Deel 5    Grenadines

donderdag 16 februari 2006
Vandaag is het plan om de 'Dark View Waterfalls' te bezoeken. Een tour over het eiland is erg prijzig en dus kiezen we ervoor om met de busjes zo dicht mogelijk bij de waterval te komen. Als we bij een heel klein barretje wachten staat de kunstenaar J.A. Sam daar ook. Er is ook nog een rasta die de hele tijd Nico's hand over zijn wang wrijft maar wat hij nou wil zeggen is ons niet echt duidelijk, Nico had alleen maar brood bij hem besteld vanochtend en hem daarvoor betaald. Als er een busje langskomt zegt de kunstenaar tegen de bestuurder:'take care off this people, they are nice!'. Na een uurtje in het busje brengt de chauffeur (als alle anderen gedropt zijn) ons nog zelfs helemaal naar de waterval. Het begint meteen met een bamboebrug over een riviertje heen, ziet er erg mooi uit. Het is typisch zo'n brug waar in elke film iemand door een plank heen zakt of dat de touwen van de brug knappen. We lopen verder en komen bij de waterval, na een enorme open plek met enorme bamboebomen over te zijn gestoken. Dit is nou nog eens wat je echt een waterval noemt. Het water stort van een flink aantal meters omlaag en het is fascinerend. We lopen verder naar de tweede waterval maar hier moet eerst een flink stuk steil omhoog geklommen worden. Miklós komt als eerste boven aan en hierna volgt de rest. Deze waterval is zo nog hoger en Wilma en Yorick zwemmen even in de waterval. Het is best moeilijk om nog bij de tweede waterval te komen omdat het flink glad is. Hierna moeten we weer terug lopen, of in ieder geval beginnen aan de weg terug want helemaal terug lopen naar Wallilabou Bay is niet mogelijk, gewoonweg te ver. We drinken onderweg wat in een klein barretje wat tegelijkertijd een winkeltje is. De vliegen zijn in veelvoud aanwezig maar niemand schijnt er last van te hebben. We lopen verder en Nico filmt maar als hij twee rasta's filmt die op een balkon zitten worden ze laaiend. Het slaat drie keer nergens op want de man doet echt heel overdreven. Maarja. Miklós en Yorick kiezen ervoor alvast een busje te pakken naar de boot en Nico en Wilma gaan eerst nog een stuk lopen. Miklós en Yorick komen in een busje terecht met dvd-speler en nog meer luxe. We moeten wel lachen want we zitten op een gegeven moment met 21 (!) man in het busje, je vraagt je soms af hoe het mogelijk is dat er 21 man in passen. We worden afgezet bij onze baai, na een uurtje in het busje, en ondertussen lopen Nico en Wilma verder naar beneden en komen een soort truck tegen met allemaal mannen in blauwe overals tegen die achterin zitten. Gister hadden Miklós en Yorick deze truck ook gezien en gegrapt 'dat zijn de gevangenen'. Dit blijken dus echt gevangenen te zijn en ze zitten niet vastgeketend of wat dan ook omdat het wel ontzettend stom zou zijn om op een eiland te vluchten. Wilma gaat een gesprek aan met de gevangenen en één van hen zegt 'we are officers' en zo ontstaat er een heel gesprek. De bewaker is ondertussen even iets halen in een winkeltje, komt terug, en ze rijden weer verder. Deze gevangenen moeten op het land werken en daar worden ze dus heen getransporteerd, en weer terug. Miklós en Yorick drinken ondertussen een biertje in het restaurant en gaan hierna naar de boot. Er komen geen busjes maar langs bij Nico en Wilma en uiteindelijk liften ze in tweeën met twee auto's mee naar de baai, wat een mazzel. Ze hadden onderweg al een paar keer bij een splitsing gevraagd wat de weg naar Kingstown was en iedereen keek ze aan alsof ze gek waren geworden. Als we allemaal weer op de boot zijn gooien vissers een net uit zo'n beetje om onze boot heen maar dit gaat allemaal goed. Ze proberen zo een grote vis te vangen en dit lukt ook nog af en toe. We eten 's avonds bij het restaurantje en weer smaakt het goed. We gaan niet te laat slapen want morgen vertrekken we vroeg naar St. Lucia. We moeten vroeg weg om vóór 16:00 uur bij de douane te zijn omdat je anders een boete moet betalen, ook wel 'overtime' genoemd. Good night!

woensdag 15 februari 2006
's Ochtends gaan Nico, Wilma en Yorick naar een kunstenaar die kalebassen beschildert en deze hierna verkoopt. Deze zien er werkelijk prachtig uit en je kijkt je ogen uit. Ze kopen zeven kalebassen, de een nog mooier dan de ander. De kunstenaar had zijn kalebassen voorzien van zijn handtekening 'J.A. Sam', hier discussieerde Wilma en Yorick heel lang over wat er nou stond, Wilma had gelijk. Ze gaan ook nog even langs het huis wat deel uitmaakt van het decor in deel II & III. Het is helemaal leuk als je dan achter het huis langs loopt want het is natuurlijk een grote stellage, niks meer, niks minder. De bakstenen? Die zijn van plastic en hout inderdaad. Terug op de boot spelen Miklós en Yorick monopoly en mens erger je niet (vooral dat laatste spel is echt wat voor ons) en Miklós wint (jammer dat we Yorick niet gefilmd hebben toen hij verloor) allebei. 's Avonds gaan Miklós en Yorick nog wat drinken in het restaurant en als Miklós twee bier bestelt krijgen we twee cola, hier hebben de mensen achter de bar de hele avond nog lol om. Na twee biertjes gaan we weer naar de boot. Good night!

afbeelding:

J.A. Sam

dinsdag 14 februari 2006
We gaan na de koffie op pad om een wandeling naar 'de waterval' te maken. We verlaten het piratenoord tijdelijk en lopen langs de weg omhoog. We gaan een stukje woud in maar dit loopt dood. Een vrouw die de was aan het doen is in de rivier vertelt ons dat we gewoon de weg omhoog moeten volgen en dat we er dan vanzelf komen. Als we hier aankomen zijn er wat Amerikaanse toeristen maar het is er lekker rustig als zij weg zijn. Yorick gaat zwemmen en Nico volgt zijn voorbeeld even later. We lopen terug en besluiten naar Kingstown, de hoofdstad van St. Vincent, te gaan. We lopen de richting van Kingstown op om onderweg een busje op te pikken. We drinken wat bij een klein tentje wat er speciaal is voor de bouwvakkers die er onder andere werken aan een soort project. We bestellen alle vier een flesje 'fruitcocktail' of zoiets. De man rekent uit:'1.50, 1.50, 1.50, 1.50, nou dat is dan 5 EC!', veel mensen hebben hier moeite met rekenen. We lopen weer verder en in het dorpje staat een busje wat naar Kingstown gaat. Na een tochtje van een uur met veel scholieren die erg veel lol onder elkaar hebben komen we aan in Kingstown. Het is een drukke stad valt ons meteen op. Volgens de pilot is het ook een erg criminele stad. We gaan op zoek naar wat te eten en eten in een lunchtentje. We eten cheeseburgers en roti, niet verkeerd. Als Nico en Wilma even weg zijn komt er een vrouw naar Miklós toe:'Excuse me, where are you from?', 'from Holland', 'oh ok, alles goed?'. De vrouw blijkt een Arubaanse te zijn en is een jaar of 70 denken we. Ze spreekt vrij goed Nederlands, ze is in ieder geval verstaanbaar. De Zuid Afrikanen die we in Admiralty Bay hadden ontmoet zijn gewoon niet te verstaan (Nederlands is hun tweede taal). Opeens zegt ze 'en jij gaat nu naar boven, het is al vijfentwintig over acht!' duidelijk iets uit haar jeugd. Echt een leuke vrouw. We gaan weer verder en op zoek naar slippers voor Miklós, iets voor Yoricks PSP en een extra memorycard voor het fototoestel. Als we op zoek zijn naar de slippers ziet een meisje/vrouw in de winkel Miklós of Yorick wel zitten als valentijn. Vooral Nico heeft er natuurlijk erg veel lol om. We vinden slippers voor Miklós en later zien we een Levi's winkel. Vijf man personeel terwijl de locals zich deze kleding echt niet kunnen veroorloven. Miklós koopt een spijkerbroek en Nico een (volgens Miklós:):'Schotse ruitjesbroek'. Het is niet helemaal Yoricks smaak. Alle fotowinkels sturen ons door naar een andere voor de memorycard dus dit houden we voor gezien. We gaan weer op weg om een busje terug te pakken. We rijden in een uurtje terug en ook dit busje is nóóit vol. Als je je begint af te vragen hoe er in godsnaam nóg iemand in kan dan komt er weer één of andere miraculeuze oplossing tevoorschijn. We drinken wat bij het restaurant bij de haven als we eenmaal terug zijn. Later eten we hier en het smaakt goed en dan hoeven we niet te betalen voor de mooring. Er hangen in het restaurant foto's en een grote plaat met alle handtekeningen van de crew erop. Inmiddels komen we erachter dat deel II & III van Pirates of the Caribbean hier ook al zijn opgenomen. Er speelt tijdens het eten een steelband en het is gezellig. We gaan naar de boot en op tijd slapen. Good night!

maandag 13 februari 2006
Vandaag gaan we op weg naar een bijzondere baai. Maar voordat we hier komen zal er eerst water getankt moeten worden en hierna moeten we ook nog zeilen. We gaan water tanken en dan vertrekken we. Opeens zit het touw van de dinghy in de schroef (die sleepten we achter de boot) en het oog wordt meteen uit de dinghy gerukt, waar het touw aan vastzit. Nico zet de motor af en springt meteen het water in. Hij heeft het touw snel uit de schroef. Ondertussen varen we wel met 1,5 knoop verder tussen de ankerende boten door en Miklós heeft het roer gegrepen. Nico weer aan boord en we improviseren even met de sleeplijn. Het is een tochtje van een mijl of 17 en we gaan zeilend St. Vincent tegemoet. In het begin gaat het lekker en we lopen hard met ongeveer 25 knopen wind. Later valt de wind bijna weg en varen we heel rustig St. Vincent tegemoet. We komen aan in Wallilabou en zoals sommigen misschien weten is hier de film 'Pirates of the Caribbean' opgenomen. Als we binnenkomen zien we aan de linkerkant de rots waaraan in de film de lijken van de piraten hangen. Maar we liggen nog niet natuurlijk. Er komt iemand vanuit zee de baai ingeroeid en die halen wij in. De jongen klampt zich meteen vast aan onze boot en wil ons helpen een mooring te zoeken. We weten al van anderen dat als je in het restaurant eet dat de mooring dan gratis is. Er komt een man van het restaurant ons tegemoet varen en we kiezen ervoor hem te volgen en van hem een mooring aan te nemen. De andere man wordt boos en het is hier niet zo dat je naar degene gaat wie het beste bod heeft gedaan, nee, als je hebt gezegd dat iemand je mag helpen is dat heilig. Helaas voor deze man werkt het bij ons anders dan bij hem. Als we met het voortouw vastliggen begint hij ons te bedreigen. 'You want problem man!? You want problem!?', Wilma vroeg aan Miklós of hij bij hem in de buurt wou gaan staan want het leek erop dat hij aan boord wou klimmen. Toen de man zijn bedreiging herhaalde keek Miklós hem zo spottend aan dat hij meteen inpalmde. Dan kiest hij een andere tactiek en begint de man die ons nu helpt aan te vallen. 'He's using coke man! He's using coke! He's not from de restaurant!' (Hij gebruikt cocaďne, hij is niet van het restaurant!), de man blijft alleen maar heel rustig en gaat er niet op in. Later wordt ons duidelijk dat deze jongens gewoon uit een andere baai komen geroeid en dan hier de markt verzieken voor het restaurant en de andere mensen. We spreken af dat de vervelende man brood brengt morgenochtend. We liggen eindelijk. Als we naar de kant kijken zien we inderdaad een deel van de set van 'Pirates of the Caribbean' nog liggen. Miklós en Yorick gaan meteen de kant op. In het restaurant hangen foto's van de crew (o.a. Johnny Dep & Orlando Bloom) en een groot bord met de handtekeningen van de crew met tekst erop. We hadden verwacht een soort toeristisch gedoe te krijgen maar er wordt hier helemaal niet zoveel nadruk op gelegd dat hier 'de film' is opgenomen. Geen vervelende mensen die je rond willen leiden of wat dan ook. Miklós beweerd dat het huis wat er nog staat van achteren gezien gewoon een stellage is. Yorick wil dit niet geloven maar Miklós blijkt toch gelijk te hebben. Dit hebben ze gewoon laten staan. Ze hebben een stuk van het stadje gewoon laten staan en hier lopen we even doorheen. Dan lopen we naar de welbekende steiger met de twee laad en los balken eraan, te zien in het begin van de film. Best grappig om daar zo rond te lopen. Er wordt ons hier wel meteen een kilo wiet aangeboden. We gaan naar de boot waar Nico en Wilma nog zijn en Miklós en Yorick gaan de film even kijken. Nico en Wilma gaan de kant op nu. We herkennen inderdaad alles en als we het niet zeker weten kunnen we gewoon even buiten kijken. Fascinerend. Als Nico en Wilma terugkomen voelt Wilma zich niet lekker. Ook zij heeft last van het bier en rumpunch door elkaar drinken. We eten tomatensoep gemaakt van pastasaus en stokbrood. Smaakt goed. Miklós en Yorick drinken nog wat op de kant en hierna gaan we slapen. Morgen nog maar een keer de set bekijken en wat foto's maken. Good night!

zondag 12 februari 2006
De laatste dag in Admiralty Bay want morgen vertrekken we naar St. Vincent. Nico en Yorick snorkelen 's middags en we internetten om de beurt allemaal. Miklós en Yorick gaan de kant nog op 's middags maar er is niet veel te beleven. Als er één ding zeker is hier, is het dat het op zondag uitgestorven is. Niemand maakt aanstalten om je ook maar iets te verkopen of wat dan ook. Miklós en Yorick zitten op de boot als Nico en Wilma naar Frangipani gaan. Later haalt Yorick Miklós op omdat we alsnog bij de Mac's gingen eten (daar had Yorick op aangedrongen maar we zouden hoe dan ook pasta eten volgens Wilma), blijkbaar had Nico al zijn charmes in de strijd gegooid om bij de Mac's te kunnen eten. We delen een 15'' pizza en dat is genoeg voor ons drieën, Wilma eet quiche. Miklós en Yorick gaan nog even de kant op als Nico en Wilma naar de boot gaan. Hier komen we een Zweed tegen die we al eerder hadden ontmoet en met hem kijken we naar het Amerikaanse voetbalkanaal. Zowaar komen de uitslagen van de Nederlandse competitie langs en zowaar heeft Ajax een keer gewonnen (eigenlijk was het veel leuker om te horen dat Feyenoord gelijk had gespeeld). We blijven nog even met de Zweed en gaan dan bij Frangipani nog wat drinken om hierna naar de boot te gaan. We zijn al vroeg op de boot. Morgen op naar St. Vincent. Good night!

zaterdag 11 februari 2006
De Doordrijver komt nog langsvaren 's ochtends om te zwaaien en hierna ontbijten we in het felle zonnetje. Het beloofd een warme dag te worden. Nico en Yorick gaan op tijd de kant op om een duik te maken en Wilma gaat internetten. Miklós blijft op de boot. Nico en Yorick zien tijdens het duiken een haai van drie meter, dit heeft duidelijk indruk gemaakt. We krijgen van de internetprovider geld terug omdat het internet het nog amper heeft gedaan. Inmiddels doet het internet het wel redelijk. Yorick zit de hele middag achter de computer en komt er niet meer achter vandaan. Nico en Wilma zitten in Frangipani en drinken wat lekkere dingen met Bernie en Sandy, de twee Amerikanen uit Connecticut van het buffet, en nog een local. Miklós komt ook langs omdat Yorick niet van plan is ooit nog achter de computer vandaan te komen. We hebben het over rastahaar en de local bleek ook rastahaar te hebben gehad ooit. Dat de rasta's het haar zelf afscheren is iets wat niet gebeurd en we konden al raden waarom hij geen rasta meer had. Inderdaad, in de gevangenis gezeten, dan wordt al het haar afgeschoren. Hij gaf het zelf ook gewoon toe en het was een aardige kerel die gewoon deelnam aan het gesprek. Iemand met rastahaar heeft dus in ieder geval nog nooit de gevangenis van binnen gezien. We gaan naar de boot en eten pasta (eerste half jaar thuis geen pasta meer, dat is één ding wat zeker is als het aan Miklós en Yorick ligt). Miklós en Yorick gaan de kant op en drinken hier en daar een biertje. We komen uiteindelijk bij de 'Devils Table' en hier is er live muziek. Carl van Hog Island had beweerd dat het liedje 'Ganjafarmer' (wietboer) een heuse hit was in de hele Caribbean. De man die het liedje heeft gemaakt komt van Hog Island en Carl blijkt zowaar gelijk te hebben want je hoort het liedje overal. We hebben tegenwoordig ook nog een wiettaxi hier. Als Miklós buiten zit komt er een bootje langs en de man vraagt of Miklós nog fruit of groente nodig heeft. Dit hebben we niet nodig en hierna gaat het gesprek verder met een hees gefluister:'You need some weed man?', 'no', 'are you sure? this is the best weed in the world man', 'no', 'You don't smoke weed?', 'no', 'sure?', 'yes', 'oke, bye' (heb je wat wiet nodig man?, 'nee', 'weet je het zeker? Dit is de beste wiet die er bestaat man', 'nee', 'je rookt geen wiet?', 'nee', 'zeker weten?', 'ja', 'oke, dag'). Wilma merkt al op dat we dus niet eens meer de stad in hoeven om wiet te krijgen! Je kan hier overigens levenslang krijgen als je wiet bij je hebt, ook al is het voor eigen gebruik. We blijven nog even in de Devils Table en kennen hier zowaar iets van 20 mensen, best handig als je af en toe ergens blijft hangen. Hierna gaan we naar de boot en maar slapen. Waarschijnlijk vertrekken we overmorgen. Good night!

vrijdag 10 februari 2006
Yorick zet zijn wekker. Zijn horloge met een alarm.. wat kan er nou misgaan!? Inderdaad, Yorick hoort zijn alarm niet en dus staan Tjalko en Paulien rond 10 uur op de boot en moeten we ons nog flink haasten omdat de Scandinaviërs staan te wachten. We pakken snel wat spullen en gaan dan met de dinghy naar de kant. Hier kopen we wat eten maar helaas zijn de baguettes op als wij er een willen halen. We gaan op weg en helaas gaan de Scandinaviërs niet mee want de twee jongens moeten om twee uur alweer op de boot zijn en dan kan je net heen en terug lopen, dus helaas. We gaan op weg en het is al ontzettend heet. We lopen omhoog over de weg en hebben af en toe schitterend uitzicht over de baai en het is een mooie wandeling. Het strand is niet te bereiken met de auto (gelukkig) en het laatste stukje dalen we af over een pad met stenen tussen de bomen door. Eenmaal op het strand is het helemaal verlaten en de oceaan komt schitterend binnenrollen. Er staat een klein houten bouwsel, een soort hutje, met een dak van palmbladeren waarin we lekker in de schaduw kunnen zitten. We gaan met Tjalko meteen zwemmen, Paulien blijft even op het strand. De golven zijn fascinerend en flink hoog. Er zit niet veel kracht achter maar je moet wel blijven opletten, als de golf breekt waar jij staat dan wordt je gewoon omver gekegeld. De golven zijn de hoogste die we hebben gezien sinds lange tijd en we blijven een flinke tijd in het water. We hebben natuurlijk een bal meegenomen en we voetballen op het strand. Het strand ligt bezaaid met kokosnoten en nog steeds is er verder niemand. Het is schitterend weer en we vermaken ons prima. We eten wat, drinken wat en na een paar uurtjes en nog een keer zwemmen keren we langzaam terug om dat Tjalko en Paulien nog moeten uitklaren en de boot klaar moeten maken voor vertrek naar Guadeloupe morgen. We lopen terug en klimmen een heel stuk omhoog over een smal pad dwars door de bush heen. We stijgen snel en het uitzicht is wederom fascinerend. Op het hoogste punt bevindt zich een soort vijver met waterlelies in het rood, paars en roze. Libellen zweven rond de lelies en het is fascinerend mooi, we waren natuurlijk het fototoestel vergeten helaas. We komen hierna bij het oude fort uit waar we een paar dagen geleden met de taxi al waren. We drinken wat en gaan dan weer door en dalen weer. We komen bij de steigers van de dinghy's aan en Nico en Wilma zitten bij Frangipani een cocktail te drinken. We nodigen Tjalko en Paulien uit om vanavond te komen barbecuen, dat wordt meteen afgesproken. Miklós en Yorick gaan naar de 'Salty Dog' en Nico en Wilma gaan de barbecue voorbereiden. Het zal nog jaren duren voordat Yorick Miklós een keer verslaat met darten maar gelukkig daagt Andre, de eigenaar, Miklós uit voor een potje darten. Miklós verliest net aan maar Andre is 'impressed'. We staan op de steiger te wachten totdat we worden opgehaald maar Nico en Wilma zien ons blijkbaar niet. Een local die we al een paar keer hebben gesproken biedt aan ons gratis naar de boot te brengen. Contacten hier, daar en overal zijn soms erg handig. Op de boot komen Tjalko en Paulien aanzetten en we drinken en eten wat toastjes, hierna gaat de barbecue aan en eten we heerlijke kip, door Nico klaargemaakt naar idee van Wilma. Helaas was er alleen kip te krijgen maar het smaakt ontzettend goed. Het is nog lang gezellig maar Tjalko en Paulien gaan niet te laat weg want ze hebben morgen een flinke zeiltocht voor de boeg. We zullen hen waarschijnlijk in april weer zien op St. Maarten, best jammer dat het nog zo lang duurt, we hebben drie leuke dagen gehad. We nemen afscheid en wensen ze een 'behouden vaart'. Miklós en Yorick gaan nog even naar the 'Salty Dog' en treffen hier toevallig de opening van de Olympische Winterspelen. Met gepaste trots zien we de Nederlandse ploeg het stadion binnenlopen. We verbazen ons over het aantal atleten wat bijvoorbeeld Amerika inbrengt. De 35 van Nederland steken maar schriel af bij de 211 van Amerika. Niet dat het zo heel raar is maar toch. We kijken geboeid naar de opening en gaan hierna (alweer best laat) naar de boot. Nico en Yorick gaan morgen duiken dus Yorick moest snel z'n bed in. Good night!

donderdag 9 februari 2006
Een mooie dag vandaag maar ook meteen erg heet. Er landt 's ochtends een helikopter aan boord van een groot motorjacht, verschil moet er zijn zullen we maar zeggen. Het internet doet het weer niet en nu worden we er toch een beetje pissig om. Elke keer verwachten we dat we even kunnen internetten en weer kan het niet. De exploitant beweerd dat het aan ons ligt maar dit is niet het geval. Toch hebben we nog steeds geen internet. Miklós en Yorick halen bier en gas, wat gelukkig te krijgen is bij Max's Marina. Ze darten nog even in de 'Salty Dog'. 's Avonds eten we bij 'Frangipani' want hier hebben ze een buffet. Het eten is goed maar van een buffet is bijna geen sprake. Het vlees moet je bestellen en van de toetjes mag je ook maar een miezerig puntje van een taart maarja, het smaakt gelukkig wel. We hebben aan tafel gezelschap van twee Amerikanen, een man en een vrouw uit Connecticut, en hier praten Nico en Wilma de hele avond mee. Tjalko en Paulien komen hierna ook naar Frangipani om natuurlijk wat te drinken. Het is gezellig en even later schuiven ook nog een Noorse vrouw, een Noorse jongen en een Deense man man aan. Het is alweer flink laat en Nico en Wilma gaan naar de boot. Wij, Tjalko, Paulien, Miklós, Yorick en de twee Noren en de Deen, vertrekken naar de 'Salty Dog' maar deze blijkt al gesloten en dus gaan we naar de 'Doordrijver' (geďmproviseerd topcafé!) en hier drinken we nog wat. De Doordrijver is een mooi schip en al helemaal voor twee personen. We spreken af om morgen een wandeling te maken naar 'Hope Bay'. Yorick zet zijn wekker op tijd en maakt Miklós morgen wakker dus dat is geregeld, we vertrekken om 10 uur 's ochtends, de Scandinaviërs gaan ook mee. Het is alweer 4 uur ongeveer dus wel tijd om is te gaan slapen. Good night!

woensdag 8 februari 2006
We doen 's ochtends niet zoveel. 's Middags doen we boodschappen en komt de 'Doordrijver' langs, Tjalko en Paulien, die we al over de marifoon hadden gesproken toen we naar Morpion voeren, en hierna nog een keer. Zij gaan ook even de kant op en komen later terug om te borrelen. Ze zijn een jaar of dertig en dat hadden we eigenlijk niet verwacht. Later komen Nico en Wilma terug en drinken en eten we bij ons aan boord. Kalaloosoep (te lui om uit te zoeken hoe je het schrijft natuurlijk...) en tomatensoep, hierna nog toastjes met camembert, het smaakt allemaal goed maar de kalaloosoep die Nico zelf maakt is toch een stuk lekkerder. Paulien voelt zich niet zo lekker en Tjalko wil wel met Miklós en Yorick naar de kant dus hij brengt Paulien weg en we gaan dan naar de kant. Even naar de 'Salty Dog' en het is gezellig. Weer de mafkezen die voor 100 US per potje spelen. We gaan nog even naar de club verderop maar die blijkt dicht. We drinken onderweg nog een biertje bij een klein barretje waarbij de muziek over de straten schalt (al eerder genoemd in een verslag) en het is leuk. We gaan nog even naar de 'Salty Dog' want alles is verder dicht. Hier is de deur ook al op slot maar 'Andre', de baas, herkent ons en dan mogen we toch nog één drankje.. of vier. Het is alweer zeer laat als we naar de boot gaan maar het was ontzettend gezellig. Morgen gaan we met Tjalko en Paulien (als ze zich beter voelt) even de kant op en wat lopen. Het is alweer lekker laat dus we gaan slapen. Good night!

dinsdag 7 februari 2006
We vertrekken na een drankje bij 'Frangipani' met een taxi, een pick-up, en bezoeken eerst een schildpaddencentrum, vergelijkbaar met Pieterburen, maar dan voor schildpadden. Het is wel mooi dat je in euro's voor de toegang vijf euro betaalt of 10 ec p.p. Dat is wel een hele ruime wisselkoers. Je mag de schildpadden gewoon aanraken en dat is best bijzonder. We gaan verder en komen langs een oude suikermolen, nu omgebouwd tot atelier. Hierna gaan we verder naar de 'Muskito Bar' en hier is een Zweedse vrouw die we de avond met Paul hadden ontmoet. We krijgen een kaartje om in een restaurant/café bij de baai vier gratis drankjes te halen. Erg aardig. Hierna brengt de chauffeur ons naar het 'oude fort', dit blijkt echter een restaurant te zijn (weliswaar in een oud fort) dus helaas, veel valt er niet te beleven. Nico en Yorick vinden de hangmat wel erg interessant. We lopen terug en Miklós heeft ontzettend veel lol samen met Yorick. We zien een Twingo, de laatste auto die je op zo'n eiland verwacht, en dan hebben we het al helemaal niet meer. Dat gaat zo door in het uurtje lopen. We lunchen goed bij een tentje en hierna gaan Miklós en Yorick nog even darten. 's Avonds gaan Nico en Wilma voor het eten ook nog wat drinken op de kant en raken in gesprek met een Amerikaan die even zijn verhaal kwijt moest. Hierna gaan we naar 'Mac's' een berucht en beroemde pizzeria. Staat erom bekend dat de pizza's zo enorm groot zijn. Dit klopt en Miklós en Yorick delen een pizza. Hierna gaan Miklós en Yorick nog wat darten en voetbal kijken en gaan Nico en Wilma naar de boot. We drinken later nog wat op de boot en gaan lekker slapen. Good night!

maandag 6 februari 2006
Na het ontbijt roept Paul ons op op de marifoon. Later blijkt dat hij naar Mustique gaat omdat de klanten niet meer naar Bequia willen. Jammer maar helaas. Nico en Wilma poetsen de boot terwijl Miklós en Yorick de dinghy voltanken en kijken rond voor een shirtje voor Miklós. Ze zijn echter wel zo slim om samen allemaal een prijs af te spreken en daar vooral niet onder te gaan zitten. Miklós en Yorick koken vandaag en gaan de kant op om inkopen te doen. Als we naar de versmarkt gaan krijgen we sla voor 5 EC (delen door 3 ongeveer is het bedrag in euro's) en dit is best redelijk. We d(w)ingen af tot 4 EC. Hierna halen we stokbroden en chickenwings. Nico heeft inmiddels een lange RVS kabel gehaald voor de rubberboot zodat we niet perse naast een punt hoeven te liggen waar je het slot aan kan vastmaken, deze is een metertje of drie. De boot glimt als we terugkomen want Wilma is hard aan het poetsen. Wij gaan darten en een biertje drinken (werkverdeling he!) terwijl Nico op de kant wat dingen regelt en Wilma dus poetst (wees gerust, Yorick en ik moeten de hele romp doen). Terug op de boot gaan Miklós en Yorick koken. Het eten smaakt voortreffelijk. Stokbrood in de oven met kaas, tomaat, sla en kruidenboter en hierna nog chickenwings. Miklós en Yorick gaan de kant weer op om nog wat te darten (Miklós wint alle vijf de potjes die we vandaag spelen) en Nico en Wilma drinken nog een biertje. Morgen willen we het eiland over dus een beetje op tijd op (op tijd?). Good night!

zondag 5 februari 2006
We krijgen 's morgens al gasten aan boord. Nick en Hetty, twee Nederlanders, varen hier rond en wonen in Canada. Gary zei gister nog dat Nederland het beste land is om te leven wat er maar is, Nick en Hetty zijn niet van plan nog terug te keren naar Nederland. De meningen zijn verdeelt. We drinken koffie met deze mensen en hierna roept Paul op op de marifoon. Hij vertrekt naar St. Vincent en komt morgenochtend terug. We wensen hem veel plezier met zijn favoriete Duitsers. Later zijn de gasten weer van boord (spreken overigens accentloos Nederlands en dat is best knap, wij beginnen zelf al Engelse woorden te gebruiken omdat we het Nederlandse woord even niet weten) en gaan Nico en Wilma de kant op om wat dingen te kopen en om gewoon even de kant op te gaan. Het dorpje is niet bijster groot en bestaat eigenlijk maar uit één straat met langs het water veel restaurantjes en barretjes. Er is een versmarkt en een tankstation (mooi moment om de tank van de dinghy weer even vol te gooien) en veel meer is er eigenlijk niet. Miklós en Yorick gaan later naar de kant nadat ze Nico en Wilma naar de boot hebben gebracht. We steunen de plaatselijke economie door van twee kleine jongetjes een zakje chips te kopen. We drinken wat en nu begint de kerel die elke keer als we een biertje bestellen zegt:'Your id please' wel een beetje irritant te worden (hij vindt zichzelf dan heel grappig en voegt er elke keer nog harder lachend aan toe dat ze hier vanaf hun elfde al bier drinken). Na het eten blijven Nico en Wilma op de boot en Miklós en Yorick gaan naar de 'Salty Dog'. We snappen niet waarom het zo enorm druk is en dat iedereen naar een tv scherm staart. Als we zelf even kijken zien we dat het de finale van de 'Superbowl' is. Dé American Football wedstrijd van het seizoen. Er wordt toch een potje geschreeuwd om ons heen en Nick komt naar ons toe en vraagt terecht of we er iets van snappen. Na een half uur kijken snapten we wel een beetje hoe het werkt maar het is handig dat hij het nog even uitlegt. We zijn ook tegelijk getuige van een echt stukje Amerikaanse televisie en om de 30 seconden (niet overdreven) is er reclame. Als de wedstrijd stil ligt is het ook meteen reclame (dus als er iemand getackeld wordt, en dat gebeurd nog al is bij American football.....). Eigenlijk mogen wij helemaal niet klagen met sbs6. Na de wedstrijd afgekeken te hebben gaan we naar de boot drinken nog wat en gaan dan slapen. Good night!

zaterdag 4 februari 2006
We lichten op tijd het anker en zetten koers naar Bequia. We varen aan de wind en gaan flink schuin, wat een rotkoers eigenlijk. We lopen echter wel constant 7,5 knoop + dus we scheuren naar Bequia. De wind varieert een beetje. Het ene moment zit je in een soort acceleratiezone waarbij het opeens 30 knopen waait maar de hele tocht waait de wind met een snelheid tussen de 15 en 30 knopen. Yorick is de eerste die 'even gaat liggen' en Wilma volgt hierna. Nico en Miklós zijn de enigen die nergens last van hebben. Dit is weer voor het eerst dat we merken dat we verbranden en gelukkig merken we het op tijd want het verraderlijke is dat de zon niet schijnt, maar je wel verbrandt. We scheuren door naar Admirality Bay op Bequia en komen aan in deze grote baai. Van Michiel van de 'Pas de Deux' hebben we al een lijst gekregen waar we zeker heen moeten (dat de helft op deze lijst uit terrasjes, yachtclubs en barretjes bestaat hebben we het even niet over...). Als Miklós en Yorick op het voordek staan horen we opeens 'Oceans4, Oceans4 this is de Carrie calling, do you reach me over'. Bij ons schiet tegelijk dezelfde gedachte door ons hoofd 'Paul is hier!'. Miklós roept Paul op en we kunnen Paul makkelijk vinden want het is de enige boot met een Tobagoiaanse vlag. We hadden niet verwacht om Paul nog te zien en helemaal omdat het zeer uitzonderlijk is dat hij met een charter zo ver naar het noorden vaart. We roepen dat we komen als de boot ligt en de dinghy klaar is. We leggen de boot aan een mooring en één van de mensen die rondvaart en dan je lijntje aanpakt (voor geld) blijft maar herhalen 'who gave you this mooring?' want voor hem zijn wij natuurlijk een boot die zelf zijn touwtje vastlegt en hier verdient hij niks aan. De moorings zijn echter niet van hem of de andere boatboys die lijntjes aanpakken en dus gaat hij weg omdat hij weet dat hij echt geen geld van ons krijgt of wat dan ook. Nico en Miklós maken de dinghy klaar die we hadden opgeborgen omdat deze anders van het dek zou waaien tijdens het zeilen. Miklós en Yorick droppen Nico en Wilma op de kant waar zij wat dingen kopen en alvast reserveren bij een Mexicaan om er 's avonds te eten. Miklós en Yorick gaan naar Paul toe die met zijn twee Duitse klanten en de eigenaar van de boot waarop hij chartert aan boord is. De eigenaar van de boot 'Gary' is een Engelsman van een jaar of 35/40 schat ik. Maar dat hij van binnen nog veel jonger is is al snel duidelijk en het is net als Paul een ontzettend aardige kerel. De Duitse klanten 'Frank en Sascha' zijn ook wel aardig maar anders en ze gedragen zich een beetje op een manier van 'Paul jij doet alles voor ons want wij betalen jou' en Paul die houdt totaal niet van die houding. We zitten een uurtje bij Paul aan boord met hem en Gary, en de Duitsers doen hun ding. We gaan weer naar de boot en halen Nico en Wilma op. We bergen de boodschappen op en gaan hierna uit eten bij de Mexicaan. Het eten is lekker maar een beetje flauw en dat is wel jammer, maar we eten wel goed. Nico en Wilma worden door Yorick naar de boot gebracht en dan gaat Yorick langs Paul die helaas problemen met zijn accu's blijkt te hebben. De eigenaar van de boot is ondertussen aan het feesten op een catamaran met wat mensen. Zo gaat het nou eenmaal als je kapitein van een charter bent. 's Middags was hij ook al bezig met het buitenboordmotortje repareren. We drinken wat bij Paul aan boord en later blijkt dat hij het helemaal gehad heeft met de Duitsers. Toen de Duitsers van het avondeten weer aan boord kwamen was het 'Ey wanker' tegen Paul. Zoiets van 'Hey loser'. Hij had met Gary overlegt wat hij moest doen want hij kan ze elk moment van de boot afzetten als ze zich niet gedragen of wat dan ook. De ene kerel is echter aardig en de andere niet dus dat schept een flink dilemma. Paul besluit vanavond op de kant wat te gaan drinken met ons en laat de Duitsers in hun waarde. Eerst gaan we naar een club waar live muziek wordt gespeeld en hierna naar de 'Salty Dog', een sportcafé. Voordat we daar aankomen lopen we over straat waar de muziek keihard aanstaat en iedereen op straat aan het dansen is. Best fascinerend. We hebben wel een fototoestel mee maar Miklós vindt het niet verantwoord om een foto te maken en hiermee te laten zien dat je een fototoestel bij je hebt. Het is immers wel midden in de nacht. Gary is ook in de 'Salty Dog' met Franco, een Fransman, en nog twee Zweden. We vermaken ons prima. Twee mannen zijn aan het poolen, de winnaar krijgt 100 US dollar van de verliezer, elk potje. Gary, Paul en iedereen is verbijsterd over dit gokken. Poolen moet wel een spelletje blijven. We gaan een uur of laat naar Pauls boot en drinken hier nog wat. Hierna maar is naar de boot want het is al flink laat. Weer een leuke avond met Paul en nu ook met Gary erbij. Morgen blijven we nog een dag deze baai liggen waarschijnlijk. De vele restaurantjes en het stadje maken het een leuk plekje om te zijn. Good night!

afbeeldingen:

Admirality Bay
 Gary en Paul

vrijdag 3 februari 2006
Vandaag waait het ook weer flink. We pakken onze snorkelspullen en gaan met de dinghy naar het rif toe waar we ons anker natuurlijk niet op het rif gooien maar op de zandgrond. We snorkelen een uurtje en het is prachtig. Veel vissen, mooie vissen, bijzondere vissen. Miklós en Yorick zien nog een murene en later zien we een kofferbakvis, erg lachwekkend visje eigenlijk. We hopen nog een haai te zien en Miklós en Yorick turen een tijdje naar het gedeelte waar het dieper is en wat de weg is naar de open oceaan maar helaas, geen haai (is overigens niet onmogelijk om hier een haai tegen te komen). Terug naar de boot en we kopen nog wat T-shirts van een man met de tekst 'Sail more, Work less' en variaties hierop. Later komt een man tonijn aanbieden maar hij wil zo'n 100 EC (35 euro) voor de tonijn hebben, dat zijn gewoon hele normale Nederlandse prijzen, het moet goedkoper kunnen. Later koopt Nico alsnog vis van iemand anders, nu iets goedkoper. Nico geeft de jongens twee biertjes zoals afgesproken (voor het fileren). Miklós en Yorick verkennen een ander strandje en komen dan ook weer terug. We lezen wat en later eten we rijst met tonijn, weer heel lekker. Wilma oppert nog dat een gezondere maaltijd dan deze niet kan (bietjessalade, tonijn en rijst) en Nico haalt meteen haar glaasje wijn weg met de opmerking 'nu wel'. We gaan alweer op tijd slapen en hebben morgen de tocht naar Bequia voor de boeg, zo'n 25 mijl. Bequia wordt veel over gesproken en we zijn benieuwd, je spreekt Bequia trouwens uit als 'Bek-way'. Good night!

donderdag 2 februari 2006
We lichten op tijd het anker omdat we vandaag richting de Tobago Cays willen vertrekken. Een tochtje van een mijl of vijf. Wilma is niet lekker en dus navigeren we met z'n drieën tussen de riffen door. Nico achter het roer en Miklós achter de navigatie. Als we bij de Cays aankomen liggen er flink wat boten en uiteindelijk gooien we de boot voor anker tussen Petit Bateau en Petit Rameau. De Tobago Cays zijn een veelbesproken plek en mag je absoluut niet missen volgens iedereen die er is geweest. We hadden allemaal echter eilandjes die alleen uit zand bestonden verwacht (nergens op gebaseerde gedachte) maar het zijn hele 'normale' eilandjes, bestaande uit rotsen met het bijbehorende gewas, strand en palmbomen. We liggen relatief rustig en het is inderdaad erg mooi. Het water is ontzettend blauw en de stranden wit met mooie palmbomen. Nico en Yorick snorkelen wat rond en komen een ontzettend mooi rif tegen. Later in de middag gaan Nico, Miklós en Yorick met het boot je een rondje varen maar komen aan de andere kant van Petit Bateau geen bekende boten tegen. We landen op een strandje en maken wat foto's en gaan dan al snel weer terug. Deze baai is veel voller dan waar wij liggen (ook groter) en er liggen zeker 50 boten. Miklós en Yorick gaan later nog een stukje varen en landen op een fotogeniek strandje en maken wat foto's. Hierna weer terug naar de boot waar Wilma de voorbereidingen treft voor de pannenkoeken. Het meel blijkt beestjes te bevatten en de (geteste) eieren blijken toch rot te zijn maar uiteindelijk komen er weer beste pannenkoeken van Wilma uit. We eten dus lekker en hierna lezen we een paar uur allemaal en drinken koffie. We gaan alweer slapen en blijven morgen nog een dagje in dit stukje natuurschoon om waarschijnlijk overmorgen naar Bequia te vertrekken. Good night!

woensdag 1 februari 2006
De dag begint goed want de zon schijnt. We besluiten om naar Mopion (Morpion) te gaan om hier een fotosessie te maken (de Jan Steen had ons een foto meegegeven, gemaakt op Mopion, met de tekst eronder 'bewijs maar eens dat jullie hier ook zijn geweest!' en dus moeten we hier even heen. Hierna willen we naar Mayreau. Miklós en Yorick gaan eerst nog even tennissen in de hete zon maarja, daar kies je dan ook zelf voor. Miklós verplettert Yorick met 6-3 6-1 en dan vinden we het wel genoeg, het is gewoon hartstikke heet. We maken ons op de boot klaar voor vertrek en gaan naar Mopion (Morpion is de Engelse naam als het goed is), een klein zandeilandje van misschien 30 bij 20 meter en in het midden staat een parasol van palmbladeren en that's it. Helaas liggen er nog vier andere schepen en als we eenmaal voor anker liggen komt er zo'n enorme catamaran aan met veel te veel toeristen aan boord en die gaat vlak naast ons liggen. Miklós maakt een wegwerpgebaar en een paar stoppen meteen met fotograferen. Ze gooien hun dinghy voor anker en gaan dan meteen weer verder, godzijdank. We gaan met de dinghy naar het eilandje toe en maken hier eerst wat foto's en hierna snorkelen we. Het is niet zo heel mooi snorkelen maar het water is ontzettend helder en dat maakt sowieso al veel goed. Helaas is Mopion niet zo uniek als we hadden gehoopt omdat er gewoon nog veel meer mensen op het eilandje zijn. We gaan terug naar de boot en hier blijkt dat er een stootwil gestolen is. Wegwaaien en overboord vallen is onmogelijk (lag op het voordek) dus dan blijven er weinig opties over. We hadden alles open gelaten en verder is er gelukkig niks weg. We halen het anker op en gaan weer zeilen! Wat een genot om is een keer niet te motoren (vaak zijn de afstanden niet de moeite waard om te zeilen). Onderwijl horen we de 'Doordrijver' op de marifoon de 'Antares' oproepen. Wilma reageert en ze blijken vlakbij te zijn. We hadden verwacht hen bij Union Island (waar we langs zeilden) tegen te komen maar helaas. Opeens horen we 'Oceans4, Oceans4 do you reach me, over. We hebben geen flauw idee wie dat kan zijn want het is een Engelsman. Op een gegeven moment verstaat Miklós 'Oceans4, this is the Carry, with captain Paul from Tobago speaking' en nu begrijpen we dat het Paul van Store Bay/Tobago is waarmee we een paar avonden hebben gepoold etc. Hij is onderweg naar Carriacou en misschien zien we hem later nog. We komen aan in Salina's Bay op Mayreau en hier ligt een enorm cruiseschip en nog drie zeiljachen, waaronder één Nederlands jacht, onbekend voor ons. We gaan meteen de kant op en Nico vraagt bij een stalletje met t-shirts wat zo'n shirt kost (met de tekst 'sail more, work less') en de vrouw antwoordt '15 dollars' later blijken het US dollars te zijn (als Nico vraagt:'EC?') en Nico maakt duidelijk dat hij hier met EC betaalt, de munteenheid hier, en niet met de US dollar. Ze weigeren de prijs te verlagen want morgen komt weer een cruiseschip waar ze alle shirts makkelijk aan kunnen slijten voor 15 US. Het cruiseschip is weg en de bar en alles worden meteen gesloten. We lopen wat en komen bij een café-tje waar we wat drinken en Miklós en Yorick lopen de berg op naar een uitkijkpunt en vanaf hier kunnen we PSV, Petit Martinique, Union Island aan de rechterkant zien liggen en aan de linkerkant zien we de Tobago Cays liggen. Het is een fascinerend mooi uitzicht. Nico en Wilma gaan later nog even kijken (je loopt flink stijl omhoog en hierlangs liggen alle huizen). Het eiland blijkt maar 285 inwoners te hebben en acht auto's. Als Miklós en Yorick naar beneden lopen komt er een kerel langs die vraagt 'do you guys smoke?' Waarop wij antwoorden 'No'. Hierop zegt hij 'hahaha little boys', waarop wij antwoorden 'no, smart boys'. 'Noooo maann, when you smoke you feel like a bird in the sky maann!', echt fantastische uitspraak, hij is echter wel irritant. We komen weer terug op het strand en hier worden we opeens helemaal lek gestoken door de muggen. We haasten ons om zo snel mogelijk van het strand weg te komen. Nico en Wilma hebben 's ochtends bij PSV van een visser die vis aanbood tonijn gekocht en die wordt door Wilma lekker klaargemaakt. We eten bijna geen vis eigenlijk maar deze tonijn smaakt zeer goed en is zeer vers. Het brood wat wordt aangeboden door mensen in bootjes hier is duur. We weigeren om 10 EC voor een brood te betalen (3,30 euro) en halen het later op de kant voor 8. Op Union Island betaalden we 3 EC (1 euro). Het is alweer donker en we gaan niet te laat slapen omdat we morgen vroeg naar de Tobago Cays willen. Good night!

afbeeldingen:

rechtsboven: Niels en Mieke van de Jan Steen, twee jaar geleden op Mopion.

rechtsonder: Miklós en Yorick van de Oceans4, twee jaar later op Mopion.

dinsdag 31 januari 2006
Soms begint de dag nogal laat en de andere keer begint de dag nogal vroeg. Dit keer een beetje te vroeg naar ons zin. Om 3:00 uur slaan we van ons anker af en het regent pijpenstelen. Nico staat in slaapkleding op het voordek en Wilma achter het roer. Miklós zit achter de navigatie en Yorick schreeuwt 'bevelen' door. Na een half uur liggen we eindelijk weer en Wilma houdt ankerwacht want ze kan toch niet meer slapen. Nico heeft Franse stokbroden gehaald en dit laten we ons goed smaken. Het brood is hier niet altijd even lekker maar dit smaakt perfect. We vertrekken naar 'Palm Island' en het waait nog steeds flink. Het is echter maar één mijl varen en om hiervoor nou de zeilen te gaan hijsen is een beetje veel moeite. We komen hier aan en liggen vrij onrustig. Nico, Wilma en Yorick snorkelen wat en komen redelijk tevreden terug. Miklós en Yorick gaan hierna de kant op maar ook dit eiland is geheel in het bezit van een resort. Als non-hotelguest mag je alleen naar één bar en dat doen we dan maar. Yorick bestelt een cola-light maar de ober schenkt nogal overduidelijk pepsi in achter de bar. Als je je klanten bedriegt doe het dan meteen goed. We hebben totaal geen zin om er moeilijk over te gaan doen dus laten we het maar lekker. We betalen en de man blijkt niet genoeg wisselgeld te hebben. Hij heeft geen halve dollar meer terug, maar in plaats dat hij dan een hele dollar teruggeeft geeft hij gewoon te weinig terug. We hebben het alweer gehad. Hierna willen we even een stukje lopen maar worden meteen door een meneer in een uniformpje ingehaald op de fiets dat dit alleen voor hotelgasten is. Als Miklós oppert dat we alleen even het strand willen zien voelt hij zich blijkbaar zo zelfverzekerd dat hij zegt dat we dan ook op het strand moeten gaan lopen (ligt naast het verharde pad waar we op lopen) en het is blijkbaar te moeilijk om ons even over het verharde pad te laten lopen. Op elke palmboom langs het strand is een bordje gespijkerd met 'hotelguests only' dus deze palmbomen vormen dan ook meteen een grens voor de non-hotelgasten. We winden ons er best over op omdat het al het zoveelste eiland is wat is opgekocht door een resort waardoor we niet eens even het eilandje kunnen bekijken. Palm Island is daarnaast ook nog een mooi eiland vanaf de boot gezien met veel palmbomen (verrassend), blauw water en witte stranden. We gaan terug naar de boot en vertrekken meteen naar PSV, dezelfde ankerplek waar we eerder al hebben gelegen. De tweede ankerpoging slaagt en Miklós en Yorick gaan tennissen. Ze dubbelen met een man en een vrouw en het eindigt in 1-1, erg aardige Canadezen. We drinken wat in het restaurant en hierna gaan we naar de boot. Nico heeft lekkere tomatensoep gemaakt en hierna eten we pasta, ook lekker en als dessert krijgen we nog een bananenshake van Nico.. óók lekker. We genieten. Het anker houdt tot nu toe maar Wilma is toch een beetje onzeker. We gaan weer vroeg slapen en zijn morgen van plan richting een eiland te vertrekken waarvan ik de naam niet kan spellen en niet kan uitspreken. We hopen dat het weer meezit morgen. Good night!

afbeelding:

Palm Island

maandag 30 januari 2006
De dag van Yorick want meneer is zestien jaar geworden, wat een leeftijd! Yorick is helemaal opgetogen omdat hij nu (hier moet je achttien zijn) zijn eigen biertjes kan halen in Nederland. Helaas wordt dit heugelijke feit snel de grond in geboord als het nieuws ons bereikt dat er een plan is om de leeftijd op te schroeven naar achttien jaar. We ontbijten met lekker warm brood, speciaal voor deze dag heeft Nico vers brood gehaald. Rond het middaguur ontkurken we de champagne en toasten op Yorick en hierna wordt er verschillende malen gebeld door de familie om ons allen te feliciteren. Miklós en Yorick drinken wat in de jachtclub en terug op de boot proberen we te internetten maar de verbinding is helaas veel te zwak. We gaan later naar de kant om uit eten te gaan en hiervoor nog wat te drinken. We drinken in een klein barretje 'West-Indies' tomatensap en hebben uitzicht over de baai. Het weer is helaas vandaag niet zo mooi en het regent af en toe, gelukkig niet hard en niet lang. Hierna zetten we koers naar het 'Sea-aquarium' restaurant en gaan hier eten. Aanvankelijk was het plan om naar 'Palm Island' te gaan, hierna naar PSV en hierna uit eten op Petit St. Martinique maar het waait te hard om lekker te kunnen ankeren en dus bleven we vandaag liggen. In het restaurant is een steelband (wel maar drie man maar toch) en er wordt zelfs nog 'Happy Birthday' gespeeld voor Yorick, we vermaken ons prima. We lopen terug naar de boot en Miklós brengt Nico en Wilma eventjes weg en hierna drinken Miklós en Yorick nog wat in de jachtclub. We kijken wat tv en hierna gaan ook wij naar de boot. Dit keer worden we gelukkig minder nat want de tochtjes vandaag gingen bijna allen gepaard met in ieder geval een nat shirt. Yorick heeft een leuke verjaardag gehad en voelt zich nog even jarig. Morgen zijn we van plan hetgene te doen wat we vandaag zouden doen dus weer een mooie dag voor de boeg. Good night!

zondag 29 januari 2006
Het is mooi weer en we doen niet veel. Miklós en Yorick gaan nog even naar de jachtclub en drinken wat maar zijn snel weer terug. Zij kijken film en brengen Nico en Wilma naar 'Happy Island' een kunstmatig eilandje in de bay bij Union Island waar we liggen van 10 bij 10 meter met een bar. Als je je vier uur van te voren aanmeldt kan je van een heerlijke barbecue genieten, maar dat wisten we nog niet. Hier drinken we wat en later komen ook 'Mike' en zijn vrouw en schoonmoeder van de 'Jay Pee Jay', we hadden hen al eerder ontmoet in St. George en met Mike gepoold. Terug op de boot is het biertje tussen de rumpunches door slecht gevallen bij Miklós en Yorick en die liggen al snel plat. Nico en Wilma hebben een erg rustige avond op de boot... Good night!

 

zaterdag 28 januari 2006
Wederom een warme dag, in de volle zon is het zo warm dat je eigenlijk beter alleen maar stil kan zitten. Miklós en Yorick varen wat rond met de dinghy en kijken wat rond. Nico en Wilma gaan hierna even de kant op om wat boodschappen te doen en zij worden weggebracht door Yorick. Miklós en Yorick kijken wat foto's terug vanaf het begin van de reis en we moeten erg lachen en het haalt vele herinneringen op. Inmiddels hebben we ruim 7000 foto's gemaakt dus dat zijn er nogal wat (neem een slaapzak mee als je ooit bij ons 'foto's van de reis' komt kijken). Nico roept via de portofoon op en we nemen de gasflessen mee naar de kant omdat het gas op is en halen gas. Hierna drinken we wat op de jachtclub en dan blijft Miklós in de jachtclub omdat hij geen zin heeft om naar de boot te gaan. Nico, Wilma en Yorick snorkelen bij de boot en komen hierna ook naar de jachtclub. Nico en Wilma gaan naar het 'Duitse cafétje' van gister omdat Claus en Helga daar zijn en Miklós en Yorick vermaken zich op de jachtclub. De kassa valt van de bar af op een onverklaarbare manier, Miklós helpt om de uit elkaar gespatte kassa weer op te rapen maar als dit klaar is kan er niet eens een bedankje vanaf. Gister te weinig geld terug, vandaag een biertje waar glas in zat en nu kan er geen bedankje vanaf. Om 19:00 uur komen Nico en Wilma met Claus en Helga terug en wij eten met z'n vieren. Het smaakt goed en als we klaar zijn gaan Nico en Wilma met Claus en Helga nog wat drinken ter plekke. Yorick vraagt aan de eigenaar van de club of we mogen poolen want we hebben immers ook hier gegeten (het is te duur om zelf eventjes een uurtje te gaan poolen) en dit vindt hij goed. Miklós vernedert Yorick door 9-1 te winnen, en in dat ene potje had Yorick al zijn ballen nog over en sloeg Miklós per ongeluk de zwarte bal in de verkeerde pocket, en hierna drinken we nog wat met Nico, Wilma, Claus en Helga. Nico en Wilma varen met hen terug naar de boot en later komen Miklós en Yorick ook naar de boot. Biertje, en slapen. Good night

afbeelding:

Uitzicht over de baai, onze boot ligt bij het rif

vrijdag 27 januari 2006
De zon scheen weer vanaf het moment dat we opstonden en dat is altijd een plezierig begin van de dag. We ontbijten en Miklós en Yorick gaan tennissen en inderdaad, zoals Yorick suggereert in zijn verslag, kan de uitslag niet onvermeld blijven maar eerst een kleine inleiding. De kantoormedewerkster van het resort (ook wel receptioniste in normale woorden) stond het niet toe dat wij gingen tennissen gister en inderdaad zoals Yorick vermeldt is onze achternaam 'Kuijper', 'Yorick heb jij een bordje gezien met 'don't cross this board if you're not an hotel guest'?, 'nee Miklós, jij wel?' 'Nee ik ook niet Yorick'. Mooi. We tennissen zonder dat er iemand begint te zeuren (dat valt ons nog mee) en Miklós verslaat Yorick met 6-3 7-5 en terecht dat Yorick dit niet vermeldt in zijn verslag want een wedstrijd tussen broertjes ligt nogal gevoelig over het algemeen. Ondertussen komen Nico en Wilma nog langslopen die naar het strand zijn gesnorkeld. We drinken wat in de bar (handdoek over de tennisrackets) en de cola smaakt heel goed na twee uur tennissen in 33 graden (welke idioot gaat er dan ook tennissen om 12:00 uur 's middags?). Terug op de boot blijkt dat het iets later is dan we dachten en we halen het anker op om vol gas naar Union Island te koersen omdat we voor 16:00 uur bij de douane moeten zijn omdat je anders veel geld moet betalen (als je ter plaatse bent en de klok staat op 15:45 willen ze ook graag zonder een spier te vertrekken beweren dat het 16:00 uur is). We gooien het anker uit tussen veel boten en vlakbij en rif en Nico scheurt ervandoor in de dinghy om voor 16:00 uur in het kantoor te zijn, dit mislukt helaas. Miklós en Yorick gaan snorkelen in een niet bijster interessant rif maar de murene die we zien maakt alles goed. Nico komt terug en even later besluiten we naar de kant te gaan. Bij het vliegveld staat expliciet vermeldt dat als je met een vliegtuig met één motor landt of opstijgt dat dit dan voor eigen risico is, dat dit ook geldt voor mensen die met een vliegtuig met twee motoren vliegen is ze blijkbaar even ontgaan. We lopen door een straat en komen een 'coffeeshop' tegen, Wilma maakt daarbij de opmerking 'He Mik, een coffeeshop!', degene die de grap snapt mag 'm uitleggen (het liefst een blond iemand, dan is de kans het grootst dat diegene de grap ook daadwerkelijk snapt). We komen in een soort stadje met veel winkeltjes en barretjes en we kopen een ananas van vijf pond, deze kost dan ook wel meteen tien euro, we merken al dat alles steeds duurder wordt. We kijken wat rond en hierna komen we in een soort verkooplaantje waar de trappen je omhoog voeren. Bovenaan is er een barretje waar Claus en Helga zitten die we al eerder hadden ontmoet en verder ook allemaal Duitsers, zelfs de 'barmedewerkster' (om maar even in de stemming van 'kantoormedewerkster' te blijven) is Duits. Miklós gaat een rondje lopen want de motivatie om Duits te spreken ontbreekt een beetje. Na wat drinken gaan we met Claus en Helga en nog een Duits echtpaar naar het 'sea-aquarium', een restaurant. Er is ook nog daadwerkelijk een aquarium aanwezig met een paar murenes, zandhaaien, een kreeft en een krab. Één van de murenes is ontzettend groot en erg indrukwekkend. We eten lekker en hierna gaan we naar de volgende bar, de jachtclub. Hier kijken Miklós en Yorick tennis terwijl Nico en Wilma met Claus en Helga nog wat drinken. Miklós en Yorick krijgen van een medewerkster een gratis potje pool aangeboden en dat aanbod is nogal gul gezien het feit dat poolen 8 EC (bijna 3 euro) per 20 minuten kost. De vrouw komt uit Frankrijk en spreekt erg leuk Engels, wel erg goed. Nico en Wilma gaan naar de boot en later ook Miklós en Yorick. Een leuke dag en morgen misschien nog wat meer zien van het eiland, want behalve de hoofdstraat hebben we nog niet veel gezien. Good night, Bonne nuit!

afbeelding:

Claus & Helga

donderdag 26 januari 2006
We staan op tijd op om te vertrekken naar Sandy Island en hierna om door te gaan naar een nog niet nader bekende bestemming. We varen een half uurtje, niet genoeg om te zeilen, en komen aan bij Sandy Island. We laten het anker vallen en het water is hier werkelijk prachtig. Sandy Island is precies wat de naam doet vermoeden. Een eilandje van (schatting) ongeveer 300 meter lang en 100 meter breed en bestaat voornamelijk uit zand met hier en daar een jong palmboompje. Er staat een klein hutje op het eilandje en that's it. Er liggen meerdere boten, een stuk of vijf, en het wordt steeds drukker. We besluiten onze snorkelspullen te pakken en snorkelen een uurtje rond, veel valt er niet te zien maar het water is zo helder dat het sowieso een genot is. Hierna maakt Wilma broodjes en Miklós en Yorick gaan nog snel even het eilandje op om wat foto's te maken. Hierna bellen we de Kerewin en spreken af om elkaar zaterdag te treffen in Canouan, helaas belt Peter later terug omdat hij niet zeker weet of hij dit redt, jammer maar we zien het vanzelf, we zien er wel erg naar uit om de Kerewin en de Pas de Deux weer te zien want het laatste biertje was alweer lang geleden. We varen door naar 'Petit St. Martinique' en tanken hier water en diesel. Wat een genot om niet met jerrycans te hoeven zeulen! Naast Petit st Martinique ligt Petit St. Vincente en er liggen een paar kleine eilandjes in de buurt, van die kleine droomeilandjes met één palmboom erop. Ook hier is het water adembenemend en het land ziet er fantastisch uit met veel groen, witte
stranden en palmbomen. Er liggen vooral veel 'flotieljejachten' zoals deze worden genoemd, mensen die een jacht huren ter plaatse en dan even rondvaren. Miklós en Yorick gaan de kant op en het blijkt dat er een enorm resort ligt (we weten eigenlijk niet of het hele eiland van het resort is) en gaan even naar de bar. Wat een prijsverschillen opeens weer. We betalen 7,50 EC voor een cola (2,50 euro) en dat is toch een stuk meer dan de 3 EC (1 euro) die we bijna overal betalen. Het is wel een erg mooi resort en je de zakken moeten flink gevuld zijn om hier te vertoeven. De omgeving is echter wel prachtig en de stranden zijn adembenemend wit. Meer van het eilandje kunnen we echter niet zien omdat behalve de bar de rest verboden is voor 'non hotel gasten'. Terug naar de boot en hier eten we de Portugese stampot van Wilma en dit smaakt voortreffelijk. Nico en Wilma hebben zich de rest van de dag op de boot vermaakt. Het was een ontzettend hete dag en we zijn zelfs licht verbrand (dat is lang geleden), de zonnetent is geen overbodige luxe. Miklós en Yorick kijken film en Nico en Wilma drinken wat en we gaan slapen. De sterrenhemel is hier eveneens adembenemend en we weten zeker dat we weer één van de droomplaatsjes op aarde hebben gevonden. We blijven waarschijnlijk morgen liggen. Good night! Eigenlijk klopt dit niet, St. Vincente is inderdaad een Frans eiland (ook al is alles in het Engels en spreekt iedereen Engels) dus dan ook maar in het Frans; Bonne nuit!

afbeeldingen:

rechtsboven: Sandy island

rechtsonder: Uitzicht vanuit de bar van het resort, eiland aan de andere kant van het water is Petit St. Martinique

woensdag 25 januari 2006
Nico en Wilma gaan 's ochtends even het stadje in en als ze terug zijn verwachten we om 12:00 uur kreeft. Miklós en Yorick halen even brood voor de kreeft. Om 12:30 komt de man met een enorme kreeft van vijf pond aanzetten Wilma is blij dat ze de kreeft niet zelf klaar hoeft te maken. We eten de kreeft meteen op want hij is nog warm en het smaakt heel apart maar wel lekker. Je moet hoe dan ook alles een keer geprobeerd hebben nietwaar. Nico en Wilma gaan dan met de taxi naar Hillsborough en slaan hier wat groenten en fruit in maar ook de hoofdstad van dit eilandje bestaat maar uit één straat. Terug op de boot gaan Miklós en Yorick wat drinken op de kant en Nico maakt Kalalloosoep klaar, erg lekker. Wilma wordt een beetje misselijk van de geur van kreeft. Hierna gaan we alweer slapen en vertrekken morgen naar Sandy Island om daar te snorkelen en daarna varen we meteen wee door, nog niet helemaal duidelijk waarheen. Good night!

dinsdag 24 januari 2006
Vandaag een belangrijke dag, de verjaardag van Miklós. Zo slecht is het niet om jarig te zijn in een omgeving als deze. Het is nog steeds winderig vandaag maar iets minder dan gister. De boot is versierd en Miklós pakt cadeautjes uit, waaronder een paar van mensen uit Nederland. Het Carib shirt is toch wel de belangrijkste aanwinst en een mooie herinnering aan het fantastische bier hier (de fles Baileys is ook niet verkeerd). Nico en Wilma gaan de kant op en Miklós en Yorick vermaken zich erg gemakkelijk vanwege het draadloze internet. De felicitaties stromen binnen. Aan het eind van de middag is het toch wel tijd om een fles champagne te ontkurken (wat een lieve ouders eigenlijk he) en we laten het ons goed smaken. De Duitse buren Claus en Helga komen langs om wat te drinken en als zij weer weg zijn gaan we met de boot naar het strand om in een tentje langs de weg wat te eten. We komen bij een plaatselijke keuken terecht en het eten smaakt voortreffelijk. Miklós mocht kiezen maar de andere keus was een pizzeria om de hoek waar ze twee pizza's in totaal hadden dus dit was een gelukkige keuze. Nico is lekker vrolijk en we lachen ons krom, hierna gaan we terug naar de boot en drinken we nog wat. Het waait alweer flink en het regent zo af en toe. Een leuke verjaardag voor Miklós en vooral lekker rustig aan gedaan. Op de kant was het vandaag wederom erg rustig en er is niet veel te doen, we zijn van plan overmorgen naar Sandy Island te vertrekken, als het weer dit toelaat. Good night!

maandag 23 januari 2006
Het waait flink en Nico en Wilma gaan naar de kant om wat dingen te halen. Miklós en Yorick blijven op de boot en drinken koffie, niet erg boeiend verder. Als Nico en Wilma terugkomen internetten Miklós en Yorick nog even en Nico gaat langs de Duitse man en vrouw die we in Prickley Bay al hadden gezien. Als Nico terugkomt krijgt de dinghy een zetje van de wind en in plaats dat hij het achterplatform loslaat, houdt hij vast en valt overboord. Het motortje staat nog in z'n vooruit maar Nico weet het bootje te pakken. We lachen ons helemaal krom omdat het er ontzettend stom uitzag en het is gewoon erg lachwekkend. Miklós en Yorick gaan nog wat op de kant drinken en als we terugkomen drinken we rumpunch en eten kalalloosoep, iets pittiger dan de vorige keer en toch weer een stuk lekkerder. Nico en Wilma gaan al vroeg slapen en Miklós en Yorick zitten buiten nog wat te drinken. Het waait ontzettend hard en we besluiten de zonnetent eraf te halen omdat er erg harde windstoten tussen zitten. Morgen is Miklós jarig, dus een speciale dag. Good night!

zondag 22 januari 2006
Vandaag staan we al voor 07:00 uur op om richting Carriacou te vertrekken, een tocht van 35 mijl. We lichten het anker en kiezen het ruime sop, het is vrij onrustig. De boot stampt zo hard dat binnen sommige lampjes het 's avonds niet meer doen omdat ze geen contact meer maken. Miklós en Yorick slapen wat bij en we komen om 15:00 uur aan in de baai. Het is erg druk, zeker 100 boten en het anker wil in het begin niet pakken dus verkiezen we een ander plekje met meer ruimte. Hier ligt een Nederlands schip wat we al eerder hebben gezien maar eigenlijk hebben we nog geen contact gelegd of wat dan ook. Miklós en Yorick maken de dinghy klaar en gaan de kant verkennen. Het stelt niet veel voor en heel mooi is het niet maar het kan ermee door. Het is een lange weg langs het strand met verschillende kleine terrasjes maar omdat het zondag is (denken we) zijn de straten vrijwel uitgestorven. We drinken wat in een pizzeria en hier zitten een Engelsman en een Spanjaard. We praten wat met hun en de Engelsman (heeft een club op Mallorca) vertelt over zijn blunders met de Spaanse taal (als je een sandwich met polla besteld bestel je namelijk geen broodje kip (pollo) maar een broodje met iets heel anders, na twee maanden kwam hij erachter waarom de vrouwen achter de bar altijd zo moesten lachen). Leuke mensen en hierna gaan varen we nog een stukje door een soort mangrovebos heen, erg mooi. We gaan weer naar de boot en eten lekker kip met pasta. We hebben via de marifoon internet besteld en dat is best handig, al is de draadloze verbinding niet optimaal. Miklós en Yorick kijken nog een film en we gaan dan maar slapen, het waait flink hard maar de boot lijkt tot noch toe niet te krabben. Good night!

zaterdag 21 januari 2006
We blijven liggen zoals verwacht. Nico en Wilma gaan 's ochtends naar de groente- en fruitmarkt. We duiken 's middags nog de supermarkt in omdat op de volgende eilanden veel spullen immens duur schijnen te worden. We kopen van alles en nog wat en het boodschappenkarretje zit flink vol. We bergen alles op op de boot en gaan dan naar de jachtclub. Miklós en Yorick poolen weer maar het is behoorlijk druk. Er wordt echter wel een keer of vijf gewonnen en er blijven maar complimenten heen en weer vliegen dat we zo goed spelen (voor de oude rotten zit er niks anders op dan ons te complimenteren omdat ze anders toegeven dat ze zelf slecht speelden). Het is eigenlijk echt schitterend dat we nu opeens totaal gerespecteerd worden en iedereen is vriendelijk, terwijl ze de eerste dag nog lekker aan het zeuren waren en kortaf deden. We besluiten nog een keer hier te eten want het eten was zo ontzettend goed, en deze keer is dit ook weer het geval. We praten nog een tijdje met 'Mary' een wat oudere vrouw maar wel zeer sociaal en eigenlijk nog heel jeugdig. Andy, de local die wilde drummen met Yorick, komt zoals verwacht niet opdagen maar zo gaat dat hier. We vermaken ons nog de hele avond met poolen en het is erg gezellig. We maken het niet te laat want morgen hebben we een tocht van 35 mijl voor de boeg en we willen vroeg opstaan omdat het weer verslechterd naarmate de dag vordert. Good night!

vrijdag 20 januari 2006
Nico moet nog even langs de immigratiedienst om aan te geven dat we nog wat langer op Grenada blijven. Hij blijkt helemaal naar de andere kant van de stad te moeten om dit te regelen. Wilma brengt Miklós en Yorick naar de kant en die gaan even internetten, redelijk snel internet zelfs en dat stemt ons gunstig. Hierna gaan we naar de jachtclub waar Nico en Wilma de was aan het doen zijn, dit duurt nogal een tijde en dus drinken we meteen wat met zijn vieren en poolen Miklós en Yorick er weer lustig op los. We eten op de jachtclub want ze hebben ook een menu vanavond. Het eten is ontzettend lekker alleen is het niet zo heel veel. Miklós roeit de was naar de boot en speelt hierna tegen een local die zichzelf wel erg goed vindt. Hij is ontzettend irritant. Yorick brengt Nico en Wilma naar de boot en komt dan terug. We spelen nog wat potjes en later komt ook 'Jeff' poolen en we waren er al voor gewaarschuwd dat hij één van de beste poolspelers is. Hij is natuurkunde- en gymleraar en behoort hierdoor ook meteen tot iemand van de 'upperclass' terwijl hij zelf nog maar 27 is. Hij laat ons zien wat je eigenlijk allemaal voor onmogelijke ballen kan spelen met poolen en we verbazen ons er oprecht over. Hierna drinken we nog een biertje met hem en een local die blijkt te drummen. Hij nodigt Yorick uit om morgen te komen drummen ergens, al hebben we er niet echt veel vertrouwen in dat hij daadwerkelijk op komt dagen. Ons plan is om morgen naar Curiaciou (niet te verwarren met Curaçao), geen idee hoe je het schrijft, te vertrekken maar dit moeten we nog maar even zien want we moeten nog veel doen. Good night!

donderdag 19 januari 2006
Vandaag gaan we met 'de bus' het eiland over. Dit zijn kleine Deawoo busjes die ze helemaal volstoppen en dan rijden ze naar de bestemming. Een man regelt het ronselen en dan heb je nog de chauffeur. Het is wel het goedkoopste vervoer wat er is (5,50 E.C. pp. voor een tocht van anderhalf uur, iets minder dan twee euro). We staan vroeg op en gaan naar het stationnetje van de taxi's/busjes en stappen daar op de 'bus'. We moeten wel nog een half uur wachten voordat hij vol is en we verbazen ons erover hoeveel mensen er in zo'n busje passen. We racen in anderhalf uur het eiland over en je begrijpt af en toe niet hoe het aantal verkeersslachtoffers binnen de perken wordt gehouden want ze rijden zo absurd hard op de niet heel goed onderhouden wegen. We komen aan in het plaatsje 'Grenville' en lopen wat rond en eten wat. De gevolgen van orkaan 'Iwan' die hier heeft gewoed in 2004 zijn nog steeds zichtbaar. Overal staan borden van 'USAID' waar gebouwen zijn opgebouwd met geld van de Amerikanen. De kerk is werkelijk helemaal verwoest en je hebt het gevoel alsof die elk moment in kan storten. Het is een leuk stadje en gaan hierna verder naar 'Grand Etan' dit keer vertrekt het busje na een kwartiertje. Grand Etan is een natuurreservaat en de apen lopen over de parkeerplaats als we aankomen. We kijken in het kleine museumpje en we kunnen een heel klein stukje het regenwoud inlopen, het is best leuk. We drinken wat en hierna staan we een half uur langs de weg voordat er een busje komt. Er wordt speciaal plaats voor ons gemaakt zodat wij er ook in passen. Zo rijden we terug naar St. George en gaan hier naar het 'Nutmegrestaurant' waar Miklós en Yorick alvast warm eten. Hier zitten ook een paar Engelsen die Wilma in Scarborough al heel even had gezien. Ze hadden gehoord over Miklós en Yorick die blijkbaar indruk hadden gemaakt op het toernooi en dit verbaasd ons nogal. We denken eerst dat hij maar wat zegt ofzo maar het blijkt nog te kloppen ook. Best grappig. Miklós en Yorick gaan alvast naar de jachtclub en spelen tegen elkaar. Yorick wint uiteindelijk zijn tweede potje in twee dagen van Miklós, dit is het enige spelletje waarbij we elkaar niet in de haren vliegen. Nico en Wilma komen ook en die komen met de taxi, goh, waarom? Het spijt me om het te moeten toegeven maar het regent wéér! Het komt met bakken uit de hemel en geloof mij, de 'Nederlandse bakken' zijn echt ontzettend klein vergeleken met deze bakken. Het regent echt ontzettend hard en Nico en Wilma proberen naar de boot te gaan als het even droog is maar dit lukt niet. Later wel en Yorick brengt ze naar de boot. In de rubberboot sta je tot je enkels in het water en dan moeten er toch echt wel tientallen liters water in de rubberboot zitten. We spelen nog wat en weten precies tussen de buien door op de boot te komen. We drinken nog wat en gaan dan slapen. Good night!

links: de verwoestende gevolgen van 'Ivan', dit is er over van de kerk

rechts: uitzicht over het regenwoud en uitzicht op de oceaan vanaf een uitkijkpunt bij Grand Etan

woensdag 18 januari 2006
Het wordt weer een pooldagje. Nico en Wilma gaan 's ochtends de kant op om boodschappen te doen en nog wat meer dingen. Miklós en Yorick winnen van 'Jack en Joe' horen we later en dat scheen nogal wat opschudding te hebben veroorzaakt. We winnen ook nog van wat anderen en ook hier zijn we opeens geaccepteerd en is opeens iedereen heel vriendelijk. Een man die erg van Nederland houdt en veel van het Nederlandse voetbal weet (hij is zelf een Duitser) fluistert ons toe dat 'als jullie nu winnen gaan Jack en Joe meteen weg'. We winnen van Jack en Joe en inderdaad verdwijnen ze meteen. Hierna spelen we nog tegen Tommy en David en ook hier winnen we van en we moeten erg om ze lachen. We gaan op de boot Kalalousoep van Nico eten en het smaakt echt geweldig. We hebben ook nog Haagen-Dasz ijs en dat smaakt natuurlijk ook fantastisch. Miklós en Yorick wassen af en zetten koffie en dat is genoeg om nog te mogen poolen 's avonds. We spelen tegen een paar Duitsers en locals en aan het eind krijgen we ruzie met een man. We speelden twee tegen twee en hij zei voordat ons laatste potje tegen hen begon 'this is our last game' en na het potje loopt hij naar de bar en gaat een biertje drinken. Miklós en Yorick willen nog een potje tegen elkaar spelen maar hij vindt dat de tafel van hem is want hij heeft het laatste potje gewonnen. Na tien minuten discussie zegt Kurt, een Amerikaan, dat er geen geld op de tafel ligt en dat hij inderdaad 'last game' zei en dat hij dus gewoon z'n kop moet houden en dat werkt. Kurt was ook de enige sympathieke van de vier. We gaan naar de boot nadat Miklós heeft gewonnen en we drinken nog wat en gaan hierna slapen, Nico en Wilma slapen al, good night!

dinsdag 17 januari 2006
We willen 's ochtends naar St. George vertrekken maar dit wordt natuurlijk 's middags. Het kost ons nog een paar uur om de boot op te ruimen en dan vertrekken we. We varen nog even langs de Cubaanse wrakken die over zijn gebleven van de invasie in 1983, best boeiend, ook al suggereert Yorick dat het eerder een paar vissersscheepjes lijken dan Cubaanse oorlogsboten. Het tochtje verloopt goed en we komen aan in 'The Lagoon', de baai voor plezierjachten in St. George. Miklós en Yorick gaan op zoek naar de yachtclub want Carl vertelde ons al dat er daar een pooltafel is. We poolen een tijdje en gaan hierna naar de boot waar Nico 'Mexicaanse wraps' heeft gemaakt. Dat er een paar stukjes hele hete peper inzitten merken Wilma en Miklós want die zitten een half uur met drinken in hun hand om de mond te blussen zo heet waren de pepertjes. Hierna gaan Miklós en Yorick nog even poolen en dan nog wat drinken. Het is weer tijd om te gaan slapen, good night!

maandag 16 januari 2006
Na een luie ochtend zet Nico Miklós en Yorick af op de kant bij de poolbar. Het begint meteen goed. Een kerel die zichzelf nogal goed vindt wordt uitgedaagd door Miklós. Hij kijkt heel minachtend als Miklós het geld op de tafel legt (het teken dat je uitdaagt). Hij stoot af nadat zijn potje klaar is en stoot er uiteindelijk één bal in. Miklós maakt er meteen vijf achter elkaar en hij en zijn vriendjes zijn behoorlijk stil. Hierna wint Miklós en hij daagt weer uit. Nu wint hij en dat laat hij merken ook (hij schreeuwt het hele café bij elkaar op het moment dat hij alleen nog de zwarte bal over heeft). Hierna wint Miklós weer en daarna nog een keer. De jongens die blijkbaar meer sympathie voelen voor Miklós dan voor de schreeuwlelijk en als Miklós de zwarte bal alleen nog over heeft gaan ze heel theatraal schreeuwen en iedereen wenken dus dat was wel heel mooi. We spelen nog zat potjes en dan haalt Nico ons op want op de boot liggen pannenkoeken te wachten en dat laten we ons goed smaken! We eten het met nootmuskaatstroop/siroop en dat smaakt fantastisch (dat wisten we al uit eerdere ervaring). Miklós en Yorick gaan nog even poolen en nemen dan afscheid van iedereen in de bar. We drinken nog wat en gaan dan maar snel slapen, het is al laat. Good night!

zondag 15 januari 2006
We slapen flink uit en na ontbeten te hebben gaan Miklós en Yorick 'eventjes' wat drinken op de kant. Het restaurant waar we gister wat hadden gedronken was gesloten en we zien toevallig dat er nog een café zit onder het restaurant. We gaan even kijken en er staan twee pooltafels. We poolen een tijd en horen hierna dat er een toernooi is. Yorick gaat naar de boot om te vragen of we mee mogen doen van Nico en Wilma (moet wel geld ingelegd worden) en dat mag. Het toernooi zou om 14:00 uur beginnen maar dit wordt natuurlijk 18:00 uur. Yorick verliest zijn eerste wedstrijd van 'de man zonder stem' die eigenlijk helemaal niet zo goed speelt maar wel wint. Nico en Wilma barbecuen op een strand op Hog Island en Miklós speelt de laatste partij van de eerste ronde en dus haalt Yorick Nico en Wilma van het strand en brengt ze even naar de boot. Carl, een Hawaďaan, waar we al een paar keer tegen hebben gespeeld en die nogal erg goed is zegt tegen Miklós dat degene tegen wie Miklós moet heel goed is en dat hij zelf blij is dat hij niet tegen hem hoeft te spelen. Het gaat om 'best of 3' dus wie twee rondes wint heeft gewonnen. Miklós verslaat zijn tegenstander in de eerste ronde en veel mensen kijken nogal verbaasd en zoals dat hier gaat krijg je dan meteen respect. In de tweede ronde krijgt Miklós een kans om het af te maken maar dit gaat fout en zijn tegenstander wint deze ronde, dus 1-1. De laatste ronde is spannend. Iedereen kijkt en de tegenstander van Miklós maakt meteen vijf ballen en het ziet er hopeloos uit. Uiteindelijk krijgt de tegenstander drie kansen achter elkaar om het af te maken maar hij mist. Dan ligt de zwarte bal op het randje van één van de middelste gaten en als iemand te hard langsloopt zou hij er bijna in kunnen vallen voor je gevoel. Mensen roepen al tien minuten dat Miklós verloren heeft maar dan wordt het eigenlijk een bizar potje. Miklós slaat de eerste, tweede, derde, vierde bal erin en het is opeens heel stil. Alleen nog de vijfde bal en de zwarte en Miklós irriteert zijn tegenstander door even extra lang te kijken. De vijfde bal gaat er ook in en dan is alleen nog de zwarte over. Mensen lopen te schreeuwen alsof het een WK finale is en Miklós legt heel rustig de zwarte er ook nog in en loopt vervolgens heel rustig weg na de tegenstander een hand te hebben gegeven. Carl schreeuwt 'He beated Michael up, he beated him up!'. Michael, de tegenstander, is wel sportief gelukkig en de sfeer blijft goed. Hierna wint Yorick op de verliezers tafel en is door naar de volgende ronde. Bij Miklós tweede partij is 'Ferron' duidelijk iemand die voor het geld speelt. Hij is irritant en kijkt extra boos als Miklós de eerste ronde wint, hij wint de tweede. Bij de laatste ronde staan zijn irritante vriendjes keihard te zingen en te schreeuwen als Miklós is. Miklós blijft rustig staan en als ze na een tijdje toch stoppen met irritant doen vraagt Miklós:'Finished?' waardoor ze eigenlijk heel erg voor lul staan. Uiteindelijk wint Ferron omdat Miklós de witte bal er per ongeluk inspeelt terwijl hij de zwarte alleen nog over heeft (een zogenaamde 'scratch') terwijl Ferron nog drie ballen over heeft. Hierna is Miklós scheidsrechter bij Carl tegen de man zonder stem (inmiddels zijn er alweer heel veel partijen gespeeld) en als Carl de zwarte erin slaat als laatst en de witte bal naar een ander gat rolt blaast Carl voor de grap eventjes tegen de witte bal waarop de man zonder stem als een gek begint te protesteren. De witte bal is echter nog twee centimeter van het gat af en de man zonder stem zeikt de hele tijd. Carl heeft zijn baard gevlochten en die is zo'n 20 centimeter lang in dunne vlechtjes en raakt dus een bal op de tafel en de man blijft maar protesteren. Ze kennen elkaar goed en de man zonder stem 'zegt' (hoe bizar het ook klinkt, hees gefluister zeg maar) dat hij Carl wel eventjes in elkaar mept. Carl zegt heel droog:'You know you will lose it, come on man is a fucking poolgame' en dan is alles weer goed. Yorick verliest later van Carl maar dat is niet zo heel gek. Het is een topavond en we gaan met Carla, de vrouw achter de bar en nog een paar naar boven want daar zit ook nog een club. Hier staat ook een pooltafel en Miklós maakt iemand in die al heel veel potjes achter elkaar ongeslagen was en daarna nog iemand. Yorick speelt ook nog een paar keer en we gaan uiteindelijk naar de boot want we zijn moe. Het pooltoernooi had al een paar uur geduurd dus het was een vermoeiende dag. Morgen blijven we misschien liggen, good night!

zaterdag 14 januari 2006
Nico en Yorick gaan naar de kant om nog boodschappen te doen. Wilma en Miklós blijven op de boot en doen niet erg veel. Uiteindelijk komen Nico en Yorick terug met een hele lading boodschappen en de benzinetank van de dinghy is weer gevuld, dat was wel nodig. Ze hadden een goede supermarkt gevonden en dat is mooi. Grenada is ook het laatste eiland waar je voor redelijke prijzen inkopen kan doen. Ten noorden van Grenada schijnt alles een stuk duurder te worden, al dan niet immens duur. We vertrekken als Nico en Yorick aan boord zijn naar 'Hog Island', een eiland met een aantal baaitjes eromheen. Het is nog flink moeilijk om er te komen ook al is het maar 2,5 mijl. De route tussen Prickly Bay en Hog Island gaat dwars tussen enorme riffen door, te zien aan de enorme brekers. We zoeken een rode en groene boei maar er liggen er meerdere en de golven zijn vaak zo hoog dat je de boeien helemaal niet meer ziet. De pilot zet ook vraagtekens op haar kaart bij de boeien dus niemand weet zeker of de boeien goed liggen of wat dan ook. De dieptemeter schiet terug naar vier meter en we slaan zo snel mogelijk achteruit maar dit blijkt dan weer wel te kloppen. Uiteindelijk gaan we goed tussen alle riffen door en arriveren in de baai. De baai is ontzettend groen en best mooi. Er liggen een stuk of twintig boten maar er zijn niet overal mensen aan boord. Dit zou zo een 'hurricane hole' kunnen zijn omdat je hier ontzettend rustig en beschut ligt. Niemand neemt ook maar de moeite om ons even te groeten maarja. Het water is grijs/zwart in ieder geval niet helder blauw zoals de meeste baaien. Er liggen boten om ons heen die heel nodig aan een opknapbeurt toe zijn. Miklós en Yorick zwemmen en gaan hierna met de dinghy de 'buurt' verkennen. Ze varen door een geultje waar het maar twee meter diep is en hierachter liggen nog meer boten. We willen wat drinken en leggen later aan bij een steigertje aan de andere kant van de baai. Het restaurant vermeldt duidelijk dat je geen drugs mee mag nemen, geen mouwloos t-shirt mag dragen en nog meer. Hmm.. we komen uit Nederland en hebben een mouwloos t-shirt aan, genoeg om ons te weigeren toch? We vermoeden echter dat dit restaurant veel te blij is om een paar klanten op een dag te hebben (het is een redelijk luxe restaurant). We hebben uitzicht op de dinghy vanaf het balkon dus dat is lekker. We drinken wat en praten wat en gaan hierna weer naar de boot en kijken film terwijl Nico en Wilma een boek lezen. Nico was het gelukt om vers en goed vlees mee te nemen vanochtend en dus eten we biefstuk en het smaakt voortreffelijk. We drinken nog koffie en hierna gaan Nico en Wilma slapen, Miklós en Yorick drinken nog een biertje. Good night!

vrijdag 13 januari 2006
Vrijdag de 13e.. Als het gister niet ook al had geregend had ik weliswaar geloofd dat het serieus een ongeluksdag is. Weer een dag regen dus. De hele dag doen we niet veel. We lezen wat, drinken koffie, zitten op de computer en nog meer van dat soort dingen. Tegen het eind van de middag gaan we naar hetzelfde restaurantje als gister want het happy hour is aangebroken. Het is gezellig en Miklós en Yorick poolen erop los terwijl Nico en Wilma met een paar andere praten. Uiteindelijk besluiten we nog maar een keer hier te eten (we hadden eigenlijk besloten pannenkoeken te eten). We eten lekkere pizza's en hierna brengt Yorick Nico en Wilma naar de boot terwijl Miklós twee keer iemand verslaat met poolen. Uiteindelijk komen er twee Amerikanen en we spelen nog een hele tijd pool. Hierna vinden we het welletjes en gaan terug naar de boot. We zijn net op de boot en het begint weer keihard te regenen. Morgen maar naar een andere baai, zullen de weergoden ons daar beter gezind zijn? Good night!

donderdag 12 januari 2006
Na flink geslapen te hebben en nadat het flink geregend heeft de hele nacht worden we wakker. Het is heel somber weer en de regen valt gestaag. Miklós oppert al dat Nederland echt nog zo slecht niet is. Zo'n miezerbuitje in Nederland is niks bij wat er hier valt. Na heel veel aarzelen gaan Nico en Wilma naar de kant om in te klaren. Miklós en Yorick blijven op de boot een beetje film kijken en niks doen. Uiteindelijk haalt Nico Miklós en Yorick op en we gaan naar de kant. Nico en Wilma praten met een Duits echtpaar en Miklós en Yorick gaan poolen. We winnen om de beurt en ondertussen komen we nog twee Australiërs tegen die we al eerder hadden gezien in Store Bay, zij reizen per kajak (flinke uitdaging). Even later gaan we eten en de pizza's smaken hier zowaar goed (ze kunnen hier over het algemeen absoluut geen pizza maken, zelfs niet in de over het algemeen goede restaurants). Het stortregent inmiddels echt. Het water vliegt bijna de dakgoot uit en we staan zelfs even verbaasd te kijken. Uiteindelijk verslaat Miklós Yorick met het poolen over alle potjes gezien en dan gaan we naar de boot. Miklós en Yorick kijken nog even film en gaan hierna ook slapen. Maar hopen op beter weer morgen, good night!

Terug naar logboek