Deel 2    La Coruña - Marokko

dinsdag 27 september & woensdag 28 september 2005
We stonden aan het eind van de middag op en besloten binnen een uur te vertrekken richting Marokko. Miklós en Yorick gingen douchen en op de boot werden de nodige voorbereidingen getroffen. We vertrokken om 11:30 met geen wind en zo motorden we een stuk. Uiteindelijk konden we nog wel wat zeilen. Al snel blijkt dat we echt een rotkoers hebben want we schommelen wat af. Wilma maakt eten en we eten met z'n allen buiten, tenminste dat was de bedoeling. Yorick stormt weer naar binnen en moet overgeven. De zeeziekte heeft het eerste slachtoffer geveld. Het eten smaakt goed (pasta) en hierna gaat Miklós wat slapen. Zo gaan we de nacht in en Nico en Wilma wisselen de wacht wat af. Later loopt Miklós met Wilma wacht en gaat Nico wat slapen. Nico loopt hierna weer wacht. Het wordt weer ochtend en Yorick ligt nog steeds uitgeteld in bed. We kunnen eindelijk echt zeilen en als het goed is gaan we 's nachts aankomen in Casablanca. Iedereen slaapt om de beurt overdag en 's avonds eten we dit keer wél met zijn vieren buiten. Het wordt donker en al 20 mijl voor de haven moeten we goed opletten omdat het erg druk om ons heen wordt. Alles gaat goed en we komen steeds dichter bij de haven. Vlak voordat we de haven binnenvaren denkt Wilma dat ze erg moe is maar er blijken écht dolfijnen mee te zwemmen. Het is weliswaar donker maar toch erg leuk. We waren al gewaarschuwd voor onverlichte vissersbootjes en die komen we dan ook tegen. Erg goed uitkijken dus. We lopen uiteindelijk de haven binnen en het stinkt er erg. De douane (of maritieme politie, of immigratiedienst, ze hebben hier van alles) vaart ons achterna en gebaart ons mee te komen. Wilma mag (althans, het is slimmer om niks te zeggen om hun eer niet aan te tasten) niks zeggen en dus moet Nico zich in het Frans redden. We blijven maar overschakelen van taal naar taal. Uiteindelijk liggen we tegen een smerig soort van laadplaats aan. De douane vertelt ons dat we hier kunnen liggen en dat wij ze morgen wel weer zullen zien. Heel vriendelijk overigens. Tegen de mannen van de laadplaats/platform schreeuwt hij iets op een toon die duidelijk maakt wie hier de baas is. Nico geeft de jongens uiteindelijk een pakje sigaretten zodat ze mee kunnen denken of wij morgen kunnen blijven liggen etc. Vlak hierna komt de volgende jandokus (uniform) langs en noteert de naam en de diepte van ons schip. Hij vraagt of we geen whisky aan boord hebben. Nico vraagt heel zorgvuldig of we 'het uniform' morgen nog zullen zien. Nee is het antwoord. Nico concludeert dus dat we ook niet veel aan hem zullen hebben en Nico biedt nog een fles wijn aan, maar dit is niet goed genoeg. Hij wil whisky. Donder toch op man. Nico geeft hem een paar sigaretten hij gaat weg. Iedereen ligt zo'n beetje in bed als de volgende mafkees aanklopt. Hij is van de immigratiedienst en wil wat dingen weten. Uiteindelijk vertrekt hij met onze paspoorten en papieren en komt morgen terug om 8:00 uur (10:00 uur Nederlandse tijd). Na twee schommelige dagen en lastige 'ambtenaren' is het tijd om te gaan slapen en we zien wel wat we morgen doen. Bonne nuite.

maandag 26 september 2005
We ontbeten weer in de hete zon en daalden de rivier weer af richting Santo Antonio om ons daar voor te bereiden op de tocht naar Marokko. We kwamen aan in de haven en de havenmeester (eigenlijk een knechtje van de havenmeester) stond al op de steiger. Hij deed een beetje onhandig maar uiteindelijk lagen we vast. We gingen de kant op om een wasserette te zoeken. We spraken iemand aan omdat bij de eerste wasserette je alleen kon stomen en dat wilden we niet. De al wat oudere man die we aanspraken was wel de laatste persoon van wie we verwachten dat hij ons in vloeiend Engels te woord zou staan. In Portugal lijken veel ouderen eerder Engels te spreken dan jongeren. We kwamen bij een Chinees winkeltje en we keken wat rond (in Portugal zijn er heel veel Chinese winkeltjes, ze verkopen helemaal geen Chinese spullen maar allemaal verschillende dingen, van gereedschap tot kopjes tot speelgoed). Nico kocht een gereedschapset voor geen geld en we kochten nog wat losse dingen. We vroegen waar er een wasserette was en de eigenares antwoordde dat er geen wasserette was. Een klant wist echter dat er wél een wasserette was hier vlakbij. Ze wassen daar alles voor je maar daar namen we allang genoegen mee. We vonden de wasserette en een vriendelijke vrouw zei dat we rond 19:00 uur de gewassen was weer op konden halen. Fantastisch dus. We aten en dronken wat en gingen daarna naar de supermarkt. Hier kochten we de laatste dingen voor ons vertrek naar Marokko. Pakken sap, broodbeleg, fruit en meer van dat soort dingen. Het duurde enorm lang voordat we voorbij de kassa waren (als u de gemiddelde Albert Heijn al erg vindt moet u nooit hier wat kopen) want als er vijftien mensen (niet overdreven) voor een kassa staan te wachten dringt het pas tot ze door dat er misschien nog een kassa open moet. Ach, we slaagden. Nico had inmiddels de tweede Telegraaf op de kop getikt (van zondag en maandag hebben we nu) en we liepen terug naar de boot. Onderweg kochten we nog een plantenspuit (hiermee kan je voor bepaalde dingen erg veel water besparen maar dat zult u later wel merken) en twee watertanks (van allebei 40 liter). We haalden een ijsje en daarna besloten Nico en Miklós op zoek te gaan naar een paravaan (trekt je lijn naar beneden met vissen) en Wilma en Yorick gingen naar de boot. Nico en Miklós kwamen in de eerste viswinkel waar de vrouw geen Engels sprak. We gingen met aardig wat spullen weg.. maar geen paravaan. Na nog een winkel kwamen we bij de laatste en toen we vroegen om een paravaan kwam hij met het Portugese woord voor paravaan:'vaseline liquido' (ofzoiets). Naar vloeibare vaseline zijn we vooralsnog niet op zoek. We gaven het op en gingen naar de boot. Nico en Wilma haalden de was op (was helemaal perfect gegaan) en Miklós deed de afwas en Nico en Yorick gingen de kant op terwijl Wilma kookte. Later aten we heel lekker dankzij Wilma en modderden we een beetje aan. We bereiden ons voor op de tocht van morgen. Yorick schreef zijn stukje maar vond het niet nodig zich aan de afspraken te houden. Hij werkte rustig zijn mp3 even bij tot woede van Miklós. Miklós gaat bij terugkomst een boek schrijven:'Op reis met een puber'. Vooral blijven lachen (kan hij al helemaal niet tegen). Tot de Cabo Verde zal dit ongeveer de laatste keer zijn dat ik dit zeg; Boa noite!

Het is overigens geen lange trip naar Marokko. Zo'n 200 mijl, korter dan de trip van Lezardieux naar La Coruña dus. We hebben besloten om meteen Casablanca aan te doen in Marokko. We hebben nog geen idee over de bereikbaarheid van mobiele telefoon en de internet mogelijkheden. We wachten af.

zondag 25 september 2005
We hadden besloten om vandaag de rivier de 'Guadiana' een stuk op te varen. Hiervoor moesten we eerst onder een brug door van rond de 20 meter. 's Ochtends praatten we nog even met andere Nederlanders die ook de rivier op zouden gaan. We vertrekken en het lukt om onder de brug door te komen. Volgens ons scheelt het niet veel maar het is bijna onmogelijk om te schatten of we gelijk hebben. Er zou nog drie meter ruimte tussen kunnen zitten maar ook een halve. Het was bij het ontbijt alweer bloedheet maar tijdens het varen is het lekker omdat er dan wat wind staat, helaas tegenwind. Het is iets minder mooi dan iedereen beweerde. Het is erg kaal en hier en daar een boompje. Af en toe staan er huisjes maar die lijken verlaten. We passeren veel ankerplaatsen waar relatief veel Duitsers en Engelsen liggen. Opmerkelijk omdat we wel Engelsen maar eigenlijk geen Duitsers nog hebben gezien deze reis op een paar na. Nico maakt onderweg nog een cocktail voor zichzelf, Wilma en Miklós. Yorick is boos omdat hij van Nico geen Bacardi Cola mag drinken. Hij mag wel een biertje maar daar heeft hij geen trek in. Nico en Wilma zijn het erover eens dat een baco een stap te ver is. Na vier uur varen en diverse ankerplaatsen gepasseerd te zijn komen we bij de laatst mogelijk ankerplaats. We willen echter graag nog wat tapas eten en dus willen we bij een steiger aan leggen. Yorick wil eigenlijk liever naar Portugal (voor de duidelijkheid, de linkeroever van de rivier is Portugal en de rechteroever is Spanje dus we varen op de grens zeg maar) maar Nico, Wilma en Miklós naar Spanje. We leggen naast een Spanjaard aan en we vragen of hij daar moeite mee heeft. Natuurlijk niet, alleen adviseert hij ons zo snel mogelijk de wal op te gaan zodat de havenmeester niet kan gaan zeuren. We vertrekken razendsnel en dwalen wat door het stadje. Erg veel terrasjes hebben ze niet en een restaurantje is ook zo één, twee, drie niet gevonden. Uiteindelijk vinden we een restaurantje en we moeten alleen even wachten. Nico is ondertussen alweer spoorloos, Nico is altijd spoorloos en komt toch altijd weer tevoorschijn, en komt ook weer later opeens opdagen. We wachten even en mogen dan op het terrasje eten. We bestellen uiteraard tapas (alleen Yorick wilde eigenlijk geen tapas) en de chorizo, gefrituurde kaas en salades bevallen zeer goed. Miklós wist dat Nico wel weer in de fout zou gaan en toen het eten werd gebracht zei Nico:'Obrigado'. Helemaal vergeten dat we inmiddels alweer in Spanje zaten. We overleggen over wat te doen. Yorick wil graag nog verder naar het Oosten dus richting Gibraltar en Miklós wil zo snel mogelijk naar Marokko om vooral niet het risico te lopen straks bij Gibraltar vast te zitten vanwege de harde wind (een Nederlander had ons al verteld dat hij daar een keer weken heeft gelegen omdat het te hard woei). Rond oktober waait het rond de Middellandse Zee enorm hard (windkracht 9). We hadden al ongeveer gepland om rond de 28e over te steken maar vooral Yorick wil erg graag nog naar Cadiz en zo. Dit is echter niet mogelijk, want we moeten eerst morgen nog vier uur terugvaren en de was doen, daarna is het nog een dag varen naar Cadiz en dan zouden we ook nog Sevilla willen bezoeken en dat kost dan ook weer een dag plus een dag om uit te rusten. We besluiten om óf dinsdagmiddag koers te zetten richting Casablanca óf woensdag. We zien het vanzelf. We leggen contact met Engelsen op het terras met een klein meisje 'Darcy'. Miklós en Yorick hadden net Wilma enorm gepest met de ondergeschikte rol van de vrouw in Marokko. Ze was eruit:'ik wil een dochter!'. We praatten wat met de Engelsen en Wilma ging op de foto met het meisje. Uiteindelijk gingen we weg en gaf het kleine meisje ons nog een snoepje. Wilma was vertederd. Het was alweer donker en de havenmeester laat zich vast niet meer zien. Het is hier een uur later dan in Portugal (Nederlandse tijd dus), raar idee dat het aan de andere kant van de rivier weer een uur vroeger is. We keken op de boot het tweede deel van 'Prachtige Paprika's' van Youp van 't Hek omdat Nico en Wilma dit nog niet hadden gezien. Hierna gingen Nico en Wilma slapen terwijl Yorick als eerst op de computer wilde om zijn dagverslag te schrijven. Dit duurt echter elke keer veel te lang en dus heb ik besloten om zelf als eerste te schrijven zodat ik dan ook meteen kan slapen. Yorick besloot dan morgen maar zijn stukje te schrijven. Morgen dalen we de rivier weer af naar en gaan weer naar dezelfde haven om daar te wassen (was gister en vandaag gesloten). We zullen snel naar Marokko vertrekken. Ik vind 'buenas noches' een stuk leuker klinken dan 'boa noite' en dus schreeuw ik voor deze ene avond weer:'Buenas noches!'

afbeeldingen:

links: Aan de andere kant van de rivier zien we Portugal terwijl Miklós deze foto vanuit Spanje maakt.

rechts: 'Tot hier stond het water van de rivier de Guadiana op 6 november 1997.' Door een 'foutje' in de communicatie tussen de Portugezen en de Spanjaarden (zetten beiden de dammen open of zoiets) stroomde de rivier over en steeg het water met meer dan 6 meter (als ik het goed heb). Dit bordje geeft aan tot hoe hoog het water kwam. Dit huisje ligt overigens niet meteen aan de oever maar nog een stuk hoger.

zaterdag 24 september 2005
We vertrokken vandaag met het gevoel dat we een hele mooie plek verlieten. We voeren zee op en er was weer bijna geen wind. De vislijn werd uitgegooid maar zonder succes en uiteindelijk konden we gelukkig toch nog een stukje zeilen. We kwamen aan bij de monding van de rivier de 'Guardiana' (als ik het goed heb) en dit is de tevens de grens tussen Spanje en Portugal. We wilden graag naar het Spaanse deel hadden we al besloten. We wisten niet zeker of er genoeg water stond om de rivier op te varen dus besloten we de boot te laten drijven zonder motor en zonder zeilen. Alsnog voeren we drie knopen. Na een tijdje probeerden we de zandbank over te gaan vlak voor de monding. De dieptemeter gaf 2,6 meter aan en er zou toch minstens bijna 4 meter moeten staan. We vertrouwden het niet en voeren weer achteruit. Na een stuk weg te zijn gevaren riepen we de haven op. Hij deelde ons mede dat we niet naar de Spaanse haven konden omdat die gesloten was wegens verbouwing. Nico vroeg informatie op over de monding en hoe we moesten varen. De haven kon ons niet helpen (en dit mag je toch wel van een haven verwachten). Toen Nico vroeg of we de river op konden varen, met de mededeling dat we twee meter staken, zei hij dat de haven diep genoeg was. Hij snapte het dus niet. Nico herhaalde het maar er werd geen antwoord meer gegeven. Later kregen we de haven alsnog te pakken maar hij zei:'You have to take the Portugese side'. Zover waren wij dus zelf ook wel. Uiteindelijk zagen we een tanker de rivier afvaren en kregen in de gaten hoe we moesten varen. We voeren dus ongeveer zoals de tanker had gevaren en dat bleek anders dan wij dachten en anders dan was aangegeven. Uiteindelijk zaten we op de rivier en draaiden even later de smalle haveningang in. Toch mooi om te zien hoe ze ons in een haast onmogelijke box willen hebben. Helemaal achteraan en bijna geen ruimte om te manoeuvreren en daarnaast past een boot van vier meter breed níet in een box van vier meter breed. Maar volgens hun moest het kunnen. Het lukte ook (vraag niet hoe) nog en we lagen eindelijk. Nico en Miklós gingen naar het havenkantoor en de persoon die ons te woord had gestaan via de marifoon sprak ons aan op de steiger. Hij excuseerde zich voor het feit dat hij niet meer informatie had kunnen gegeven. Toen we eenmaal lagen begrepen we dat hij met zijn aanwijzing 'take the Portugese side' bedoelde dat we langs de linkeroever van de rivier moesten varen. Wij hadden het opgevat als herhaling van het feit dat de Spaanse haven dicht was. De havenmeester was zeer vriendelijk en kopiërde gewoon de papieren van de vorige haven en dus geen overbodige papieren invullen. Scheelt weer 20 minuten. We gingen weer naar de boot en spraken een man uit Hoorn. Omdat 'de Thalassa', die ons aan het begin van de reis vergezelde, als thuishaven Hoorn heeft vroegen we in welke haven hij lag. Hij bleek 'de Thalassa' te kennen of althans, Rob. Hij had namelijk op de haven gewoond en had nu een huis in Portugal. We gingen verder naar de boot en besloten de kant op te gaan. We dronken eerst wat op een terrasje en Miklós en Yorick aten een tosti. We haalden een ijsje en Nico en Wilma zochten tevergeefs naar een draadloze internetverbinding om de site te uploaden. Uiteindelijk lukte dit en haalden Miklós en Yorick een krant. We besloten uit eten te gaan en we aten goed. Terug naar de boot en hier keken Miklós en Yorick 'Black Hawk Down' en gingen Nico en Wilma slapen. Morgen gaan we misschien een stukje verder de rivier op maar dan moeten we eerst onder een brug door die volgens een andere Nederlander die hier ligt 20 meter hoog is, volgens de havenmeester 24 meter hoog is en volgens het boek 22 meter hoog is. Wij steken 19,50 meter en een meter is dus wel vrij essentieel. We zullen zien wat de morgen ons brengt. Helaas niet in Spanje dus dan hou ik het maar bij 'Boa noite!'.

vrijdag 23 september 2005
Vandaag bleven we liggen en het was prachtig weer. We besloten het natuureilandje op te gaan en niet naar het stadje. We kwamen aan en legden de dinghy op het strand. We liepen het kleine dorpje door, wat overigens nog een enorme hoeveelheid restaurantjes telde, en hadden het gevoel alsof we door een woestijndorpje liepen. Het was erg droog en alle bewoners van de huisjes die buiten waren, waren zo'n beetje aan het barbequen. We liepen de hele straat door en liepen een houten steiger op die door het zeer droge land liep. Als het vloed is stroomt het water hier (misschien alleen met springtij) en zo blijven dus sommige planten nog leven. We kwamen uit op een strand wat bijna verlaten was en kwamen even later op het idee om schelpen te verzamelen omdat we enorm mooie schelpen zagen liggen. We raapten een heel zooitje en even later liepen we het land weer in over de steiger die opeens eindigde en we liepen dus door het zand. We kwamen bij een soort van 'wetlands' en Nico dacht ooievaars te zien. Wilma was hier niet zeker van en Yorick dacht dat het reigers waren. Nico sloop dichterbij en maakte foto's (nog steeds eigenlijk van veraf). Het was bijna drijfzand hier en Nico kreeg met moeite zichzelf weer los uit de blubber. We liepen verder en even later sloop Miklós nog dichterbij. Helaas joeg het hondje van een kokkelvisser de ooievaar weg. Toch speciaal om ooievaars in het wild te zien. Hier verdienen veel inwoners de kost door kokkels op te graven en te verkopen aan luxe restaurants die ze weer als maaltijd gebruiken. We liepen verder en Miklós en Yorick sneden een heel stuk af door (evenals de kokkelvissers) een stukje door het water te waden naar de overkant. Nico en Wilma besloten om om te lopen. Nico en Wilma kwamen een Engelsman tegen die al tien jaar hier lag met zijn boot. Je moet er maar zin in hebben. Ik vind twee dagen hier ook al genoeg, ook al is het erg mooi. Later vonden we elkaar weer en we dronken en aten wat op een terrasje waarnaar we nog wat dingen kochten bij de supermarkt (zo ziet het er trouwens helemaal niet uit en ze hebben ook geen kassa). We pakten de dinghy en voeren naar de boot waar Nico het onderwaterschip een beetje schoonmaakte en Miklós en Yorick gingen zwemmen. Wilma is niet zo'n waterfan en vond het allemaal wel best. Miklós en Yorick besloten naar het stadje te gaan met de dinghy en dat deden we nadat we een plaatselijke lekkernij genuttigd hadden (gekocht in de supermarkt, soort van Fries suikerbrood). Het was erg ondiep en we voeren dan ook voorzichtig terwijl anderen gewoon vol gas over de ondiepten scheurden. We kwamen aan en legden aan bij het plaatselijke visserhaventje. We kochten een krant en keken even op de kermis maar bleek niet zoveel te beleven te zijn. We haalden een ijsje en gingen terug naar de boot. We ruimden de rubberboot op en Miklós en Yorick gingen nog even zwemmen (Wilma had trouwens ook nog gezwommen vanmiddag! Een wonder!). Het werd alweer donker en we aten kaasfondue en nog een restje van gister. Inmiddels lezen we de krant en is het alweer echt helemaal donker en hebben we weer last van het geluid van (de kermis van) de kant. We hebben ons weer vermaakt vandaag!Boa noite!

donderdag 22 september 2005
We ontbeten buiten en het was lekker weer. Miklós tankte water terwijl Yorick computerde en Nico en Wilma buiten zaten. We voeren weg uit Albufeira maar eerst moest Miklós nog de toegangssleutel tot de haven inleveren en de borg ophalen. Wederom veel mensen die ons aangaapten en het begint af en toe wel erg irritant te worden. Het zou een motortochtje worden. Yorick dook weer zijn bed in (zoals altijd) en Nico, Wilma en Miklós lazen buiten een boek en genoten van de zon. Na een paar uur arriveerden we bij Ilha da Culatra en gingen voor anker tussen vele andere boten. Wilma opperde om de rubberboot op te blazen en naar de kant te gaan maar Nico en Miklós (Yorick zat vanzelfsprekend achter de computer) gingen er vanuit dat we morgen weg zouden gaan en dus is het dan nogal onnuttig om de hele rubberboot uit te pakken en klaar te maken (toch zeker een half uur werk en opruimen ook weer een half uur). Later zouden we misschien morgen ook nog blijven liggen en dus maakten Nico en Miklós de rubberboot klaar. Yorick zat nog steeds achter de computer en Wilma was met het eten bezig. Toen Nico en Miklós klaar waren voeren we een rondje, maakten wat foto's en gingen weer naar de boot om te eten. Wilma had heerlijk gekookt. Yorick zat nog steeds achter de computer. We aten en besloten maar niet naar de kant te gaan omdat er twee eilandjes tussen onze boot en de kant schijnen te liggen (we hebben ze niet gezien, maar goed). Yorick dook na het eten wederom op de computer en de rest zat buiten. Yorick vond het nodig om weer een cd op te zetten (we luisterden al de hele dag naar zijn muziek) en Miklós was het daar niet mee eens, helemaal omdat hij daarna ook nog buiten ging zitten na de cd opgezet te hebben. Morgen blijven we waarschijnlijk liggen als het weer dat toelaat. We horen vanaf hier de muziek van de wal, en de wal is 1,4 mijl weg (2,5 kilometer ongeveer). Zo merk je maar weer hoe ver geluid draagt over het water. Boa noite.

woensdag 21 september 2005
Vandaag wilden we voor 9:00 uur vertrekken omdat we anders waarschijnlijk liggeld (anderen hadden hier rond de 70 euro per nacht betaald) moesten betalen en weer een berg papier zouden moeten doorwerken. Miklós en Yorick werden wakker toen we keihard vastliepen in een lagune, waar vrienden van ons wel hadden kunnen liggen. We snapten er niet veel van want volgens de kaart voeren we goed en uiteindelijk besloten we 200 meter van het strand af de boot voor anker te gooien om later te besluiten naar Albufeira te vertrekken. We hebben inmiddels besloten dat we 28 september naar Marokko willen vertrekken en het liefst daarvoor nog een stukje Spanje willen zien, in de buurt van Sevilla zit je dan. Dan hebben we nog twee weken voor Marokko en dat lijkt ons genoeg. Het was prachtig weer en varend best te doen omdat je dan nog een beetje wind hebt. Nico maakte onderweg nog een fantastisch drankje, Caipirinha genaamd. Een soort van limoendrankje met een heel zoete smaak maar toch ook een beetje zuur. In de zon met een boek, muziek en een lekker drankje, wat wil je nog meer? We kwamen aan in Albufeira en Nico en Miklós gingen naar het havenkantoor. We verbaasden ons er wederom over hoe lang het wel niet kan duren. Stempeltje hier, stempeltje daar hupsakee en nog steeds niet klaar, zullen we maar zeggen. De vrouw wilde ons huisadres weten (god mag weten waarom) en probeerde ons nog een stekker aan te smeren maar die hadden we zelf aan boord (om de accu's op te laden heb je een kabel nodig met daaraan een stekker maar in sommige havens is het 'stopcontact' een maatje groter zodat je van de haven een stekker moet huren zodat zij weer geld binnen krijgen, ongeveer 10 euro per dag). We tankten nog even en legden daarna aan. Enorm kleurige huizen hier, wel leuk overigens. Er kwamen nog veel toeristische bootjes langs die naar walvissen en dolfijnen gaan kijken en dergelijke (voor een godsvermogen) en we moesten alle vier natuurlijk weer heel hard lachen van binnen. Veel toeristen zitten heel zelfverzekerd en stoer in dat bootje terwijl alle zeilers smalend naar de bootjes kijken van:'Zo er zijn er weer een paar flink genaaid.' We gingen de kant op en liepen naar het stadje en kwamen in no time een project tegen wat met EU geld gefinanciërd wordt. Later zouden Nico en Miklós hier nog de nodige vraagtekens bij hebben. Nico en Wilma waren hier al eerder geweest (twee maanden voor de geboorte van Miklós) en herkenden het één en ander met veel moeite. We dronken wat en het viel ons op dat je echt op je woorden moet letten omdat het aantal Nederlanders enorm is. Gelukkig herken je ze van grote afstand al (vraag me niet waarom maar dat voel je aan). Miklós en Yorick kochten allebei een zwembroek en daarna zochten we in het toeristische doolhof naar een Indiaas restaurant (we hadden reeds besloten dat we Indiaas wilden eten). We aten goed, niet zo goed als in Cascais, en hierna haalden we een ijsje en liepen wat door het stadje. Onderweg kwamen we nog een 'Bar Hollandês' tegen en later nog het café 'Bloopers' wat ook een Nederlandse disco was, reeds afgehuurd voor de avond. Ik vraag me elk moment weer af in welk land ik nou ben, je kan het zo goed thuisblijven als je hier rondloopt, maarja. We besloten een cocktail te gaan drinken (18 jaar geleden dronken Nico en Wilma hier cocktails, voor Wilma zonder alcohol, van de beste cocktailmaker van Portugal). Live muziek, live voetbal op tv en een cocktail. Kan het nog beter? De cocktails zijn wel erg duur uiteraard en zo betaal je 28 euro voor vier cocktails. Dat doe je dus ook maar één keer. We genoten en gingen hierna wandelend terug naar de boot. Nico en Miklós liepen weer langs het EU project en merkten op dat ze hier dus gewoon een ontzettend mooie boulevard aan het aanleggen zijn met palmbomen en al. Heel veel mensen leven hier in armoede en veel gebouwen staan op instorten en dan leg je maar een luxe boulevard aan!? In Lagos was een nieuwe bibliotheek gebouwd. Echt heel mooi en vast van binnen ook maar is dit nou waar wij ons geld in stoppen? Bij alle projecten schijnt uiterlijk boven functionaliteit te gaan. Op alle borden staan de bijdragen van de EU vermeld en je schrikt toch wel even als je ziet dat in een gebouw van 10 miljoen euro er 5 (!) miljoen door de EU wordt gefinancierd! Helemaal leuk als je in de krant dan ziet staan dat de Nederlandse EU bijdrage omhoog gaat (volgens mij loopt heel Nederland al een jaar te zaniken dat de EU bijdrage fors omlaag moeten omdat we meer uitgeven dan ontvangen!?). Erg confronterend als je ziet waar al dat geld blijft. We liepen verder naar de haven en Miklós en Yorick bekeken de douches op de haven en die bleken erg mooi en luxe te zijn (ik ben me er steeds vaker van bewust hoe mooi de douche thuis is, die altijd warm is en altijd schoon). We haalden onze douchespullen en toen we beiden buiten de boot stonden zei Miklós:'oh shit, handdoek.' Yorick bleek ook zijn handdoek vergeten te zijn (broertjes?). Nico en Wilma lagen alweer in bed en morgen vertrekken we hier weer. Boa noite!

dinsdag 20 september 2005
Om 6:00 uur stonden er alweer drie mensen naast hun bed. Zelfs in deze warme streken gaat het leven niet altijd over rozen. We vertrokken richting Lagos en dat zou een tocht van ongeveer 80 mijl worden. De zon kwam later pas op en daarvoor was het erg koud buiten. Miklós ging rond 7:30 naar bed omdat hij weinig had geslapen de laatste dagen. Even later ging Yorick naar de wc maar kwam nooit meer terug en dus stond Nico er in zijn eentje voor. We kregen zowaar weer een dolfijnenbezoek en wederom genoten we. De foto's zijn deze keer alleen een stuk minder mooi dan de eerste keer. We gooiden de vislijn uit maar later zou blijken dat we de paravaan waren verloren evenals het 'aas'. Toch niet goed bevestigd? We zullen maar is navragen hoe je zo'n ding vast maakt (we denken dat we het wel goed hadden gedaan maarja). Af en toe geen zuchtje wind en dan was het erg heet en later weer genoeg wind om zes knopen te varen. Yorick sliep weer een groot deel van de reis en Miklós werkte wat aan de website. Even later kregen we voor de tweede keer bezoek van dolfijnen en weer genoten we. Het blijft fascineren. Opeens was er een libelle aan boord wat opzich niet zo heel verwonderlijk is maar later bleken er steeds meer te komen. Eerst is het wel leuk maar libellen kunnen gemeen bijten en het waren er op een gegeven moment wel heel erg veel zodat je echt moest oppassen hoe je bewoog. Normaal gesproken zie je libellen niet zo heel vaak. We passeerden onderweg nog het meest zuidwestelijke puntje van Europa (São Vincento) en dat vierden we door buiten lekker in de zon te genieten. We arriveerden om 19:00 uur in Lagos en we hadden onderweg al gegeten. Het havenkantoor was al gesloten en we gingen het stadje in. Wat een vakantiekolonie. Bij elke winkel alles in vier talen en overal hadden ze boekjes over de 'Portugese keuken', jahwel, zelfs in het Nederlands! Het toppunt volgde later toen we een soort van snackbar tegenkwamen die 'Go Dutch!' heette. Miklós zag tot zijn grote verbazing een poster hangen met een kaassouflé erop met de tekst eronder:'voor de echte fijnproever!' Verder stond er nog een bordje met 'blikjes' en degene die bakte had een knaloranje schort voor. Wat een drama, hiervoor ga je dus niet naar Portugal want je kan net zo goed thuisblijven. Ze hadden zelfs het Algemeen Dagblad hier, naast de Telegraaf. Overal om je heen hoorde je Engels en zelfs de straatmuzikanten zongen Engels. Hier en daar wat Nederlands en ook veel Duits. Opzich wel een leuk stadje als je het toerisme even wegdenkt (hoewel dat eigenlijk onmogelijk is). We haalden een ijsje en later ploften we neer op een terrasje. We bestelden drie bier, en een jus d'orange voor Yorick. Dat dit dan weer drie halve liters bier moesten zijn hadden we kunnen bedenken in dit toeristische oord. We hadden niet echt dorst en dan is een halve liter gewoon veel. Een zwerver liep zingend langs:'Always walk on the bride side of life!' (hij bedoelt waarschijnlijk 'look' in plaats van 'walk' maar goed). Toen de eigenaar hem wegstuurde schreeuwde hij nog:'Life is just a piece of..' waarnaar veel Engelsen tegelijk met hem schreeuwden:'Oops'. Veel gelach op het terras en de eigenaar wist ook niet meer zo goed wat hij moest zeggen. Miklós en Yorick gingen naar een internetcafé (2,50 voor 40 minuten, relatief duur maar we hebben het ook gezien, in Cascais, voor 1 euro per 10 minuten) en daarna naar de boot. Onderweg kwamen we elkaar weer tegen en liepen met z'n vieren naar de boot. Morgen vertrekken we hier weer want dit is echt drie keer niks. Nico en Wilma slapen al en Yorick leest de krant. Ik ga ook nog even de krant lezen om daarna maar is te gaan slapen, en ik hoop wel langer dan de afgelopen twee dagen, boa noite!

afbeeldingen:

linksboven: Libelle op ons roer

linksonder: Het meest zuidwestelijke puntje van Europa

rechts: Ook hier weer zijn er veel bedelaars

maandag 19 september 2005
Om 7:15 uur voeren Nico en Miklós de boot weg uit Lissabon terwijl Wilma en Yorick (zij wel!) nog lekker in bed lagen. De boot had er zin in leek het wel want we stormden met opkomende zon met 10 knopen de Taag af! Met een top van 10,9 knoop. Het was niet echt zeilweer en dus moesten we het eerste stuk motoren. Uiteindelijk zetten we de zeilen op en voeren we rustig aan richting Sines. We besloten de vislijn maar is uit te gooien met de paravaan eraan. Deze paravaan hadden we gekregen van de Jan Steen. Dit ding zorgt ervoor dat je lijn naar beneden getrokken wordt. Het kostte ons meer dan een half uur om uit te vinden hoe zo'n paravaan eigenlijk vast moest, en toen hoopten we nog maar dat hij bleef zitten. Erg lastig dus. Wilma was inmiddels wakker (zal maar niet zeggen hoe laat) en even later ging Miklós even slapen. Miklós werd wakker gemaakt rond half 3 en Nico zei dat hij een vis aan de lijn had. Met Nico weet je nooit of hij het serieus meent of dat hij je weer in de maling neemt. Yorick kwam inmiddels ook maar is zijn bed uit (zwaar leven heeft die jongen!). Nico bleek zowaar een makreel binnen te hebben gehaald tot onze verrassing. We hadden heel veel advies gekregen over aas (kunstvisjes en dergelijke) maar we hadden besloten om gewoon een blinkertje van Miklós te proberen wat dus wonderwel effectief was. Zo was de eerste vis van onze reis een feit en dat is wel een lekker gevoel. Nico maakte de makreel schoon zodat Wilma 's avonds haar viskookkunsten kon vertonen. Yorick dook meteen weer zijn bed in (hoe kan het ook anders) en we visten rustig verder. Met redelijke snelheid naderden we Sines en wonnen de race van de twee boten die zelfs nog eerder dan wij vertrokken waren uit Lissabon (het is net autorijden, je doet eigenlijk geen wedstrijd maar wil wel sneller zijn dan de buurman). We werden opgevangen door twee havenmedewerkers en zij waren echt zeer vriendelijk. De touwtjes lagen amper vast of de douane stond alweer bij de boot om alle gegevens te noteren. Dit duurde een kwartier en we besloten het stadje even te verkennen. Er liggen hier verschillende andere (ons bekende) Nederlandse boten die ook op weg zijn naar het zuiden. We spraken Marijke van de Sepia nog even en liepen daarna naar het havenkantoor. We hadden natuurlijk ook hier alle bootpapieren en paspoorten nodig om te kunnen betalen en liggen. We verbaasden ons weer over het aantal mensen dat zich met je bezig houdt. De mensen die je ligplaats aanwijzen, de douane, de militaire politie moest ook nog de papieren zien en dergelijke en daarna ook nog de havenmeester. Wederom bureaucratie ten top! In het stadje kochten we wat dingen en we dronken wat op een terrasje (Wilma en Yorick zochten een Nederlandse krant maar Nico en Miklós hadden allang begrepen dat je die hier niet zou vinden en installeerden zich alvast op het terrasje). We hadden al besloten om morgen meteen verder te gaan naar Lagos en dus verdiepten we ons ook niet in de mogelijkheden hier. Op de boot maakte Wilma de makreel klaar en verving Nico het waterfilter; 'Wilma, je pannenkastje is meteen weer schoon!Wel op iets andere manier dan normaal!' De deksels van het filter zat er niet goed op en het hele kastje was nat. Wilma maakte een hele lekkere maaltijd en we bewaren natuurlijk de staart van de makreel (die hoor je aan bv. een stag vast te maken want dat brengt geluk). We belden nog even met Peter en Cora over de computer en hierna ging Yorick op de computer. Nico en Wilma gingen slapen en daarna ging Miklós nog even. Morgen dus naar Lagos waarbij we het meest zuidwestelijke puntje van Europa passeren naar het schijnt. Een tochtje van zo'n 80 mijl, en dus om 6:00 uur gaat de wekker weer, in de vorm van Nico. Boa noite!

afbeeldingen:

links: Toch nog even tijd om achterom te kijken en de zonsopkomst te fotograferen, terwijl we de Taag afstormen.

rechts: de eerste vis, een makreel (werd overigens meteen uit zijn lijden verlost).

zondag 18 september 2005
We hadden gisternacht, vanochtend, besloten dat we zouden blijven liggen omdat er weer geen gunstige weersvoorspelling was. We ontbeten om 14:30 (!) en Miklós geloofde het bijna niet toen Wilma zei dat het al 15:00 uur was. De halve dag was dus al om. Jan en Nico vermaakten zich aan boord van de Suwarrow Blues en Wietske en Wilma zaten hier eerst een de koffie en later aan het bier. Nico en Jan schaarden zich ook bij dit gezelschap en al pratend gingen we de avond in. We overlegde met z'n allen wat we vanavond zouden gaan eten. Er werd uiteindelijk besloten om weer bij de Chinees te gaan eten (ik ben geloof ik nog nooit zo vaak uit eten geweest in een week en ook nog nooit zo vaak in twee maanden als de afgelopen twee overigens). Zegt toch wel iets over de kwaliteit van een restaurant als je daar voor de derde keer in drie avonden gaat eten. We hadden weer dezelfde serveerster en wederom erg gelachen. Jan kon het niet laten om haar weer even op de kast te jagen. Ze vroeg wat we als voorgerecht wilden en Jan antwoordde doodleuk dat hij achttien loempia's wilde (zie verhaal van 16 september) en nu zei ze:'ok, ok' dus wij dachten dat ze geleerd had. Opeens leek het alsof ze zich te pletter schrok en in komische paniek zei ze:'no no no it's very, it's very! Ze bedoelde dus weer dat dat teveel was maar je kon ondertussen negen mensen zo ongeveer van de vloer vegen van het lachen. Ze vroeg daarna aan Coen wat hij wilde drinken en Nico zei tegen haar:'His name is Coen'. Toen zei zij:'Me Ling'. Nico keek haar verbluft aan van 'wat bedoel je in godsnaam', ze bedoelde dat zij Ling heette en na nog een paar keer 'Coen' gezegd te hebben verdween ze. Wat een lol. Het lijkt overigens wel zo alsof Nederland het enige land is waar het gebruikelijk is om eerst drinken te bestellen en daarna pas eten. Hier vragen ze óf helemaal niet of je wat wilt drinken maar moet je het zelf vragen óf ze vragen het als je je eten bestelt. We aten wederom geweldig en dit keer zei Ling toen we weggingen:'Bye bye, see you next time!' Helaas zal er deze reis geen volgende keer komen want we vertrekken morgen naar Sines. We moeten over een maand al op de Canarische Eilanden zijn en willen ook nog Marokko bezoeken. Op de boot borrelden Nico, Jan, Wietske en Wilma er voor voorlopig laatste keer stevig op los en de rest keek 'Dirty Dancing' op de Oceans 4. De film was afgelopen en Wietske haalde Esther, Anne Linde en Coen op omdat het toch echt bedtijd was (inmiddels alweer 1:30 uur). Iedereen kan het erg goed met elkaar vinden en we vinden het allen jammer dat we elkaar ongeveer een maand niet zullen zien. Op de Canarische Eilanden zullen we elkaar waarschijnlijk weer treffen (zij gaan niet via Marokko naar de Canarische eilanden maar via Madeira) en sowieso op de Cabo Verde (Kaap Verdische eilanden) omdat ook zij rond eind november de oversteek zullen gaan maken richting de Carieb. We zullen zien maar wij vertrekken in ieder geval morgen rond 08:00 uur uit Lissabon. Wij hebben allevier hele andere en verschillende ervaringen wat Lissabon betreft maar ik denk dat we (mede dankzij de Suwarrow Blues de laatste dagen) ons allemaal vermaakt hebben! Boa noite!

afbeeldingen:

links: Wilma, Wietske, Jan en Nico

rechts: Coen verdiept zich in de Portugees/Engelse menukaart (maar spreekt geen Engels en ook geen Portugees trouwens)

zaterdag 17 september 2005
Vandaag bleven we liggen vanwege de voorspelde wind. Even later stond Edward bij onze boot van de Gipsy lady. Jan kwam er ook bij en het was erg gezellig. Miklós zette koffie en Jan ging even later terug naar de boot. Edward dronk nog een kopje koffie met ons. Na veel informatie gewisseld te hebben en het erg gezellig gehad te hebben ging Edward ook weg. Yorick ging even op de computer maar werd verdreven door Miklós die wat aan de site werkte en er onder andere een kaartje van Portugal op zette (beter laat dan nooit). Nico en Wilma namen de computer mee het stadje in om de site te uploaden. Miklós en Yorick praatten wat met Jan en gingen daarna douchen. Hierna pakten we de bus naar het stadje om een krant te halen. Ze blijken hier óf een Telegraaf óf een Volkskrant te hebben maar niet beiden. We haalden een Telegraaf en gingen terug naar de boot. Nico en Wilma kwamen aan boord en borrelden bij de Suwarrow Blues. Ze hadden besloten om vanavond naar een ander fadocafé te gaan (dit café was genoemd in National Geographic in een reportage over Lissabon). De kinderen mochten zelf weten wat ze aten en besloten naar de Chinees te gaan (Coen werd beloofd dat hij patat mocht eten en later nog soep zou krijgen op de boot). We aten weer goed maar het viel wel erg op dat de bediening erg vaak langsliep. Blijkbaar vertrouwden ze niet dat er zulk jonge mensen aan een tafel zaten. Ze probeerden nog de rekening wat op te schroeven wat helaas mislukte. We liepen terug naar de boot en toen we de haven betraden begon havenhond 'Roger' weer is naar iedereen te blaffen. Coen en Anne Linde voelden zich niet zo op hun gemak. We liepen de 'brug' af naar de steiger en opeens rende Coen de steiger over richting de boot. Miklós riep drie keer dat hij terug moest komen maar hij reageerde niet. Miklós was een beetje ongerust (hij is toch pas 7 jaar) maar hij rent altijd. Miklós zei nog dat hij er niet aan moest denken dat Coen in het water zou vallen. Zijn zussen zeiden beiden dat Coen echt niet in het water zou vallen (zover was de boot ook niet) en dat hij kon zwemmen. We liepen verder en opeens zei Miklós:'stil is!' We hoorden iemand 'help!' schreeuwen en vier mensen begonnen tegelijk de steigers over te sprinten. Miklós en Esther arriveerden als eersten en zagen Coen in het donkere water liggen. Esther greep Coen als eerste maar kreeg hem de kant niet op. Miklós duwde Esther weg en greep Coen vast bij zijn armen en zette hem op de steiger. Coen greep meteen Esther vast en begon te huilen. Miklós opende de boot en tilde Coen de boot op om hem naar binnen te loodsen en hem aan te manen droge kleren aan te trekken. Hij was erg wit maar kon nu wel vertellen wat er gebeurd was. Coen bleek in de veronderstelling te zijn geraakt dat het hondje 'Roger' achter hem aan rende over de steiger (ik snap wel dat dat voor zo'n klein jongentje eng is). Hierop begon hij te rennen en in zijn bangheid had hij het harde roepen van Miklós niet gehoord (Yorick beaamde dat de hele haven het gehoord moest hebben). Hij kwam bij de boot aan en ging op de rand van de boot staan. Toen hij erachter kwam dat er eigenlijk helemaal geen hond achter hem aanzat wilde hij terugstappen op de steiger maar de boot was iets verder afgedreven en Coen is een klein mannetje en dus was hij misgestapt en in het donkere water gevallen. Hij ging kopje onder maar vergat gelukkig niet te zwemmen (wat vaak gebeurd met mensen die te water raken). Coen kwamen even later weer bij zinnen en kon gelukkig weer lachen. Miklós en Yorick merkten nog op:'je had je soep ook wel gekregen als je niet in het water was gesprongen hoor!' We besloten om maar even Harry Potter te gaan kijken en rond 1:30 uur waren we klaar. De Suwarrow Blues kinderen wilden niet naar bed totdat papa en mama er waren. Toen Miklós opmerkte dat dit nog wel is twee uur zou kunnen duren maakte dat ze niet uit. Ze waren allemaal totaal niet moe. *pok* en daar lag Coen op de bank te slapen. De andere twee bleven we mee praten en rond 4:15 (bij dit soort tijden hoor ik altijd een stem:'Je gaat er toch geen gewoonte van maken om zo laat thuis te komen he!') kwamen de vier ouders weer aan boord. Miklós en Yorick meteen naar Jan en Wietske (meteen gezegd dat Coen lag te slapen om paniek te voorkomen) en Miklós vertelde wat er was gebeurd. Aan de reacties te zien waren ze ons erg dankbaar en ze vonden dat we goed gehandeld hadden. Zelf heb ik nooit het gevoel gehad de controle te zijn kwijtgeraakt. Achteraf moest ik de beelden dat we hem misschien niet hadden gehoord en andere doemscenario's van me afzetten. Coen leeft en is helemaal in orde evenals wij, dus een beter afloop is voor mij niet denkbaar. Het enige wat ik wel erg pijnlijk vond was dat Coen erg hard schreeuwde (binnen een straal van 40 meter was het zeker weten goed te horen) en Anne Linde ook toen ze Coen zag (Yorick ving haar meteen op), liggend in het water. Bij vele boten brandde licht maar er was dan ook werkelijk geen één persoon die kwam kijken of er iets aan de hand was! En gezien het aantal brandende lichten en binnen welke straal is het onmogelijk dat geen van allen het gehoord heeft (iedereen weet wat 'help' betekent). Ach, morgen blijven we liggen vanwege het weer (wederom veel wind voorspeld) en we zijn allemaal helemaal in orde. Dat is het enige wat telt. Boa noite!

vrijdag 16 september 2005
Vandaag bleven we liggen hadden we gisternacht (of ochtend) al besloten. Nico en Wilma waren rond 3:30 (ja 4:30 Nederlandse tijd ja!) eindelijk aan boord en zo kon iedereen rustig gaan slapen (Miklós lag in bed maar was wakker gebleven en Yorick zat achter de computer). Vanochtend stonden we op en ontbeten buiten, wederom erg warm. Na het ontbijt dronken we koffie en maakte Nico de boot schoon. Wilma ruimde haar kooi op en Miklós las een boek over Johan Cruijff terwijl Yorick op de computer zat. Nico en Wilma wilden graag boodschappen doen en Yorick besloot mee te gaan omdat hij toch van de computer af moest. Miklós bleef dus alleen achter en had even de tijd om de site van de Jan Steen te lezen in alle rust. Nico, Wilma en Yorick kwamen na een paar uur weer terug met wederom enorm veel boodschappen. Ik dacht dat we al veel wijn aan boord hadden (hebben we ook) maar nu bleken er nog twaalf flessen bij te moeten! Miklós en Yorick hadden zich al verbaasd over het feit dat er onder de oven zich een luik bevond (we vroegen ons al af waar alle flessen wijn altijd bleven of anders gezegd, ons vermoeden was dat de flessen heel ergens anders bleven) waar alle wijn dus wordt opgeslagen. Zo goed dat zelfs de douane er niet zou zoeken heb ik het idee (gelukkig zijn wij heel netjes). Het bleek enorme moeite te kosten om alle boodschappen op te ruimen omdat dit de tweede lading boodschappen was in twee dagen, wederom een enorme hoeveelheid. Nico en Wilma hadden sigaretten gekocht en Nico had al opgemerkt dat dit 'tegen zijn principes was' maar deze zijn bestemd voor Marokko om weg te geven. Voor veel diensten wordt naast geld ook nog iets in natura gevraagd en anderzijds is het zo dat natura je helpen om sneller formaliteiten af te wikkelen (dit wordt daar overigens heel normaal geacht en niet gezien als omkoping, populistische kranten in Nederland zouden je goud geld betalen als jij met zo'n verhaal in Nederland op de proppen zou komen) en dit kan je uren schelen. Het kostte wat moeite maar alles is opgeruimd (over het probleem dat morgen bij het openen van de koelkast alles eruit dondert denken we nog maar even niet na) en we gingen uit eten met de Suwarrow Blues om, wederom, afscheid te nemen. Toen we verzamelden zei Jan al dat we morgen zouden blijven liggen want er wordt windkracht 8 voorspeld. Nog een dag Lissabon dus waarschijnlijk, maar toch uit eten. We hadden al afgesproken om bij de Chinees te gaan eten aldus geschiedde. We kwamen binnen en de serveerster begroette ons met 'good night' wat wij over het algemeen associëren met een afscheidsgroet. We hadden het al niet meer maar dat was pas het begin. Nadat we de kaart aandachtig hadden bekeken kwam dezelfde serveerster de bestelling opnemen. Ze trok zich er niks van aan dat we meteen een hoofdgerecht wilden bestellen en dus moesten en zouden we een voorgerecht bestellen. We wilden loempia's en we vroegen hoe groot die waren. Ze gaf ongeveer een decimeter aan met haar vingers en dus besloten we dat we er dan achttien zouden bestellen (twee per persoon). Serveerster:'No no no! It's very!' (zwaar geschokt) huh? very wat? Jan legde uit dat we er twee per persoon wilden maar dat was 'very'. We begrepen dat ze bedoelde dat het teveel was. Jan (geloof mij, die bezit een enorme dosis humor) zei vervolgens dat hij er dan maar negen wilde hebben, daarbij tien vingers opstekend. De serveerster snapte er niks meer van. Vervolgens bestelde Jan een groot biertje en het kostte hem dan ook vijf minuten om duidelijk te maken dat hij een 'groot biertje' wou. Wilma wou echter een normaal biertje en na veel moeite zei Jan dat ze een 'female beer' wou. Dit begreep ze (terwijl het helemaal geen vaste term of iets dergelijks is) blijkbaar maar wij hadden het vermoeden dat ze maar wat gokte. Achteraf concludeerden we dat ze beter had kunnen doen alsof ze géén Engels sprak en alleen Portugees want dat was waarschijnlijk makkelijker geweest (nu praat je tegen zo iemand met Engelse volzinnen terwijl je anders met handgebaren dingen veel makkelijker duidelijk maakt, simpelweg omdat je anders niet kan communiceren). Een Portugese Chinees die Engels probeert te praten, wat hebben wij gelachen. Toen ze het eten opdiende zei Nico:'oehh lekkel lekkel' en toen hadden velen het niet meer. Yorick en Coen hadden alletwee als toetje een Magnum besteld waarbij in de verpakking weer twee apart verpakte kleine Magnums zitten. Ze gaf echter alleen Coen de Magnum en was Yorick vergeten. Miklós merkte op dat Yorick nog de Magnum bestelling moest krijgen (voor de duidelijkheid, het heet gewoon een Magnum, maar de verpakking bevat twee kleinere Magnums). Hierbij pakte ze één van de kleine Magnums van Coen's bord en legde die bij Yorick neer en keek ons aan van 'probleem opgelost'! Want alletwee hadden nu een Magnum toch!? Miklós kon bijna van de grond geveegd worden want die had het niet meer. We aten voortreffelijk en deze Chinees zou een voorbeeld moeten zijn voor de velen in Nederland. Zelden zo goed Chinees gegeten. Toen de rekening kwam verbaasden we ons andermaal. We betaalden 110 euro voor negen personen! Dat is pakweg 12 euro per persoon, inclusief drinken tijdens het eten, voorgerecht, hoofdgerecht, toetje en voor vijf personen koffie na het toetje. Het drinken bestond tenslotte ook nog is onder andere uit zeven halve liters bier. Het restaurant was daarnaast ook nog enorm goed verzorgd en erg mooi. Misschien overdrijf ik maar ik ben eigenlijk nog steeds verbaasd. De kinderen van Jan en Wietske gingen naar bed en de rest borrelde nog wat na. Het was erg gezellig maar we sneden ook serieuze onderwerpen aan. Elk gesprek blijkt terrorisme toch vaak weer terug te komen. Toch realiseer ik me dat wij hier ook gewoon bijna elke dag in de metro van Lissabon stappen (lees: hoofdstad van Portugal). Maar zo hoort het; 'leef je leven.' Boa noite!

afbeelding:

Jan, Wilma, Wietske en stukje van Nico

donderdag 15 september 2005
Vandaag dus twee maanden onderweg en we ontbeten buiten wat achteraf veel te heet bleek te zijn. Miklós liep naar buiten en viel bijna weer achterover omdat het zwart voor zijn ogen werd door het opeens felle zonlicht. Miklós zette koffie en Nico en Wilma zaten buiten terwijl Yorick zich een beetje verveelde en Nico hielp. Nico en Wilma gingen het pakketje voor de rubberboot ophalen (pennetje van de roeispaan was afgebroken) wat eindelijk en gelukkig arriveerde (niet dat we er echt op zaten te wachten maar zolang het niet binnenkomt zit je no matter what vast in Lissabon). Nico, Wilma en Yorick gingen de stad in om de site te uploaden en dergelijke en gewoon wat te doen te hebben. Miklós bleef alleen op de boot achter die wat las en later maar wat wiskunde sommen maakte om zijn staatsexamen in augustus te halen. Het was onmogelijk om een krant te bemachtigen bleek in het stadje. Ajax had gelijk gespeeld wisten we en Sneijder maakte de 1-1 met een vlammend schot in de laatste minuut of zo. Koeman hadden we op de vele schermen in de stad al gezien maar dit keer helaas niet in verband met Ajax. Jan en Wietske kwamen borrelen en het was alweer aardig laat. Nico en Jan hadden de hele middag van alles en nog wat gerepareerd en dergelijke. Nico keek de olie van de motor even na want dat was nog niet gebeurd. Wilma kookte pasta met tomatensaus en we aten met op onze boot met zowel de Suwarrow Blues als de Oceans 4. Dat gaat net met z'n allen buiten. Helaas begint het dan opeens keihard te regenen en moet je met z'n allen naar binnen (en als je net geïnstalleerd bent is het uiteraard weer droog buiten). Het was krap maar het kon. We praten wat terwijl Yorick met de kleintjes naar de boot ging. De rest dronk koffie. Jan, Wietske, Nico en Wilma hadden al afgesproken om vanavond naar het fado-café te gaan. Esther (11) zou met Miklós en Yorick film gaan kijken en de andere twee zouden denken dat Esther gewoon sliep en zij sliepen dus ook waarna Esther naar onze boot kwam. Die is er nu en dus gaan we 'The talented Mr. Ripley' kijken. Is ook wel eens lekker om gewoon even een film te kijken. Ik denk dat de ouders zich voortreffelijk vermaken.. dat ga ik nu dus ook doen.

Inmiddels hebben we de film gekeken (en die duurt ruim twee uur) en nog steeds zijn 'de vier' niet op de boot. Het is hier inmiddels 2:00 uur, 3:00 uur Nederlandse tijd. Ik zal ze maar niet bekritiseren als ze straks hier op de boot aankomen, want helaas moet ik toegeven dat ik vaak later thuis ben dan zij, weliswaar thuis. Yorick en Esther vonden de film wat minder omdat het niet echt makkelijk is (erg complex ook niet, maar goed). Zelf vind ik het een geniale film, anders dan anders. Wij wachten af tot 'De Ouders Van Tegenwoordig' de boot weer betreden. Inderdaad, laten we maar is ophouden over 'De Jeugd Van Tegenwoordig' (nee, niet watskeburt).. Boa noite!

afbeelding:

een voorstelling in het fado-café

woensdag 14 september 2005
Morgen alweer twee maanden onderweg. Aan de ene kant het gevoel dat de tijd vliegt en aan de andere kant al zoveel meegemaakt en zoveel gezien en gedaan dat het lijkt alsof we al veel langer weg zijn. La Coruña lijkt alweer maanden geleden terwijl we daar een maand geleden nog waren. Op de site van de Jan Steen (sorry, ik weet dit adres niet uit mijn hoofd) wordt al opgemerkt dat je veel meer sociale contacten hebt dan thuis. Daar moet ik ze groot gelijk in geven want bijna elke dag leer je weer nieuwe mensen kennen. Vooral Nico legt erg makkelijk contact met mensen. Dat we ook nu weer uitkijken naar het weerzien van de Suwarrow Blues is een goed teken. Ik denk dat deze sociale contacten vooral ontstaan omdat je thuis deze altijd bij de hand hebt. Via de telefoon of het altijd bij de hand hebbende internet of op de sportclub en ga zo maar door. Je raakt wel bewust van het feit dat deze dagelijkse vanzelfsprekendheden nu heel anders liggen. Ik bedacht me laatst nog dat we ons hier af en toe ook gewoon de pleuris vervelen. Toen iemand mij daarnaar vroeg kwam ik toch tot de volgende conclusie:'Ik verveel me hier niet meer dan thuis.' Het enige verschil is dat je thuis het internet opduikt en altijd wel iets te doen hebt. Nico en Wilma gingen de stad in om boodschappen te doen en een beetje rond te kijken en Miklós en Yorick bleven op de boot. Eerst bekeek Yorick de sites van de andere boten en toen Miklós. Yorick zag de Suwarrow Blues binnenvaren en we hielpen ze aanleggen. Na even stevig bijgepraat te hebben ging Yorick bij hen aan buurt wat drinken en Miklós naar de boot. We hadden alles al gezien in Lissabon vonden we en gister was toch een vermoeiende dag geweest dus vandaag deden we het maar even wat rustiger aan. Miklós bekeek de sites om zich een beetje te oriënteren en ook om te vergelijken wat de anderen nou van het stuk 'tot nu toe' vonden. Nico en Wilma kwamen terug met een berg boodschappen we ruimden die dan ook met zijn allen op. Neem in uw hoofd 'heel veel boodschappen' vermenigvuldig dit en dan zit u in de buurt van de hoeveelheid boodschappen. Jan en Wietske kwamen borrelen en dat duurde een tijd. Wietske, Wilma, Miklós en Yorick hadden het nog over het grote verschil tussen alle zeilers. De één heeft geen cent te makken en de ander heeft bakken met geld. Ik denk dat je rijk bent als je zo'n onderneming realiseert en in tegenstelling tot geld kan niemand je welke ervaring dan ook nog afpakken. De kinderen van Jan en Wietske kregen honger en we gingen uiteten bij een pizzeria. We aten goed en praten veel. Morgen willen de ouders naar het fado-café. Dan wens ik ze ook meteen heel veel plezier, ons niet gezien. We hopen dat het morgen wat minder heet is. Jan merkte ook al op dat hij nu het gevoel had dat we echt een klimaatgrens over waren. Het is zo verschrikkelijk heet dat alleen níét bewegen geen zweetdruppeltjes veroorzaakt. Geen idee wat we morgen gaan doen, we willen naar het zuiden!

Boa noite..!

afbeeldingen:

links: Nico in een café

rechts: Wietske, Anne Linde en Wilma

dinsdag 13 september 2005
We ontbeten laat en zoals verwacht wisten Miklós en Yorick vandaag niet wat te doen. Het eeuwige gedool door de straatjes komt ook je neus uit inmiddels. Miklós keek even op de site van de 'Candide' (van Coos, collega van Nico, Martine en Tico) en zag dat er een dierentuin was. Beiden waren we al jaren niet meer in een dierentuin geweest (Yorick is bang dat we hem bij de apen achterlaten) en dus besloten we naar de dierentuin te gaan. We pakte met zijn 2en de bus en betaalden 2,40 euro. Dat een dagpas waarmee je onbeperkt de hele dag kan reizen, met zowel bus, metro, trein en tram drie euro kost is wel raar. Overigens zijn deze prijzen niks vergeleken met de woekerprijzen van de NS en consorten. De metro kwam precies uit bij de dierentuin en we betaalden twaalf euro p.p. Alles in het park was verder inbegrepen bij de toegangsprijs. We betalen dus nu niet vier euro voor een kaartje en er nog 20 in het park voor andere 'speciale' dingen voor de verandering. De dolfijnen/zeeleeuwenshow was al aan de gang en bleek overigens goed te zijn. Ik verbaasde me wederom over hoe hoog dolfijnen en zeeleeuwen wel niet kunnen springen en wat voor trucjes ze aanleren. Helaas blijkt ook hier weer dat de leefruimte voor de dolfijnen veel te klein is. De zeeleeuwen werden indirect alsnog gebruikt om geld binnen te halen door het publiek ingestuurd te worden en mensen een kusje te geven terwijl de fotografe dit vastlegt. Om vervolgens de foto's te verkopen aan het eind. Vooral de manier waarop dit gebeurde stuitte mij nogal tegen de borst. De fotografe duwde alle kleine kinderen en oude vrouwtjes keihard opzij zodat zij goede foto's kon maken. Met norse gebaren en bewoordingen liet zij merken dat iedereen uit haar buurt moest opdonderen. Een klein meisje werd nog in een bootje gezet en voortgesleept door de dolfijnen omdat ze jarig was. Ik meen terecht te constateren dat Yorick jaloers was. Lijkt me overigens een fantastisch beroep om dolfijnen te trainen zolang dit op diervriendelijke wijze gebeurd. We bezochten de rest van het park met onder andere een reptielenhuis, tijgers, verschillende soorten beren, heel veel soorten apen, leeuwen, zebra's, okapi's (soort van kruising tussen een zebra en een giraffe), olifanten en heel veel mooie en bijzonder vogels. Ik besef overigens wel hoe mooi en bijzonder Artis eigenlijk is, want een 'gewone' dierentuin kost zoveel moeite, tijd en geld. Deze dierentuin vond ik boven gemiddeld. Het viel mij op dat er totaal geen bewaking of toezichthouders aanwezig waren en dat mensen hierdoor dus rustig de dieren voeren terwijl er op elk bord in rode vlammende letters te kennen wordt gegeven dat dit absoluut niet mag. We waren tevreden en aten even bij de Mac Donalds die net buiten de poorten van het park was gevestigd. De Mac en het bassin met krokodillen ernaast waren slechts gescheiden door een glazen wand en zo waren we getuige van een gevecht tussen twee krokodillen (dit bassin was gesponsord door Lacoste en dus daarom waarschijnlijk buiten het park). We namen de metro terug naar de haven en zochten nog vergeefs naar een krant. De straten waren overbevolkt met politieke aanhangers of iets dergelijks want op een gegeven moment stond de hele (enorme) straat leuzen te scanderen, met de televisie erbij uiteraard. Met de bus naar de boot en daar was de crew van de 'Grand Cru' bij ons aan het borrelen met hondje Bobby (nogal luidruchtig keffertje, toen een Engelsman (die van de Ierse pub ja) tegen de havenmeester zei:'What a noisy dog', zei de havenmeester:'shoot him', zonder een spier te vertrekken).  Nico en Wilma kunnen het goed met ze vinden en hadden een prima avond. 's Middags hadden zij niet zo heel veel gedaan maar zich wel vermaakt. De gasten gingen laat weg en we aten pas om 00:00 uur (!) wat broodjes en pimientos, smaakte goed. Leuke dag en we hebben ons goed vermaakt. We wachten de komst van de Suwarrow Blues af.. !

Boa noite!

afbeeldingen:

linksboven: instructeur wordt hoog de lucht ingegooid door twee dolfijnen
meisje wordt gesleept door twee dolfijnen en twee andere dolfijnen begeleiden het ritje

rechtsboven: instructeur wordt door twee dolfijnen door het water geduwd met enorme snelheid

linksonder: v.l.n.r. per rij: zebra, herten, jonkie kietelt moederaap
giraffe, stokstaartje, okapi, tijger
jong olifantje, jonge leeuw, jonge kangaroe
luie beer, papagaaien en moeder en kind dolfijn

rechtsonder: babykrokodil en volwassen krokodil

12 september 2005
Gewekt door de Engelsen die de boot op kwamen en wij begroetten hen met een 'good morning' waarop de Engelsen antwoorden:'hahaha, good morning!?Good afternoon!' Zijn wij nou lui of zijn zij zulke vroege vogels? Ze kwamen gedag zeggen en we wisselden e-mail adressen uit. We ontbeten en het was werkelijk bloedheet buiten. We besloten naar het aquarium te gaan en dus op naar het metrostation. Yorick's pasje deed het niet omdat hij die gister al had gebruikt, en dat kon natuurlijk niet. Het terrein van de EXPO '98 was erg mooi met mooie gebouwen en moderne winkelcentra. Alles droeg de naam 'oceanus' of 'nautico' en we wisten niet meer waar we het aquarium moesten zoeken. Iemand wees ons gelukkig de weg. De eitjeslift (kabelbaan met cabines) bleek €5,50 p.p. te kosten (!) en het was een rotstukje heen en weer. Echt belachelijk maar ach, er zijn gekken die het toch betalen. Het aquarium (grootste van Europa en één na grootste van de wereld) bleek tien euro p.p. te kosten en dat leek ons veel, maar ik kan me niet voorstellen dat er ook maar iemand is die daar achteraf spijt van zou krijgen. Wat een pracht, wat een aquarium. Sealife (bekend aquarium in Scheveningen) is gewoon echt niks vergeleken met dit fantastische aquarium. Het heeft een educatief gehalte maar toch niet teveel zodat het wel leuk blijft. Er wordt zoveel mogelijk naar gestreefd de originele omgevingen van de vissen na te bootsen en dat lukt ze dan ook perfect (als we zouden zeggen dat het foto's met de onderwater camera waren uit de Carieb zou iedereen het ook geloven). Het museum was om één enorm groot basin heengebouwd (5000 m³ inhoud) met een zéér divers aantal vissen. Haaien, enorme manta's, tonijnen en andere vissen. Deze tonijnen wogen ruim 200 kilo en waren echt énorm (je kan je het niet voorstellen totdat je het met eigen ogen hebt gezien). Ze hadden zelfs (van nature agressieve) barracuda's en zonvissen (deze kunnen ruim 2000 kilo wegen). Als een bepaalde populatie sterk afneemt onderzoeken ze hoe dit komt (de vissen eten elkaar ook onder andere). Er waren verschillende area's (verschillende oceanen) en het leek alsof die met elkaar verbonden waren (alsof het één groot geheel was). Later bleek dat ze wel degelijk van elkaar gescheiden waren door een glasplaat van enorme dikte maar niet waarneembaar met het blote oog. Anders waren de pinguïns waarschijnlijk niet meer aanwezig geweest. Er waren ook op het land verschillende gedeeltes, zo was er ook een stukje tropisch regenwoud nagebouwd en een stukje water voor twee otters. In het pinguïn gedeelte lag zelfs echt ijs (!) om het echt goed na te bootsen. Verder zeer mooie anemonen en nog veel veel meer. Je wordt door de route van boven naar beneden geleid. Eerst zie je de grootste, in het midden staande, tank vanaf bovenaf (niet van boven het water maar net in het water zeg maar) en later zie je het van helemaal onderaf wat een heel ander perspectief geeft, werkelijk prachtig! Er was zelfs een octopus in een tank alleen zat deze in zijn grot dus die zagen we maar een klein beetje. Deze tank was verzegeld omdat octopussen (zeer intelligente wezens overigens) 's nachts nog wel is uit de tank klimmen in een andere tank terecht komen en daar de vissen opeten. De octopus kan een spanweidte van negen (!) meter bereiken. Enorm! De grootste manta in het grootste bassin was ook werkelijk immens. 3 meter van 'vleugel tot vleugel' en dus ook werkelijk enorm (moet je ook met eigen ogen gezien hebben om het te geloven). Het aquarium verzorgt haar eigen zeewater en mengt zoet water met 16.000 kilo (!) zout per maand. Wij vroegen ons af hoe het koraal daar zo komt maar het blijkt dus dat ze het koraal van een al volwassen koraalplant afknippen en vervolgens op een (schone) steen naaien (hechten). Het koraal gaat vervolgens zichzelf aan de steen hechten en begint te groeien. De machines in dit aquarium draaien 24 uur per dag en 365 dagen per jaar. Wat een organisatie moet hierachter zitten. In dit project zijn miljoenen geïnvesteerd, dat moge duidelijk zijn. Ik kan niet onder woorden brengen hoe mooi het aquarium was, dus als u ooit in Lissabon komt dan mag u dit onder geen beding missen! We verlieten na twee en een half uur (!) het aquarium en kwamen nog even in de shop terecht en kochten een boekje. Yorick zag een 'Nemo' knuffel liggen en vond het nodig om met Nemo te spelen en met een Nemo stemmetje een poppenkast op te voeren. Een spervuur van lachsalvo's. We deden boodschappen in een andermaal enorm winkelcentrum en gingen terug naar de boot. Meteen vertrokken we weer om wat te gaan eten en kwamen met de bus uit op het plein waar we al eerder waren geweest. We kwamen bij een restaurant terecht wat de naam 'Andorra' droeg maar helemaal geen Andorrees restaurant was (er was een Nederlandse menukaart en anders was die nu, na de nederlaag tegen oranje, wel verdwenen). Heel leuk dat er een Nederlandse menukaart was. Zo konden we 'gebrade kip op gekokte kip' eten. Zelden een Nederlandse menukaart met meer spelfouten gezien maar wel leuk dat ze die hier hebben. We aten goed maar het bleek een duur etentje te worden. We betaalden 82 euro (helemaal niet zulk bijzonder eten overigens) en alleen al voor de broodjes met boter aan het begin van de maaltijd moesten we tien euro betalen. Dit vonden we te gortig en daar zat de fooi dan ook maar meteen bij inbegrepen zullen we maar zeggen. Onder het eten kwamen er drie artiesten langs om geld te vragen voor hun 'optreden' (sommige mensen wimpelen hen overigens zeer bot af terwijl sommigen echt fantastische dingen doen of ontzettend mooie muziek ten gehore brengen) en nog vier mensen om wat te verkopen en verder nog twee meisjes die bij de buren brood bedelden. Dit kregen ze maar de baas van het restaurant joeg de meisjes weg (je wordt min of meer overvallen omdat ze op een brutale manier naar je brood vragen en veel mensen geven dan meteen terwijl ze dit helemaal niet willen en dit is natuurlijk ook niet goed voor de klandizie van het restaurant), zij vertrokken maar wel scheldend en tierend (zo zielig waren ze niet en zo zagen ze er ook niet uit). Sommige artiesten zijn overigens nogal arrogant en vervelend. Als mensen weigeren iets te geven (je bent nergens toe verplicht) dan blijven ze gewoon staan op een manier van 'ik ga niet weg voordat ik geld heb', gelukkig trekt niemand zich daar wat van aan. Je zou dan zeggen dat als ze wel geld krijgen dat ze dan weg gaan. Toen Nico een (nogal ervaren) straatmuzikant geld gaf boog hij zich daarna naar Yorick en Wilma (andere kant van de tafel) om ook geld te innen. Dit wekt grote irritatie op omdat je immers al wat hebt gegeven en om dan maar om meer te blijven vragen is gewoon niet netjes. Afijn, met de metro en tram naar de boot en daar dronken we nog wat. Iedereen was een beetje stil vanwege de vermoeiende dag waarop we weer veel kilometers te voet hebben afgelegd. We wachten op de Suwarrow Blues maar zijn ons ervan bewust dat we ook richting Marokko moeten gaan vanwege het bezoek op de Kanarische Eilanden over iets meer dan een maand waar we ons erg op verheugen. We genieten in ieder geval morgen en misschien overmorgen nog even van Lissabon, en zo hoort het. Boa noite!

afbeeldingen

linksboven: koralistisch kleurenspektakel

rechtsboven: koraal

linksonder: collage, v.l.n.r per regel; rog, papegaaiduiker, pinguïn (kunnen 40 km per uur zwemmen) en zeeanemoon
zonvis, otter en haai
joekel (onbekend), manta (enorm maar zo is dat niet zichtbaar) en joekel 2 (twee meter lang en meer dan 200 kilo)

Alle foto's zijn overigens zelf gemaakt.

zondag 11 september
'Zomaar een datum en zomaar een dag, totdat je je realiseert dat het '11 september' is. '

Dezer dagen regeerde Amerika op de voorpagina's van alle kranten vier jaar geleden, helaas moet ik vaststellen dat ook nu weer Amerika is getroffen door iets wat de voorpagina's doet halen. Pijnlijk, maar zo is de realiteit.

Vandaag ontbeten we met warme broodjes en even later werden we begroet door twee Engelsen van de boot die we al hadden gezien in Peniche en Cascais (lagen toen naast ons). We nodigden ze uit aan boord en zo kwamen we te weten dat ze gister een 'Irish Pub' hadden bezocht. Dat ze dit nog wisten na te vertellen was al heel wat zo werd ons duidelijk. De oudste van de twee, de man, wist zich niks meer te herinneren van na 03:00 uur en de jongste (de man is een jaar of 30 en de vrouw een jaar of 20, de man vaart mee als hulp en de vrouw is een lid van de familie op de boot), de vrouw, had overnacht in een jeugdherberg. Die hadden een rumoerige nacht gehad. We praten even met ze en we hadden de grootste lol (andermaal droge Engelse humor). Toen zij onze boot verlieten vroeg Nico wat ze gingen doen. De man antwoordde:'sightseeing', de vrouw:'pubseeing'. Fantastische Engelsen. We gingen Lissabon verder verkennen en Wilma wilde graag naar de armste wijk van de stad. We namen eerst de bus en betaalden meer dan vier euro voor een rotstukje van 1 minuut (het stuk tussen station koog-bloemwijk en station koog-zaandijk voor bekenden). We wilden overstappen maar nee nee nee dit kon niet. In het metrostation konden we dagkaarten halen, dit kostte ons 3,50 p.p. De hele dag onbeperkt reizen dus. We namen de metro en liepen even om daarna een terrasje te bezoeken om wat te eten en te drinken. Met uitzicht over de Taag. We vonden allemaal dat Porto een stuk mooier was (de volkswijk althans) en veel meer warmte uitstraalt evenals La Coruña, dat is hier toch minder. We kwamen uit bij een folkloristische danswedstrijd. Het was leuk om te zien (Nico en Miklós waren het erover eens:'Wij noemen dit gewoon de klompendans') maar de zang, ja de zang, liet écht te wensen over. Neem een ontzettend vals zingend persoon, denk u in dat dit nog twee keer zo erg is, dan nog heeft u eigenlijk geen idee hoe vals en hoog en lelijk dit was. We liepen verder door de volksbuurt van Lissabon (hier neemt de modernisering echter ook stug toe, jongens gooiden elkaar computersspelletjes toe vanuit het raam) en op een gegeven moment bleef er een man bij ons staan. We bleven nog twee keer staan en het viel Miklós als eerste op dat de man ook bleef staan. We liepen verder (iedereen had inmiddels door dat we gevolgd werden) en toen Wilma en Yorick de straat overstaken en Nico en Miklós bewust doorliepen (Miklós en Yorick stonden beiden gespannen als een veer) was het duidelijk. Yorick bleef bewust tussen Wilma en de man inlopen zodat hij niet bij Wilma en ook niet bij de tas kon. Het duurde nu al zeker tien minuten (als wij omkeerden deed hij dat ook) en we zagen het fado (fado betekent 'het lot', de muziekstijl fado vindt zijn oorsprong in Portugal en de zang heeft bijna altijd betrekking tot 'het gevoel' en het leven, begeleid door een soort van gitaar) museum en doken daar dus naar binnen. De man had zelfs het lef om daar ook naar binnen te gaan. Wilma maakte hem met een handgebaar duidelijk (dit is een handgebaar met een vaste betekenis in Portugal, met de hand de beweging maken zoals wij in Nederland iemand naar ons toe wenken dus met je vingers naar je pols toe bewegen) dat hij moest wegwezen (naar iemand zwaaien betekent dat iemand naar je toe moet komen). Hij begreep het en verdween. De museummedewerkers vroegen wat er was en waarschuwde ons voor dit soort types omdat er meer van rondliepen. We liepen het museum in en daarna kwam dezelfde medewerker naar ons toe om nog een keer te vragen of echt alles goed met ons was (veel toeristen die met geweld overvallen worden of gerold geven dit niet toe uit schaamte). Hij raadde ons aan om uit de buurt van smalle straatjes te blijven. Zeer attent van deze man overigens. We keken even rond in het fado museum en Wilma had het erg naar haar zin. Yorick vond het tien keer niks en zei dat we maar naar een hardrockmuseum moesten gaan. Het zal vast wel bestaan maar voor geen goud krijg je mij daar naar binnen.. Zo hard mogelijk op een drumstel rossen en een gitaar stampen kan ik zelf ook wel. Ohja, en er heel hard doorheen schreeuwen natuurlijk. We kwamen hierna in een modern café terecht en zagen allemaal Nederlandse boeken op een plank staan. We vroegen hoe er zoveel Nederlandse boeken hier kwamen. Een naar Engeland geëmigreerde Nederlandse kon niet al haar boeken meenemen en had dus boeken hier achtergelaten, vertelde de Oostenrijkse serveerster ons. Je kan in ruil voor een boek een boek meenemen, dit zullen we nog vaker tegenkomen op reis en zo kom je dus aan nieuw leesvoer. We kwamen nog een folkloristisch optreden tegen en dit keer was het nóg valser dan het eerste optreden (ik vroeg me bij het eerste optreden al af of het nog valser kon, ja dus)! We zagen nog een bord staan van 'Randstad' en ook hier hebben die 'flexible work solutions', onmiskenbaar hetzelfde Randstad als wij kennen en is dus over komen waaien uit Nederland. We stapten in een overvolle toeristentram en aten nog een ijsje om daarna de bus naar de boot te pakken en lekker te eten met amandeltaart van Wilma toe. Miklós en Yorick douchten en Nico mailde met de Suwarrow Blues terwijl Wilma de krant las. Morgen zijn we van plan om naar het aquarium te gaan (grootste van Europa) en hebben alvast dagpasjes, voor het openbaar vervoer, voor morgen gekocht om niet eerst vier euro te hoeven betalen voor de bus om de pasjes te halen.
Dan is de dag zomaar weer voorbij als elke ander, voor ons is 11 september is niet meer dan een flits, voor sommigen is 11 september een dag die voor de tweede keer in vier jaar catastrofale gevolgen heeft, ook al is dit keer de ellende al een paar dagen geleden begonnen (in New Orleans). Ik open en eindig deze dag hiermee, om maar aan te geven dat er zo velen zijn die het slechter hebben dan wij en vooral niet vergeten mogen worden. Boa noite..

zaterdag 10 september 2005
Vandaag zouden we naar Lissabon vertrekken. Na het ontbijt zou het echter nog een hele tijd duren voordat we zouden gaan. Wilma stond opeens spontaan te koken en dus besloten de andere drie dan ook maar wat nuttigs te gaan doen. Nico en Miklós waren met de computer in de weer om nog wat informatie te verzamelen voor de reis en even later ging Nico wat schroefjes en dergelijke vastzetten. Daarbij viel helaas de schroevendraaier overboord. De buurman (dezelfde als gisteravond ja) was zo aardig om zijn magneet, met touwtje, aan ons te lenen om de schroevendraaier op te vissen. Het was ongeveer zes meter diep en niemand had zin om te duiken. Na ruim een uur hengelen was de schroevendraaier nog niet boven water gekomen en dus besloten we het er maar bij te laten. Wilma was inmiddels aan haar volgende recept begonnen, een Portugeze amandeltaart. Yorick ging internetten op de kant terwijl Miklós Wilma een handje hielp en Nico met de buurman stond te praten. De buurman vaart onder de vlag van Sint-Maarten maar bleek uit Duitsland te komen. Toen hij een visum aanvroeg voor Duitsland (waarschijnlijk omdat hij wel in Duitsland geboren was maar geen Duitser meer is. Hij sprak ook geen Duits met ons maar zeer goed Engels) bleek dit een probleem te zijn want hij kon geen vaste verblijfplaats opgeven en ook geen werk (hij woont op zijn boot). Beetje vaag verhaal, maar aan zijn Armani-shirtjes en boot te zien zat het met hem wel goed. We vertrokken eindelijk richting Lissabon en het woei buiten lekker. Met Miklós aan het roer voeren we naar Lissabon, een drie uur durende tocht van ongeveer vijftien mijl. Het was fantastisch zeilweer en we voeren constant tussen de zeven en acht knopen. Uiteindelijk voeren we de haven binnen met 9, 5 knoop op de teller, ach ja, het is weer duidelijk wie er het best kan zeilen aan boord. Het bleek nog knap lastig omdat Miklós al zeilend tussen een start van een zeilwedstrijd door moest manoeuvreren (voor de start varen de boten steeds heen en weer om precies op het startschot met zo'n hoog mogelijke snelheid de startlijn over te denderen). We knalden dus met ruim 9 knopen de Taag op. Uiteindelijk legden we aan in de haven en besloten de kant op te gaan. We dronken wat op een terrasje waar we 10,80 euro (!) moesten betalen voor twee biertjes en twee cola! Echt belachelijk. We besloten uiteten te gaan en kwamen in een goed restaurantje terecht. Ook dit restaurant was niet het toonbeeld van schoonheid maar het eten was goed. In dit soort landen zegt het uiterlijk van een restaurant niks over het eten, evenals de prijzen. Waar veel 'locals' zitten, zijn over het algemeen goede restaurantjes. Rondom de pleinen en grote straten betaalde je 25 euro voor een gemiddelde maaltijd (per persoon) terwijl je in de restaurantjes in de wat kleinere straten met zijn vieren onder de 50 euro betaald. Fc Porto speelde een wedstrijd (club van Co Adriaanse) en in de laatste zeven minuten scoorden zij drie keer. Drie schitterende goals en zelfs Co (!) lachte! Hij lijkt enorm populair te zijn aangezien hij constant in beeld is op tv en veel spelers naar hem toe rennen als ze scoren. Het is hem gegund. We wandelden richting de bushalte en stapten later een halte te vroeg uit. We liepen naar de boot en we zagen het Christus-beeld op de andere oever staan. Miklós vond het beeld wel erg op het bekende beeld in Brazilië lijken en even later bleek dat dit beeld ook van het Braziliaanse beeld was afgeleid. We zagen nog een boot liggen met de naam 'Leão Holandés' oftewel de Nederlandse Leeuw en vlak daarbij lag de 'Double Dutch' (beiden Portugeze boten), vergeet de laatste naam, dit betekent namelijk 'wartaal'. Op de boot dronken nog even koffie, thee en aten de lekkere amandeltaart van Wilma. Morgen maar Lissabon verder verkennen. Boa noite!

afbeeldingen:

links: de brug over de Taag gezien vanuit de monding, deze brug is ruim 70 meter hoog en ongeveer drie kilometer lang.

rechts: onze Yorick

vrijdag 9 september 2005
Vandaag bleven we liggen en Nico was al vroeg in de weer met de computer. Je kan met internetverbinding gratis bellen van computer naar computer en dat bleek erg handig te zijn. Even later was de hele familie uit bed en ontbeten we. Miklós en Yorick gingen het stadje in om wat cola en dergelijke te kopen maar konden absoluut nergens een supermarkt vinden, en dat in een stad waar zoveel winkels zijn. Terug op de boot was Nico nog met de computer bezig en Wilma bij de was. Miklós haalde onze favoriete Telegraaf (pas op! Vrouwen die roken tijdens de zwangerschap hebben meer kans op een lesbisch kind!) en moest door de regen heen naar het winkeltje. Ja, door de regen heen ja. Nu voel ik aan dat veel mensen glimlachend achter hun computerscherm zitten. Laat het duidelijk zijn dat het aantal regenbuien nog steeds op één hand te tellen is in tegenstelling tot 'andere' landen. Even later klaarde het in ene weer op en scheen de zon weer. Miklós en Yorick kregen van Wilma te horen dat er een supermarkt 'Jumbo' was en Miklós had die al gezien. Het logo van deze supermarkt is echter hetzelfde als op de spelletjes in Nederland (dat olifantje) en dus ging hij er niet vanuit dat dit een supermarkt was (we zagen het van heel ver af). Het bleek een énorm grote supermarkt te zijn. Een stuk of 50 kassa's en een enorm assortiment. Het filiaal was denk ik nog wel twee keer groter dan de Makro te Amsterdam. We keerden terug met fruit, cola en nog meer dingen. Op het haventerrein lag de Volvo oceanracer inmiddels op de kant, met een kiel die ruim drie meter steekt. Wat een enorm schip, zeker 25 meter lang. Niemand aan boord maar Miklós en Yorick wisten gelukkig een luik te openen en zo binnen te komen. Toen Nico en Wilma weer aan boord waren keken Nico en Miklós bij de racer en Yorick was inmiddels nieuwe schoenen aan het halen. Nico en Miklós keken hun ogen uit. Nico had voorspeld dat de kiel angstvallig afgedekt zou worden (elke race worden de ontwerpen tot het allerlaatst geheim gehouden en de kiel is vaak 'het' geheime wapen omdat deze veel invloed heeft op de snelheid van het schip. Tot onze verbazing kon iedereen de kiel gewoon bewonderen en zelfs foto's nemen. Wilma maakte kipkerrie met rijst en het smaakte goed. Miklós en Yorick gingen douchen en bij terugkomst lagen Nico en Wilma al in bed. Miklós ging nog even internetten buiten en zag even later de buurman uit Sint-Maarten zijn boot op klimmen, ladderzat. Je moet er niet aan denken dat hij in het water zou vallen en er niemand in de buurt zou zijn. Toen hij op zijn boot stond viel hij dan ook meteen om, maar hij kwam heelhuids binnen leek het. Die zal vast een plezierige nacht hebben, niet dus. Het is alweer laat en morgen vertrekken we naar Lissabon!Ik wens u dan ook (door de enorme herrie op de haven heen omdat de Brazilianen feest vieren) een prettige nacht!Boa noite!

afbeeldingen:

links: De Brasil 1 op de kant, de mast is er al afgehaald

rechts: Weer een ideetje voor de gemeente Zaanstad? Hier het gemeentehuis van Cascais

donderdag 8 september 2005
We vertrokken na het ontbijt tegelijk met de Engelsen richting Cascais. Ze veronderstelden dat wij er sneller zouden zijn (Dehler boten staan er over het algemeen om bekend dat het snelle boten zijn, in tegenstelling tot de Bavaria van de Engelsen die meer op luxe gericht is) en dat bleek waar. Miklós voer de boot weg en even later zeilden we met amper wind richting Cascais. We haalden de Engelsen in op het grootzeil (zij hadden het grootzeil + spinnaker uithangen) en besloten de halfwinder op te zetten. Na het toch nog een tijdje vol te hebben gehouden haalden we alle zeilen eraf om verder te gaan op de motor want de wind liet te wensen over. Yorick lag de hele tocht bijna te slapen (zoals gewoonlijk), Wilma voelde zich zeeziek (dat is zeer uitzonderlijk) en Miklós besloot later ook maar wat te slapen zodat Nico een paar rustige uurtjes had. We kwamen aan in Cascais en tankten bij de tanksteiger. Nico en Miklós naar het havenkantoor waar de zeer nuttige vragen andermaal gesteld werden ('Hoeveel PK's heeft uw boot?'). Er werd ons even gevraagd hoeveel pasjes we nodig hadden voor de douche (er niet bij vermeldend dat die pasjes ook nodig zijn om de steigers op te kunnen). 3 pasjes leek ons genoeg en er werd ons verzocht om even 75 euro borg af te staan of een document. Ik vond het echt schandalig, 75 euro is een belachelijk hoog bedrag en 'een document' klinkt heel onschuldig maar dat betekent dus je scheepspapieren of een paspoort of zoiets. Met andere woorden, als je dan een pasje verliest kom je niet meer weg omdat zij de scheepspapieren hebben. Gelukkig had Nico geld bij zich. Cascais is één van de duurste havens van Portugal en vragen voor een nachtje 46 euro. En dan te bedenken dat wij opzich nog niet eens een hele grote boot hebben. Even later legden we aan bij de steiger en de Engelsen legden naast ons aan. Miklós en Yorick gingen de kant verkennen en er bleek een film of zoiets opgenomen te worden op het haventerrein. De actrices konden rechtstreeks naar de rosse buurt en het acteertalent was hen duidelijk niet aangeboren. Ach, we waren het er toch al over eens dat de Portugeze tv bagger is (alleen maar gepraat, hoewel Talpa ook een aardige poging schijnt te doen). Eerst kwamen we nogal lastig van het terrein af omdat we nergens iets zagen om het pasje langs te halen. Enkele mensen op het terrein deden net of we insluipers waren of iets dergelijks en wilden onze bootnaam weten en zo. Dat ze die niet kregen sprak voorzich. We gingen weer naar de boot en gingen uit eten bij een Indiaas restaurant. Het eten was echt perfect en de bediening was ook helemaal in orde. We betaalden (helemaal in vergelijking tot Nederlandse restaurants) niet veel. Het viel ons op dat er enorm veel Engelsen in het stadje te bekennen waren. Bovendien was het stadje erg ingericht op mensen die wat uit te geven hebben. Armaniwinkels en dergelijke waren geen uitzondering. Het is wel een erg mooi stadje. Terug op de boot gingen Miklós en Yorick douchen en bij terugkomst op de steiger was het er erg druk. We hadden al vernomen dat er een Volvo Oceanracer aan zou meren. Dit bleek te kloppen en het Braziliaanse team werd met de nodige pers (filmcamera's, fotocamera's) onthaald. Deze schepen zijn enorm groot en enorm snel en ze waren in negentien dagen vanuit Rio de Janeiro hierheen gevaren. Hun mast is anderhalf tot twee keer zo groot als de onze, en dan te bedenken dat onze mast al achttien meter hoog is. Wel bijzonder om zo'n schip van zo dichtbij te zien (de Volvo Ocean Race is één van de grootste zeilwedstrijden die er is en om deze Braziliaanse wedstrijdboot te ontwikkelen wordt er door sponsors miljoenen (!) in gestopt). Onze Engelse buren keken ook nogal verbaasd naar het geheel. De oudste Engelsman:'What's this?Are they sailing now because they can't play football?' om daarop te laten volgen:'Where are that bloody costums, we have to show our passports in ten minutes when we arrive.' ('Wat is dit?gaan ze nu maar zeilen omdat ze niet kunnen voetballen?' en 'Waar zijn die irritante douaniers, wij moeten onze paspoorten binnen tien minuten laten zien als we in de haven aankomen') Vele hoofden in zijn richting maar niemand die commentaar durfde te leven op de droge Engelse humor, behalve zijn dochter:'Dad, please behave yourself!' ('Pap, gedraag je alsjeblieft!') Om elf uur gingen de Brazilianen nog even barbecuen en de muziek klinkt nog steeds over de haven (en geloof mij, het is al laat). Morgen blijven we liggen dus we zullen zien wat de morgen ons brengt. Boa noite!

afbeelding:

De Braziliaanse racer, op de steiger één van de cameramannen. Vanwege het weinige licht was het niet mogelijk een goede foto van de boot te nemen dus die komt waarschijnlijk nog.

woensdag 7 september 2005
Vandaag bezochten we het stadje Obidos. We vertrokken met de bus (we ontbeten op het busstation) en kwamen daar aan in het stadje. Om Obidos heen lag een muur van dertien meter hoog om de stad te beschermen. Het was een mooi stadje maar enorm toeristisch. We liepen wat rond, dronken wat en besloten toen om weer terug te gaan omdat er eigenlijk niet veel aan was. We moesten nog een uur wachten op de bus en dus lunchten we ergens, dat smaakte goed. We stapten in Peniche weer uit en haalden een ijsje. Miklós kocht daarna schoenen en toen werd het tijd om echt naar de boot te gaan. Er werd ons verteld dat we in de bieb konden internetten en dat deden we dan ook maar. Het eerste half uur zou gratis zijn, maar uiteindelijk bleek dat het onbeperkt was zolang er niemand kwam. De mensen in de bieb waren ontzettend aardig en spraken goed Engels. De computers draaiden helaas nog op Windows 1998, een beetje verouderd dus. Maar wat maakt het ook uit, ook met de kleine dingen moet je genoegen nemen. De vrouw vertelde dat er nog een plaats was waar je tot tien uur gratis kon internetten (soort internetcafé van de gemeente om computergebruik onder jongeren te stimuleren). Yorick dacht dat ze bedoelde vanaf tien uur maar bleek dus niet te kloppen. We gingen naar de boot waar Nico lekker kookte en daarna gingen wilden we gaan voetballen en daarna internetten. Het voetbalveldje konden we echter niet betreden want alles was afgesloten. We konden ook hier langer internetten omdat je pas weg wordt gestuurd als er andere mensen komen. Het Nederlands elftal won met 4-0 kregen we te horen en Van Nistelrooij liet zich ook dit keer weer horen. Op naar Duitsland zullen we maar zeggen. Veel verhalen van iedereen die weer naar school was geweest. De regels blijken overal te verscherpen op scholen. Weinig tevreden mensen omdat zij het rooster niet riant genoeg vonden. Het is echt raar om na veertien jaar een keer niét 'de eerste schooldag' mee te maken, maar toeschouwer te zijn. Yorick moest van de computer af en Miklós besloot toen ook maar te gaan. We liepen naar de boot en Nico en Wilma lagen al te slapen. Morgen vertrekken we vrijwel zeker weten naar Cascais. Lissabon lonkt. Boa noite!

dinsdag 6 september 2005
Schommelend wakker worden gebeurd wel is. Dit keer kwam het door de golven. Nico en Wilma waren het eerst wakker en toen zei naar buiten keken lagen alle andere boten er nog. Een uurtje later was iedereen vertrokken. Na een 'schommelig' ontbijt besloten we naar Peniche te gaan omdat Cascais in de wind lag. Na een uurtje varen kwamen we in de haven aan en legden aan naast een paar Engelsen. Hier was de douane zo klaar en de havenmeester begroette ons met:'welkom in de bureaucratie van Portugal!' Soms doen ze dus wat minder moeilijk over het papierwerk. Miklós en Yorick liepen een rondje door de stad maar er was niet veel aan. Later besloten we met Nico en Wilma de stad in te gaan waar we een internetcafé vonden. Miklós ging internetten omdat er maar één computer was ging Yorick met Nico en Wilma mee. Een uur later kwamen ze terug om wat te drinken op een terrasje om daarna met zijn vieren de weg te vervolgen richting de supermarkt. Die was nog niet open en dus besloten we te wachten. Hij bleek pas om half vier open te gaan. We haalden een ijsje en Miklós en Yorick gingen naar de boot en Nico en Wilma wachten in het stadje tot de supermarkt open zou gaan. Achteraf bleek dat het grote moeite kostte om aan geld te komen in dit stadje. Yorick computerde en Miklós las een boek. Miklós besloot te gaan douchen en Yorick later ook maar de douches bleken ronduit smerig te zijn. Miklós en Yorick gingen weer internetten en Nico met de laptop de stad in om de site te uploaden. Wilma bleef met zichzelf achter op de boot. Na het internetten kwamen we op de steiger Nico tegen die bij een andere Nederlandse boot aan boord zat omdat zij niet snapten hoe je een wireless internetverbinding kreeg. Later kregen we nog een krant van hun, wat ook wel is lekker is. We aten pimientos, brood, bietjes en een paar Portugese lekkernijen en het smaakte voortreffelijk, met dank aan Wilma. Na het eten ontstond de discussie of Benfica (club van Ronald Koeman) een Spaanse of een Portugese club was. Volgens Miklós was het een Portugeze club en volgens Wilma een Spaanse. Miklós bleek uiteraard gelijk te hebben. Volgens Nico was er voetbal in de stad op tv te zien maar Miklós en Yorick konden niks vinden. Hooguit een paar fans die nieuwsgierig uit het raam van het restaurant keken. We lijken af en toe wel een attractie. Zonder het te horen voelde je dat een meisje tegen haar moeder zei:'Mam, kijk die twee daarbuiten!' om vervolgens ongegeneerd naar ons te gaan zitten staren. Gewoon terugstaren blijkt telkens weer goed te helpen. Het Nederlands elftal heeft gewonnen en staat volgens de krant al bijna in Duitsland. Eerst zien dan geloven, dit heb ik vaker gehoord. Op de boot vulde Miklós zijn iPod aan met muziek en lazen Nico en Wilma de krant. Morgen gaan we een uitstapje maken naar een stadje (de naam is mij onbekend) dus we zullen zien wat dat ons gaat brengen. Wilma, Miklós en Yorick waren het erover eens dat we zo snel mogelijk naar het zuiden willen. De verveling slaat af en toe nog wel 'ns toe omdat er ook hier heel gewone plaatsjes zijn. We zullen zien wat de morgen ons brengt. Boa noite!

maandag 5 september 2005
Vandaag werd het tijd om meer van het eiland te verkennen. We gingen met de rubberboot naar het baaitje bij het dorp en na veel moeite lag de rubberboot goed en stonden wij op de kant. We dronken even snel wat om daarna een pad te volgen. We zagen enorm veel salamanders en dode meeuwen. Waarschijnlijk door ziektes en dergelijke, survival of the fittest zullen we maar zeggen. Prachtige uitzichten en binnen een uur waren we weer terug bij het dorpje. We aten wat in een schandalig duur restaurant en aten daarna een ijsje om daarna naar de rubberboot te gaan. Miklós bestuurde de rubberboot en we besloten om door een grot heen te varen. Er schijnt hier een grot te moeten zijn van 700 meter lang die de 'droomtunnel' wordt genoemd. Deze konden we niet vinden maar wel een andere grot van ongeveer 50 meter waar we doorheen voeren en we kwamen uit in een prachtige baai. Je zag overal vissen zwemmen in het zeer heldere water. Steile rotswanden om ons heen en nog een ander rubberbootje wat aan het vissen was. Miklós wou de grot invaren om terug te gaan maar er kwam een toeristenbootje uit en dus besloten we dat bootje maar te volgen. Deze voer buitenom terug wat we normaal nooit zouden doen omdat het risico op rotsen te varen veel te groot is. We maakten dus een prachtig tochtje en voeren ook nog onder de bogen vlakbij het klooster door. Miklós en Yorick hadden besloten om te gaan snorkelen en moesten daarvoor twee bakskisten uitgraven omdat de snorkelspullen helemaal onderop lagen. We gingen met de snorkelspullen richting de baai achter de grot maar er was verder niemand en we hadden allebei lang niet gesnorkeld, de aanwezige deining deed ons besluiten om in de baai bij het dorpje te gaan snorkelen. Hier was het zicht niet echt goed maar we zagen gelukkig wel een aantal vissen. Het water was redelijk koud en de aanwezige mensen op de kant keken ons verbaasd aan omdat we zonder pak aan het snorkelen waren. Tja, je hebt watjes en bikkels he. We besloten naar de boot te gaan omdat Yorick het wel erg koud vond worden. Het pinnetje van de roeispaan brak af (zonder dat we roeiden) dus daar zal een nieuwe voor moeten komen. Terug op de boot ruimden we de rubberboot op (wat nog een hele klus is) en daarna begon Wilma aan het eten. We aten vroeg maar het wordt ook steeds vroeger donker dus dat is niet zo heel gek (rond 21:00 uur is het donker). Morgen vertrekken we richting Cascais, een haven vlakbij Lissabon. Maar we kunnen niet ontkennen dat we ontzettend genoten hebben van dit eiland!Boa noite!

In tegenstelling tot Yorick zal ik niet uithalen naar de mensen die één dezer dagen weer naar school moeten!

afbeeldingen:

links: Foto vanuit de grot waar we doorheen varen

rechts: uitzicht over de baai bij het dorpje waar Miklós en Yorick gingen snorkelen. Linksboven onze boot en in het midden onze rubberboot

zondag 4 september 2005
Vandaag besloten we na het ontbijt om toch maar te vertrekken. De combinatie van niet veel te doen vandaag en het hoge havengeld deed ons besluiten om te vertrekken richting Ilha Berlenga. Het woei redelijk en het werd een lekker tochtje. Ilha Berlenga is een natuureiland en daarbij weet je nooit wat je kan verwachten. Er worden maximaal 300 mensen per dag (toeristen die door bootjes vanaf de kant worden gebracht) toegelaten op het eiland, de zeilers niet meegerekend. We kwamen aan en legden onze boot vast aan een mooring (een soort verankerde bal met een oog eraan om je touwtje aan vast te leggen). Nico en Miklós maakten de rubberboot klaar om naar de kant te gaan. Aan de kant kostte het even wat moeite om de rubberboot aan te leggen maar het lukte. We liepen een trap op en kwamen bij een klooster aan waar we wat dronken. Hierna besloten we een wandeling te gaan maken over het eiland. Het eiland is bevolkt door duizenden meeuwen (die laten ook wel hun sporen na moet ik zeggen). We waren al overvallen door het enorme mooie beeld van het eiland vanaf de boot en op het eiland zelf keken we onze ogen uit. Wat een natuur en schoonheid. Inhammen, rotsen, grotten en strandjes en een stadje met misschien vijftien huisjes. We beklommen de trappen en wandelden zo over het eiland. Miklós beheerde vandaag het fototoestel en maakte prachtige foto's terwijl Nico en Yorick filmend over het eiland liepen. Toen we bij het dorpje waren aangekomen aten we een ijsje om daarna weer terug te gaan. We verbaasden ons over de enorme hoeveelheid afval die werd achtergelaten door de mensen. Het is een kleine moeite om het afval gewoon mee te nemen en ergens anders weg te gooien maar dat bleek te moeilijk. Blikjes, zakken chips, flesjes etc. lagen verspreid over het wandelpad. Echt zonde dat mensen zo'n prachtig natuurgebied niet de moeite vinden om het afval gewoon in de prullenbak te gooien. We kwamen weer bij de rubberboot en gingen terug naar de boot, nog steeds genietend van de geweldig mooie flora en fauna hier. Nico bracht een bezoek aan een andere Nederlandse boot die naast ons aan een andere mooring lag. Rob uit Groningen kwam aan boord waar we even mee praatten en hij en zijn gepensioneerde vader bleken de Middellandse Zee als bestemming te hebben en eveneens een jaar onderweg te zijn in totaal. Hij nam een jaartje rust tussen zijn biologie studie door. We aten een heerlijk gerecht, gemaakt door onze Wilma. Nico en Wilma genieten buiten na van deze prachtige dag genietend van een glaasje wijn onder een zeer heldere sterrenhemel. Ik denk dat ik voor vier mensen spreek als ik zeg dat dit de eerste plaats is die 'het verschil' maakt. We blijven morgen in ieder geval nog een deel van de dag liggen om te genieten van deze omgeving (je schijnt met je dinghy (rubberboot) een 700 meter lange tunnel onder het eiland door te kunnen varen). Boa noite.. !

afbeeldingen:

linksboven: we varen met onze rubberboot door een smalle doorgang tussen twee rotsen

linksonder: uitzicht op het klooster vanaf de trappen, links onze boot

zaterdag 3 september 2005
Vandaag bleven we liggen in Nazaré zoals gepland en Miklós en Yorick besloten naar het strand te gaan terwijl Nico en Wilma nog even op de boot bleven en later wat zouden gaan doen. Op het strand was het zeer rustig maar dat was ook niet zo gek gezien het feit dat we er al voor twaalven waren terwijl de meeste bezoekers pas een uur of vijf komen. De golven waren te gevaarlijk om in te zwemmen. Af en toe golven van drie meter hoog en die zouden je dan met een enorme klap op het strand smijten. Toch onderschatten veel mensen de kracht van water, terwijl één ding zeker is; de mens zal het nooit van het water winnen. Het was lekker weer en we zagen vanaf het strand verschillende boten vetrekken, waaronder de Noren, omdat er een redelijk windje stond. Na een tijdje zonnen, muziek luisteren en niks doen besloten we naar het voetbalveldje te gaan. Miklós vertrouwde zijn knie nog niet helemaal en Yorick besloot mee te doen. Het was opvallend dat geen van de vijftien Portugezen op het veld Engels sprak. De jongste was tien, de oudste 20. Uiteindelijk hadden ze een man tekort en Miklós besloot dan toch maar mee te doen. We wonnen dankzij twee assists van Miklós en daarna speelden we gelijk (de wedstrijd is meteen afgelopen als er in totaal twee keer is gescoord). Miklós wou nog verder spelen met een andere groep maar Yorick was moe. Dit 'strandvoetbal' is trouwens de zwaarste vorm van voetbal die er maar bestaat hebben wij aan levende lijve ondervonden. Er staat constant enorme spanning op je spieren en door het (zeer mulle) zand is het ontzettend moeilijk (zwaar) rennen. We besloten om maar wat te gaan eten en kwamen bij een snackbar uit waar we een tosti en een ijsje aten. Hierna gingen we naar de boot en Miklós gooide per ongeluk cola over het toetsenbord, maar alles werkt gelukkig nog. Nico en Wilma waren met de lift/tram de enorme rotsformatie opgereden en hadden daar de middag onder andere doorgebracht. Miklós en Yorick besloten te gaan douchen maar de douches hier waren echt prut. Er was besloten om vanavond (weer) uit eten te gaan. We zullen maar zeggen dat dit in de Carieb een stuk moeilijker wordt, dus een goed excuus om nu vaak uit eten te gaan. We kwamen om 21:30 (Portugeze tijd) aan bij het restaurant, zoals afgesproken. De eigenaar vertelde echter dat Nico en Wilma het verkeerd begrepen hadden en dat hij had gezegd dat we om 20:00 uur hadden moeten komen omdat hij de tafel rond 21:30 nodig had. We werden verzocht tien minuten te wachten (zou een half uur worden) op het terrasje. Nico en Wilma waren het er roerend over eens dat hij dit uit zijn duim zoog. Vlak voor ons waren vier andere mensen het restaurant binnen gegaan en die hadden dus waarschijnlijk ons tafeltje gekregen en de eigenaar hoopte dat hij ons buiten kon laten eten. Wilma drong er expliciet op aan om binnen te eten omdat het buiten begon af te koelen en de eigenaar zei dat dit altijd al de bedoeling was geweest. Afijn, we aten voortreffelijk (dit restaurant is hét bewijs dat het uiterlijk niks zegt, het ziet eruit als de gemiddelde voetbalkantine in Nederland) en betaalden relatief weinig. Het eten was meer dan fantastisch. Het viel ons op dat de Portugeze vrouwen zich bezighielden met hun baby's terwijl de mannen gewoon rustig eten en praten met elkaar en zich niks van de kinderen aantrekken. Ach, er zijn wel meer van die ongewone dingen. Zo is het zeer onbeleefd om met je vinger te wijzen naar iemand (dit wordt ook echt als een belediging opgevat) tijdens een gesprek of gewoon op straat. Naar iemand zwaaien moet je niet doen omdat dit betekent dat mensen naar je toe moeten komen (zoiets) en als je bloemen geeft hoor je altijd een oneven aantal te geven (traditie). Het is hier gewoonte dat als je iemand op straat tegenkomt dat je diegene een hand geeft. Misschien denkt u dan van:'Dat doen wij toch ook?' Nou geloof mij, hier worden echt ontzettend veel handen geschud (in Povoa de Varzim stopte een buschauffeur zelfs om uit zijn raam hangend een collega de hand te schudden). Na het eten wandelden we terug naar de boot en gingen Nico en Wilma slapen. Weet u wat het mooie is? Wilma schrijft haar intro 's middags, Yorick zijn stukje voordat hij gaat slapen, laat op de avond en wat is de dankbare rol van de beheerder? Juist, als laatste naar bed om daarvoor lang te wachten tot Yorick klaar is om daarna alle nieuwe stukjes op de site te zetten. Ach, al met al zijn er mensen die het nog veel slechter hebben (zoals het vriendinnetje van onze burgemeester Meijdam die haar beroep op moest geven vanwege hun relatie, dankbare uitvlucht uit een te moeilijke baan zullen we maar zeggen). Ik mag niet klagen.. Boa noite!

vrijdag 2 september 2005
Na het ontbijt vertrokken we richting Nazaré, een tocht van 35 mijl. Toen we de haven uitvoeren was er weinig wind aanwezig en even leek het weer een motor dagje te worden. Toch een beetje wind en dus hezen we de zeilen. We voeren zowaar nog zeven knopen. Yorick dook zijn kooi in terwijl Miklós wat aan het lezen was en Nico en Wilma buiten aan het genieten waren. We kwamen aan in Nazaré en de havenmeester kwam ons al via de vissteiger tegemoet lopen. We konden niet in de haven liggen want het was vol en er hing teveel gewicht aan de steigers. Nico zei dat hij de haven prefereerde boven de plaats aan de vissteiger die de havenmeester aanwees. Na een tijdje gepraat moesten we dan toch maar aan de vissteiger gaan liggen. De steiger was veel te hoog en de stootwielen (soort van 'kussens' die ervoor zorgen dat je ergens tegenaan kan liggen zonder de boot te beschadigen) zouden niks uithalen. Dus dan maar de planken uit de bakskist (hebben we er drie van op onze boot, dit zijn ruimtes waarin je spullen als touwen, stootwielen, emmers, vouwfietsjes en dergelijke op kan bergen) toveren. Het verval is hier 3,8 meter dus dat betekent dat je touwen een enorme speling moeten hebben. Daarnaast denderen 's nachts de vissers binnen en slaat je boot tegen de kant aan als je pech hebt. Het vissersvolk staat niet bekend om zijn zachtzinnigheid. De havenmeester overdacht de mogelijkheid om alsnog in de haven te liggen omdat Nico bleef aandringen. We lagen al vast toen de havenmeester nog wel een plekje in de haven had gevonden wat hem geschikt leek voor ons. Prima, kon niet beter. We legden aan naast twee andere zeilschepen waarbij een Noor die we al vanaf Camariñas een paar keer hadden gezien (de oom van Sondra) heel attent de touwtjes kwam aanpakken (de Nederlanders waar we al twee keer naast afmeerden in vorige havens bleven rustig op hun boot staan toekijken hoe we aanlegden, in de zeilsport is het over het algemeen zeer gebruikelijk dat je elkaar helpt bij het aanmeren). Nico en Wilma gingen naar het havenkantoor waar weer de gebruikelijke papiershow moest worden ingevuld. Dat deze overbodige bezigheid (er gebeurt uiteindelijk toch niks mee) tot grote hilariteit kan leiden werd bewezen. De douanebeambte vroeg:'Glass Port?' (glas Port?) Waarop Nico antwoordde dat hij Port aan boord had (je moet aangeven hoeveel drank etc. je aan boord hebt). De douanebeambte vroeg het nog een keer en Nico stak één vinger op. Na een tijdje totaal langs elkaar heen te hebben gecommuniceerd snapte Wilma eindelijk wat hij bedoelde;'Last port?' (laatste haven?). Wilma had het niet meer van het lachen. De beambte bekeek de paspoorten en las voor:'Wilhulmjine Janna Vloon' (Wilhelmina Johanna Vloon) waarmee hij dus Wilma bedoelde. Vervolgens vroeg hij aan Nico:'Female?'. Fantastisch. Nico en Wilma konden het lachen al bijna niet meer inhouden. Vervolgens vroeg de beambte naar de verzekeringsmaatschappij van de boot. Wilma riep iets en de beambte schreef 'Axa' op (niet onze verzekeringsmaatschappij). Nico en Wilma verbaasd waarop de beambte zei:'Het gaat er niet om wát er staat, het gaat erom dát er iets staat.' Gekkigheid op het douanekantoor zullen we maar zeggen. Het is overigens heel raar dat je met een auto heel Europa doorrijdt zonder ook maar bij één grens staande te worden gehouden (verdrag van Schengen als ik me niet vergis) en dat je met een boot bij elke haven het douanekantoor in moet om een hele waslijst overbodige gegevens in te vullen die vervolgens niet eens gebruikt worden (met belachelijke vragen als; hoe lang is uw boot, hoe breed, hoe snel vaart u (!?)). We waren weer door de gebruikelijke rompslomp heen zullen we maar zeggen. Nico legde nog even contact met de Noren en zij zouden maar Madeira vertrekken (zo'n 400 mijl) morgen. Ze wisselden gegevens uit zodat er gemaild kon worden. Yorick zat achter de computer terwijl Nico, Wilma en Miklós buiten getuige waren van het 'vriendelijke' vissersvolk. Twee mannen hadden ruzie en gingen bijna met elkaar op de vuist. Iedereen kijkt toe (de bemanning van de vissersboot bestond uit meer dan tien man waarvan de jongste een jaar of tien was en de oudste een jaar of 80) en niemand doet wat. De ene ruzieschopper sprong in zijn kleine bootje toen de grote vissersboot wegvoer (ze lagen naast elkaar). Ziedend van woede voer hij met een metgezel de grote vissersboot achterna en het laatste wat wij zagen was dat hij zijn kleine bootje vol achterop de grote vissersboot voer. Iedereen zijn eigen oplossing zullen we maar zeggen. We besloten het stadje in te gaan en Wilma besloot haar krukken mee te nemen omdat ze last had van haar knieën (Nico en Miklós moesten hiervoor de hele bakskist leeghalen). Na een half uurtje lopen kwamen we aan bij het strand (hier weer een voetbalveldje, met tribune zelfs) en het begin van het stadje. Een nieuw fenomeen was dat oude vrouwtjes langs de kant van de weg zitten met bordjes met de tekst:'Chambre, Zimmer etc' (kamer) om zo kamers te verhuren. Er is hier dus een zeer groot aanbod van kamers en dus is het aan te raden in deze streek niet in een hotel te gaan zitten als je geld wil besparen. We dronken wat op een terrasje om daarna naar een restaurant te gaan waar we lekker aten. Als je vis besteld laten ze eerst de vis aan tafel zien voordat ze het klaarmaken zodat je zelf de vis kan keuren. De ober zei uiteindelijk zelfs:'eet smakelijk'. Na het eten liepen we terug naar de boot en Nico en Wilma beweerden de haveningang te zien. Miklós en Yorick beweerden dat dit niet de haveningang was maar dat dat de twee knipperende lichtjes waren die we zagen. Nico en Wilma hielden voet bij stuk maar moesten toch helaas Miklós en Yorick gelijkgeven, tenzij de havenlichten van de haveningang tegenwoordig wegvaren. Op de haven zagen we op een plaats veel mensen staan en we gingen even kijken. Het bleek dat de vissers de vangst aan wal brachten en daarbij de vissen waar zij niks aan hadden (ze waren alleen geïnteresseerd in sardientjes) op de grond gooiden. De plaatselijke bevolking raapten de vissen op en kwamen zo weer aan gratis eten. Voor ons een nieuw fenomeen. Nico, Wilma en Miklós waren het er over eens dat we nu echt een cultuurgrens hebben overschreden want het gaat er hier heel anders aan toe dan de vorige havens. De oude mensen op de vissersboot, de oude vrouwtjes die proberen kamers te verhuren en de visverdeling. Morgen blijven we waarschijnlijk liggen dus nu is het tijd om te gaan slapen. Boa noite!

afbeeldingen:

links: zicht op de enorme steile rotswand die opdoemt aan het einde van het dorp en op de voorgrond het strand

rechts: een plaat op de vismarkt waar ze de vis laten drogen

donderdag 1 september 2005
Vandaag bleven we liggen om even uit te rusten van de tocht van gister. Het was 's ochtends meteen alweer heel warm en we beginnen te merken dat we nu écht in het zuiden zijn beland. Na het ontbijt gingen we met zijn vieren de kant op. We kwamen bij het strand aan en we keken onze ogen uit. Dit strand was zo groot dat je vanaf de boulevard de zee niet eens kon zien. Onze stranden in Nederland zijn er niks bij. Op het strand kwamen we enkele zandsculpturen tegen en zowaar ééntje van een Nederlandse kunstenares. Het leek alsof ze er al een hele tijd stonden want het zand begon al duidelijk af te brokkelen. Miklós en Yorick verbaasden zich wederom over de 'voorzieningen' hier. Zelfs op het strand (!) lagen er twee kunstgras voetbalveldjes, een tennisbaan en twee basketbalveldjes. We dronken wat op een terrasje en Miklós en Yorick gingen daarna naar de boot om de bal te halen terwijl Nico en Wilma het stadje in gingen. Miklós en Yorick gingen dus voetballen, helaas was er geen net achter het doel dus dat werden schoenen vol zand en veel lopen. Na twee uur gevoetbald te hebben haalden we een ijsje en daarna maar naar de boot. Het was bloedheet en in de volle zon lopen was absoluut geen pretje. Op de boot maakten we knakworstjes omdat we vermoeden dat Nico en Wilma zich vast wel tegoed zouden doen aan één of andere salade op een terrasje. Dat vermoeden bleek achteraf te kloppen. Yorick op de computer om zijn mp3 'even' bij te werken. Dit duurde anderhalf uur, maargoed. Miklós verveelde zich en besloot te gaan douchen. Opeens wou Yorick ook douchen. Gedoucht en wel terug op de boot waar Nico en Wilma de (Volks!) krant lazen. Niet veel bijzonder nieuws. Miklós ging de krant lezen en Wilma en Yorick zaten achter de computer. Even later vroeg Wilma of we naar het circus wilden. Yorick wou wel maar Nico en Miklós zagen dat niet zo zitten. Nico de kant op om wat mail te versturen en toen hij terug kwam had Yorick kaasfondue gemaakt (uit pak, maar toch) en was het dus tijd om te eten. Wilma en Yorick moesten kwart voor tien ongeveer bij het circus zijn en dus vertrokken zij op tijd. Nico en Miklós wasten af en gingen de kant op, het stadje in. We haalden een ijsje om daarna op het terras een biertje te nuttigen. Na daar even te hebben gezeten ging Nico naar binnen om nog twee biertjes te bestellen waarop twee mensen naast ons opmerkten:'maak daar maar vier van!' Er bleken dus twee Nederlanders naast ons te zitten. Ze waren in Portugal om vrachtwagens te verkopen en de één had net 100 euro verloren in het casino en de ander 100 euro gewonnen. De ober vroeg of ze dat dan deelden waarop de Nederlander antwoordde:'Hell no!' De andere Nederlanders hadden al redelijk wat gedronken leek het. Wat een toeval, Nederlanders in een relatief onbekend plaatsje op een terras (en geen zeilers). We kregen nog een biertje van ze en toen moesten we helaas vertrekken omdat Nico rond 23:00 uur contact zou leggen met Jan. Nico gaf de ober nog twee euro met de opdracht de Nederlanders van nog twee bier te voorzien. Ja inderdaad, in Nederland zou je het bijna niet geloven als een biertje een euro kostte (Nico:'Wat de europarlementariërs van Portugal verdienen is voor hun een godsvermogen) maar hier is het bijna een normale prijs. In de buurt van de twee euro komt het in ieder geval bij lange na niet. De Nederlands wensten ons een prettige reis nog en wij wensten hun veel succes met hun 'zakenreis'. We gingen naar de boot en Nico kreeg geen contact met Jan. Miklós probeerde Photoshop een beetje uit en toen Nico geen contact kreeg besloot hij om te gaan slapen. Wilma en Yorick zijn nog steeds bij het circus (als het goed is) dus daar kan ik helaas niks over vertellen. Morgen vertrekken we naar de volgende plaats dus bij deze; boa noite!

afbeeldingen:

links: Zandsculptuur van 'Finding Nemo'

rechts: Uitzicht over het strand en de zee vanaf een terrasje

woensdag 31 augustus 2005
Vandaag zouden we tussen 6 en 7 uur vertrekken richting Figueira da Foz. Nico haalde om 05:45 (!) Miklós uit zijn bed om te vertrekken. Wilma en Yorick mochten nog even doorslapen. Dat even zou tot na de middag duren. Aanvankelijk leek het alsof het niet mistig was maar buiten bleek het toch wel een beetje mistig te zijn. De zon was nog niet op en het was fris. De eerste visnetten met bijbehorende stokken kwamen we al snel buiten de haven tegen evenals vele kleine vissersbootjes die bezig waren de netten leeg te halen. Nico maakte een broodje voor zichzelf en Miklós en visstok-ontwijkend zetten we koers richting Figueira da Foz. Het werd weer motoren omdat er geen wind stond. Het bleef bewolkt en we kwamen visstok na visstok tegen. Het moet echt een drama zijn om hier 's nachts te varen. Veel andere scheepvaart was er niet op de vissers na. We gooiden de vislijn uit in de hoop wat te vangen maar de kans was klein (de tonijnen zwemmen naar het noorden). We zagen nog wat dolfijnen langs zwemmen in de verte maar dit keer geen dolfijnenshow. Even later zagen we een visstok plat in het water liggen. Dat bleken dus twee kleine babydolfijntjes te zijn. Na het middaguur kwam Wilma haar bed uit en nog later kwam Yorick ook zijn bed uit. Miklós besloot om maar even te gaan slapen en werd pas weer wakker toen we de haven binnenvoeren. Yorick presteerde het om over twee visstokken heen te varen toen hij op de uitkijk stond (en dan te bedenken dat Nico en Miklós in een paar uur ze allemaal weten te ontwijken). Yorick was dan weer zo goed dat hij geen visnet meenam! Het weer was beter geworden en de zon scheen. Miklós kwam vlak voor de haven uit zijn bed en toen we in de haven aan wilden leggen floot een douaneman ons terug. We moesten paspoorten laten zien en weer een heel formulier invullen. Op de vraag wat onze volgende bestemming was antwoordde Nico dat hij dat nog niet wist en op de vraag wat onze eindbestemming was antwoordde hij:'Nederland.' Wat een gezeur. De Nederlander die inmiddels ook het kantoor binnen was geloodst stelde al dat een pasje een stuk functioneler zou zijn. Eindelijk mochten we gaan liggen en gingen we de kant op richting het stadje. We gingen op een terrasje zitten en Miklós en Yorick gingen kijken of ze taco's of Mexicaanse wraps konden vinden. Dit bleek moeilijk te zijn want in drie supermarkten konden ze het niet vinden. Uiteindelijk aten we rijst met de saus die voor de wraps bedoeld was. Lekker gegeten. Yorick op de computer, Miklós even de kant op en Nico en Wilma lazen een boek. We hebben weer ruim 70 mijl afgelegd en zijn al één derde van Portugal door. Op naar Lissabon zullen we maar zeggen. Boa noite!

dinsdag 30 augustus 2005
Vandaag bleven we liggen zoals we hadden gepland. Het was mooi weer en na een tijdje niks doen besloten Miklós en Yorick om de vouwfietsjes uit te graven en daarna te gaan kijken wat er nog te doen was in het stadje. We hadden al gezien dat er een voetbalveld, tennisveld en zwembad waren. We fietsten dus over het fietspad (!) richting deze plek. Het was duidelijk te merken dat de Portugezen geen fietsers gewend zijn (ik denk sowieso dat we tussen Spanje en nu misschien 30 fietsen hebben gezien in totaal). Iedereen steekt zonder te kijken of er wat aan komt zomaar het fietspad over en als je je ketting laat ratelen (in Nederland reageert over het algemeen iemand dan wel) kijken ze niet op of om. Zonder bel zou je deze tocht echt niet overleven. Veel verbaasde blikken naar onze vouwfietsjes en veel gelach. Toen een paar jongeren op mountainbikes merkten dat we alsnog een stuk sneller fietsten dan zij verstomde het gelach opeens. We kwamen aan bij het zwembad maar dat bleek niet zoveel te zijn. Alleen een wedstrijd- en buitenbad. De tennisbaan had twee binnen banen die geschikt waren (de buiten banen waren niet eens een optie) maar Miklós had nog teveel last van zijn knie om te gaan tennissen. De plaatselijke voetbalclub heeft hier zelfs een eigen voetbalstadion en niet zo'n kleintje ook. Naast het voetbalstadion was een stadion voor het stierenvechten. Ze schijnen hier de stieren niet te doden tijdens of na een stierengevecht. Hier lag eveneens het trainingsveld van de plaatselijke voetbalclub. Het gravel'veld' van KFC is goed vergeleken met dit veld (voor diegenen die dit gravelveld kennen). Hartstikke droog. We stonden even bij het trainingsveld te kijken toen een vrouw aan kwam lopen die iets zei in het Portugees. Uit de intonatie viel op te maken dat ze vast niet zo blij met ons was. Miklós:'Do you speak English?' Vrouw:'Si.' Om vervolgens natuurlijk niks in het Engels te zeggen. We besloten maar weg te gaan. We fietsten door het stadje heen en gingen even naar de boot. We wisten niet goed wat we moesten doen omdat Miklós niet kon tennissen en Yorick geen zin had om te voetballen (tennissen vergt veel meer van je knieën). We besloten om gewoon een stuk te gaan fietsen. Als je zes weken niet gefietst hebt gaat fietsen trouwens ongelooflijk snel. Je voelt je als een vis in het water. We gingen nu de andere kant op fietsen en na een half uur langs de boulevard gefietst te hebben kwamen we een soort van sportpark tegen (openbaar) met twee ontzettend mooie voetbalvelden van kunstgras, twee tennisbanen, twee basketbalvelden, een beachvolleybalveld en een speeltuin. Dat allemaal om de jeugd te vermaken, weer een ideetje voor de gemeente Zaanstad?We keken onze ogen uit. Nu wou Yorick wel opeens voetballen maar dan moesten we eerst weer helemaal naar de boot en dan weer terug. We besloten om een ijsje te gaan eten op een terrasje om daarna terug te gaan in de richting waar we vandaan waren gekomen en fietsten langs de boulevard, langs de haven helemaal tot het einde van de boulevard. Een voetbalveld lag nog midden in de stad maar aan het einde van het toeristische boulevard gedeelte zijn meteen weer bouwvallen en zeer oude gebouwen die (schijnbaar) op instorten lijken te staan. Enorm contrast maar ook geen toerist die zich daar waagt. We gingen terug naar de boot waar Yorick ging computeren. Miklós besloot te gaan douchen en Yorick wou toen ook mee. Na het douchen ruimden we de vouwfietsjes op en aten pasta met broodjes erbij (broodjes koop je hier voor acht cent). Hierna keken we de video opname van Porto en gingen naar bed omdat we morgen waarschijnlijk rond 6/7 uur gaan varen. We reizen verder af naar het zuiden. Boa noite!

maandag 29 augustus 2005
Vandaag bleven we liggen in Povoa de Varzim om met de bus en metro naar Porto te gaan. Niemand had eigenlijk enige verwachtingen van Porto. Het was koud en mistig en met lange broeken (!) aan vertrokken we richting het busstation. We ontbeten bij een klein bakkertje (het lijkt hier gewoonte te zijn bij de bakker koffie en een broodje te halen en daar staand te ontbijten) met onder andere een paar zoete broodjes (Portugezen zijn enorme zoetekauwen). Wilma beviel het uitstekend (ook zo'n zoetekauw). We kochten kaartjes voor de bus en raakten in gesprek met twee Fransen. Ze waren ook wel eens in Nederland geweest en kenden de 'moulins' (molens, bedoelen hiermee de Zaanse Schans). In de bus konden we zitten maar het werd steeds drukker en drukker (kent u die Malibu reclame?Kan u met Talpa eigenlijk niet ontgaan zijn). Uiteindelijk was het vies benauwd en duurde de busreis erg lang. We kwamen aan op het metrostation waar vanuit we naar het centrum van Porto zouden vertrekken. Wilma opperde dat het metrostation wel erg modern en nieuw was. Miklós opperde dat het waarschijnlijk een overblijfsel was van het EK 2004 wat in Portugal was gehouden. In Porto ligt bovendien het Estadio de Dragão (Stadion van de Draak) waar veel  wedstrijden werden gespeeld, en nu de thuisbasis van onze Co Adriaanse. Logistiek gezien had het me zeer moeilijk geleken om alle fans zónder metro naar het stadion te vervoeren. We waren overigens zeer verbaasd over de metro. Tja, wat wil je als je de NS gewend bent. De deuren gaan tien seconden open en binnen die tijd stapt iedereen in en uit (de mensen zijn er blijkbaar aan gewend en iedereen is altijd op tijd de metro in en uit), op de borden zijn de eindbestemming en de nog te wachten tijd aangegeven van de komende metro. De metro's zijn zeer schoon (ideetje voor onze NS?) en je hebt alleen een pasje nodig dat geldig is binnen de zone waarvoor je betaalt. Fantastisch systeem. Toen we uitstapten in het centrum van Porto doken we even een café in om daar wat te drinken. Hierna zetten we onze trip voort en kwamen we bij een winkeltje waar Miklós een shirt zag. Yorick vond het nodig dat shirt te gaan passen tot onvrede van Miklós (hoewel later zou blijken dat Miklós het niet paste) en Yorick kocht het shirt. We liepen verder het centrum in en Wilma kocht een zogenaamde Fado cd. We liepen verder en kwamen terecht in de oude wijken van Porto. Prachtige wijken en even later een meer dan schitterend uitzicht op de rivier met kijk op de door Eifel gebouwde brug over de rivier. Een man had een kruis uitgehakt op de stoep voor zijn huis en had een ketting om zijn nek met een enorm kruis dat hij liet zien toen hij zag dat Yorick het kruis fotografeerde. Het werd ons duidelijk dat het geloof hier een enorm grote rol speelt en dat de Portugezen het ook uitdragen, in tegenstelling tot de Spanjaarden. Onderaan de enorm lange trap zagen Nico en Miklós een salamander. Heel klein maar het lukte Nico om het beestje te filmen en Miklós om er een foto van te maken. Even later stonden we voor een prachtig winkeltje met enorm veel olijven en flessen Port. Nico besloot een fles 'witte Port' te kopen en wat grote olijven in overleg met Wilma. Even later besloten we wat te gaan eten op een terrasje. Er bleek dat ze geen broodjes, tosti's of iets in die richting hadden maar alleen salades en hamschotels. Nico, Wilma en Yorick bestelden een salade en Miklós zo'n hamschotel. Bij het afrekenen bleek dat we hier zelfs moesten betalen omdat we van het servies gebruik maakten van het restaurant (daar werd twee euro voor gerekend, het gaat niet om het geld maar om het  principe). Belachelijk. We liepen verder en kwamen in een 'hoerenbuurt' terecht volgens Wilma, maar de anderen hadden er niks van gemerkt. Hier was al wel meer politie aanwezig dan in de rest van Porto waar we waren geweest (denkt u wat ik denk?). We kwamen uit bij een paar enorme trappen omhoog die dwars door de volkswijk(en) liep(en). Schitterend om daar doorheen te lopen. De trap was eigenlijk te lang en iemand merkte onderweg nog op:'The way down is a lot easier!' (de weg naar beneden is een stuk makkelijker!). We kwamen op een pleintje uit met een kerkje en nog meer. Een vrouw vroeg om 1 euro 20 zodat ze de trein naar huis kon nemen. Miklós antwoordde dat hij geen geld bij zich had (niet eens gelogen). De vrouw vroeg later aan Nico en Wilma geld en Miklós zag dat en vroeg sarcastisch aan Wilma:'toevallig 1 euro 20 nodig voor de trein?' waarop Wilma antwoordde:'Nee van ons had ze drie euro nodig.' Geef dus nooit geld aan bedelaars, liegen kunnen ze als de beste en het doel van het geld is onzeker hoe zielig ze ook zijn. Overal waren opeens mannen in blauw merkte Miklós op (het is niet zo handig om het woord politie uit te spreken naast deze mensen en zo onnodig de aandacht op je te vestigen) en het leek erop dat ze dus wel wat gewend zijn in deze volksbuurten. Voor ons een op het oog rustige buurt, wie zal het zeggen. Miklós kocht een vest in een winkeltje en even later kwamen we uit in 'de winkelstraat' van Porto. Een enorm winkelcentrum met enorm veel winkels. Miklós kocht er twee shirts, Wilma een truitje, Nico een shirt en Yorick kocht op advies van Miklós een vest. Ik denk dat ik mijn moeder nog nooit zoveel winkeltjes heb in zien lopen als vandaag. Er waren dan ook veel erg mooie zaakjes. Laten we zeggen dat de portemonnee bij het verlaten van het winkelcentrum minder last te dragen had en de rugzak des te meer. Lopend op straat kwamen we zowaar een 'Loesje' uitspraak/poster tegen in Portugal (helaas op z'n Portugees, ik begreep alleen dat het over 'de mening' ging) wat ons erg verbaasde. We dronken wat bij een Italiaans tentje (in Portugal ja) en tot vreugde van Nico en Wilma was er 'grappa' te krijgen (een nieuw soort verslaving). Miklós dronk cappuccino en Yorick chocolade melk (=een hele reep gesmolten chocola in een kopje). Hierna besloten we richting het metrostation te gaan maar dat bleek ver weg te zijn. We gingen naar een ander station en nu bleken we de verkeerde kant opgelopen te zijn en dus besloten we gewoon maar ergens in te stappen en daarna ergens anders over te stappen. We snapten niks van de kaartjes die we moesten gebruiken en moesten dus een stukje zwart (in Nederland schijn je daar per 1 september minstens 35 euro boeten voor te krijgen en daar is de NS niet eens in staat zijn treinen op tijd en schoon te laten rijden). We stapten over en onze kaarten waren nu wel weer geldig (dat kan je controleren via een apparaatje). We stapten over op de bus en kwamen zo aan in Pavoa de Varzim en besloten uiteten te gaan. We aten voortreffelijk in het clubhuis van de jachthaven. De ober leek ons op het eerste gezicht wat nors maar bleek later gewoon een ingetogen persoon te zijn die zeer aardig was. Nico werd nog gecorrigeerd omdat hij 'gracias' zei (hij wordt de hele dag door gecorrigeerd door de andere drie) en hij toch echt 'obrigado' moest zeggen. Op een beleefde manier trouwens. Na het eten naar de boot en Nico en Wilma doken hun bed in. Morgen blijven we liggen om even bij te komen van deze drukke dag (vrijwel de hele dag op pad geweest). Ik raad iedereen die Portugal aandoet met klem aan om Porto te bezoeken want dit is een meer dan fantastische stad. Vooral Wilma opperde al dat ze zo nog een keer zou gaan. Portugal heeft de vervelende dingen van de eerste dag ruimschoots goedgemaakt met deze waanzinnig leuke dag in Porto. Portugal heeft ons gebracht wat het ons nog niet gebracht had. Obrigado Porto. Boa noite!

afbeeldingen:

linksboven: Kijk op de door Eifel ontworpen brug en de rivier daaronder

rechtsboven: Kijk op de rivier en twee van de over de rivier gelegen bruggen

linksonder: Een beeld van de smalle straatjes in de oude volkswijken

rechtsonder: de karakteristieke tegeltjes die in Portugal op bijna elk huis te vinden zijn. Zeer mooie afbeeldingen worden hiermee gemaakt waarvan deze foto getuigd.

zondag 28 augustus 2005
Vandaag ontbeten we en besloten te vertrekken richting Povoa de Varzim en zo verder naar het zuiden af te reizen. We voeren al meteen met acht knopen de haven uit en er stond een lekker windje. De wind nam later iets af en we kwamen aan in Povoa de Varzim. In de havenmonding streken we de zeilen en in de haven werden we opgevangen door een havenmeester die ons een plaats aanwees naast een andere Nederlandse boot. We komen regelmatig Nederlanders tegen omdat iedereen eigenlijk dezelfde route volgt, tenminste tot het einde van Portugal. Dus ook hier nog een paar Nederlandse boten in de haven. Miklós en Yorick gingen in het stadje kijken en Miklós concludeerde dat de stad de laatste jaren zich waarschijnlijk had toegespitst op het toerisme. Er was een casino, stranden met veel tentjes, een treintje vol met reclame én toeristen en veel nieuwe hotels en andere moderne gebouwen. In het stadje zelf waren er moderne winkels met Nederlandse prijzen. Morgan winkels voor de vrouwen, Replay winkels voornamelijk voor mannen. Goedkoper?Absoluut niet. Het leek eerder duurder dan in Nederland. We verbaasden ons over de enorme hoeveelheid toeristen en de enorm kleine supermarktjes. Het vertrouwen in 'de consument' is blijkbaar groot (op twee manieren) want er is voor de eigenaar totaal geen overzicht in zijn winkel en er hangen nergens camera's. Laten we zeggen dat in Nederland de winkel al was opgeheven omdat er te weinig producten werden verkocht terwijl de schappen toch elke dag leeg waren. De supermarkten hanteerden wel toeristenprijzen voor alle producten. Flessen Cola werden ver boven de kostprijs verkocht. Één ding verbaasde ons enorm. De ene winkel is op zondag open terwijl de andere weer gewoon gesloten is. Vooral het feit dat supermarkten gewoon open zijn verbaasde ons. Gelukkig is dit wel erg handig. We liepen terug naar de boot en voor de tweede keer verbaasden we ons over de enorme hoeveelheid 'babyquads' op een soort van pleintje op de boulevard. Allemaal kleine kinderen met een trotse papa achter zich aan huppelend die in zo'n electrisch karretje aan het rijden waren. Ze genoten er zichtbaar van.. de vaders. Je kan niet vroeg genoeg de weg naar de auto inslaan zullen we maar zeggen. Veel delen langs het water waren duidelijk nog in ontwikkeling en daar zullen waarschijnlijk binnen een paar jaar enorme hotels verschijnen. Alle pleintjes en strandtenten zagen er zeer nieuw uit. De toeristensector bloeit, gesteund door E.U. gelden (is op elk bord met bouwplannen aangegeven). Het gebouw met de faciliteiten op de haven was ook duidelijk nog in aanbouw. 'Locals' gebruikten een lege ruimte tussen de op de kant staande schepen om 'jeux de boules' te spelen. Improvisatie ten top. Miklós en Yorick kwamen op de boot aan en Nico en Wilma gingen net het stadje in. De havenmeester had uitgelegd waar verscheidene dingen waren zoals supermarkt, internet en dergelijke. Toen de havenmeester vroeg of ze nog iets nodig hadden grapte Nico dat hij wel een biertje nodig had. Hij schreef meteen een soort van bonnetje uit om met zijn vieren (hoewel Miklós en Yorick er niet eens bij waren) een biertje te gaan drinken in het café. Ik denk dat Nico en Wilma hoogst verbaasd waren. Wat een gastvrijheid. Ze nemen de tijd om je wegwijs te maken wat je in de voorgaande landen absoluut kon vergeten terwijl we hier al twee keer erg beleefd en oprecht worden ontvangen. Yorick ging weer computeren en Miklós las een boek en deed daarna de afwas. Miklós wou gaan douchen en toen wou Yorick ook. Lekker  gedoucht (mooie douches) en terug op de boot ging Yorick weer computeren en Miklós zijn lakens uitkloppen en kooi opruimen. Nico en Wilma kwamen op de boot terug met de zaterdageditie van 'De Telegraaf', ik heb geloof ik nog nooit zo'n dik exemplaar van een krant gezien. We gingen eten en Yorick ruimde de computer op na aandringen van Nico. We aten pasta en het smaakte goed. Daarna dronken we koffie en aten we chocoladetaart die Nico en Wilma hadden meegenomen. Yorick ging weer op de computer terwijl Miklós de krant las. Nico en Wilma dronken grappa en Miklós en Yorick hun favoriete drankje. Opeens herinnerde Miklós zich dat Ajax - kakkerlakken vandaag was gespeeld (Ajax - Feyenoord) en smste oom Peter in de hoop dat Ajax gewonnen had. Helaas nog geen antwoord. Het is hier niet zo heel spannend qua plaatsje betreft maar morgen zijn we van plan om Porto een bezoek te brengen want dat schijnt een fantastische stad te zijn. Morgen weer vroeg op en het is nu 23:00 uur (00:00 uur Nederlandse tijd) dus maar een keer op tijd slapen. Boa noite!

zaterdag 27 augustus 2005
Vandaag vertrokken we na het ontbijt om 09:00 uur uit Bayona. Miklós en Yorick besloten om weer even wat bij te slapen. Miklós werd als eerste wakker omdat hij de motor hoorde haperen en het vermoeden had dat er iets in de schroef zat. Yorick kwam even later naar buiten. Nico en Wilma waren ruim twintig meter om een visstok heen gevaren maar blijkbaar strekte het net zich zover uit dat we eroverheen voeren. Het is overigens zeer ongebruikelijk dat een visnet op minder dan twee meter diepte ligt (wij steken twee meter). Nico pakte zijn zwembroek en duikbril en dook met het duikmes het water in. Er bleven maar stukjes touw en net onder de boot vandaan komen en het was wel essentieel dat alles uit de schroef verwijderd zou worden omdat er ook geen wind stond en er dus ook niet weggezeild zou kunnen worden. Nico bleef onderduiken en sneed zichzelf daarbij in zijn vinger. Na een half uur was alles uit de schroef en bleek de motor het weer goed te doen. We dreven daarvoor steeds verder naar de kust maar  gelukkig waren we ver genoeg uit de kust om te dichtbij te komen. Miklós vond Nico er onderkoelt uitzien vanwege de aders die wel erg blauw waren op zijn schouders. Later kwamen we erachter dat het water slechts 14,3 graden was (!). Om even een vergelijking te maken, de koudste zwembaden (vanwege wettelijke eisen blabla) hebben een temperatuur van 28 graden. In water van 14 graden gaat niemand vrijwillig zwemmen. Nico snel onder de warme douche en accepteerde later de fleece-deken die Wilma had gepakt (en dat is uitzonderlijk voor Nico) en hij voelde zich een beetje misselijk. Miklós voer de boot weg, ruim om de andere visnetten heen (dit wordt aangegeven met een soort van stokken in het water). Nico was nog een beetje versuft. We waren het erover eens dat het duikmes zich ruim heeft terugbetaald. Het was een stuk lastiger geworden als we dit duikmes niet hadden gehad (niet onmogelijk overigens). Het was het niet leuk om dit alles mee te maken. Het zal je maar 's nachts gebeuren of als het rotweer is, dan kan je het water niet induiken. De rest van de tocht verliep gelukkig een stuk beter en we legden zonder problemen aan in Viana do Castelo. Het viel meteen op dat Portugal toch heel anders is dan Spanje. Nico, Wilma en Yorick gingen naar het havenkantoor om in te schrijven en de douches en dergelijke te bekijken. Miklós bleef op de boot om een beetje te computeren en toen Nico, Wilma en Yorick terugwaren besloten we om het (oude) stadje in te gaan. Mooi stadje en op een pleintje besloten we om wat te eten en te drinken. Ondertussen waren we gewend aan de Spaanse taal en het Portugees is echt heel anders dus dat is nogal lastig. Opeens is het 'obrigado (obrigada tegen een vrouw)' en geen 'gracias' meer. De Portugezen praten heel onduidelijk (dat staat zelfs in het woordenboek). Hier zijn de straten veel rustiger in vergelijking tot Spanje. De gebouwen zijn anders en er is minder hoogbouw aanwezig. Het is op straat veel rustiger en minder verkeer. Één ding is hier echter niet anders maar dat was te verwachten; de bosbranden. In Portugal komt het leven pas na 17:00 uur op gang (we krijgen nu overigens te maken met tijdverschil) en daarvoor is er bijna niemand op straat. Een overeenkomst met Spanje is dat hier ook geen grote supermarkten zijn maar alleen zeer kleine en verder heb je veel bakkers, slagers en groentezaken. Na het terrasje gingen Miklós en Yorick even naar het tennisveld maar dat bleek niks te zijn en Nico en Wilma gingen nog even wandelen. Miklós en Yorick kwamen op de boot tot de ontdekking dat geen van beiden de sleutel bij zich had. We konden via Yorick's raampje met een pikhaak (stok met een ijzeren kromming aan het einde om touwtjes uit het water te pakken en dergelijke) niet bij de sleutels. Miklós kwam op het idee om een schepnet onder het kastje te houden en Yorick zou dan de sleutels met de pikhaak van het kastje laten vallen in het schepnet. Dat lukte. We waren nog niet klaar met de sleutels of een paar 'handige' Duitsers dachten net als een auto te kunnen inparkeren. Ze voeren over twee ankerlijnen heen waarop de havenmeester schreeuwde:'No engine, no engine!' (geen motor, geen motor!) maar de Duitser liet zijn motor gewoon draaien. Yorick duwde de Duitse boot van onze achterkant weg maar het leek er niet op dat ze zich daar echt druk om maakten. De havenmeester onze boot op en gooide onze ankerlijn los. Heel leuk en aardig maar hij had er duidelijk niet aan gedacht dat onze boot naar voren zou schieten (spanning op die ankerlijn is wel essentieel). Miklós sprintte nog naar de voorpunt maar het was al te laat en we knalden op de steiger. Schade aan de voorkant van de boot waar Nico niet blij mee was. Ook niemand die even zijn excuses aanbiedt en dat vond ik toch wel op zijn plaats. We lagen net weer goed vast toen een Fransman aan de andere kant van de steiger hulp nodig had. Miklós en Yorick daar weer heen om die boot af te houden terwijl een Portugees ook aan het helpen was (hij sprak trouwens vloeiend Portugees, Frans en Engels, zo goed dat we ons bijna afvroegen of hij wel Portugees was). Hij bedankte ons en eindelijk konden we naar binnen bij onze boot. Yorick achter de computer een paar uur omdat hij verslagen nog moest schrijven en spelletjes moest spelen. We aten de pizza's op die eigenlijk voor twee dagen geleden waren gekocht en Miklós en Yorick gingen nog even een ijsje halen op de kant om daarna weer naar de boot te gaan. Onze held was doodmoe en had erg last van zijn arm en besloot zijn bed in te gaan evenals Wilma. Yorick leest onze favoriete krant (De Telegraaf) en ik schrijf even dit stukje. Niet zo'n geweldig leuke dag maar één ding staat vast. Nico is onze held en verdient een enorme pluim, meer dan dat. Na regen komt zonneschijn zullen we maar zeggen en we hopen op een beter dag morgen. Helaas een minder warm welkom in Portugal dan we hadden verwacht, qua weer (zeer benauwd en 's avonds lichte motregen) en gebeurtenissen, maar we zijn Portugal nog niet uit. We zullen zien wat Portugal ons gaat brengen. Om maar meteen met integreren te beginnen, Boa noites!

afbeeldingen:

linksboven: Viana do Castelo bij aanloop van de haven, u ziet ook twee beginnende bosbranden

rechts: Volgens Wilma een ideetje voor de gedempte gracht, hier is het een klein parkje wat eigenlijk alleen bestaat uit deze weg tussen de bomen door

linksonder: Onze Nico die deze foto op de site vandaag zonder twijfel verdient.

vrijdag 26 augustus 2005
Vandaag bleven we zoals gepland liggen in Bayona en de Suwarow Blues verwachten we ongeveer tegen het eind van de middag. Miklós en Yorick gingen basketballen en kwamen later op de haven weer aan om te zien dat de Suwarrow Blues er was. Het was inmiddels alweer 18:30 zonder dat we echt veel gedaan hadden. Miklós en Yorick besloten om naar het internetcafé te gaan omdat het wel weer even zou kunnen duren voordat er weer internet was. Nu is het plan namelijk om morgen naar Portugal te vertrekken, en dit zal ook wel gebeuren denk ik. Na weer een uur in het internetcafé te zijn geweest gingen we naar de boot en daar zaten Nico, Wilma, Jan en Wietske alweer te borrelen. Ze hadden inmiddels al besloten om uiteten te gaan en Esther, Anne Linde en Coen vonden dat bijzonder leuk. We zochten even in het stadje en het was nog redelijk lastig om een geschikt restaurantje te vinden. Uiteindelijk vonden we een restaurantje en aten we lekker. Weer allemaal tapas. Yorick ging wandelen met de kinderen van Jan op Coen na. De rest liep terug naar de boot omdat het te lang duurde voordat Yorick & co terug waren. Daar stonden we nog even op de kant te wachten en Yorick had zich blijkbaar niet gerealiseerd dat hij een 8-jarig meisje bij zich had. Gelukkig arriveerden zij vlak nadat iedereen naar zijn boot was gegaan. Inmiddels is het alweer veel te laat en we moeten morgen vroeg op om richting Portugal te vertrekken. Voor de laatste keer, Buenas noches!

afbeelding:

Jan en Coen

donderdag 25 augustus 2005
Vandaag zouden we vertrekken naar een natuureilandje hier niet zo ver vandaan. Helaas hadden we al geconstateerd dat het erg mistig was. Te mistig. Dus helaas moesten we blijven liggen in Bayona. Miklós en Yorick gingen basketballen en Nico en Wilma bleven op de boot (Nico dreigde dat Miklós en Yorick de zijkant van de boot zouden moeten poetsen als Yorick niet van de computer afging dus was de keuze snel gemaakt). Het was dus mistig en bewolkt maar het was heel erg benauwd. Geen pretje om in deze benauwdheid rond te lopen. Later op de boot besloten Miklós en Yorick uiteten te gaan (dit had Wilma beloofd omdat Nico en zij eergister uiteten waren) en Nico en Wilma zouden 'nog wel even kijken wat ze zouden gaan eten'. Dat komt er dus gewoon op neer dat ze ook uiteten zouden gaan. Nico had inmiddels een Telegraaf bemachtigd en zo stelden we onszelf op de hoogte van de laatste ontwikkelingen in Nederland. De voorpagina was daar uiteraard weer zeer duidelijk over:'Paarden en ponybelasting stijgt!' Vervolgens tien bladzijden met informatie over wat de tv-programma's ons dit seizoen gaan brengen (zowaar nu een rtl 7 erbij, wanneer houdt het op) waar we ook niks aan hadden. Dan nog het privé gedeelte wat ons ook bijster interessant leek en de rest bevatte nog wel enige nuttige informatie. Nico vertelde dat er ergens een internetcafé zou zijn maar wist ook niet precies waar. Miklós en Yorick naar de toeristen informatie om te vragen waar er een internetcafé was. De vrouw vroeg of we alleen internet nodig hadden of een internetcafé zochten. Yorick snapte niet helemaal wat ze bedoelde maar bij de eerste optie was dus geen computer aanwezig. De computer geeft weer dat er zich in de haven een stuk of vijf wireless internetverbindingen zouden moeten bevinden maar we krijgen met geen van allen verbinding. Dus zochten Miklós en Yorick zich helemaal lens naar het internetcafé en later vroeg Miklós aan Yorick hoe het op de kaart heette waar zich het internetcafé zou bevinden. Miklós kreeg het kaartje en keek even en begreep uit het Spaans dat het hier om een uitkijktoren ging! (hiervandaan is de foto gemaakt van de jachthaven die bij het verslag van gister staat). Laten we eerlijk zijn, dit was wel ongeveer de laatste plek waar we internet dachten te vinden. We waren een uur aan het internetten en vonden dat het tijd werd om te stoppen (als je opeens aan tijd gebonden bent met internet vliegt het zo om, het is een race tegen de klok en je zou het zowaar een sport kunnen noemen; wie beantwoord de meeste mailtjes in een uur!') want de meeste plaatsen waar er internet is zijn schandalig duur (4 euro voor een half uur is niet uitzonderlijk). Miklós rekende af en de man vroeg om 'tres euro'. Miklós dacht dat hij het verkeerd verstond en dat het wel iets van dertien euro zou zijn (dertien is 'trece') maar kreeg tot zijn verbazing zeventien van de 20 euro terug. Dit is echt bijna spotgoedkoop vergeleken met voorgaande internetcafetaria en dergelijke. Even naar de boot om om te kleden en uiteten te gaan. We hadden enorme honger omdat we niet zoveel gegeten hadden. Toen we een restaurantje zagen (we besloten niet naar de pizza variant van Mac Donalds te gaan) vond Miklós dat zij lang genoeg gezocht hadden maar Yorick wou persé nog verder zoeken. De eetlust wordt je ontnomen als je langs veel restaurantjes loopt waar de gevangen vis is uitgestald in de soort van etalage. Het ziet er niet fris uit. Miklós vond het tijd om even door te drammen en zo gingen ze naar het eerste restaurantje. We aten allebei een enorme hamburger en een sandwich. Smaakte perfect. Intussen naar de tv loerend omdat er Champions League poules werden bekend gemaakt. Miklós wist al dat Ajax van Brönby had gewonnen en bij Arsenal en Sparta Praag in de poule zou zitten. Niemand wist eigenlijk goed wat de laatste club was. We bespeurden weer een vleugje Spaans egoïsme omdat de zender alleen de poules met Spaanse clubs bekend maakte en de rest doet er natuurlijk niet toe. Na het eten gingen we weer naar het internetcafé en bleven daar twee uur internetten. We ontvingen nog wat berichten uit Nederland dat het enorme vervelend weer was (laten we het beschaafd houden) en dat er een tankstop was ingelast op Schiphol en dus vliegtuigen die nog niet hadden getankt niet meer konden vertrekken. Natuurlijk kon ik het niet laten om op MSN te verkondigen dat het hier prachtig weer was en zelfs om 00:00 uur nog 20 graden is. Natuurlijk net doen alsof je niet weet hoe het weer in Nederland is. Uiteindelijk betaalden we vijf euro zoveel wat natuurlijk weer een schijntje was. Het was inmiddels redelijk laat en zo liepen we terug richting de boot. Nico en Wilma waren de tot nu toe opgenomen stukjes van de videocamera aan het bekijken vanaf het inpakken thuis tot het binnenlopen van La Coruña (de rest na La Coruña hadden we al gezien). Miklós en Yorick besloten mee te kijken. Nico ging als eerste naar bed en Wilma volgde. Inmiddels heeft Yorick de mist in de haven gefilmd (dat zal vast een hele belevenis zijn geweest) en ligt in zijn bed. Morgen blijven we waarschijnlijk alsnog liggen hebben we besloten omdat de Swarrow Blues morgen hier zal arriveren. Kunnen ze weer borrelen zullen we maar zeggen. Het is inmiddels alweer veel te laat en tijd voor mij om ook mijn bed op te gaan zoeken. Ik kan dit keer met zekerheid zeggen dat we morgen nog niet richting Portugal vertrekken en dat zal ik ook voorlopig niet meer zeggen totdat ik het zeker weet. Morgen maar even verder genieten van het mooie weer. Ik schijn af en toe tactvolle opmerkingen te maken, helaas faal ik ook weleens.. Buenas noches!

woensdag 24 augustus 2005
Vandaag bleven we dus liggen in Bayona en ging Nico de gashendel monteren. Later zou blijken dat we zelfs 3 gashendels hadden gekregen waarop Miklós opmerkte dat we nu klapgijpend de oceaan over kunnen. We ontbeten laat maar lekker en daarna besloten Miklós en Yorick te gaan basketballen. Miklós won weer en we besloten terug naar de boot te gaan. Nico was bezig met de ankerketting markeren (zodat je kan zien hoeveel meter ankerlijn je hebt uitgegooid) en Wilma was binnen met wat dingen bezig. Miklós legde Yorick het spel 'spider' uit op de pc (te vinden op Windows XP) en bleven dat maar even doen om bij te komen van het basketballen. Hierna besloten Miklós en Yorick om weer te gaan basketballen en gingen eerst langs Sondra om te vragen of hij ook meeging maar hij besloot om om 19:00 uur te komen. Miklós en Yorick gingen dus alvast basketballen en Sondra kwam even later om te vragen of we met de anderen meededen. We hadden er allebei niet zo'n zin in en Yorick antwoordde dus ook:'They play very good' en Sondra leende ons een basketbal zodat we niet met onze voetbal hoefden te basketballen. Miklós voor de tweede keer vandaag en we besloten terug te gaan naar de boot. Nico was nog aan de boot bezig met verschillende dingen en Wilma was binnen het eten aan het voorbereiden. Eten koken kan erg frustrerend zijn als je rijst moet hebben en de rijst blijkt ergens in één van de onderste kratten te zitten van een stapel kratten (in onze 'grote kast' hebben we kratten met eten, koffie, shampoo en dergelijke opgeslagen). We aten rijst met een soort van tonijn- en sinaasappelsaus en het smaakte zeer goed. Miklós en Yorick gingen na het eten watertanken en leenden een slang van de Duitse buren. Yorick kreeg van de man nog een aantal tips mee over havens die we wel en niet moeten aandoen in Portugal (zo kwamen we te weten dat de haven van Porto is afgebrand en er dus geen stroom en water is, sommige havens enorm veel liggeld vragen maar niks te bieden hebben en dat er ontzettend mooie havens zijn). Miklós en Yorick zouden nog even de kant op gaan terwijl Wilma aan het mijnenvegen was (nog aan het ontdekken hoe het echt moet en het veel spelen, stap 1 in de verslavingscyclus zullen we maar zeggen). Nico probeerde contact te leggen met Jan via de radio maar dat lukte maar matig omdat er erg veel ruis op de verbinding zat. Miklós was klaar met douchen en omkleden en wachtte op Yorick maar die besloot ook maar even te gaan douchen. Hier had Miklós niet op gerekend en besloot dan maar in zijn eentje de kant op te gaan omdat hij vermoedde dat het lang zou gaan duren anders. Op de kant was verder niet veel boeiends te beleven en toen Miklós terugkwam lagen Nico en Wilma al in bed en zat Yorick achter de computer. Miklós wachten om een stukje op de site te schrijven en had zijn boek uit en drinken op toen hij er eindelijk bij kon. Het was vandaag erg heet en vooral tijdens het basketballen was het bijna té heet. Een nuttige dag (dankzij Nico en Wilma) en morgen waarschijnlijk een plaatsje verder (Nico wil graag naar een natuureilandje terwijl hij na La Coruña zei dat Camariñas de laatste haven zou zijn voor Portugal). We zullen zien wat de dag van morgen ons brengt. en tja, hoe kan het ook anders..
Buenas noches!

afbeelding:

De haven van Bayona, wij helemaal linksboven aan de steiger (helemaal links de hoogste mast).

dinsdag 23 augustus 2005
Vandaag bleven we zoals gepland liggen in Bayona (Baiona) en stonden op met schitterend weer. Nico was 's ochtends vroeg naar de tandarts geweest om zijn kies te laten lijmen en was weer tiptop in orde. Eerst maar even ontbijten om daarna een beetje muziek te luisteren, koffie te drinken en te computeren. We aten pimientos (de zoute paprikaatjes uit de oven), chorizo en olijven als middageten en daarna besloten we om naar de stad te gaan om wat boodschappen te doen. Eerst kwamen we een winkeltje tegen met kleding en nog meer dingen en Yorick besloot een soort van Hawaï kortebroek te kopen waarvan Miklós vond dat het echt niet mooi was en dus besloot hij om een 'shirt zonder mouwen' te kopen zoals Yorick het noemt. In deze warmte kan je echt niet zonder want zelfs in een t-shirt is het af en toe echt veel te heet. Wilma kocht een rok en we rekenden af om daarna een ijsje te halen. Toen naar de supermarkt om daar weer 4 kannen met elk 5 liter water in te slaan want meer stonden er niet in de schappen (de eigenaar belt nu de groothandel dat hij meer van die kannen moet hebben omdat ze als warme broodjes over de toonbank vliegen maar als wij donderdag vertrekken zal hij verbaasd zijn dat hij met een enorme voorraad opgescheept blijft zitten). We kochten vier pizza's voor het avondeten om daarna op een terrasje wat te drinken. Nico en Wilma dronken een biertje en Miklós en Yorick deelden een liter sangria (rode wijn met vruchtensap). Met een volle kar liepen we richting de boot en kon Wilma een paar rode kopjes in een etalage niet laten staan waarop Nico opmerkte:'Waar ga je het laten?Je bed wordt steeds voller.' We hebben namelijk al niet genoeg ruimte en de boot wordt in plaats van steeds leger steeds voller. Op het haventerrein kwamen we Sondra tegen die richting het basketbalveld ging en vroeg of we ook kwamen. We vonden het best en gingen nadat we de spullen op de boot hadden gedropt richting het veldje. We basketbalden en praten even met zijn 3en waarbij Sondra won, Miklós tweede werd en Yorick derde. Daarna speelde Sondra en Yorick nog even met wat locals terwijl Miklós toekeek omdat zijn knie het nog niet toelaat om te rennen. We hadden naar een drankwinkel gezocht die volgens Nico ergens in de straat moest zitten maar we konden die niet vinden. Yorick merkte op het laatste moment op dat hij de winkel zag en haalden we een fles van het plaatselijke goedje wat we ook al in Santiago hadden gehaald (soort van Baileys). Toch grappig om op te merken dat reclame maken ze ook hier goed afgaat. In Santiago verkopen ze het als een drank uit/van 'Santiago de Compostela' en hier in Bayona verkopen ze het als drank van het plaatselijke 'castillo' (kasteel). We kunnen weer even vooruit zullen we maar zeggen. Toen we terugkwamen op de boot waren Nico en Wilma weg en ontdekten we een briefje op het aanrecht dat ze in de stad wat gingen eten. Het moge duidelijk zijn; morgen gaan Miklós en Yorick uiteten. Miklós en Yorick aten pizza's en keken het resterende deel van 'Prachtige Paprika's' af. Nico en Wilma arriveerden weer op de boot en Nico probeerde tevergeefs Jan op te roepen. Yorick had een splinter in zijn voet en dat beviel hem niet echt. Yorick legde het spelletje 'mijnenveger' uit (op elke pc met Windows te vinden) aan Nico en Wilma en riep even later de hulp van Miklós in omdat hij niet meer uit zijn spelletje kwam. En zowaar droeg Wilma haar steentje bij aan het oplossen van het spelletje wat helaas niet lukte (ik hoorde Wilma duidelijk aanwijzingen geven de hele tijd tot mijn verbazing). Maar wat wil je met zoveel blond achter één computer. Yorick presteerde het om zijn glaasje met likeur om te gooien en Miklós zag nog even een zak  met appels voor tennisballen aan (en ja, ze leken écht op tennisballen!). Yorick was ontzettend lang bezig met zijn stukje maar ligt nu (ja, hij wel!) in bed terwijl ik maar weer is een nachtelijk uurtje werk maak van de site. We hebben vanmiddag de gashendels ontvangen en Nico gaat die morgen monteren zodat we waarschijnlijk donderdag kunnen vertrekken. Wees gegroet, buenos noches!

maandag 22 augustus 2005
Vandaag stonden we op om te ontbijten en het woei een beetje dus was het een beetje fris. Maar toch buiten ontbijten. Het beloofde lekker weer te worden vandaag. Miklós en Yorick besloten om te gaan basketballen. Miklós won tot grote ontevredenheid van Yorick. We gingen terug naar de boot en we besloten om 'Prachtige Paprika's' te gaan kijken van Youp van 't Hek, wat een fantastische cabaretier blijft het toch. Enorm gelachen en absoluut een aanrader. Nico had 's ochtends gezwommen om het log proberen te maken omdat die haperde. Nico had 's ochtends ook nog een groot duikmes gekocht om bij het roer te bevestigen zodat in geval van problemen daarmee eventuele visnetten e.d. verwijdert zouden kunnen worden. Hier zijn deze messen goedkoop in vergelijking tot Nederland (scheelt ruim de helft). 's Ochtends stonden nog onze favoriete Nederlanders bij onze boot maar ik heb niet kunnen opvangen welke kritische noot zij deze keer van plan waren te spuien. Nico en Wilma kwamen terug uit het stadje met onder andere een paar 5 liter kannen met water omdat die kannen nog wel is functioneel zouden kunnen zijn. Miklós en Yorick werd gevraagd om ook een paar van deze kannen te halen en dat besloten zij dan maar te doen als ze gebasketbald hadden. Miklós vond het niet nodig om een kar of tas mee te nemen want 10 liter (is dus 10 kilo) is opzich niet zo heel veel maar Yorick dacht daar anders over en besloot onze steigerkar mee te nemen (zeg maar een krat op wieltjes maar wel handig). Yorick had besloten dat Miklós de kar maar op de terugweg moest nemen wanneer deze volgeladen was tot woede van Miklós. Miklós daagde Yorick uit om erom te basketballen en de verliezer zou de kar mee terug moeten nemen. Yorick antwoordde zelfverzekerd dat hij dat goed vond. Na weer lang gebasketbald te hebben (het was overigens enorm heet, ik denk wel 30 graden) was het Miklós die ruim won en dus was het Yorick die de boodschappen mee moest nemen. We sloegen gelijk weer wat cola en dergelijke in. Onderweg dacht Miklós een Noor te herkennen van ongeveer onze leeftijd maar Yorick zei dat hij geen idee had of het de bewuste Noor was (we hadden hem al vaak gezien in Camariñas maar niet gesproken en hadden gehoord dat hij een jaar lang met zijn oom meezeilde en dezelfde route als ons zou afleggen) totdat hij op ons afliep en zei:'I think you are the Dutch boys' (ik denk dat jullie de Nederlandse jongens zijn, we waren dus niet onopgemerkt gebleven). Hij vroeg of we vanavond kwamen basketballen want hij ging met wat 'locals' basketballen maar we hadden net gebasketbald en moesten eerst de spullen naar de boot brengen en daarna eten. Dan zou het alweer redelijk laat zijn en al donker worden. Miklós stelde zichzelf voor en Yorick volgde zijn voorbeeld. Hij bleek Sondra te heten (aparte naam) en ik ben voor het eerst dankbaar dat nog nooit iemand mijn naam in één keer goed heeft uitgesproken want dan viel het niet zo op dat ik ook moeite had met zijn naam (het is een heel verschil of je de naam op papier ziet staan of dat iemand zich mondeling voorstelt). We besloten om morgen te gaan basketballen, nu hopen dat Miklós zijn knie dat toelaat (nog steeds erg veel last). Terug op de boot ging Yorick computeren terwijl Miklós zijn 15e boek uitlas. Nico en Wilma kwamen ook terug en begonnen heel langzaamaan aan het eten. Miklós vroeg of we niet om 22:30 (het was 21:30) konden eten want dan zouden Yorick en hij nog een uurtje kunnen basketballen. Nico en Wilma vonden het goed en dus begaven Miklós en Yorick zich zsm naar het basketbalveld (10 minuten lopen) omdat het niet lang zou duren voordat het donker zou zijn. Sondra was al weg en dus 1 tegen 1. Miklós won voor de derde keer op één dag en daar was Yorick niet zo blij mee (hij beweerde gister nog dat hij veel beter kon basketballen maar dat blijkt nu toch tegen te vallen). Op de boot had Nico het eten bijna klaar en hij had Mexicaanse wraps gemaakt. Vlak voor het eten brak Nico een stukje kies af op een nacho. Gelukkig geen pijn of veel hinder maar wel vervelend. Bezoekje aan de tandarts dus waarschijnlijk. Het eten was heerlijk en we aten als toetje de tiramisu van gister (Nico en Miklós althans omdat Wilma nog buikpijn had en Yorick niet zo van tiramisu houdt). Miklós en Yorick wasten af en we besloten om met zijn vieren 'Prachtige Paprika's' te gaan kijken. Yorick zorgde voor een gespannen stemming omdat hij iedereen probeerde te dwarsbomen en overal een weerwoord op had (waarschijnlijk vanwege de tweede afwas in twee dagen) Nico en Wilma vonden Youp ook erg leuk. We hebben deze dvd net tot de pauze gekeken en kijken een andere keer verder omdat Nico en Wilma wouden slapen. Morgen middag komen waarschijnlijk (2) de gashendels aan, één reserve, en dus blijven we morgen ook nog liggen. Iedereen vermaakt zich wel heb ik het idee. Wachtend op de gashendels en genietend van het mooie weer zullen in ieder geval morgen doorbrengen. Het is alweer na middernacht en daarom zeg ik wederom; buenos noches!

zondag 21 augustus 2005
Vandaag bleven we zoals verwacht liggen in Bayona. Het was lekker weer maar we stonden 09:30 alweer naast ons bed omdat we moesten verplaatsen. Tot grote ontevredenheid van Miklós en Yorick omdat een uurtje langer slapen een stuk beter was geweest. Uiteindelijk lagen we en gaf Nico de knechten allebei een blikje bier ('after duty!') als dank dat ze nu ook weer hadden geholpen met het verslepen van de boot. We zagen dat er een hardloopwedstrijd aan de gang was maar er was niks boeiends aan. Na een tijdje gehangen te hebben op de boot besloten Miklós en Yorick om te gaan basketballen of voetballen. Het werd basketballen omdat het voetbalveldje al bezet was. Tijdens het basketballen knalde Miklós door zijn knie heen en moest snel gaan zitten om het niet uit te schreeuwen van de pijn. Deze knieblessure speelt nu al vier jaar en voetballen op het veld heeft hij al op moeten geven. Behalve dat niet voetballen (moest stoppen met voetbal vanwege zijn knie) al veel moeite kost wordt hij er ook nog vaak mee geconfronteerd. Nooit gedacht dat een kruisband zoveel ellende zou kunnen brengen. Strompelend terug naar de boot en die tien minuten lopen bleken nu opeens lange minuten te zijn. Op de boot ijs op zijn knie gedaan om te voorkomen dat die dik zou worden. Boos en teneergeslagen besloot Miklós een film te gaan kijken waarbij Yorick gretig aanhaakte. We hebben een aantal dvd's mee en besloten om 'Bad Boys' te gaan kijken omdat we die al hadden gezien en zo de nieuwe dvd's nog even kunnen bewaren. Nico vond dat ze van boord moesten want ze zaten weer achter de computer (dit was niet helemaal waar, ze hadden gewoon geen idee van hoe lang we weg waren geweest, terwijl we zeker meer dan een twee uur hadden gebastketbald). Miklós en Yorick besloten om weer te gaan basketballen maar dan alleen schieten op de basket zonder rennen en dergelijke omdat Miklós moeilijk kon lopen, laat staan springen. Weer ruim twee uur gebasketbald en we gingen weer naar de boot. Gister had Marianne vertelt dat er een paar Nederlanders waren die duidelijk hun mening gaven maar wel op zo'n manier dat ze dan ook echt álles bekritiseerden. Een paar Nederlanders vroegen wat er was gebeurd met de gashandel. Wilma antwoordde dat dit door een klapgijp was gekomen waarop de Nederlander antwoordde dat 'je in elk boekje leert dat je een klapgijp moet voorkomen.' Ten eerste heeft niemand van ons vieren zeilen uit boekjes geleerd en ten tweede is de definitie van een klapgijp dat dit bijna altijd onverwacht gebeurd. Wilma had zo'n vermoeden dat dit wel is dezelfde Nederlander kon zijn. Ach onze eigen weg zullen we volgen en laten ons ook niet van de wijs brengen door een kritische Nederlander wiens leven helemaal vlekkeloos en perfect verloopt. Nico ging nog even bij een concert kijken in het hotel (ze maakten hier reclame voor in de stad) maar het bleek dat het alleen voor genodigden was. Het lukte hem uiteraard wel om het hotel binnen te komen en de goede zaal te vinden alleen daar strandde de tocht (Wilma:'valt me een beetje van je tegen, jou kennende kom je overal binnen.'). We besloten om te gaan eten terwijl Wilma oma Corrie nog even belde. Pasta met een soort van ham-kaassaus en het smaakte goed. Wilma was verbaasd dat ze in Spanje zo weinig pasta aten en dat het zeker geen dagelijks gerecht was. Miklós suggereerde dat Spanje en Italië helemaal niet zo erg op elkaar lijken als wij denken. Vergelijk het met Nederland en Duitsland, voor buitenlanders lijkt de taal hetzelfde, de mensen hetzelfde en nog veel meer. Maar voor ons (mij) zijn Nederland en Duitsland twee hele verschillende dingen. Als toetje aten we door Wilma gemaakte 'tiramisu' en dat smaakte voortreffelijk, een stuk lekkerder dan dat je het in de winkel koopt. Miklós en Yorick deden de enorme afwas van twee dagen terwijl Nico bezig was met de site uploaden, mail ophalen en dergelijke. Wilma voelde zich niet zo lekker en zat rustig op de bank. Nico had een paar sites van kranten weten te openen en liet ons dat op de boot lezen (op de boot hebben we geen internetverbinding ondanks dat er vijf netwerken zich om ons heen bevinden, heel raar dus). We zitten nu ongeveer 15 mijl (1 zeemijl = 1,8 kilometer) van de Portugeze grens af en het bericht bereikte ons dat er enorme bosbranden waren in Portugal en dat Portugal zelfs de hulp van de E.U. had ingeroepen om te blussen omdat er niet genoeg materieel aanwezig was om de bosbranden te kunnen controleren. Toch raar eigenlijk, je zit zo dicht bij Portugal maar dit nieuws komt via een Nederlandse krant binnen en als je die toevallig niet leest dan krijg je gewoon helemaal niks mee van de gebeurtenissen die zich slechts 15 mijl van ons vandaan afspelen. We zullen zien hoe dit gaat aflopen (hier zijn ook bosbranden en helikopters duiken regelmatig omlaag om zeewater op te slaan (in zo'n enorme zak onder de helikopter) om te blussen). Miklós en Yorick hadden besloten om meteen maar 'Bad Boys II' te gaan kijken omdat het al redelijk laat was en er op de wal ook niks meer te doen zou zijn. Inmiddels is de film afgelopen en het is weer aardig laat, ik zal u het tijdstip besparen. Buenos noches.

zaterdag 20 augustus 2005
Vandaag vertrokken we 's ochtends uit Portosin om koers te zetten richting Bayona, nog steeds Spanje. Het begon rustig en Miklós besloot om op de bank te gaan slapen terwijl Yorick zijn kooi indook. Miklós werd gewekt door een enorme brul van Wilma omdat we opeens een klapgijp maakten (voorbeeld: je vaart met de wind in je zeil en met de giek aan de rechterkant, opeens draait de wind en komt van de andere kant af het zeil in dan slaat de giek (met meer dan enorme kracht, mocht het iemand raken dan heeft dat fatale gevolgen gelukkig gebeurd dit ervaren zeilers nooit omdat we gewend zijn buiten het bereik van de giek te lopen, staan etc.) naar de linkerkant van de boot). Voor de tweede keer bleek de gashendel afgebroken te zijn want dit was ons al eerder overkomen in Duitsland. Nu was er dan wel een beugel gemonteerd maar die biedt nauwelijks genoeg bescherming om de gashendel veilig te stellen en dus bleven de touwen van de giek haken achter de gashendel. Iedereen nogal geschrokken omdat het echt met een enorme klap gebeurd. We voeren verder en later moesten we erover gaan nadenken hoe we de haven binnen zouden lopen. De motor kon alleen nog met veel moeite vooruit varen en achteruit was niet mogelijk (dit kon trouwens alleen door het enorme improvisatievermogen van Nico die een primitieve gashendel maakte). Met zijn vieren in de kuip liepen we de haven binnen. We zagen een ligplaats en besloten dat we die kans zouden pakken (niet achteruit kunnen varen is een drama met aanleggen en dus namen we uiteraard niet de tijd om even een fijne plaats te zoeken). We zagen allevier al dat we te hard kwamen aanvaren en allemaal een beetje versteend omdat we achterop een motorboot zouden knallen in het ergste geval. Miklós besloot snel de achterlijn te pakken en sprong zo snel mogelijk de kant op. Hij sloeg snel het touw met een slag om de bolder (zo'n ding waar je een touw aan vastlegt) maar kreeg de kans niet om er nog een slag omheen te leggen vanwege de hoge snelheid. Met vereende krachten lukte het hem om de boot toch tijdig af te remmen met als resultaat dat we alleen maar tegen een paal aanknalden die gelukkig meegaf. Als het niet was gelukt om af te remmen waren we dus achterop de motorboot geknalt en waren de gevolgen niet te overzien geweest. Gelukkig lagen we nu vast en Ron en Marianne kwamen langslopen om te informeren wat er was gebeurd. Nico en Yorick gingen naar de havenmeester (in dit soort landen staat die hoog in aanzien en heb je veel meer kans op mededogen als je het zelf meldt dan dat hij er achterkomt dat je zomaar ergens bent gaan liggen zonder je te melden) die een beetje verontwaardigt reageerde omdat hij toch zeker zelf had gezien dat we ook de haven konden binnenvaren!Toen er werd uitgelegd dat we niet achteruit konden slaan viel hij even stil. De havenmeester leek het een beetje warm te krijgen omdat we op een plek lagen die waarschijnlijk was 'gekocht' door een rijk persoon en dus als privésteiger werd beschouwd (leden van de zeilclubs hier betalen enorme bedragen, niet hetzelfde als contributie, om boten van de haven te kunnen gebruiken, ligsteigers, etc.) en de havenmeester zou weleens in een lastig parket kunnen geraken als die eigenaar terugkwam met zijn boot en zijn steiger bleek door iemand anders bezet te zijn. Hij besloot om een paar van zijn 'knechten' te sturen om ons te helpen (eigenlijk ging het meer om het eigen hachje want in Nederland is het niet denkbaar dat je een boot die niet kan manoeuvreren ergens anders heenstuurt). Knecht 1 wist ons te melden dat we hier echt niet konden blijven liggen maar dat was ons al duidelijk. Hij liep weg om na te denken over een oplossing. Knecht 2 verzekerde ons ervan dat we niet konden blijven liggen wat ons toch echt niet ontgaan was (het begon lachwekkend te worden). Toen kwamen twee andere knechten weer moeilijk doen maar zij boden nog steeds geen oplossing aan. Het mocht duidelijk zijn dat wij niet van plan waren om ergens anders te gaan liggen zonder hulp. Ron en Marianne stonden met ons te praten en Ron maakte hen duidelijk (in het Spaans en uiteraard bereik je dan meteen al een stuk meer) dat ze toch echt moesten helpen. Er stonden inmiddels twee Engelsen naast onze boot die met hun droge humor al opmerkten tegen Wilma:'Probably your fault, you're the female on board.' (waarschijnlijk jouw fout, jij bent de vrouw aan boord) Overigens niet op een vervelende manier en Wilma moest er ook hard om lachen. Toen één van de knechtjes aan kwam zetten met een rubberboot met 20 PK merkten de Engelsen wederom droog op:'hahaha 20 HP (horsepower = PK).' We dreven op de wind en met hulp van de rubberboot richting de andere steiger (tankplaats) waar ongeveer tien mensen ons stonden op te wachten om te helpen (zeer attent). De knecht voer veel te hard om normaal te kunnen aanleggen en we zagen het volgende drama alweer op ons afkomen. Met man en macht lukte het iedereen om de boot op tijd stil te krijgen en de touwen vast te leggen. Zeer veel dank dus voor de mensen die ons hielpen vanaf de kant. Éen van de Engelsen zocht meteen zijn blikjes Heineken die hij even had neergezet en merkte op:'Aha, Dutch beer and a Dutch boat, what a coincedence.' (Nederlands bier en een Nederlandse boot, wat een toeval) Inmiddels had een klein rubberbootje met wat jonge kinderen aan de andere kant van de steiger aangelegd en de Engelsman weer:'You should trade in your boys for that small children, they could handle de engine from inside.' (jullie zouden jullie zoons in moeten ruilen voor die kleine kinderen die zouden van binnenuit de motor kunnen hanteren) Erg gelachen om deze Engelsen. De duimen van de knechten gingen nu omhoog omdat zij allang blij waren dat weg waren van de andere steiger maar zij behandelden ons overigens wel keurig. Geen schade aan de boot gelukkig alleen moet er wel een nieuwe gashendel komen die uit Nederland moet worden opgestuurd of met geluk door een dealer hier kan worden verstrekt. Helaas is het morgen zondag en zullen we dus pas maandag de gashendel kunnen monteren. Miklós en Yorick gingen wat cola e.d. inslaan en weer op de boot besloten we om uiteten te gaan. We aten bij een goed restaurant (de restaurants waar veel Spaanse mensen zitten zijn over het algemeen goed, dus nooit de meute toeristen volgen) en gingen daarna weer naar de boot. Iedereen nog even bijkomen van de heftige gebeurtenissen en drie van de vier bemanningsleden liggen inmiddels alweer in bed. U raadt het al, ik ben weer de laatste. Deze dag had een stuk slechter kunnen aflopen maar toch hebben we allemaal het gevoel dat we goed gehandeld hebben en eigenlijk niet echt de controle zijn verloren. Ik ga ook mijn bed opzoeken want het is alweer 1:30 uur (voor de verandering). Buenos noches!

vrijdag 19 augustus 2005
Vandaag was het 's ochtends rustig weer maar in de middag werd het ons duidelijk waarom ze hier een weerbericht tot 12:00 uur en een weerbericht na 12:00 uur uitgeven. 's Middags stond er enorme wind van rond de 31 knopen (windkracht 7) en zeilen was dus geen optie (het is wel mogelijk maar plezierig is het allerminst). Nico en Wilma besloten naar Noya (Noia op zn Galiciaans) te gaan om daar wat boodschappen te doen (onder boodschappen valt tegenwoordig blijkbaar ook 'terrasjes pakken'). Miklós en Yorick besloten om te gaan tennissen ook al woei het hard. Eerst dubbelden we met een Spaans echtpaar (meneer was veel te goed en mevrouw kon eigenlijk niet tennissen) waarbij meneer alle ballen pakte die hij voor mevrouw te moeilijk achtte. Daarnaast was hij een soort van servicekanon en sloeg werkelijk alles terug. Het moge duidelijk zijn, we wonnen niet. Hierna besloten we tegen elkaar te spelen en Miklós versloeg Yorick met 6-4 6-4 6-3. Yorick vindt het altijd nodig om te benadrukken dat Miklós niet tegen zijn verlies kan, helaas kan ik Yorick erop wijzen dat dit dan in de familie zit want hij kon duidelijk ook niet tegen zijn verlies. We waren met dubbelen begonnen rond 11:00 uur en om 15:00 uur waren we weer op de boot, dus ruim 4 uur non-stop getennist! We hadden de boot voor onszelf en dit blijkt dan altijd het beste moment te zijn om eens even lekker en uitgebreid te lunchen. Croissantjes en broodje knakworst. Na de lunch kwamen Nico en Wilma terug en Nico had drie shirts gekocht en zowaar hadden ze ook nog boodschappen bij zich. Miklós en Yorick besloten om weer te gaan tennissen maar Miklós had eigenlijk niet zo'n zin. Toch maar tennissen. Miklós zijn knie speelde op (niet als excuus bedoelt) en dit keer won Yorick met 2-0. Ze waren het duidelijk niet eens over het potje want Miklós vond dat Yorick wel erg makkelijk beoordeelde dat bijna elke bal uit was en schreeuwde al 'uit!' voordat de bal de grond raakte en bij de service van Miklós sloeg Yorick eerst de bal terug en als bleek dat die niet zo goed zou eindigen vond hij dat de bal al uit was bij de service. Dus sloeg Miklós in plaats van 8 aces er maar 4. We waren allebei doodop en de blaren speelden ook op evenals de trillende benen. Terug naar de boot en we bleken alweer twee uur getennist te hebben (6 uur op één dag!). Terug op de boot gingen Miklós en Yorick douchen om daarna te gaan eten waarbij Wilma beweerde dat Miklós had gezegd dat je gracias met een S schreef (grasias) maar gelukkig waren Nico en Yorick de oplettende getuigen die ook beweerden dat Miklós toch echt had gezegd dat je het met een C schreef (gracias is dus de correcte spelling). Het was inmiddels alweer 22:00 uur en nadat Yorick op de computer had gezeten besloten Miklós en Yorick nog even de kant op te gaan want er was kermis. Niet veel boeiends, botsauto's, en de gebruikelijke attracties op één na. Een aantal kleine paarden (Shetlanders of iets in die richting) stonden in een soort van draaimolen en terwijl de kinderen op de rug zaten moesten ze rondjes lopen. Behalve dat het er sowieso zielig uitziet voor de dieren kon je gewoon van de paarden aflezen dat ze het totaal niet leuk vonden. Ze hadden bovendien geen mogelijkheid om zelf aan te geven dat ze niet wouden lopen want ze waren stevig vastgebonden en moesten dus wel lopen. De kinderen genoten ervan (kan je ze ook niet kwalijk nemen) maar de lachende ouders erbij vind ik toch een kwalijke zaak. Kan je overigens ook niet voorstellen dat dit in Nederland zou gebeuren (kan het mis hebben). Afijn, na de eigenaar een paar vuile blikken te hebben toegeworpen (je voelt je machteloos) besloten we naar de boot te gaan met onderweg de heftige discussie over dit gebeuren ('bindt die eikel zelf vast en laat hém rondjes rennen'). We kwamen aan op de boot en het is inmiddels alweer 1:30 uur (je zou je verbazen over de hoeveelheid kleine kinderen die rond deze tijd nog op de kermis rondloopt). Tijd om te gaan slapen en misschien vertrekken we morgen. Miklós en Yorick hebben het wel naar hun zin maar Nico en Wilma hebben niet zoveel aan een tennisveld en moeten het van het stadje hebben en dit stadje vinden ze maar niks. Een vermoeiende dag en maar hopen dat de wind morgen een stuk afgenomen is. Ja u raadt het al, buenos noches!

donderdag 18 augustus 2005
Vandaag bleven we liggen in Portosin en besloten om de Santiago de Compostela te bezoeken. Eerst ontbijten met croissantjes en daarna gingen Miklós en Yorick nog even voetballen. We zetten koers richting het stadje om daar de bus te pakken naar Noya en van daaruit naar Santiago te vertrekken. Busreis met af en toe mooi uitzicht en uiteindelijk kwamen we in Santiago aan. We stonden midden in de stad en ook Miklós wist niet waar we heen moesten (hij was al een keer in Santiago geweest en had al een keer Santiago de Compostela bezocht) omdat hij alleen in het oude gedeelte vlakbij de kathedraal was geweest. We besloten om een kaart te kopen die nogal prijzig was maar we werden wel meteen wegwijs gemaakt door de verkoper. Voordat we onze tocht verder zetten wilden we eerst nog even wat eten. De ober was helaas niet al te geduldig. Hij stond penklikkend en beentrommelend op de bestelling te wachten. Miklós kwam nog van de wc en had dus helemaal geen tijd om een keuze te maken en Nico bestelde maar wat voor hem. Het smaakte zeer goed, Nico en Wilma hadden een broodje gezond met asperges en Miklós een gewoon broodje gezond. De tv stond ook hier hard aan en we vingen iets op dat het Nederlands elftal 1-0 gewonnen had van vermoedelijk Duitsland (het was niet veel meer dan een nieuwsflits) door een goal van Robben. De dag kon dus al niet meer stuk. Na het café verlaten te hebben liepen we het oude gedeelte van de stad binnen en Nico en Wilma werden overvallen door de charme van dit deel van Santiago. Het oude deel is echt een prachtig stadje. Uiteindelijk (nadat Nico en Wilma bijna elk winkeltje binnen waren gegaan waar ze maar in konden) kwamen we bij de Santiago de Compostela aan. We kwamen binnen via een zij-ingang. Miklós vond dat nogal teleurstellend omdat het effect veel overweldigender is als je vanaf de voorkant aan komt lopen. Voor niet-gelovigen en mensen die niet van kerken houden (zoals ik) is deze kathedraal zelfs de moeite waard om te bekijken. Ik ken persoonlijk geen mooiere kerk/kathedraal dan deze. Absoluut de moeite waard. Zelfs de dit tweede bezoek kon me nog boeien. De vorige keer was ik hier in de winter en had onze leraar alle tijd om alles rustig uit te leggen en de kathedraal was zo leeg dat je elkaar fluisterend makkelijk verstond. Nu waren er echter veel toeristen die flitsend (foto met flits was streng verboden), met petten (eveneens streng verboden) op en zeer naakt gekleed (idem) door de kerk liepen. er werd uitzonderlijk verzocht om stil te zijn maar ik vond dat sommige mensen zich echt beschamend gedroegen. Een meisje wat luid pratend, flitsend met de fotocamera en met navelpiercing (niks mis mee zolang je het fatsoen hebt het even af te dekken of in ieder geval niet opvallend uit te dragen in een kerk), en zeer bloot met pet op door de kerk stuiterde werkte op mijn lachspieren. Zogenaamd geïnteresseerd maar ondertussen schijt aan alles wat niet mocht. Je moet uiteraard zelf weten wat je doet maar een beetje eerbied mag op dit soort plaatsen toch wel getoond worden (Miklós en Yorick zetten beiden hun pet af toen ze de kerk betraden, zonder dat daarvoor een bordje nodig is tot tevredenheid van Wilma). Ik persoonlijk heb enige afkeer van 'de kerk' (hierbij laat ik mensen die gelovig zijn en 'de kerk' wel een warm hart toedragen volledig in hun waarde, laat dat voorop staan) maar als iemand mijn huis betreed verwacht ik ook dat diegene zich naar mijn normen gedraagd. De enorme massa mensen die aanwezig was verbaasde Miklós enorm. In de winter had hij niks gezien van de enorme hoeveelheid toeristische winkeltjes in het stadje omdat die gesloten waren en was het serieus een indrukwekkende kathedraal geweest. Nu nog steeds maar door alle geluiden en flitsen van fotocamera's om je heen was het moeilijk om je te concentreren op interessante dingen. We besloten om weer verder te gaan en met de wrange gedachte dat er zoveel verhalen in deze kerk (beelden, schilderijen etc.) verscholen gaan (een leraar van de school van Miklós en Yorick had destijds zeker anderhalf uur vertelt over alle beelden en betekenissen van symbolen etc., bijzonder interessant) verlieten we de kathedraal. Nog even op het plein voor de kathedraal rondgekeken en kwamen tot de schokkende ontdekking dat alle vlaggen halfstok hingen. We wisten geen van allen wat er was gebeurd en niemand op het plein liet ook merken dat er iets gebeurd zou zijn. Nico liet zich verleiden om lokale producten te kopen (maakte hier handig gebruik van Wilma's uitspraak dat we 'vaker lokale producten moesten kopen'). Hij kocht een soort van koekjes en, hoe kan het ook anders, een fles drank waarvan de inhoud erg naar Baileys smaakte. Miklós en Yorick kochten nieuwe tennisballen en we dronken nog wat op een terrasje om daarna richting de bus te vertrekken. Na veel moeite en verkeerde aanwijzingen van de 'locals' vonden we het busstation en vertrokken richting Noya om van daaruit de bus naar Portosin te pakken. De bus zou om 20:30 vertrekken uit Noya maar de bus was te laat. Nico merkte nog op dat de standaarddeviatie (standaardafwijking) van de bussen wel ongeveer een kwartier kon bedragen. Was het maar waar. Om 21:15 kwam de bus eindelijk aanzetten en vertrokken we eindelijk richting Portosin. Inmiddels verschenen er veel donkere wolken boven ons maar het bleef droog. Eenmaal op de boot gingen Miklós en Yorick de kant op om te tennissen maar bij een stand van 1-0 voor Miklós werd het te donker om verder te gaan. Naar de boot en het was inmiddels 22:45 en nog steeds hadden we niet gegeten. Eerst wat olijven toen champignons met uien, pizza, chorizo, de zoute paprikaatjes en stokbrood en dus heerlijk gegeten. Daarna koffie en de Galiciaanse 'Baileys' en een discussie over onder andere de Nederlandse 'kwaliteitskrant' (niet dus) de Telegraaf waarbij we stelden dat deze krant na de aanslagen in Londen verkeerde informatie naar buiten bracht en zich alleen maar bekommerde om het welzijn van de Nederlanderse slachtoffers (die er vervolgens dus niet bleken te zijn). Al snel kwam het op de vrijheid van meningsuiting en de democratie, populisten en het dagelijkse bestuur van de gemeente Zaanstad. Vermoeiende maar 'leuke' discussies. Inmiddels is het alweer 01:00 uur (de site blijft nachtwerk lijkt het wel) en ik denk dat ik mijn nachtrust maar is even een bezoekje ga brengen voor de verandering. Buenos noches!

afbeeldingen:

rechtsboven: Vooraanzicht van Santiago de Compostela

links: Santiago de Compostela van binnen

rechtsonder: Yorick kan zo de reclame in met zijn smile bij de gezouten paprikaatjes
 

woensdag 17 augustus 2005
Vandaag stonden we vroeg op omdat we op tijd wilden vetrekken richting Portosin. Toepasselijke naam voor een stad met een haven (Portosin = zonder haven). We vertrokken rond 9.10 uur, we vertrokken zo vroeg omdat het later in de middag harder zou gaan waaien. Miklós en Yorick vielen vrijwel meteen in slaap net het vertrek uit de haven. Miklós lukt het niet om op tijd te gaan slapen (waarschijnlijk in het ritme van La Coruña blijven steken, zeer laat naar bed) en Yorick was gewoon moe. Het was verder een lekker tochtje volgens Nico en Wilma waarbij we redelijke wind hadden en zelfs een tijdje flinke snelheid maakten. We kwamen om 16:10 uur aan in Portosin. Miklós en Yorick zagen van veraf al een voetbalveld en kwamen daarna tot de ontdekking dat het een voetbal- tennisveld inéén was. Daar zou dus zeker weten gebruik van gemaakt worden. Miklós en Yorick sneakten eerst nog even van de boot weg onder het motto 'de kant verkennen' om op zoek te gaan naar een cadeautje voor Wilma die nietsvermoedend verder las. Na lang  gezocht te hebben kwamen we in de 'winkelstraat' uit, voor zover je het een winkelstraat kan noemen. Misschien vijf winkels (verder nog helemaal geen winkels gezien) en daar kwamen we in een winkel terecht waar ze alles verkopen, van pannen tot shampoo en van oorbellen tot fietsen. De oorbellen leken ons wel interessant. Wilma had onlangs een groene jurk gekocht maar helaas (voor ons) hadden Jan en Wietske haar al bijpassende groene oorbellen gegeven. We zagen een paar blauwe oorbellen en die zouden het worden. Vlak daarvoor waren we Nico en Wilma nog tegengekomen (terwijl we toch een redelijk stuk van de boot af waren) en nog steeds drong het niet tot Wilma door dat wij niet bepaald van die jongens zijn die het 'stadje gaan verkennen'. We zullen het maar op de haarkleur houden (dit zal ze waarschijnlijk als een compliment zien omdat dat betekent dat het nog niet grijs is!). Terug op de boot pakten we de tennisrackets en tennisballen en begaven ons richting het tennisveld. We speelden non-stop achter elkaar 3 sets met vele rallies en het potje duurde zeker 2,5 uur. Yorick won net aan maar we waren het erover eens dat we allebei evengoed hadden gespeeld. 6-4 4-6 4-6. 2,5 uur gaat je niet in de koude kleren zitten en het voelde alsof onze benen het elk moment konden begeven (we hadden ook niks gedronken tussendoor). Allebei tevreden vanwege de fantastische partij (meerdere malen zelfs toeschouwers!). Wilma was nog steeds jarig en we besloten om uiteten te gaan in een restaurant wat door iemand als 'beste restaurant' werd aangemerkt. Dat 'beste restaurant' niet betekent dat het eten goed is ondervonden we zelf. In het begin was er nog niks aan de hand, er donderde alleen een enorme foto (3 bij 2 meter ongeveer) van de muur af waarbij Miklós en Nico bijna delen van de lijst op hun hoofd kregen. Vervolgens had iedereen zijn keuze kunnen maken en dachten we te bestellen. Yoricks bestelling was oke, Wilma haar bestelling was ook oke, Nico's bestelling was ook oke, Miklós bestelling niet. Je verwacht dat als ze iets niet hebben dat het waarschijnlijk vis zal zijn omdat dat elke dag opnieuw moet worden aangevoerd. Verkeerde verwachting. Miklós bestelde kip en dat hadden ze niet. Toen besloot hij ham te bestellen maar dat hadden ze ook niet. van de tien gerechten op de menukaart onder het kopje vlees hadden ze precies drie (!) gerechten (je zou het bijna een Russische menukaart kunnen noemen). Miklós zag het al niet meer zitten en bestelde maar wat. Nico en Miklós deelden een bord met ham, kaas, chorizo en nog meer ham als voorgerecht. De kaas was klef en de ham smaakte kunstmatig. Wilma kreeg asperges maar vond die ook niet zo bijzonder, en de benaming 'wit goud' ging dit keer niet op. Yorick kreeg een salade en hij was gelukkig wel tevreden. Dan het hoofdgerecht. Nico en Yorick deelden een visschotel voor twee met verschillende soorten vis. Zag er best smakelijk uit vond Miklós (dat is al heel wat) totdat hij een vissenkop zag liggen waar de ogen naar binnen waren gevallen door het koken. Eetlust kan dan opeens zeer snel verdwijnen ondanks de honger. Miklós eten (iets van lamsvlees ofzo) was veel te zout en taai. Wilma had bonito (tonijn) besteld maar merkte al meteen dat het duidelijk geen verse vis was, het rook niet lekker en was taai. Toen de serveerster later het bord op kwam halen (Wilma had misschien een vierde opgegeten) vroeg ze zich ook niet af waarom er misschien amper wat van was gegeten. Alleen Nico en Yorick hadden nog wel redelijk gegeten. Het toetje van Miklós (cocosijs) en Nico en Yorick (gevulde sinaasappel) was lekker, maar Wilma trof het een stuk minder met haar caramelpudding. Het smaakte kunstmatig en was duidelijk niet gemaakt door de kok maar gewoon uit het de supermarkt gehaald. Gelukkig bleef Wilma nog erg vrolijk onder de omstandigheden. Normaal wordt er vaak nog koffie gedronken na de maaltijd maar we vonden het niet nodig om nog meer geld uit te gaan geven aan een restaurant wat het niet verdiende (ter vergelijking, we betaalden het drie dubbele van wat we de vorige keer hadden betaald toen we uiteten gingen en dat was wél ontzettend lekker eten). Naar de boot om daar koffie te gaan drinken (met uitzondering van Yorick) en nog even te praten over wat dingen en Nico kwam met zijn cadeautjes aanzetten voor Wilma. Enig eigenbelang kon ik wel bespeuren, een soort van 'grappa' en een koffielikeur om Teramisu te kunnen maken. Wilma dacht dat dat het was totdat Nico met een tasje aan kwam zetten waar ze vol met verlangen naar had gekeken en over had gesproken in La Coruña. Wilma weer zo blij als een kind, haar dag kon echt niet meer stuk. Nico besloot als eerste om naar bed te gaan waarna Wilma ook ging. Miklós en Yorick nog even de kant op om te kijken waar het gejengel vandaan kwam (harde muziek in de vorm van kattengejank van een zangeres). Kwam dus uit het clubgebouw van de haven. De één na de ander vertrok daar in zijn Porsche, Jaguar, BMW of Mercedes. Dan nog maar een rondje over de haven om tot de conclusie te komen dat er eigenlijk niks meer te doen was. Naar de boot en Yorick ligt inmiddels al in zijn bed. Ik ga ook maar is slapen (inmiddels alweer 1:30 uur maar het gejengel komt nog steeds uit het clubgebouw) want er moet morgen revanche genomen worden op Yorick. Buenos noches!

dinsdag 16 augustus 2005
Vandaag bleven we weer liggen ondanks dat het weer rustig was. Er werd voorspeld dat in de middag de wind weer toe zou nemen. We besloten om de rubberboot verder in te varen (nieuwe rubberboot (3,10 meter en nu wél geschikt om vier personen en bagage, boodschappen etc. te vervoeren in tegenstelling tot onze oude kleine rubberboot) en nieuw motortje (5 pk), het motortje moet 10 uur ingevaren worden en daarna mag je pas op vol gas varen). Miklós en Yorick haalden Esther (11) en Annelinde (8) (de dochters van Jan en Wietske) om even wat te varen. Koen (7) wou niet mee dus gingen we met zijn vieren op pad. We voeren een soort van riviertje op en gingen daar even de kant op om wat te gaan lopen. Esther en Annelinde verzamelden schelpen en Yorick liep met ze mee terwijl Miklós liever bij de rubberboot bleef (die verdween uit zich als je verder dan 50 meter liep vanwege de bocht op het strand) omdat hij het niet vertrouwde met al die jongeren in de buurt (die stonden met hun campers in het bos vlakbij en waren nogal luidruchtig). Miklós besloot na een half uur om maar een stukje te varen en te kijken of de andere drie in de buurt waren maar die waren nog spoorloos. Een kwartier later kwamen die ook terug en zetten we weer koers richting de boten. Het spetterde een beetje maar echt regenen deed het niet. Esther en Annelinde werden bij hun boot afgezet en Miklós ging aan boord bij de Oceans 4 terwijl Yorick nog wel even wou varen. Miklós op de computer om zijn mail te bekijken en Nico en Wilma met van alles en nog wat bezig. Nico ging later even varen en toen hij terugkwam gingen Wilma en hij boodschappen doen. Miklós en Yorick gingen weer even varen met zijn 2en. In de haven springen de vissen je bijna letterlijk om de oren want die liggen doodstil in het water de hele dag. Een 'spetterend' spektakel dus. Yorick voer en Miklós tuurde vanaf de voorkant in het water en zag de vissen in enorme scholen zwemmen. Eerst naar het strandje waar we eergister waren en het is grappig om te merken dat met de rubberboot het misschien vijf minuten varen is terwijl je er lopend zeker een kwartier over doet. Het was Miklós beurt om te varen en Yorick vond dat ze naar de andere kant van het water moesten varen naar een strandje daar, een flink stuk varen. Miklós snapte niet goed waarom daar helemaal heen maar dat werd later duidelijk. Toen ze heel even op het strandje waren geweest en weer weg wilden gaan zei Yorick:'Ja, nu mag ik weer varen want jij hebt dat hele stuk gevaren hierheen.' Miklós woedend vanwege de stiekeme manier om weer te mogen varen en omdat hij voor Yorick naar het strandje was gevaren. Yorick met een zelfingenomen lach op zijn gezicht vond het prachtig. Ze sloten een compromis dat Yorick de helft zou varen en daarna Miklós weer. Miklós had geen zin in discussie en liet het dus maar zo. Nog een rondje gevaren door de soort van baai en toen terug naar de boot. Yorick besloot om maar meteen weer door te gaan varen waar Nico niet zo blij mee was. Miklós maakte croissantjes in de oven en later at iedereen van de croissantjes. 's Avonds maakte Wilma een heerlijk gerecht met aardappelen, groente en rookworst (één van onze laatste uit Nederland meegenomen producten). Na lekker gegeten te hebben wasten Miklós en Yorick af waarna Yorick op de computer ging om zijn verslag te schrijven en Nico, Wilma en Miklós koffie dronken. Yorick wou de kant op gaan om te internetten maar helaas kwam hij er niet zó genadig vanaf. Eerst werden er duidelijk afspraken gemaakt over wanneer hij terug zou komen etc. Yorick zou 22:45 terug zijn om de computer een kwartier op te laten laden en daarna zou Miklós gaan internetten op de kant. Miklós verkeerde meteen al in de veronderstelling dat hij nooit om 22:45 terug zou zijn. Miklós ging een rondje lopen om wat energie kwijt te raken en Nico en Wilma genoten nog even van de avond. Jan en Wietske kwamen aan boord om te borrelen en Miklós wachtte op Yorick's terugkeer. 22:45 uur natuurlijk geen Yorick. Om 23:00 uur kwam hij aankakken en Miklós besloot om zich er niet al te veel over op te winden. Waarom zou hij ook zou u denken. Dat zit als volgt, Wilma zou om 00:00 uur 45 jaar (wat een leeftijd!) worden en dus wou Miklós 00:00 terug zijn om haar te feliciteren. Miklós kwam iets over twaalven op de boot aan. Wilma had cadeautjes gekregen en was zo blij als een kind. Het was duidelijk, ze zat intens te genieten van haar verjaardag die nog maar net begonnen was (Jan opperde al dat ze vandaag niks zou hoeven doen). Er kwamen meteen al een aantal smsjes binnen van verschillende mensen en haar dag (nacht) kon al niet meer stuk. Jan en Wietske gingen even later richting hun boot en Yorick besloot achter Miklós te gaan staan om mee te lezen wat hij zou typen. Miklós opnieuw geïrriteerd omdat het niet lekker schrijft als iemand over je schouder meeleest en Yorick tevreden met het bereikte resultaat, namelijk een uit zijn concentratie gehaalde Miklós. Yorick gelukkig snel zijn kooi in en Wilma nog breedlachend rondstuiterend door de boot en Nico die al even blij was, soms zijn het net twee kleine kinderen. Nico heeft nu al een aantal malen bevolen om te gaan slapen omdat er morgen vroeg opgestaan moet worden en dat zal ik dan ook maar doen. Morgen hebben we denk ik een leuke dag voor de boeg met Wilma's verjaardag en de tocht naar de volgende plaats. Eindelijk weer lekker de zee op, buenos noches!

dinsdag 15 augustus 2005
Vandaag bleven we weer liggen vanwege de harde wind, voor de verandering. Er kwamen een aantal Fransen op een Amerikaans schip naast ons liggen. Echt een stel verweerde zeebonken zoals je je ze voorstelt. Ze zeilden op de boot die de Americas Cup had gezeild in '83, een bijzondere (race) boot dus. Niet echt heel veel gedaan vandaag maar wel een aantal nuttige dingen. Het werd tijd op de boot is een keer te poetsen (je krijgt anders roetsplekken etc. en het ziet er ook meteen een stuk beter uit) en dat was aan de ene kant wel een goed moment omdat er toch vrijwel niks te doen was alleen was het aan de ene kant lekker weer vanwege de zon maar de wind die bleef erg hard en dus was het aan dek ook weer niet lekker. Je wil aan de ene kant een vest aantrekken maar dan is het weer te warm. Met zijn vieren poetsend en het resultaat mocht er zijn, een glimmende boot. Verder niet zoveel gedaan om daarna het stadje in te gaan om even te gaan eten. We ontweken zorgvuldig de restaurantjes (zie eerder verslag) die ons niet erg  klantvriendelijk leken en kwamen uit op een terrasje waar we al eerder wat hadden gedronken. We besloten om maar wat tapas te bestellen en dat beviel zeer goed (tapas zijn allemaal kleine Spaanse hapjes waarvan iedereen eet, dus niemand heeft een eigen gerecht zoals wij dat gewend zijn). Nico probeerde in zijn beste Spaans een fles witte wijn te bestellen, wat hem lukte na wat gestuntel; uno vino bianca por favor (Miklós en Wilma: 'Blanco') Uhh uno vino bianco (Miklós en Wilma:'Blanco') uhh uno vino blanca (Miklós en Wilma:'Blanco') ohh uno vino blanco por favor, en de vrouw begreep het!Miklós en Yorick gingen nog even een ijsje halen en daarna naar de boot. Yorick vond het nodig om (tegen de afspraak in) alvast te gaan internet op de boot en daarmee de accu te legen terwijl hij de hele dag al aan het computeren en internetten was. Miklós pissig en agressief (kan niet goed tegen mensen die hun afspraken niet nakomen, want ze zouden naar het café gaan en allebei een half uur mogen) en Yorick kreeg hem zover dat de bom ontplofte, door te zeggen dat Miklós er 'misschien' ook nog wel even bij mocht. Dan voor allebei maar geen computer was de conclusie van Wilma. Yorick vond het nodig om Wilma's humeur ter discussie te stellen (onterecht) en kon even van de boot af om een rondje te gaan lopen. Ik twijfel er niet aan dat Yorick een andere versie van het verhaal in zijn dagboek zal schrijven of juist niks omdat hij weet dat hij zelf fout zat. Later weer allemaal op de boot maar nog steeds het niet met elkaar eens. Verder niks aan de hand, je weet van te voren dat er af en toe onenigheid zal ontstaan als je bijna dag en nacht op elkaars lip zit. Volgende dag was alles weer oke. Iedereen ging redelijk op tijd slapen deze dag. Hopend op een vertrek uit Camariñas morgen. Buenos noches!

zondag 14 augustus 2005
Vandaag bleek 's ochtends meteen al dat we vandaag niet verder zouden gaan. Het woei tussen de 35 en 40 knopen (windkracht 8/9) en dat was dus echt veel te hard. We zouden vandaag met zijn vieren gaan picknicken op het strand maar letterlijke 'sand'wiches hadden we geen van allen zin in. Het was weer rond de 25 graden. Nu waren de bosbranden opeens niet meer zo ver weg want naast het dorpje woedde een bosbrand (normaal worden bosbranden niet geblust omdat het vaak geen effect heeft maar nu wel vanwege het gevaar voor het dorp). Op de terugweg van het strand vlogen er twee helikopters op en aan met water om te blussen. Met dichtbij bedoel ik niet dat het direct naast het dorp is, maar zeker een paar honderd meter verder het bos in dus wees gerust. We zetten dus koers richting het strand (om verder te gaan met mijn verhaal), en na eerst een ijsje gegeten te hebben kwamen we aan op het strand. Nico, Miklós en Yorick gingen zwemmen maar het water was ijs- en ijskoud. Dan maar zonnen. Naast ons waren opa en oma met hun niet bepaald rustige kinderen. Ze bleven maar rondrennen en schreeuwen met het nodige commentaar van opa en oma. Na een uurtje op het strand te zijn geweest gingen we terug richting de boot. Eerst nog een terrasje waar we keurig werden behandeld. Is dit verrassend? In sommige opzichten wel ja. Jan van de andere boot en zijn gezin gingen gister uiteten bij hetzelfde restaurant waar wij gister ijs hadden gegeten. Ze spraken geen Engels en ze hadden geen menukaart. De ober somde alles in het Spaans op en toen daarna een aantal Spanjaarden op het terras gingen zitten om te eten kregen die een menukaart. Het eten kwam maar niet en het duurde en duurde. Toen de Spanjaarden hun eten (ze hadden later besteld dan Jan en co) hadden en zij nog niet besloten ze om op te stappen. Volkomen terecht. Af en toe lijkt het serieus zo alsof je gediscrimineerd wordt. Het zijn de hele kleine dingen die ff anders gaan als er een paar buitenlanders op een terras zitten. De Spanjaarden krijgen bijvoorbeeld in ons 'favoriete' clubhuis gekoelde flesjes cola en een glas met ijs. Wij? Een niet gekoeld blikje in een glas met een zo dun mogelijk afgesneden citroentje. Het interesseert me persoonlijk niet zo heel veel, maar ik heb een spuughekel aan racisten en om het zelf te ervaren is erg frustrerend. Toen we het terrasje verlieten gingen we naar de boot en gingen Miklós en Yorick douchen terwijl Wilma aan het eten begon en Nico met de sateliettelefoon bezig was. Toen Miklós en Yorick terug waren deed Nico de pizza's in de oven om daarna te gaan eten. Na het eten kwamen Jan en Wietske aan boord borrelen (Nico en Wilma waren ook nog door andere Nederlanders uitgenodigd om te komen borrelen, oh oh oh wat zijn ze populair!) en gingen Miklós en Yorick de kant op om te internetten. Nu ben ik bezig aan dit verslag terwijl er uitvoerig wordt gepraat over onze oude buren van de Gaasperdamstraat waaronder het nog steeds niet te verkroppen verlies van Cor. Bij iedereen maar vooral bij Wilma die in het ziekenhuis nog langs was geweest voelt het aan als een groot verlies. Cor was één van de factoren waardoor de Gaasperdamstraat zo'n succes was. De Gaasperdamstraat die voor ons vieren meer dan de ideale straat is geweest (niet dat we het nu slecht getroffen hebben, integendeel). Het is inmiddels alweer 02:00 uur en dus tijd om naar bed te gaan. Waarschijnlijk zal de wind morgen nog niet afnemen en dus zullen we misschien weer moeten blijven liggen. Nog steeds in Spanje en nog steeds mooi weer. Buenos noches!

zaterdag 13 augustus 2005
Vandaag bleven we liggen in Camariñas vanwege de harde wind. We wilden graag door maar helaas dus. Het was wel erg lekker weer, weer 25 graden. Miklós en Yorick gingen voetballen en Yorick presteerde het om de bal zo te schieten dat de bal over een paar hekken heenvloog midden in de doornstruiken. Yorick probeerde em nog te halen maar die (dure) bal zijn we dus kwijt. Daarvoor had hij nog zo op zitten scheppen over zijn 'voetbalkunsten'. Nou Yorick, geloof mij, dat je deze bezit heb je bevestigd. Daarna gingen we met zijn vieren even het stadje in om ijs te gaan eten. We bestelden een ijsje op een terrasje (allevier hetzelfde) maar het ijsje leek in de verste verte niet op wat we hadden besteld (foto op de ijskaart). Waarschijnlijk verkopen ze steeds hetzelfde ijsje, maakt niet uit wat diegene besteld. Ach.. het smaakte, daar gaat het uiteindelijk om. Terug naar de boot waar Yorick nogal relaxt deed over het feit dat hij de bal van Miklós had kwijtgemaakt (als Miklós zijn bal zou hebben kwijtgemaakt zou hij direct 50 euro eisen voor een nieuwe bal). Nico en Wilma kookten inmiddels ook van woede omdat zij vonden dat Miklós en Yorick niet goed probeerden die bal te pakken (je moest anders via een smal richeltje naar de bal toelopen en als je van het richeltje lazerde viel je in struiken die nogal prikkelden op z'n zachtst gezegd, en je zou bovendien twee meter naar beneden vallen, waarbij gelukkig je val zou worden gebroken door de eerder genoemde prikkelende struiken). Geen bal uiteindelijk maar gelukkig nog twee aan boord (en negen volleyballen om uit te delen onderweg). Tijd om te eten. Wilma maakte kleine paprikaatjes in zout en deed dat even in de oven. Smaakte lekker maar ben toch even de naam kwijt. Daarnaast aten we nog empanada. Miklós en Yorick gingen weer voetballen en dit keer werd de bal gespaard. Voetballen met zijn 2en is niet erg leuk als je geen doel en geen veld hebt. Dan maar overkoppen en trucjes doen. Moet toch wat he. Yorick (die het duidelijk niet van zijn techniek moet hebben) leerde wat trucjes en na een tijdje vonden we het wel weer genoeg voor vandaag. Snel douchen en daarna naar het café op de haven om te internetten. Yorick eerst een half uur en opeens viel de stroom uit. Daarna weer aan gelukkig maar internet lag eruit. Gelukkig deed die het meteen daarna ook weer. Tien minuten later viel internet weer uit, maar dit keer was er geen sprake van een stroomstoring. De 'vriendelijke' ober vond het nodig om de stekker van de computers en modem eruit te trekken zodat we geen internet hadden. Miklós deed de stekker weer in het stopcontact (de ober had het stiekem gedaan dus wij hadden niet meteen door dat iemand bewust de stekker eruit trok). Onze vriend had er niet aan gedacht dat het misschien zou opvallen als hij de stekker gewoon op de grond liet liggen. Vervolgens kwam een andere Nederlander met zijn computer om te internetten en ging precies bij het stopcontact zitten waardoor de ober opeens niet meer zo'n aandrang voelde om de stekker eruit te trekken (het moge duidelijk zijn dat dit café bij de haven hoort en dus een soort van clubhuis is en dus is het niet raar dat er mensen komen met een laptop, de andere Nederlander merkte natuurlijk op:'we betalen ervoor.' zoals het een echte Nederlander betaamt). Terwijl Yorick aan het internetten was zag Miklós een bosbrand aan de andere kant van het water. Het woei hard en de brand greep snel om zich heen. Geen gevaar voor ons mag ik aannemen. Yorick opperde dat boeren het in de fik hadden gestoken om land te bemachtigen, misschien met zijn hoofd al in het tropisch regenwoud. Miklós legde hem uit dat in Spanje dit niet op die manier gebeurd en dat bosbranden hier in de zomer regelmatig ontstaan door de extreme droogte (toen Miklós met de bus op weg was naar La Coruña twee jaar geleden moest de chauffeur grote moeite doen om om de op de weg liggende brandende takken heen te manoeuvreren). Een paar meter bij ons vandaan zaten een man, een vrouw en een kind in het café. Ze spraken af en toe Engels maar vooral Nederlands (ik had het vermoeden dat het kind Engelstalig was maar wel Nederlands verstond). De vrouw merkte sarcastisch op:'anders ga je ff met je vrienden thuis contact leggen in een café.' Miklós begon al te lachen, aangezien de vrouw nogal tevreden keek over haar eigen opmerking. Toen 'de andere Nederlander' langsliep begon die tegen Miklós te praten, waarop Miklós bewust hard Nederlands begon te praten en vertelde dat ze 'even contact aan het leggen waren met vrienden van thuis'. De vrouw keek nogal gegeneerd de andere kant op. Tja, koekje van eigen deeg. Nog steeds in Spanje, met de hoop snel door te gaan, maar de wind zou nog wel is een paar dagen aan kunnen houden. Ach, dan maar genieten van het weer en morgen naar het strand. Buenos noches.

vrijdag 12 augustus 2005
Vandaag blijven liggen in Camariñas. Niet eens vanwege het weer dit keer (het was prachtig weer) maar Nico en Wilma vonden het gewoon een leuk plaatsje. We hadden internet dus had Yorick tot 04:00 's nachts buiten zitten internetten. Hij kon toch niet slapen blablabla. 's Ochtends ging Miklós internetten om even wat mailtjes te beantwoorden en wat vrienden te bespreken. Blijkt toch nog een tijdrovende klus te zijn. Mis Nederland toch wel een beetje, of laat ik het anders zeggen, ik mis Nederland niet (ik kreeg enthousiaste mailtjes over het 'fantastische' weer in Nederland) maar vrienden en familie spelen toch een (soms onopvallende) belangrijke rol in het dagelijks leven. Ik wil niet terug, dat zeker niet want heb nog steeds enorm veel zin in de reis. Echte vrienden wachten tot je terug bent, dat is duidelijk. De accu was leeg en dus maar naar de boot. Miklós en Yorick gingen even voetballen op de kant om wat energie kwijt te raken. Daarna terug naar de boot waar Nico bezig was de waterlijn van de boot te vrijwaren van aangroei (dit kan aanzienlijk in de snelheid schelen). Wilma was op de computer bezig en dus ging Miklós lezen en Yorick.. geen idee*. Nico en Wilma gingen nog even de kant op en Yorick ging (voor de verandering) internetten. Nico en Wilma kwamen een uur of 20:00 terug en we vonden het tijd om te gaan eten en dus werd de empanada van de moeder van Pablo in de oven gestopt. Het smaakte goed en Miklós en Yorick gingen weer voetballen. Daarna werd het tijd om te gaan douchen. Daarna pakte Miklós de computer en ging naar het café (daarvandaan kwam het signaal van het draadloos internet) om daar te internetten met Yorick. Yorick had intussen een paar interneturen meer gedraaid dan Miklós en Miklós liet zich dus ook niet zo snel van de computer afzetten. Yorick ging naar de boot omdat hij het te lang vond duren en kwam anderhalf uur later terug. Toen was de accu leeg en ging Miklós ook snel naar de boot (het café begon ook al te sluiten). Nu schrijf ik dit verslag en wordt het tijd om te gaan slapen. Oh wat is de zon toch vermoeiend (voel ik Nederlandse blikken vol met jaloezie door het beeldscherm heen?). Nog steeds in Spanje en ik heb eigenlijk geen idee of we morgen verder varen, ik hoop het. In ieder geval zullen we gauw door naar Portugal gaan maar tot nu toe zal ik nog steeds kunnen blijven zeggen: Buenos noches!

*Dit zet ik hier neer om duidelijk te maken dat ik dit verslag elke dag schrijf maar ik niet altijd zicht heb op wat de andere drie gezinsleden hebben gedaan overdag. Daarnaast kan mijn visie verschillen van de visies van de anderen en dus probeer ik een zo'n goed mogelijk beeld weer te geven van hoe door ons allemaal de dag beleefd wordt (daarom schrijf ik ook 'Miklós' in plaats van 'ik' om het geen persoonlijk dagboek te doen lijken). Ik moet toegeven dat ik mijn mening altijd geef en ook hier doe ik dat bewust. Liever een uitgesproken mening dan geen mening. Als sommigen zich aangevallen voelen (dan bedoel ik niet de gezinsleden maar buitenstaanders die in de verslagen voorkomen) of hebben zij het gevoel dat ik een verkeerd beeld neerzet, wijs mij hierop, fouten maken blijft menselijk en soms ben ik misschien te direct, en niet subtiel genoeg. Sorry voor degenen die zich aangevallen voelen. En excuses voor één persoon in het bijzonder.

donderdag 11 augustus 2005
Vandaag waren we allemaal vroeg wakker (08:00 uur) omdat te kijken of we zouden vertrekken. Het was erg mistig dus we wisten eigenlijk allemaal niet zo goed of we moesten gaan. Miklós voelde zich nog steeds niet lekker en Wilma voelde zich ook niet helemaal 100%. De mist zou kunnen opklaren als de zon zou gaan schijnen maar zou ook erger kunnen worden. Nico naar het havenkantoor maar het weerbericht was daar precies hetzelfde (dat verschilt soms nog wel is). We besloten uiteindelijk om het er maar op te wagen en we zouden altijd nog terug kunnen keren. Het beloofde een mooie dag te worden (mist betekent automatisch geen wind) met veel zon. Het klaarde langzaam op en Miklós en Yorick gingen de gemiste slaap van de afgelopen dagen in La Coruña maar even inhalen. De wind zette af en toe aan maar viel ook vaak weer weg. De motor ging dus aan uit aan uit. Rond 17:30 arriveerden we in Camariñas en Miklós en Yorick gingen de kant op om een voetbalplek te zoeken en sowieso om te kijken of er iets te beleven viel. Na een half uur gelopen te hebben kwamen Miklós en Yorick eindelijk bij het voetbalveld aan (stond aangegeven op de bordjes), dachten we. Eerst moesten we nog een weg naar beneden met daarnaast gelegen een soort van wolven/honden reservaat die enorm begonnen
te blaffen (dan hoop je maar dat er geen gat in het slappe gaas zit wat op een stenen muur is aangebracht om de dieren tegen te houden). We kwamen bij het voetbalveld aan maar daar bleek dus ook een hond rond te zwerven die daar waarschijnlijk niet was om te aaien. Dan maar terug naar de boot. We kwamen enorm veel verschillende huisjes tegen, van enorme villa's met palmbomen in de tuin tot krotten waarvan je denkt dat er niemand in woont en er dan mensen in de tuin blijken te zitten. Wat ik hier beschrijf lijkt in de verste verte niet op een krottenwijk met enorme huizen en flats eromheen, om verwarring te voorkomen. Terug bij de boot om te gaan lezen en Nico en Wilma kwamen even later terug van het boodschappen doen. Miklós en Yorick gingen naar een op de haven gelegen café om te vragen of het mogelijk was om te internetten. Vier personeelsleden negeerden ons een kwartier lang en dat vonden we lang genoeg om op te stappen. Dan maar even het dorpje/stadje in. Veel supermarkten voor een straat van misschien 400 meter. Ik erger me inmiddels dood aan de spottende blikken van Spanjaarden die zich blijkbaar verheven voelen (dat laten ze merken door niet aan de kant te gaan op de stoep op een manier van:'dit is mijn terrein.') boven jou, helaas houden wij de eer
aan onszelf en laten ons daardoor ook niet provoceren. Er bleek niks te doen te zijn en dus gingen we weer naar de boot om daar nog even een film te gaan kijken. Morgen blijven we waarschijnlijk liggen, buenos noches.

woensdag 10 augustus 2005
Vandaag gingen Nico, Wilma en Yorick de stad in, terwijl Miklós nog steeds niet lekker was. Dit zou waarschijnlijk de laatste dag in La Coruña zijn. De hele dag een beetje aangemodderd en 's avonds zag Miklós opeens Pablo op de steiger lopen (hij kon duidelijk onze boot niet vinden). Pablo vroeg of Wilma even kon komen want zijn moeder was er om haar (ons) wat cadeautjes te geven. Wij de kant op en daar was de moeder van Pablo die twee tassen bij zich had. Ze bedankte ons voor de geweldige tijd die Pablo had gehad in Nederland 2,5 jaar geleden. Een beeldje van een matroos, een vuurtoren, een hele ronde kaas, een dvd die Pablo had gemaakt in Nederland, wijn, empanada en Engelse informatie over La Coruña. Ze sprak geen Engels maar Pablo was aanwezig als dankbare tolk. Na een tijdje gepraat te hebben ging zij weer naar huis terwijl wij naar de boot gingen om te eten. Nico was vanaf 17:00 uur al weg en het was nu al 21:00 uur. Nico bleek van hot naar her te zijn gestuurd op zijn zoektocht naar een kabeltje. Nico en Wilma namen afscheid van Pablo, wat allen veel moeite kostte. Pablo zei later tegen Miklós en Yorick:'Especially say goodbye to your father was very difficult because he's so nice (your mother also) and he's like a child (Nico was zo blij dat we Pablo weer zagen en verkeerde in een meer dan vrolijke stemming, dit bedoelde hij dus duidelijk in positieve zin).' Op de boot keken we ook nog foto's van 2,5 jaar geleden met een kleine Yorick die in twee immens grote klompen staan, wat tot grote hilariteit leidde. Miklós, Pablo en Yorick gingen de stad in om daar met Lara de laatste avond nog even door te brengen. Tijdens het wachten kwamen we in La Coruña ook een minder prettig aspect tegen; kinderarbeid. Twee kleine Chinezen, een meisje en een jongetje van een jaar of 10, verkochten spulletjes. Zij worden gebruikt door de ouders en andere familie omdat bij deze kindertjes veel meer wordt gekocht dan bij de ouderen wat duidelijk zichtbaar was. Zit er een oudere chinees (20 jaar) dan koopt niemand en loopt iedereen voorbij alsof ze niks zien, nu bleven er tientallen mensen staan. Zeer triest. Lara was inmiddels gearriveerd en Pablo kwam met het idee om naar een 'biercafé' te gaan waar de tap op de tafel staat en alles dus ook echt draait om bier. Zelfs een bierkaart, maar hoe kan je nou een goed biercafé zijn als er geen Heineken op de bierkaart staat!?Alle soorten, waaronder ook minder bekend Nederlands bier, waren aanwezig maar helaas geen Heineken laat staan Amstel. Pablo begon opeens Nederlands te praten ('Hoe gaat het met jou?' en 'lekkerding' tegen elk Spaans meisje wat langsliep, die hem heel vreemd aankeken). We leerden ze een nieuw Nederland zinnetje:'Huis- tuin- en keukenmeubelen.' Veel Zaankanters hebben grote problemen met dit zinnetje (in plaats van ui zeggen die eu) en na een tijd oefenen was het verstaanbaar wat Pablo en Lara produceerden. Daarna gingen we naar hetzelfde café waar we gister waren om daarna koers te zetten richting de boot. We hadden nog een lang gesprek over de feestdagen en we legden uit dat we het heel leuk vinden dat 'hun' Sinterklaas uit Spanje ons ook elk jaar bezoekt. Pablo vond het principe 'koninginnedag' raar ('Why!?If it's your birthday, the queen isn't calling you to say:'happy birthday!' I think!?' vertaling:'Als jij jarig bent belt de Koningin jou toch ook niet om je een prettige verjaardag te wensen, denk ik zomaar!?). Na afscheid genomen te hebben van Pablo en Lara (met zeer veel moeite) zochten we ons bed op. De laatste dag van een reeks fantastische dagen in La Coruña en ik weet zeker dat ik dan voor vier mensen spreek. Morgen zetten we waarschijnlijk koers richting Camariñas om daarna verder naar het zuiden af te reizen. Bueños noches!

afbeeldingen:

linksboven: Miklós, Yorick, moeder van Pablo, Wilma en Pablo

Linksonder: Pablo, Miklós en Lara

Rechts: Yorick, Pablo en Miklós

Terug naar logboek