u heeft (geen uitzonderingen) wietplanten in uw tuin, u weet de wallen met uw ogen dicht te vinden en de 'grote' Nederlanders bouwen Nederland na in het klein (Madurodam). Om maar even aan te geven wat het beeld van de gemiddelde Spanjaard is van Nederland (vergeet de kaas, klompen en molens dat is wat wijzelf WILLEN dat
zij als typisch Nederlands zien). In Nederland zijn de uitsmijters redelijk discriminerend. In Spanje ervaar je nu zelf hoe dat is. Of ze vragen legitimatie óf ze willen geld hebben als je naar binnen wil (terwijl je helemaal geen entree hoeft te betalen uiteraard). Ze weten dondersgoed dat je oud genoeg bent (Yorick eigenlijk niet) omdat Miklós hier vaak over de 20 wordt geschat, en Yorick ook een paar jaar ouder dan hij is. Miklós liet zijn legitimatie daarom zien en Lara beweerde steevast dat Yorick en ik een tweeling waren dus dat er echt geen reden was om twee keer om legitimatie te vragen. Voor mij was dit een diepgaande belediging, ik lijk niet op dat mormel van een broertje :P, maar we waren binnen. 4 uur waren we weer op de boot om maar snel te gaan slapen. Lekker uitgeslapen en Nico gaat straks voor de zeillat naar een ander stadje. Wilma gaat boodschappen doen en de was en Miklós en Yorick naar het strand (dát noem je nou nog is een werkverdeling). Vanavond werk ik verder aan het verslag van deze dag want de zon wacht! Ciao!

Miklós en Yorick besloten om even een andere route naar de stad te nemen, langs de kust. Weer een strakblauwe lucht, 27 graden, en een lekker windje. Lekker weer dus. We liepen langs enkele 'rotstoeristen'(mensen die de rotsen prefereren om te zonnen boven het veel zachtere strand) en daarna kwamen we in de buurt van de 'Torre de Hercules' (de oudst werkende vuurtoren ter wereld). Yorick wou met alle macht de toren beklimmen, maar Miklós had zeer slechte herinneringen aan de toren (hij moest met de uitwisseling 2,5 jaar geleden de toren beklimmen op krukken vanwege de kijkoperatie aan zijn knie die daarvoor had plaatsgevonden). We liepen verder over de boulevard en kwamen even later bij de baai uit. Verschillende stranden en veel restaurantjes en dergelijke. In de verte het (mooie) stadion van voetbalclub Deportivo La Coruña (goede herinneringen aan, 2,5 jaar geleden ging Miklós naar een wedstrijd met de klas en Makaay scoorde 3 goals in de laatste 10 minuten waardoor 'Depor' met 3-2 won en Makaay ons apart kwam begroeten omdat hij had gehoord dat er Nederlanders kwamen). Jammer dat we vergeten waren het fototoetsel mee te nemen. Toen maar weer richting het centrum gelopen om even later weer op de boot aan te komen na een wandeling van 2,5 uur. Wilma was ondertussen chocoladekoekjes aan het bakken en Nico was bezig met het repareren van de val. Na bijgekomen te zijn moesten we alweer omkleden en wegwezen omdat het meisje (Lara) waarbij Miklós in huis had gezeten tijdens de uitwisseling om 20:00 uur op het Maria Pita plein klaar zou staan. Miklós en Yorick aten bij de pizzeria en daarna gingen ze naar het strand om een concert bij te wonen (vanwege het festival wat dezer dagen plaatsvind). Miklós onmoette de beroemde oom van Lara (een beroemde en beruchtte muziekcolumnist/criticus in Spanje) voor de derde keer. Een van de weinige Spanjaarden die vloeiend Engels spreekt. Het concert begon een half uur te laat en was eigenlijk niet zo leuk. Je verstaat er niks van terwijl de hele menigte uit zijn dak gaat. Yorick vond het wel een leuk concert, vanwege de 'rock' die hem wat meer ligt. Daarna richting de boot maar helaas de verkeerde kant op gelopen. Miklós herkende op een gegeven moment de plek waar we waren en wist hoe we bij de haven moesten komen. Op een bordje stond 'puerto' dus was Yorick er heilig van overtuigd dat we daarin moesten. Miklós had het vermoeden dat dit de veerhaven was (er zijn nogal wat havens in La Coruña) en dit leidde tot een langdurige discussie. Tot Yorick merkte dat Miklós toch gelijk had. Later beweerde hij dat de weg door de stad sneller was, wat ook niet zo bleek te zijn. Yorick op zijn best dus. 01:30 waren we weer op de boot en Nico en Wilma waren nog op. Zij hadden tapas gegeten en geborreld met Jan en Wietske. Ik ben doodop van al dat lopen en m'n bed hoor ik roepen in de verte dus bij deze, buenos
noches!

donderdag 4 augustus 2005
Vandaag zouden we 's nachts aankomen in La Coruña. Toen ik wakker werd voeren we nog steeds voor de wind. Met een topsnelheid van 10,10 (!) knopen. We voeren enorm snel en als we zo door zouden gaan zouden we rond 18:00 uur 's avonds al aankomen. Op een gegeven moment een knal en de reeflijn bleek doorgeschuurd te zijn tegen de giek aan. Boot in de wind, Nico het dek op, Wilma achter het roer en Miklós in de kuip om de touwen te bedienen (Het moge duidelijk zijn waar Yorick was, in Dromenland). Toen het grootzeil neergehaald was bleek dat we een zeillat misten. Dit zal dus vanuit Denemarken opgestuurd moeten worden (waarschijnlijk) dus we zullen nog wel even in La Coruña blijven liggen vermoedelijk. Miklós smste ondertussen een paar vrienden(innen) in La Coruña dat hij in La Coruña zou komen een paar dagen. Verbaasde smsjes terug (deze mensen had hij ontmoet tijdens een uitwisselingsweek met school, en was nog een keer in de zomervakantie met Jon teruggeweest naar La Coruña) omdat dit bezoek niet aangekondigd was en hij deze mensen nu ook al twee jaar niet meer had gezien en daarna meteen een smsje:'We can go out if you want a fiesta.' Dus vanavond zal er wel weer gefeest worden. Nu is het 18:15 en we liggen nu 20 minuten in de haven met schitterend weer (ik denk rond de 25 graden en strakblauwe lucht). Nico is ondertussen naar het havenkantoor om zich te melden. Ze spreken hier geen woord Engels was alweer te merken (daar had Miklós al voor gewaarschuwd, het is geen toeristenoord en alleen de jeugd spreekt (gebrekkig) Engels) dus ik wens Nico veel succes bij de havenmeester. Miklós en Yorick gaan straks bij de mac eten en daarna uit en er zijn hier vrienden van Nico en Wilma dus die zullen zich ook wel vermaken. Na een paar vermoeiende dagen eindelijk in La Coruña! Nu even aan het bier en dergelijke om bij te komen van deze tocht! Ciao!

woensdag 3 augustus 2005
Vanochtend namen Nico en Yorick de laatste wacht en Miklós haalde om 05:30 Yorick uit zijn bed om lekker zelf te gaan slapen.
Nico en Yorick zagen tijdens de wacht 's ochtends nog een aantal dolfijnen. Nu konde we zeilen de hele dag. We voeren voor de wind en het bleef maar harder waaien. Er gebeurde vandaag niet veel en ik heb ook niet veel zin om een uitgebreid verslag te gaan typen van onze dag. 's Avonds namen Nico en Yorick weer de eerste wacht en Miklós en Wilma de tweede. Het woei enorm met af en toe uitschieters naar 30 knopen wind (windkracht 7 op de schaal van beaufort). Wel een flinke snelheid die bijna de hele nacht boven de 7 knopen bleef met uitschieters naar 9 knopen. Nico en Yorick namen weer de ochtendwacht en zo was dit de laatste nacht voordat we La Coruña zouden binnenlopen.

dinsdag 2 augustus 2005
Nico en Miklós namen dus de eerste wacht en dat verliep bijna vlekkeloos. Op een punt wat we niet konden identificeren na en een Fransman die midden in de nacht opeens voor ons langs voer terwijl hij de hele dag al naast ons voer ging verder alles perfect. om 01:00 uur was het tijd om Wilma en Yorick het te laten overnemen want vanaf een uur of 21:00 waren we bezig met de wacht. Nadat Miklós amper het gevoel had dat hij had geslapen werd hij alweer uit zijn kooi gehaald door Nico om 06:00 uur omdat Wilma en Yorick nu (weer) gingen slapen. Het was op dat moment nog vrij donker maar dat veranderde met de minuut en de zon begon al op te komen. Het was ijskoud maar toen de zon eenmaal op was beloofde het een mooie dag te worden, en dat zou het ook worden. Op een gegeven moment kwam de laatste groene boei waarna we koers zouden zetten naar La Coruña. Nico merkte op een gegeven moment op:'nou dit is bijna de oceaan, waar blijven de dolfijnen nou.' We zagen een draaikolk en opeens een paar dolfijnen die daar een strijd voerden omdat ze aan het jagen waren!De dolfijnen kwamen dichterbij en op een gegeven moment een meter van de boot af en bleven zo meezwemmen. Nico pakte de filmcamera en Miklós het fototoestel. Het is zeker weten waar dat we nog vele dolfijnen zullen tegenkomen, vooral tijdens de oversteek bijvoorbeeld, maar dit zijn toch de eerste dolfijnen van de reis en deze dieren blijven zeer bijzonder. Miklós zag daarna nog een zeehond en daarna zagen we weer dolfijnen (een moeder en haar jong) die ook enthousiast een stuk met ons meezwommen (dolfijnen kunnen een snelheid van 50 kilometer per uur halen, en hebben dus geen enkele moeite om ons bij te houden). Op de motor gingen we weer verder (sinds gistermiddag al niet meer gezeild) en even later werden Wilma en Yorick ook wakker (die natuurlijk stikjaloers waren om de dolfijnen). De hele dag werd er een beetje aangemodderd door te lezen te zonnen en te eten en zo werd het avond en om 18:00 uur doken er weer dolfijnen op en er bleven maar dolfijnen bijkomen. Op een gegeven moment zwommen er 10 dolfijnen voor onze boeg mee (zie foto's). Het was nu de beurt aan Wilma en Yorick om hun ogen uit te kijken. Miklós lag op het voordek met de fotocamera en Yorick lag ook op het voordek om gewoon te genieten. Op het voordek liggend maakte ik dus een aantal foto's (helaas kunnen die niet allemaal op de site) en het was genieten. Een hele school dolfijnen die met je mee zwemt, een meter onder je waaronder nog een jonkie ook. Er kwamen dolfijnen van de andere kant de richting van onze boot op gezwommen en die voegden zich ook bij de andere groep dolfijnen. Na minstens een half uur mee te hebben gezwommen verdwenen ze weer, vermoedelijk om weer te gaan jagen. Het was tijd om te eten en om diesel bij te tanken (drie volle jerrycans aan boord) en nu is het 21:20. Nico en Miklós nemen waarschijnlijk de eerste wacht en Wilma en Yorick weer de tweede, omdat je in een bepaald ritme zit. Een dag die voorbij is gevlogen, door het mooie weer, de dolfijnen, eigenlijk alles. We zetten stug door richting La Coruña, al is het met weinig wind.

maandag 1 augustus 2005
Vandaag zouden we zeker weten de tocht naar La Coruña laten beginnen en we zouden rond 07:00 uur vertrekken. In alle vroegte stonden we dus naast ons bed en op de Thalassa was dit ook het geval. Er werd afscheid genomen en het zou ruim een jaar duren voordat we ze zouden weerzien, dachten we. Wat was het geval, er was ook in deze haven een drempel (om bij laag water het water binnen de haven te houden) en we zouden er volgens de havenmeester zeker tot 10 voor 8 overheen kunnen. We voeren op de drempel af en zagen tot onze grote verbazing dat er maar 1,90 meter aan water stond! Naja toch proberen (we steken ongeveer 2 meter diep) maar dat ging natuurlijk totaal niet. Dan maar terug en rond 14:00 uur vertrekken. Wij allemaal woedend op de havenmeester waarvan je mag verwachten dat hij weet hoe zijn haven in elkaar steekt. Maar ja, verhaal halen heeft toch geen zin dus laat maar. Het probleem is niet dat we nu tijd verliezen want we zijn waarschijnlijk te vroeg in La Coruña, maar elke tocht moet er een plan opgesteld worden vanwege de stroom omdat je natuurlijk zoveel mogelijk stroom mee wil hebben. Heel nieuw plan maken natuurlijk. Marijn was nog steeds ziek en Miklós, Jurriaan en Yorick gingen voetballen op het voetbalveld. Yorick verloor twee keer (dit vermeld ik even om te kijken of hij dat ook in zijn dagboek vermeldt) en we gingen terug naar de boot. Miklós was bezig om alle cd's op zijn Ipod te zetten terwijl Wilma boodschappen ging doen en Nico aan het klussen was. Nico ging nieuwe schoten halen voor de fok (voorzeil) omdat die versleten waren. Nog maar even voetballen dan en daarna was het toch echt tijd om zo ongeveer te vertrekken. Het water stond hoog zat nu (2,30 meter) en snel op pad dus. Na het afscheid nemen en gedag zeggen van Rob, Afra, Marijn en Jurriaan voeren we Lezardieux uit. Er werd nog lang gezwaaid en Marijn stond met zijn gastoeter klaar waar de buren heel blij mee waren. Na een uur de rivier af te zijn gevaren kwamen we op zee (de haven lag op de rivier) en zetten we koers richting La Coruña. Na het eten gingen Wilma en Yorick alvast slapen omdat Nico en Miklós de eerste wacht zouden nemen. Het was gelukkig erg rustig alleen wel ijskoud. Naja, we zetten koers richting het zuiden en Nico en Miklós gaan met de eerste wacht de nacht in. Op naar La Coruña!

 

zondag 31 juli 2005
Vandaag konden we kiezen, of vertrekken naar La Coruna (vergeef me dat ik nu ff de goede N niet kan vinden) of nog even met de Thalassa mee. Rob trommelde ons vroeg uit ons bed terwijl de benzinepomp later pas open zou gaan (een uur langer slapen is heel lang). Nico trommelde Miklós uit zijn bed en we voeren nadat we met zijn 2en ontbeten hadden samen de boot naar de benzinepomp (op deze eilanden is alles relatief goedkoop vanwege de de niet aanwezige VAT (Value Added Tax). Rob weer helemaal in de stress vanwege het dalende water. Bang dat hij vast zou blijven zitten terwijl Nico en Miklós de rust zelve bleven. Wilma werd ook wakker en we besloten om richting La Coruna te vertrekken maar toen Nico over de marifoon riep naar Rob dat we naar La Coruna zouden gaan voelde het als een ongepast afscheid en dat vond Afra duidelijk ook. Het was geen lekkere koers en we zouden sowieso 120 mijl tegen de wind in moeten stampen en dus besloten we, geleid door deze twee factoren, nog een dagje met de Thalassa mee te gaan. Lezardrieux werd de bestemming. Op de Thalassa was Jurriaan al aan het kotsen door het gestamp en zeegeweld. Op de Oceans4 was gelukkig niemand er zo aan toe en dan te bedenken dat de mensen op de Thalassa allemaal al een wereldreis hebben gemaakt, sommige personen zelfs meer dan 1 en Marijn het uitzonderlijke aantal van 1,5 wereldreis (Marijn werd op Martinique geboren toen Rob en Afra hun wereldreis maakten)!Nee hoor Jur, het is niks persoonlijks hoor. Het was een tocht van ongeveer 45 mijl en dus zouden we rond 19:30 aankomen, want we waren 09:30 ongeveer vertrokken. We presteerden het om vooral de laatste mijlen zeer snel te varen en dus waren we er al om 17:30. Miklós, Jurriaan en Yorick de kant op om eindelijk is een keer riant te kunnen voetballen, hoopten we, en de rest even bijkomen van de tocht. We vonden zowaar een voetbalveld en daarnaast een sporthal waar een paar jongens van een jaar of 20 aan het voetballen waren. We werden gevraagd mee te doen. We verloren nipt, maar speelden
veel beter (tja, ontkennen heeft ook geen zin meer als je 3 panna's (door de benen spelen) krijgt) wat ze ook toegaven. Uitzonderlijk was, dat deze Franse jongeren bijna geen woord Engels spraken terwijl toch steeds meer jongeren het Engels gaan beheersen. Het was ondertussen 18:50 en we dachten dat het eten wel zo ongeveer klaar zou staan. Nico en Wilma gingen nog een rondje lopen terwijl Miklós alle cd's van Jurriaan even riptte zodat er genoeg muziek aan boord zou zijn het komende jaar. Het duurde vrij lang vonden we voordat ze terugkwamen totdat Nico opeens kwam aanzetten met:'Dek even tafel, over vijf minuten eten we.' Zo gezegd zo gedaan, en de plaatselijke pizzeria was weer een paar pizza's armer en tevreden klanten rijker. Na het eten gingen Miklós, Jurriaan en Yorick weer even naar de hal om daar te gaan voetballen maar we dachten eigenlijk dat de hal dicht zou zijn. Tot onze verbazing is hier het vertrouwen in de jeugd kennelijk zo groot dat iedereen vrij toegang heeft tot de hal. Wij nog even lekker gevoetbald tot het donker werd. Eenmaal weer op de boot waren de ouders thee aan het drinken en gingen de jongens douchen. Miklós riptte nog wat cd's en toen besloten we film te gaan kijken (Marijn incluis). Nu is de film net afgelopen en slapen Nico, Wilma en Yorick al. Ik bereid me voor op een lange tocht naar La Coruna die morgen waarschijnlijk gaat beginnen (4 á 5 dagen). De site zal zsm weer geupload worden als dit mogelijk is, ik wens u een goede nacht.

zaterdag 30 juli 2005
Vandaag lagen we dus in Guernsey, Nico en Wilma gingen na het (late) ontbijt de stad in om boodschappen te doen en Miklós en Yorick bleven op de boot aangezien er een internetverbinding was. 's middags gingen Miklós, Jurriaan en Yorick naar het fort op Guernsey om even een museum te bekijken, over scheepswrakken en dat soort dingen. Echt heel boeiend was het niet, omdat er veel te veel schilderijen hingen terwijl je toch wat anders verwacht. Miklós ging weer even op de computer en Jurriaan en Yorick gingen de kant op om wat te eten te halen (wat ze vervolgens op de Thalassa opaten en daarna weer naar onze boot kwamen zodat ze niks hoefden te delen van de croissants en de chips die ze hadden gekocht). Marijn ligt nu voor de tweede dag ziek in bed met 38 graden koorts. Eerst Jurriaan nu Marijn, who's next? Opeens was Rob weer actief; hij wilde op tijd de haven uit omdat hij bang was dat anders het water te laag zou zijn om er nog uit te kunnen (anders moesten we 's nachts om 02:00 uur eruit omdat we de volgende ochtend rond 9 uur zouden vertrekken). Miklós razendsnel de kant op om Nico en Wilma te zoeken die dus nog niet aan boord waren, maar ook Miklós kon ze niet vinden. Opeens zagen we twee mensen aan komen rennen en dat bleken dus Nico en Wilma te zijn (Rob was intussen al weg). Miklós de motor gestart en touwen losgegooid, Nico en Wilma heel snel aan boord en hup, varen maar. We konden net aan over de drempel (we steken 2,05 meter diep en het water zat daarbij in de buurt). In de voorhaven dus maar even aangelegd en daarna maar even eten gaan maken (Wilma & Miklós). Yorick zat woedend op z'n bed en Nico was op de Thalassa, en die was weer boos op Yorick omdat Yorick niet reageerde toen we de haven uitvoeren en ook niet aan dek kwam toen we aan moesten leggen waardoor Miklós handen te kort kwam. Maarja dat was uiteindelijk ook weer opgelost. Na het eten wilden Miklós, Jurriaan en Yorick film gaan kijken maar Nico moest eerst nog de computer gebruiken. Even later kon er gelukkig film gekeken worden die na 18 minuten uitviel omdat de accu van de laptop leeg was (op de één of andere manier ging er meer stroom uit dan in) terwijl hij aan de oplader lag. Daarna nog even Zweeds kaarten oftewel Sjaken (Marijn wist niet meer hoe het heette en sindsdien heette het officieel Sjaken). Opeens enorme knal en er barstte enorm veel vuurwerk los, wat een kwartier duurde ongeveer. Nico en Wilma lagen al in bed en Miklós vroeg daarom ook aan Yorick:'Zullen ze nog slapen hehe.' De volgende ochtend zouden we vroeg opmoeten omdat onze vriendelijke Engelse buurman om 07:00 uur weg wilde, dus maar naar bed.

vrijdag 29 juli 2005
Vandaag zouden we vrijwel zeker naar Guernsey vertrekken. De weerman had windkracht 7 had voorspelt maar er was helemaal windstil. Om 11 uur kwam Rob onze boot opstormen met de woorden:'Ik ben genaaid, ik ben genaaid!' De voorspellingen komen deze vakantie ook wel eens uit maar niet vaak... Het was redelijk laat geworden de vorige eh nacht, en tijdens het koffiedrinken werd besloten om rond een uur of 14:30 te vertrekken richting de Kanaaleilanden. Guernsey zou het doel zijn. De tocht was een beetje heftig, omdat we stroom mee hadden en wind tegen. Je boot ligt door dit 'fenomeen' op de golven te stampen als een gek. Om 22:00 uur liepen we Guernsey binnen en moesten we kiezen, of om 01:00 uur naar binnen gaan, of ergens anders in de voorhaven gaan liggen. We kozen voor dat eerste. De jongens wouden naar de kant om de benen te strekken en dus moest de rubberboot gepakt worden.. dachten we.. De rubberboot van de Thalassa is inmiddels een legende geworden omdat nog nooit iemand de kant heeft gehaald zonder natte voeten. Eindelijk losgemaakt (vastgebonden alsof deze rubberboot van onschatbare waarde was) en toen zagen we dat er een serieus gat in de boot zat!Dus de rubberboot werd als mogelijkheid even doorgestreept en die van de Oceans 4 zou anders uit de kluis gehaald moeten worden en om 01:00 uur weer opgeborgen moeten worden. Ok dan nemen we wel de watertaxi was het motto. Foutje. Het stukje was precies 10 meter van de steiger naar de andere steiger en er werd ons verzocht om even 'one pound' per persoon te betalen. Dat is dus 6 (!) euro voor dat kleine rotstukje. Naja maakt niet uit en we zouden waarschijnlijk toch op de kant blijven tot 01:00 uur. Jurriaan had nog honger omdat hij de nasi niet lustte en twee jaar geleden was er nog een Burgerking. Nu drie keer het stadje doorgelopen en wat blijkt natuurlijk, géén Burgerking meer te bekennen. We waren inmiddels twee keer langs een supermarkt gelopen en vroegen ons af waarom die zo laat nog open was (dat zal later verklaard worden). Toen we besloten wat bij de supermarkt te gaan halen was hij dus net 5 minuten dicht. Uiteindelijk nog een stukje gelopen en toen besloten we om terug te gaan naar de boot. Na 10 minuten de watertaxi roepen reageerde hij eindelijk en deelde meteen mede dat het na 22:00 uur 2 pound of 4 euro (riante wisselkoers) was geworden. Dus dan betaal je voor een stukje varen van 20 meter (nu kwamen we vanaf een andere steiger) 12 (!) euro!We hadden genoeg ponden bij ons maar besloten dat dus echt niet te gaan betalen en uiteindelijk bracht hij ons voor 1 pound p.p. naar de boot (Don't tell anyone!), maar evengoed schandalig dus. Naja ok aangekomen op de boot een zeer chagrijnige Rob en dus besloten we op de Oceans 4 te gaan kaarten. Miklós won twee keer terwijl Nico,
Wilma, Rob en Afra nog even een wijntje gingen drinken tot 01:00 uur onder het motto 'we moeten toch wachten.' Opeens drong het tot een paar mensen doen dat hoewel we dichter bij Frankrijk zaten dan bij Engeland, dit een Engelse eilandengroep was! En zegt de naam Greenwich u iets!!?Foutje. Gelukkig had de havenmeester 'onze' tijd bedoelt met de 1 uur. om 1 uur konden we net over de drempel heen van de haven (die ligt daar om te zorgen de haven niet leegstroomt) en legden we aan om daarna nog even internet te bezoeken (bij het havengeld hoort gratis wireless internetten). En was het tijd om ons bed op te zoeken.

donderdag 28 juli 2005
Vandaag was aanvankelijk het plan om richting de kanaaleilanden te vertrekken met als bestemming Guernsey. Helaas bij het wakker worden was het al duidelijk; er stond veel te veel wind en nog uit de verkeerde hoek ook. Dus werd er besloten om nog een dagje te blijven liggen tot ontevredenheid van velen. We merkten direct dat de Nederlanders die ook van plan waren om te vertrekken richting de kanaaleilanden ook waren blijven liggen. Na het ontbijt ging Marijn skaten terwijl Miklós, Jurriaan en Yorick de stad verder gingen verkennen, wat een enorme lachbui tot gevolg had. Wat was het geval; Jurriaan knalde volop tegen een paal aan toen hij even niet oplette. Later toch maar teruggekeerd naar de boot. Het weer was wisselvallig. Dan weer enorme wolkenvelden afgewisseld met af en toe een periodieke overvloed aan zon. Rob en Wilma besloten dat we met zijn achten uiteten zouden gaan en iedereen was het daar mee eens. Nico en Wilma besloten om om 17:00 uur nog even de stad in te gaan (na 18 jaar snap ik nu ook wel dat dat nooit zonder een terrasje pakken gebeurd, sterker nog, je zou het bijna synoniem kunnen noemen). om 17:15 kwam Rob tot mijn verbazing aanzetten met het plan om alsnog richting de kanaaleilanden te vertrekken. Ik bereidde hem erop voor dat veel mensen al met hun hoofd bij het uiteten zouden zitten en dus niet voorbereid zouden zijn op een zeiltocht. Dus besloten we om toch maar morgen weg te gaan en samen uiteten te gaan. Elke keer als we met zijn allen uiteten gaan (we hebben al vele vakanties samen doorgebracht) moet er een wandeltocht van enkele kilometers aan vooraf gaan lijkt het wel. Heeft dit nou te maken met het buikje wat meespeelt of is het écht zo dat de beste restaurants zich aan de andere kant van de stad bevinden!?Ik zal hier voor mijn eigen bestwil niet verder op ingaan. We kwamen bij een restaurant en er werd ons aangeboden om een tafeltje buiten te nemen, maar dus echt buiten het terrein van het restaurant. Nouja geen probleem natuurlijk, zo moeilijk zijn we niet. Helaas begon het toen steeds harder te regenen en moesten we toch besluiten om binnen te gaan zitten. Na een ober die moeite had met de bestellingen was het eten zeer goed. De jongens vroegen of ze ergens anders een ijsje mochten halen (zoals wel vaker) omdat 3 bolletjes ijs voor 5,- euro toch erg veel is. Dit werd echter niet getolereerd en toen we Pinkfloyd niet herkenden (ondertussen zo chagrijnig dat het ons ook geen bal interesseerde) hadden we het helemaal gedaan. Het ijs was gelukkig wel heel lekker. Ondertussen zijn Marijn, Jurriaan en Yorick monopoly aan het spelen terwijl de ouders waarschijnlijk nog van een kaasplankje genieten in het restaurant en ik om 23:15 bezig ben met dit stukje (in Frankrijk eten ze later dan in Nederland, dat beloofd wat in Spanje waar (uit eigen ervaring) er nooit voor 22:00 uur gegeten wordt). Met een buik vol en een biertje in het vooruitzicht besluit ik dit stukje dan ook met:'een goede nacht.'

woensdag 27 juli
Vanochtend dus om 08:00 uur aan gekomen in Cherbourg en om 12:00 uur werd het tijd om te gaan ontbijten. Na het ontbijt besloten MMJ en Y om de stad in te gaan om iets in de richting van een voetbalveld te gaan zoeken. Marijn vond meteen bij de haven een skatebaan en was dus meteen ook niet meer van plan de stad in te gaan (best begrijpelijk). In het stadje was er niet veel te beleven. vier kebab zaken in één straat, dan denk je: 'zullen dat nou vrienden of vijanden zijn'. Een straat verder spreekt de armoede. Zeer primitieve huizen en veel zwervers die ronddolen in de straat. Dan maar terug naar de boot om daar iets te gaan doen. Het was vies weer, je shirt kleefde aan je lichaam terwijl je niks deed. Het was zeer benauwd maar toch geen zon. Even later hoorden we dat er mensen aan het voetballen waren op het veldje bij de haven. Dus gingen Miklós, Jurriaan en Yorick even kijken of er dan toch nog wat te doen was. Verrassend genoeg waren het Nederlanders die daar aan het voetballen waren tegen een paar Fransen. Yorick vroeg beleefd of we mee mochten doen waarop kakker 1 zei:'Nee we hebben net partijen gemaakt (het accent moet u zelf maar even indenken).' Voor ons was dat dus echt een raadsel, gezien het feit dat het gewoon de Fransen tegen de Nederlanders was. Na 20 minuten stopte een Franse kerel dus werd er gevraagd om mee te doen. Toch nog even lekker gevoetbald. Compleet bezweet kwamen we terug op de boot. Nico en Miklós maar even het zonnepaneel maken en daarna was het tijd om te eten. Een gerecht met rijst, ham, champignons, banaan kortom het was lekker. We hadden met één van de kakkers afgesproken 8 uur te gaan voetballen ongeveer maar nu zou onze Jaap Stam (Marijn) ook mee gaan doen (geloof mij, die naam doet hij eer aan). Dus nu zouden wij tegen de kakkers gaan spelen. Opeens kwam er een hond het veld in gerend toen we net waren begonnen en zijn baasje lukte het met geen mogelijkheid om de hond vast te grijpen. Toen dit hem wel lukte begon hij de hond te schoppen tot grote woede van iedereen. Hij had de hond aan een ketting maar het lukte de hond te ontsnappen. Na 10 minuten ving hij het beest weer (het was nog een puppy) en begon te slaan, tot onze 'vreugde' voor zover je het zo kan noemen werd de man gebeten. waarna hij verder ging met schoppen en slaan. Op dat soort momenten voel je je dus echt machteloos. Afijn, toch maar gaan voetballen en de kakkers uit Bussum (niet dat ik iets heb tegen mensen uit Bussum, maar sommigen hebben een totaal verkeerde uitstraling). Je zou de wedstrijd zowaar de 'poloshirtjes & bootschoentjes tegen de wereldreizigers' kunnen noemen of zoiets. Natuurlijk speelden we ze zonder moeite weg (nee geen eigendunk, harde realiteit). Na anderhalf uur gevoetbald te hebben werd het tijd om even te douchen en een biertje te gaan drinken waarna we moe maar voldaan vanwege de winst op de kakkers ons nest indoken.

dinsdag 26 juli
Vandaag kregen we met de koffie weer bezoek van de Kuijpertjes die rond twaalf uur arriveerden. Het plan was vandaag om wél te vertrekken, en rond 14 uur zouden we dus door de brug gaan om koers te zetten richting Cherbourg. Miklós en Patrick en Dianne gingen even kaarten terwijl Yorick aan het douchen was op de kant. Dit zou waarschijnlijk wel de laatste ontmoeting zijn voor kerst. Om 13:15 namen we afscheid en gooiden de touwen los om nog even water te gaan tanken. Daarna de zee op toen de brug eenmaal open was. De haven was net aan diep genoeg voor ons om de zee op te komen. We zetten koers richting Cherbourg en het zou dus een nachtje doorvaren worden. Er stond niet veel wind maar we hoopten dat daar snel verandering in zou komen. Later op de dag wakkerde de wind wat aan en voeren we met een redelijke snelheid. Wilma maakte een lekkere maaltijd met kalkoen in een marinade en sla. Wilma voelde zich niet zo lekker dus ging die even liggen. Yorick lag ook half te pitten op de bank, maar klaagde desondanks dat hij niet kon slapen. De avond viel en het werd nu opletten. Le Havre was in de buurt en dus kom je enorme schepen tegen die je pad kruizen, en ook nog eens tussen de 20 en 30 knopen varen. Om maar even aan te geven dat zo'n reus met geen mogelijkheid meer kan stoppen als je op rampkoers ligt. Ze vliegen werkelijk voorbij. Nico en Miklós zouden de eerste wacht nemen en Wilma en Yorick (als hij het vol zou houden, hij heeft de neiging om bij het wachtlopen in slaap te vallen) de tweede. Een reus en een visser passeerden tijdens de eerste wacht en verder bleef veel scheepvaartverkeer uit de buurt van ons. Nico besloot om half 1 maar te gaan slapen en Wilma het even over te laten nemen. Ondertussen stond er enorme tegenstroom van 3,5 knoop en af en toe voeren we maar 2 knopen. Miklós besloot de motor bij te zetten omdat het zo echt niet opschoot en de wind het lief afweten. Opeens dook er een schip op aan stuurboord (rechts) die we niet gezien hadden maar gelukkig week dat schip uit voor ons (maar toch wil je zo'n monster niet in de buurt hebben). Miklós besloot om 02:00 uur Yorick het over te laten nemen omdat hij al meer had gelopen dan eigenlijk moest. Yorick verkeerde nog in zijn slaapstemming:'Yorick je moet wachtlopen.' Yorick:'Ja is goed maar ik ga nu slapen.' Miklós gaf het op en liet Wilma hem maar wakker maken. Tijdens de rest van deze tocht gebeurde er vrij weinig. We kwamen rond 08:00 in Cherbourg en toen was het echt tijd om te gaan slapen. Het was een lange dag/nacht, maar toch 128 mijl afgelegd, en dus duiken we steeds verder het zuiden in.

maandag 25 juli
We zouden met de koffie bezoek krijgen van de andere Kuijpertjes. Rond half 12 kwamen ze aanzetten en later besloten we na overleg met Rob om nog een dag hier te blijven liggen. De kinderen gingen kaarten en de 'volwassenen' eigenlijk niks anders dan koffie drinken. Nico en Peter gingen gas halen en Wilma en Cora gingen boodschappen doen. Uiteraard kwamen Peter en Nico terug met een berg boodschappen evenals Cora en Wilma. Het gevolg was dat er een berg paté op tafel stond en genoeg aan Franse kaas. Wilma stond ondertussen alweer in de keuken om wentelteefjes te maken waar Patrick en Dianne met hongerige oogjes naar stonden te kijken. Na een uurtje van eten werd er besloten om te gaan barbecuen op de camping bij Peter en Cora. De jongens hadden 's middags een potje gevolleybalt en gingen daarna maar is douchen. Even later vertrok de eerste zending mensen richting de camping met de auto en later kwam de rest ook met de auto (opgehaald door Peter). Dat Fransen heel vriendelijk zijn werd maar weer is bewezen. Er was een groot sportveld op de camping en er stonden zowaar voetbaldoeltjes op, helaas stonden die allemaal aan elkaar vast met kettingsloten in een hoek. Dus wij naar de receptie en de man van de receptie liep mee. Aangekomen op het veld vroeg hij:'What's the problem'? Hij had totaal niet begrepen waarom we hem nodig hadden (en dat lag eerder aan zijn Engelse taalkennis dan aan ons). Toen we het hem opnieuw uitlegden ging hij even weg en kwam hij een paar minuten later terug om te vertellen dat zijn baas het niet goed vond en dat ze dus 'op slot' bleven. Natuurlijk wordt je dan behoorlijk pissig omdat het een kwestie is van een sleuteltje omdraaien. Als het niet goedschiks kan, dan maar kwaadschiks. De eigenaar had namelijk alle doelen om 2 andere doelen heengezet en die buitenste doelen allemaal aan elkaar vast gemaakt. Wij hebben toen maar het net losgemaakt (niks vernield!) en het doel wat in het midden stond door het buitenste doel heengehaald. En toen dus een paar uurtjes gevoetbald en ook nog gegeten. Het eten was zeer lekker en om 11 uur merkte Cora op dat de slagboom al dicht was en dus moesten we teruglopen naar de boot. Het was een kwartiertje lopen en dat viel dus erg mee. Eenmaal op de boot aangekomen was iedereen doodop en slapen was dus geen enkel probleem. Helemaal met de tocht van 100 mijl naar Cherbourg van morgen in het achterhoofd.

zondag 24 juli
Vandaag kwam Rob na het ontbijt binnen om te overleggen wat we vandaag zouden doen. Het regende en het zag er grijs en somber uit dus veronderstelden we dat we zouden blijven liggen in Dieppe. De wind bleek uit het zuiden te komen, wat natuurlijk positief nieuws was. Opeens werd besloten om weg te gaan, meteen na het eerste kopje koffie (en koffietijd schijnt voor mensen boven de 40 ongeveer heilig te zijn, dus wordt daar normaal vrij veel tijd aan besteed). De bedoeling was om Fécamp te bezoeken. Er stond een lekker windje en zo werd er koersgezet richting Fécamp. We zouden binnen een bepaalde tijd binnen moeten zijn dus moest er nog hard gevaren worden ook, wat lukte. Op een gegeven moment moesten we de hoek om en riep Rob ons op om te melden dat hij kruizen (tegen de wind in zeilen) totaal niet zag zitten en dreigde om te keren omdat het volgens hem steeds harder zou gaan waaien. Er werd besloten om St. Valery en Caux te bezoeken want dan zou er niet gekruist hoeven worden. We zouden voor half 5 binnen moeten zijn omdat de voorhaven daarna te ondiep (vanwege het tij) zou zijn voor ons om nog binnen te varen (op het laagste punt staat die voorhaven dus helemaal droog). Eenmaal aangekomen begon de zon te schijnen en het begon een heuse zomerse dag te worden. Even later zou blijken dat we nog familiebezoek zouden krijgen ook. Peter & Cora en de kids zouden langskomen (Patrick & Dianne) tot onze vreugde (we zouden ze eigenlijk op Tobago pas weer treffen rond de Kerst). MMJ en Y besloten om te gaan volleyballen na de buurt verkend te hebben. De Kuijpertjes tegen de Granada's, waarbij de Kuijpertjes vanzelfsprekend wonnen. Later voegden zowaar de ouders (!) op Nico na zich bij het spel. MMJ en Y besloten na het zanderige volleyballen zich in zee te begeven. Teruggekomen op de boot was het nog steeds lekker weer. Patrick & Dianne kwamen binnenzetten op de boot en later kwamen ook Peter en Cora aanlopen met Nico en Wilma (natuurlijk eerst een terrasje gepakt met vermoedelijk iets alcoholisch). We gingen met zijn achten uiteten bij een pizzeria. De kinderen gingen buiten de deur nog even een ijsje halen en de ouders bleven nog in het restaurant achter. Miklós, Marijn, Jurriaan, Yorick, Patrick & Dianne gingen een potje kaarten. Nu ik (Miklós) dit schrijf zitten mijn neefje en nichtje naast me en de ouders buiten met Yorick nog even te genieten van de avond/nacht. Als ik terugkijk op deze dag, was het vooral een drukke dag, en met dit familiebezoek kan ik het zonder twijfel een bijzonder geslaagde dag noemen.

zaterdag 23 juli
Vandaag besloten om te blijven liggen in Dieppe, omdat er weer geen wind aanwezig was. De Thalassa kreeg 's middags bezoek van de douane. Bij ons waren Miklós & Yorick van boord en Wilma bij de wasserette terwijl Nico op de Thalassa was omdat ze de halfwinder aan het stikken waren. Nico vluchtte snel de kant op omdat hij absoluut geen zin had in een bezoekje van de douane (nee niet vanwege illegale praktijken, maar gemiddeld duurt een bezoek van de douane meer dan een half uur). Aan Rob (Thalassa) werd nog specifiek gevraagd of hij 'cannabis' aan boord had. Waarop Jurriaan het grapje maakte:'Pap ik heb net de wiet weggegooid die nog in mn portemonnaie zat' tot grote woede van Rob (de douanebeambten hebben het recht om je hele boot te onderzoeken in elk kastje en mogen zelfs je zonnenpanelen loshalen als zij dat willen, en kunnen dus je hele boot ruïneren). Eigenlijk is het zeer logisch dat ze onze boten wouden onderzoeken, twee Nederlandse boten met jongeren aan boord, dan vraag je erom. Miklós en Yorick hadden een internetcafé gevonden om even contact te leggen met het thuisfront. Na het eten gingen MMJY (Miklós, Marijn, Jurriaan & Yorick) maar een rondje lopen door de stad en vergaapten zich aan de wapenwinkels die aanwezig waren in de winkelstraat. Later vonden ze een pleintje om te voetballen, ondanks de primitiviteit van het pleintje was het beter dan niets. Daarna maar even douchen om daarna 'Risk' te gaan spelen voor de verandering. De ouders hadden contact gelegd met een andere boot en zaten te borrelen met zijn zessen. Toen de ouders gingen slapen gingen de jongens de kant op om (Miklós & Marijn) nog een biertje te drinken (schandalig duur, 3 euro voor 25 cl). Dus weer een dag voorbij, met de hoop om morgen te vertrekken richting Cherbourg.

vrijdag 22 juli
Vandaag rond half 12 vertrokken uit Boulogne, wat niemand erg vond vanwege de stank van rotte vis (vissersaanlegplaats tegenover de haven) en de sowieso stinkende stad. Met een matig windje zetten we koers richting Cherbourg wat het plan was. De halfwinder (een enorm groot dun zeil) werd erop gezet. Opeens een knal en de halfwinder in het water. Nico, Miklós en Yorick snel naar de railing om het zeil binnen te halen wat enorm veel kracht kostte vanwege de sterkte stroom, en probeer sowieso maar is een nat zeil uit het water te halen. Wilma had ondertussen de boot in de wind gelegd en zo lukte het om de halfwinder binnen te halen met veel moeite. Wat bleek; Nico verkeerde in de veronderstelling dat de lijn waar de halfwinder aan hing een staalkabel was, helaas bleek dit een normaal touw te zijn met een rubberen omhulsel waardoor het op een staalkabeltje leek. Het touw kon het gewicht natuurlijk niet aan. Gelukkig werd het zeil binnengehaald zonder ernstige schade. De fok (voorzeil) werd erbij gezet en zo werd de tocht weer vervolgd. De wind was nog verder afgenomen en na een tijdje werd besloten om verder te motoren. Rob die gefrustreerd over de marifoon riep dat hij het verdacht veel op een motorvakantie vond lijken was totaal niet in zijn sas en vond dat Dieppe een betere bestemming was voor vandaag (Cherbourg was nog 127 mijl varen, zo'n 48 uur). Om kwart voor 10 liepen we de haven van Dieppe in om naast de Thalassa aan te leggen die al waren gearriveerd. De kinderen nog even de kant op om later monopoly te gaan spelen en de ouders aan de wijn zoals gewoonlijk. Maar één ding is zeker, na een paar frustrerende dagen in Oostende (vanwege het blijven liggen) hebben we in twee dagen weer aardig wat zeemijlen (1 zeemijl = 1,8 kilometer voor de leken) afgelegd.

Donderdag 21 juli
Op woensdag hadden de kinderen een internetcafé bezocht om eventjes contact te leggen met het thuisfront. Tot grote irritatie van Miklós bleken alle qwerty-toetsenbord computers al bezet. Dan krijg je dus een toetsenbord waarbij de a linksboven zit, de m rechts in het midden etc. etc. Mailtjes beantwoorden is dus opeens een tijdrovende klus geworden. U hebt het goed begrepen, weer een dag blijven liggen in Oostende vanwege de nog steeds niet afnemende wind. Qua temperatuur niets te klagen want een vest is nog steeds niet nodig. De kinderen gingen 's avonds maar een film kijken omdat ze nu toch echt wel uitgekeken waren op de stad Oostende. Vandaag vertrokken we om 7:00 uur uit Oostende richting Boulogne waar Afra met de trein heen zou komen om weer aan te monsteren. Een flinke tocht van 65 mijl met tegenwind. Liggen stampen op de golven is geen pretje. om 18:30 arriveerden we in de haven van Boulogne en de Thalassa was uit zicht (Rob praat steeds over dat hij een hele snelle boot gaat kopen, maar vooralsnog wint hij het niet). Het is nu een uur of zeven 's avonds en Wilma begint zo maar eens aan het eten. Maar één ding is zeker, Frankrijk is bereikt.

Dinsdag 19 juli
Ik (Yorick) kan nu eindelijk ook wat voor de site schrijven.
We zitten inmiddels al in Oostende (België). Het weer van de laatste dagen is werkelijk fantastisch. Strakblauwe lucht en weinig maar genoeg wind.
De eerste dag van vertrek vanuit Zaandam liep een beetje gestresst.
Het was moeilijk wegkomen doordat alles overal lag (ik kon niks vinden), nog even afscheid nemen van mensen, dan toch realiseren dat je nog je zonnebril thuis hebt laten liggen en uiteindelijk maar de touwen losgooien om maar gewoon weg te zijn. Bij elke brug stonden weer vrienden en kennissen die ons nog even wilden uitzwaaien. Uiteindelijk was Arjan de laatste die ons uitzwaaide op een klein half ondergelopen steigertje.


Opa en oma die voeren nog even mee tot de sluis van IJmuiden en namen afscheid met een korte borrel. Ondertussen was de Thalassa (bootnaam), vrienden van ons die meevaren tot Frankrijk, al door de sluis gevaren en in de haven van IJmuiden gaan liggen. Later voeren wij ook door de sluis en gingen naast ze in de haven liggen.
Na een beetje opruimen was ik de kant opgegaan om Merel op te zoeken. Na 10 min lopen vond ik het huisje en ben ik met Merel naar de boot gegaan, want die had ze nog niet gezien. Later gingen Miklós, Jurriaan, Merel en ik een ijsje halen op de kant en beetje met de bal kloten.
Later die avond bracht ik Merel terug naar haar strandhuisje en nam ik ook afscheid van haar.

De volgende ochtend na het ontbijt kwamen de eerste mensen al aan boord die ons nog even kwamen uitzwaaien. Arjan was ook nog even langsgekomen om een CD’tje met foto’s van vertrek uit Zaandijk te geven (zullen later wel een paar op de site komen). Om half drie vertrokken we uit IJmuiden en zochten op de pier naar onze uitzwaaiers. Toen de pier uit zicht begon te raken ging ik maar even achter op het dek zitten. Het was prachtig weer en weinig wind dus het was heerlijk zonnen.
Ik ben een paar keer in slaap gevallen met me MP3 nog aan. En na drie/vier uur zonnen was ik al aardig bruin. Rond kwart voor zeven waren we in Scheveningen

De volgende dag voeren we al toen ik wakker werd. We waren om acht uur ’s ochtends vertrokken en aangezien ik met Ruby, Michelle, Miklós en Marijn (van de andere boot) de avond ervoor nog ff een biertje was gaan drinken en we half één pas terugwaren had ik geen zin acht uur al wakker te worden.
Om elf uur ging ik buiten maar eens kijken en toen het alweer strakblauw was met weinig wind was ik maar weer achter op het dek gaan liggen zonnen.
Na opnieuw met MP3 in slaap te zijn gevallen in de zon was ik alweer een beetje bruiner. Ik belde nog even voor de laatste keer met Kim.

Uiteindelijk was ik toch maar aan Engels begonnen, scheelt later weer en het doodt de tijd. Eindelijk kwam Oostende in zicht en om acht uur/half negen lagen we in de haven. Daarna ging ik met Miklós en me ouders uit eten. We waren aardig uitgehongerd en we gingen maar ergens zitten. Na een halfuur kregen we te horen dat ze door de voorraden heen zaten dus zochten we maar wat anders. Ondertussen kregen we echt wel honger en zochten we snel wat anders. De eettent daarna was erg mooi en stijlvol. De patat werd gewoon voor me opgeschept. En hier hadden ze nog wel genoeg voorraad. Er hingen ook twee prachtige schilderijen die ik van de eigenaar op de foto mocht zetten. Die zullen later op de site te zien zijn. De dag daarna bleven we liggen en hebben we door de stad gelopen en ’s avonds na vuurwerk in storm en regen zijn we maar weer een Belgisch pintje (biertje) gaan drinken.

Yorick
 

Maandag 18 juli
Na een nacht te zijn blijven liggen in Oostende (vanwege de behoefte aan verse dingen) begon de volgende dag met het nieuws dat Jurriaan 40 graden koorts had.
Later nam dit gelukkig snel weer af, maar schrikken doe je toch eventjes. Nico en Wilma gingen boodschappen doen en de jongens (op Jurriaan na) gingen iets zoeken
om te voetballen. Er was natuurlijk nergens een voetbalveld te vinden. Eenmaal terug op de boot maar even gegeten om daarna een duik te nemen in de haven, jammer genoeg zonder Jurriaan die steeds droomde over knakworstjes. Na het avondeten (Wilma had lekkere vis gemaakt) ging Yorick foto's maken van het schilderij in het restaurant van gisteren.
Ondertussen waren er alweer 3 buren bijgekomen, en met zijn vijven aan één steiger liggen is veel. Als Nico dan vraagt om een extra lijntje van het schip naar de wal te leggen doen de buren behoorlijk lastig, waarop Nico zoiets heeft van: zeg het gewoon als je er geen zin in hebt.
's Avonds zou er om 23:00 uur vuurwerk afgestoken worden (jaja en het is niet eens oud en nieuw) vanaf de boulevard. Nadat de jongens hadden gekaart (de zieke Jurriaan moet ook beziggehouden worden) vertrokken iedereen behalve Jurriaan naar de boulevard. Na 20 minuten prachtig vuurwerk en enorm veel regen en wind was het welletjes en gingen Miklós, Marijn en Yorick nog een pintje (Yorick heeft het sinds we in België zijn alleen nog maar over pintjes in plaats van biertjes) drinken. 0:00 uur was wel weer laat genoeg om ons bed op te zoeken.

Zondag 17 juli
Nadat zaterdagavond (na het schrijven van het stukje) verrassend genoeg Ruby en Michelle naar Scheveningen waren gekomen voor Miklós vertrok de Oceans 4 vanochtend om 08:00 uur uit de haven van Scheveningen om Nederland voorlopig te verlaten, en koers te zetten naar Belgische wateren. Een flinke tocht van 80 mijl. Er was weinig wind te bekennen en de zon was in overvloed aanwezig (vanaf het moment dat Miklós wakker werd, NK). Op de motor en met alleen het grootzeil gehesen arriveerden we om 20:30 uur in de haven van Oostende met de Thalassa waar Jurriaan al een paar dagen flinke koorts had en die nu een keer niet overgaf door het schommelen van het schip.
's Avonds waren we van plan om een hapje te gaan eten bij een klein restaurantje en drie man bestelden mosselen. Je wordt behoorlijk pissig als je enorme honger hebt en ze je na een half uur komen vertellen dat de mosselen op zijn. Als ze daarna verzoeken om wat anders te bestellen en daarbij eraan toevoegen dat de 'patatekes' ook op zijn is dat voor ons genoeg reden om een ander restaurant te gaan zoeken. Gelukkig was het tweede restaurant voortreffelijk en Yorick was gefascineerd door een schilderij wat aan de muur hing (kwam het door de dame die erop stond afgebeeld?). Het was ondertussen alweer half 11 (en dat is frustrerend als je de hele dag energie opgehoopt hebt) en Miklós en Yorick besloten een ijsje te gaan halen. De McDonalds bleek duur te zijn in vergelijking tot onze mac. 2 euro voor een mc flurry en waarop je ook nog 5 minuten moet wachten omdat ze niet goed snappen hoe het apparaat werkt is veel. Miklós en Yorick terug naar de boot om Marijn op te halen en nog even te gaan voetballen op een pleintje. Na wat gevoetbal was het toch wel tijd om een biertje te pakken op een terrasje, om daarna lekker te gaan slapen.

Vrijdag 15 juli was de dag van vertrek. Veel vrienden en vriendinnen van Miklós waren op de haven afwezig waar een nogal sombere stemming hing.
Yorick had ervoor gekozen om al eerder afscheid te nemen van zijn vrienden. De tijd tikt voorbij en het moment van vertrek naderde gestaag.
Wilma riep dat het tijd was om te vertrekken. Miklós nam afscheid van zijn vrienden wat duidelijk moeite kostte. Gelukkig beloofden velen
er volgend jaar augustus weer te staan bij terugkomst.

Arjen, een vriendje van Yorick was de hele tijd langs de Zaan te vinden om te zwaaien en foto's te maken.
Tot grote verbazing stonden er weer mensen te wachten bij de sluis in Zaandam, tot grote blijdschap van ons. Clenn die niet wist of hij het zou halen om op tijd bij de sluis te zijn kwam op het allerlaatste moment aanrennen om toch nog even te zwaaien.
Opa en oma Kuijper waren vanaf het vertrekpunt meegevaren tot de sluis bij Ijmuiden. Na afscheid te hebben genomen ging de Oceans 4 de sluis door om vlak erna de havenvan IJmuiden binnen te varen. Onze vrienden 'de Granada's' van de 'Thalassa' waren net aan het aanleggen in de haven. Zij zullen meevaren tot ergens in Frankrijk. Voor Miklós en Yorick ook leuk omdat Marijn (17) en Jurriaan (16) bij dit gezin horen. In IJmuiden zal op 16 juli afscheid worden genomen van een deel van de familie, waarna de oceans 4 het ruime sop kiest en koers zal zetten richting Scheveningen.

Terug naar logboek