Deel 6    St. Lucia - Guadeloupe

dinsdag 11 april 2006
François, Marie en hun kinderen Hugo en Fanny komen langs op de koffie want zij vertrekken vandaag weer, het was gezellig. Zij zijn van plan om zich te vestigen op Martinique en we zijn alweer uitgenodigd om langs te komen als we 'fed up' zijn in Nederland (de buik vol hebben van). Als zij weg zijn gaan we even later de kant om om te internetten maar het café gaat helaas net dicht. Wilma gaat naar de kapper, Nico gaat naast het gesloten internetcafé zitten en haalt de mail op (draadloze verbinding) en Miklós en Yorick gaan wat drinken. Als we allemaal weer bij elkaar zijn drinken we wat en gaan dan naar het internetcafé maar niet nadat we een enorme kakkerlak zijn tegengekomen in het restaurant waar we wat dronken, het blijven ontzettend smerige beesten. We internetten allemaal 1,5 uur en dan gaan we terug naar de boot. Wilma is nog steeds niet zo lekker. We zien weer af en toe een schildpad want daar lijkt het hier van te barsten, als je een kwartiertje buiten gaat zitten kan het niet missen dat je een schildpad ziet. Nico, Wilma en Yorick gaan nog boodschappen aan het eind van de middag. 's Avonds eten we aardappelpuree, bietjes en vlees, klinkt toch vrij Nederlands maar het smaakt goed. Miklós en Yorick kijken film en dan gaan we maar niet te laat slapen want we vertrekken morgen bijtijds richting Antigua.. na heel lang op Guadeloupe gaan we eindelijk verder! En ook nog naar een Engels eiland! Bonne nuit!

maandag 10 april 2006
De laatste dag met Jan en Anja. Nico en Jan regelen al vroeg een auto om nog wat van het eiland te zien, omdat Jan en Anja pas om 20:00 uur vertrekken maken we er nog even een leuk dagje van. De Ford Focus is geen auto voor zes personen maargoed, met z'n vieren achterin moet kunnen. We stoppen eerst bij een soort marktje, als we uitstappen slaat de wietgeur ons om de oren. Misschien moet meneer Chirac eerst al zijn eigen provincies aanpakken voordat hij het Nederlandse gedoogbeleid aanklaagt. We kijken even rond en gaan dan verder naar de waterval. Het is vijf minuutjes lopen naar dit kleine watervalletje. Het is vrij druk en we zwemmen wat om dan weer weg te gaan. We gaan weer verder richting Point ŕ Pitre maar nu met de tweede kaart want de eerste kaart woei het raam uit toen Jan deze op het dashboard had gelegd, we moeten er erg om lachen. Het is bewolkt vandaag het begint nog steeds niet te regenen. Nico en Yorick gaan even langs Claus en Helga op de haven terwijl de rest wat rondkijkt. We eten in een zeer goed restaurant. De bediening is niet vlekkeloos maar het eten is wel weer ontzettend lekker. Na de Pińa Colada's, witte wijn en het lekkere eten kiezen we met volle buiken de weg naar de Häagen-Dasz tent en eten weer een lekker ijsje. We vertrekken met de auto naar Mahault om hier in het leuke barretje een biertje te drinken maar helaas is deze gesloten. We besluiten naar het vliegveld te gaan en daar nog wat te drinken. We nemen na een uurtje afscheid van Jan en Anja, de week is weer omgevlogen maar dat is een goed teken, we hebben het ontzettend gezellig gehad! We komen nog in de file terecht op de weg tussen de twee eilanden van Guadeloupe, nu weten we weer wat we in Nederland zeker weten níet missen! We gaan naar de boot en daarna gaan Nico, Miklós en Yorick naar François en Marie want Wilma is een beetje ziek. We krijgen hier ook nog een hele maaltijd van hen, daar hadden we eigenlijk niet op gerekend. We gaan maar lekker naar bed als we terug aan boord zijn. We zijn sinds lange tijd opeens weer met z'n vieren. Bonne nuit!

zondag 9 april 2006
Iedereen behalve Jan gaat de kant op na de koffie en het ontbijt. We willen een auto huren voor morgen maar alles is natuurlijk dicht. Na wat winkeltjes bekeken te hebben gaan we wat drinken in 'La Bleue Note'. Het begint te stortregenen als we wat drinken en dus bestellen we maar wat 'acras' (viskoekjes) en zitten we de regen uit. We hopen maar dat Jan niet ligt te slapen en dat hij dus de luiken dicht heeft gedaan. We gaan terug naar de boot en Jan was gelukkig wakker, geen probleem dus. We hebben een lekker rustig dagje en als we 's middags zitten te borrelen komt de 'Iles et Ailes' binnen, dit zijn François en Marie die we hadden ontmoet in El Jadida, Marokko. Ze zijn zelfs speciaal voor ons hierheen gekomen maar hebben nu wel hun twee jongste kinderen bij zich, Hugo en Fanny. Ze komen even aan boord terwijl Jan, Anja en Yorick aan het snorkelen zijn. Kleine Fanny (1,5 jaar oud) klautert de hele boot over en Hugo is een beetje stil. Ze gaan naar de boot omdat de kinderen moe worden. Wij gaan de kant op want we gaan uit eten bij hetzelfde restaurant waar wel al eerder gegeten hadden, het eten was toen ontzettend lekker. We eten fantastisch maar een minpuntje is dat Wilma door een wesp in haar wenkbrauw wordt gestoken. Komt helemaal uit het niets maar gelukkig kan Nico meteen het gif eruit zuigen en uitspugen en Wilma heeft er verder geen last van. Na het lekkere eten gaan we naar de boot en drinken nog een borrel. Morgen gaan we waarschijnlijk met een auto een stukje van het eiland weer verkennen want Jan en Anja moeten 's avonds het vliegtuig pakken, terug naar Nederland. Bonne nuit!

zaterdag 8 april 2006
We gaan na een snelle kop koffie en ontbijt de kant op en pakken een taxi op nadat we de dinghy op de kant hebben gelegd en door de 'securitycheck' zijn gelaten. Onze chauffeur 'Sam' is een beetje vaag maargoed. We rijden en hij vertelt ondertussen. Door de vulkaanuitbarsting zijn er 23 mensen overleden maar dit waren maar boeren (zo zegt hij het) dus dat maakte niet zoveel uit. Het was wel hun eigen schuld want zij gingen terug om de oogsten te redden terwijl het hele gebied was geëvacueerd. Dan komen we de eerste verlaten huizen tegen. Het ziet er allemaal nog redelijk uit maar de muren zijn ontzettend slap geworden door de hitte van de vulkaan. Dan rijden we door een stuk waar een modderstroom (door de vulkaan) heeft gestroomd, ooit was hier een golfbaan maar nu is er niks anders over dan alleen maar stenen die de modderstroom heeft achtergelaten. Dan gaan we nog veel verder omhoog en uiteindelijk lopen we een stukje en kijken we uit op de vulkaan en de helling waarlangs de lava is gestroomd, dit is ontzettend indrukwekkend. De gids wijst ons het stadje in de verte wat nu totaal verlaten is en het zijn er zelfs van grote afstand spookachtig uit. De lava heeft een diepe sporen nagelaten en de grootste kloof is 100 meter diep, een paar huizen staan nog op het randje en zijn dus net niet naar beneden gedonderd. Gelukkig is hier iedereen op tijd geëvacueerd. De huizen zijn vlak voor de uitbarsting wel leeggeroofd door bewoners van andere eilanden die hoorden dat de vulkaan ging uitbarsten. We lopen verder en komen een verlaten huis tegen. Het doet spookachtig aan met al het as op de ramen en ook binnen. Nico, Miklós en Yorick gaan naar binnen en het is wel te zien dat deze mensen snel zijn vertrokken. We weten niet precies wat er nou echt nog van die mensen is geweest die er woonden want er ligt bijvoorbeeld ook nog een kerstkaart op tafel maar dit kan ook door een grappenmaker neergelegd zijn. In de kasten hangen nog wat kleren en de 'Triviant' kaartjes liggen op de grond. In de keuken staat er zelfs nog een pot 'Sauerkraut' in de voorraadkast. Je wordt een beetje naargeestig van het huis. We gaan weer naar buiten en lopen terug naar het busje. We rijden naar beneden en hij dropt ons voor een slagboom en loopt een stukje mee. Hij zegt na een stukje lopen dat hij 'hier wel op ons wacht'. We snappen het niet helemaal maar hij had al ergens iets gezegd over dat dit gebied nu verboden terrein is want we lopen nu bijna in het verlaten stadje. En ook zei hij iets vaags over een boete van heel veel geld of een gevangenisstraf van een half jaar. We lopen eerst gewoon over een asfaltweg maar slaan dan rechtsaf en lopen tussen de velden op het stadje/dorpje af. Een auto komt is achterop en stopt naast ons (Jan en Nico lopen al ver voor ons). De man zegt 'if someone will see you right here the police will arrest you, I'm just warning you guys'. Hij is van het 'vulkaanobservatieteam'. We roepen Jan en Nico die nog een beetje twijfelen maar ook zij gaan dan maar terug. Eigenlijk is het allemaal heel sneaky want we hadden zelf niet echt door dat we nou iets fout deden (er staan geen bordjes met 'verboden toegang' of wat dan ook) en we dachten dat de gids gewoon geen zin had om dat hele stuk te lopen of wat dan ook, we zijn vrij pissig op de gids. We nemen snel wat foto's van het stadje in de verte (dichterbij dan eerst) en lopen dan terug. Als we nog maar net weg zijn met het busje rijdt er een politieauto langs, de ene agent wijst naar onze auto maar ze rijden door. We zijn er vrij zeker van dat er iemand heeft gebeld. Anja en Wilma denken zelfs dat de gids zelf heeft gebeld ofzoiets. We gaan boodschappen doen. Miklós vindt halverwege het boodschappen doen een filmcamera tussen de schappen (helaas wel die van onszelf). We kopen van alles en rekenen dan af en krijgen van de eigenaar nog gratis blikjes mee, waarschijnlijk omdat we zoveel hebben gekocht. Wel aardig. Als we in de auto zitten vraagt Miklós aan Nico waar de camera is. Nico schrikt zich een hoedje. Als Miklós de camera geeft merkt Nico op dat de camera expres bij de bierblikjes lagen maar dit is niet waar want hierna kochten we pas het bier.. maargoed, we hebben de camera gelukkig nog. We gaan naar de haven en laden de spullen uit en bedanken de gids. Het was niet zo'n lange tocht maar wel zeer indrukwekkend om de verlaten stad en de vulkaan te zien, en het verlaten huis. De 'swell' (golven die de baai binnenrollen) is niet te harden we worden heen en weer gesmeten. We kunnen bijna de dinghy niet in en uitstappen zonder overboord te vallen. We besluiten naar Deshaies te vertrekken en ruimen snel op en lichten het anker. Het waait flink en het eerste stuk met de wind van voren is zeer zwaar. Anja en Yorick voelen zich niet zo lekker. Uiteindelijk kunnen we zeilen en dit gaat ook meteen flink hard, maar wel met twee riffen in het grootzeil. Na een lekkere zeiltocht met een hoge gemiddelde snelheid komen we in het donker aan in Deshaies. Miklós ziet alle boten in de baai vrij goed liggen en wijst Nico de weg. We gooien het anker uit en dan zijn de hamburgers van Wilma ook klaar en eten we weer lekker! Morgen de laatste dag met Jan en Anja maar tot nu toe vermaken we ons nog prima met elkaar! Bonne nuit!

afbeeldingen:

links: De slaapkamer van het verlaten huis

rechtsboven: de verlaten stad in de verte

rechtsonder: de vulkaan en het achtergelaten lavaspoor

vrijdag 7 april 2006
We lichten op tijd het anker want het is toch een tocht van 40 mijl naar Montserrat. We komen om 15:30 al aan na een snelle tocht. Het eiland is vanaf het water al fascinerend. De opgedroogde lavastroom kan je zien (de vulkaan is in 1997 en 2003 uitgebarsten en toen Jan en Anja erlangs voeren in 2003 was de vulkaan al erg onrustig) en er hangen grote aswolken om de vulkaan heen. De vulkaan schijnt sinds kort weer een beetje onrustig te worden. Met Miklós aan het roer gooit Nico het anker uit en springt dan in de dinghy die door Jan en Yorick al snel het water was ingegooid om voor 16:00 uur bij de douane te zijn en dus geen boete voor 'overtime' te hoeven betalen. Het anker houdt niet en dus stuurt Miklós de boot weg op zoek naar een andere ankerplek. Ze zijn echter aan het werk (baggeren ofzo) dus we kunnen bijna nergens liggen. Uiteindelijk wordt het dezelfde plek en weer gooien we het anker uit, nu houdt het anker wel. Nico moet nog terugkomen maar hij was op tijd. We zwemmen nog wat en Nico legt het anker goed (lag op z'n kop). Jan en Anja zijn allebei flink verbrand en Jan heeft heel veel last van z'n verbrande voeten. We eten kaasfondue (en dat in deze warmte) en het smaakt goed. We gaan redelijk op tijd slapen want iedereen is moe en morgen gaan we het eiland over. Aangezien we nu weer heel even in Engeland zijn: Good night!

donderdag 6 april 2006
Jan, Nico en Yorick gaan vandaag duiken bij Pigeon Island. Anja en Wilma snorkelen boven hen terwijl ze aan het duiken zijn in het onderwaterpark van Jacques Cousteau. Onderwater komen zij het standbeeld van hem tegen. Als zij weer aan boord zijn vertrekken we naar Deshaies (spreek uit als 'deehee'). Het wordt een rustig tochtje. In Deshaies gooit Nico het anker uit en Miklós vaart het anker de grond in (door achteruit te varen). We gaan naar de kant en komen in het toeristische stadje. Het is een lange straat met restaurantjes en winkeltjes en zelfs een snackbar (dat zie je hier bijna niet). Er was ons vertelt dat de douane morgenochtend om 5:00 uur aanwezig zou zijn (belachelijke tijd) maar toevallig zijn ze tussen de inspecties door even op kantoor. Miklós en Yorick sprinten naar de dinghy (maar niet heus) om de papieren te halen. Uiteindelijk is Nico nog op tijd en we zijn dus alvast uitgeklaard want we willen morgen naar Montserrat. Nico en Wilma internetten nog wat maar het is eigenlijk veel te duur (3 euro voor een half uur). We gaan hierna fantastisch uit eten. De bediening is wat nonchalant en doet heel ongeďnteresseerd maar goed, het eten is uitzonderlijk lekker gelukkig. We gaan terug naar de boot en op tijd slapen en morgen vertrekken we naar Monteserrat! Bonne nuit!

woensdag 5 april 2006
Vandaag een rustig dagje en de eerste uurtjes wordt er koffie gedronken. Om half 12 zitten we al aan de champagne omdat Peter vandaag vertrekt helaas. Hem zullen we pas in Nederland weer zien. Iedereen gaat snorkelen behalve Miklós (ziek) en ze hebben ontzettend goed zicht en een paar mensen zien een schildpad en heel veel visjes. Terug op de boot hangen we een beetje en dan wordt de amandeltaart aangesneden. Peter heeft het steeds over de amandeltaart van Wilma die ze toen in Mindelo had gemaakt en dus heeft ze voor deze gelegenheid er weer eentje gemaakt, het is genieten geblazen. Dan is het helaas tijd om afscheid te nemen van Peter, hij vertrekt naar Barbuda. Na een gezellige drie weken met elkaar opgetrokken te zijn is het toch wel even slikken, het was o zo gezellig. Peter kiest het ruime sop en we zwaaien hem uit. Je ontmoet veel leuke mensen op de reis maar met Peter en Michiel (plus opstappers van Michiel) is het wel heel erg gezellig geweest. Michiel zien we waarschijnlijk nog wel op de BVI's of daar ergens, Peter dus helaas niet. We borrelen nog wat en gaan 's avonds de kant op om een hapje te eten. Er hangt een heel menu buiten met van alles en nog wat maar we kunnen maar drie dingen bestellen; dorado, lam of kip. Het eten is redelijk. Uiteindelijk klopt de rekening niet en we krijgen dus nog een rummetje allemaal om het goed te maken. We hebben een uitgebreide discussie over school en nog veel meer. Maar aangezien Miklós en Yorick toch tot de 'achterbank' of 'kringgesprek' generatie behoren (zoals zij ons graag noemen) worden we het toch nooit eens. Miklós en Yorick drinken nog wat nadat Yorick de anderen heeft weggebracht naar de boot. Er is een grote Franse klas in het restaurant, waarschijnlijk onder het motto 'een cultureel reisje naar de oude Franse koloniën', de leraar stopt pardoes met fotograferen als alle leerlingen zwaar dronken zijn en naakt gaan zwemmen (?), opeens is het voor hen heel snel tijd om te gaan, we lachen ons een breuk. We gaan terug naar de boot en gaan slapen. Jan, Nico en Yorick gaan morgen een duikje maken en overmorgen gaan we waarschijnlijk weer verder. Bonne nuit!

afbeelding:

au revoir

dinsdag 4 april 2006
Peter komt zwemmend koffie halen en hierna lichten we het anker. Yorick vaart met Peter mee, Miklós is niet lekker en blijft gewoon aan boord. Miklós manoeuvreert de boot tussen de riffen door en als dat gedaan is hijsen we de zeilen. Het wordt een raar zeildagje met wisselvallige wind. We varen eventjes zeer hard maar liggen ook dan opeens weer bijna helemaal stil. De buien zijn overal om ons heen maar het regent maar één keer, wel heel hard, tijdens het zeilen. We komen aan in Pigeon en er staat wat swell, maar het valt te overzien. Nico haalt wat stokbrood en kaasjes plus paté op de kant en dit eten we maar meteen op. We borrelen en gaan hier na naar de Kerewin waar we weer is heerlijke pasta en macaroni van Peter eten. Hij vertrekt morgen richting Barbuda en hierna naar St. Maarten omdat hij 24 mei op de Azoren wil zijn. Miklós gaat meteen na het eten naar de boot omdat hij nog steeds niet lekker is en Jan gaat niet lang hierna ook al slapen omdat hij moe is. De rest borrelt nog lang na, dat moge duidelijk zijn. Bonne nuit!

afbeelding:

de buien en de zonsondergang bij Pigeon

maandag 3 april 2006
We ontbijten met zijn allen en lichten dan het anker om richting een klein eilandje (ilet a caret) te vertrekken. Miklós en Yorick varen met de Kerewin mee zodat we tegelijkertijd kunnen toepen terwijl Peter ook nog met de navigatie en het koken bezig is. Het is maar een klein tochtje en dan liggen we bij een klein eilandje. Iedereen op Miklós na gaat snorkelen en vermaken zich op het eilandje. Als iedereen terug is wordt er meteen stevig geborreld en daarna eten we heerlijk op de Kerewin. Peter heeft bewezen dat hij kan koken en hij heeft ook laten merken dat het echt geen zin heeft om hem te helpen. Ooit zo'n gastheer meegemaakt die tegelijkertijd aan het kaarten en koken is, ondertussen ook meedoet aan de conversatie in de kuip en die ook nog alle glazen het licht 'op de bodem' niet gunt? Wij wel. Peter, Miklós en Yorick toepen nog als de rest al gaat slapen, Yorick delft het onderspit, wij gaan dan ook maar slapen. Bonne nuit!

zondag 2 april 2006
Jan en Anja komen vandaag aan boord maar hiervoor gaan we eerst nog even de mangrove rivier op. Nico en Peter in 'de Badkuip' van Peter en Wilma, Miklós en Yorick in onze dinghy. Jan en Michiel zijn inmiddels naar Antigua vertrokken. Het is al twee mijl varen naar de rivier vanaf de boot (en dat is ver met de dinghy). Miklós dropt nog even een golf in de Badkuip bij Nico en Peter, hier zijn ze gelukkig heel blij mee. Als we de rivier opvaren barst het van de speedboten, het is om gek van te worden. Één idioot filmt ons terwijl we tegen zijn golven in moeten beuken. Hoeveel middelvingers onder andere Peter wel niet opsteekt. Het is echter zo asociaal, iedereen vaart rustig 20 knopen op z'n minst en houdt helemaal geen rekening met de natuur of met andere gebruikers. Vooral de Badkuip van Peter heeft het zwaar. Als we de rivier uiteindelijk uitkomen varen we even naar Point a Pitre en gaan even langs bij Claus en Helga. We hebben er dan wel een tocht van anderhalf uur opzitten. Claus en Helga zijn duidelijk blij dat we even langskomen. We drinken een biertje en halen dan een ijsje, Miklós en Yorick halen een sandwich. Een broodje kip is echter in een week wel met 2 euro in prijs gestegen, wonderbaarlijk. We haasten ons om op tijd terug te zijn want Jan en Anja landen om 14:20 uur en het is 14:00 uur als we de hele rivier nog doormoeten. Zij komen naar de baai toe dus we hebben nog even de tijd. Als we terug bij de boot zijn na een aanzienlijk rustiger tochtje zonder speedboten en Wilma bij Peter in het bootje zit omdat Wilma wat minder weegt dan Nico en zij zelfs een schildpad zijn, gaan we naar de kant om in een café op hen te wachten. Peter brengt ons net de beginselen van het 'Toepen' bij als we een taxi langs zien komen met Jan en Anja erin. We lopen er even achteraan en Miklós begroet hen met een 'goh, twee spoken' (zo begroetten zij ons drie jaar geleden op St. Lucia). We gaan nog wat drinken en gaan dan naar de boot. Er zijn zelfs wat cadeautjes voor Miklós en Yorick van vrienden, hartstikke bedankt natuurlijk! We eten Mexicaans, gemaakt door Nico en drinken nog wat. Peter, Miklós en Yorick gaan naar de Kerewin en Toepen hier nog wat, het wordt vrij laat. Ontzettend leuk dat Jan en Anja er zijn! Bonne nuit!

afbeeldingen:

links: Nico en Jan

rechts: Anja en Wilma

zaterdag 1 april 2006
Het is wederom een warme dag en we ontbijten in de warme zon. Hierna vertrekken Jan, Wilma, Peter en Miklós naar de kant om inkopen te doen want we willen vanavond barbecueën. We kopen vlees, stokbrood, Franse kaas en wijn en dan moeten we nog even naar de sigarenwinkel voor Jan. Hup, terug naar de boot en dan gaan Peter en Miklós de kant op om wat te wandelen. Nico zit bij Michiel aan boord om te helpen met wat probleempjes en Yorick zit achter zijn PSP. Peter en Miklós lopen naar een gestrand vrachtschip en zien de oude fabriek om elektriciteit op te wekken, de dieselmotors staan er nog. We lopen langs het water en het is prachtig en bovenal lekker rustig. We zien verder nog een repetitie van een soort bandje met kleine danseressen, een jaartje of zes denken we. Na twee uur lopen in de verzengende hitte halen we een colaatje en een ijsje en gaan dan weer verder. Bij de haven drinken we nog twee biertjes en gaan dan aan boord. Peter bereidt de barbecue een beetje voor en verder vermaakt iedereen zich wel met in de zon zitten, drinken en een boek lezen. We gaan allemaal naar de Kerewin en eten natuurlijk weer verschrikkelijk lekker. Weer een topbarbecue. Er wordt ook weer lekker wat gedronken (de foto van Jan en Michiel getuigt daar wel van) en het is erg gezellig. Morgen gaan Jan en Michiel naar Antigua. Wij gaan ook slapen en morgen komen Jan en Anja! We hebben er zin in! Bonne nuit!

afbeeldingen:

rechtsboven: een straat in het dorpje 'Mahault'

rechtsonder: Jan en Michiel, een bewerking van Nico

vrijdag 31 maart 2006
We staan dus op tijd op en Miklós wordt door Peter opgehaald omdat hij met de Kerewin meegaat, Yorick blijft bij ons aan boord. We vertrekken en moeten eerst een stukje tegen de wind in. Als we de hoek om zijn pakken Peter en Miklós de spinnaker en scheuren bij de Oceans4 weg. We weten dat ze ons razendsnel in zullen halen als de spinnaker weg moet dus maar even flink doorhalen. Ondertussen slaapt Yorick op de Oceans4 (verrassend). De kust is prachtig, veel groen en toch ook veel rotsen. We gaan het hoekje om en Peter en Miklós halen de spinnaker eraf, de Oceans4 komt snel dichterbij. Opeens zegt Peter 'godverdomme, een rots!', Miklós kijkt mee en het blijken walvissen te zijn! Miklós roept razendsnel de Oceans4 op en dan is het genieten. Peter maakt foto's en Nico filmt. We denken dat het zes walvissen zijn, waarschijnlijk bultruggen en dat op 50 meter afstand. Het is fascinerend om de staart boven water te zien komen en om het spuiten te zien. Het is een kwartiertje intens genieten. Daar moet natuurlijk wat op gedronken worden. Ondertussen roept Michiel ons op via de VHF en hij ligt dichtbij. We gaan naar 'Mahault'. De motor moet gestart worden want de wind is inmiddels bijna helemaal weggevallen. We varen de baai van Mahault binnen, hier hadden we met de tocht over het eiland al een biertje gedronken in het kroegje, en gooien de boten voor anker. De Pas de Deux is er nog iets later dan wij omdat zij nog zijn gaan snorkelen bij een klein eilandje. We borrelen bij Peter aan boord en gaan dan uit eten bij een pizzeria. We eten goed en er gaat weer de nodige wijn doorheen. We drinken nog wat bij het kleine kroegje maar meneer de barman probeert ons de hele tijd met z'n ogen eruit te schoppen, dit werkt voor hem helaas nog steeds niet. We gaan lekker slapen en Jan en Michiel blijven toch nog even en vertrekken morgen nog niet naar Antiqua. Bonne nuit!

afbeelding:

Peter en Miklós op de Kerewin onder spinnaker

donderdag 30 maart 2006
Nico en Peter doen 's ochtends wat boodschappen en regelen meteen fietsen omdat we vandaag een stukje van het eiland willen zien wat we nog niet hebben gezien. We gaan naar de verhuur alleen moeten we wel 400 euro borg betalen voor twee fietsen. Peter heeft zijn eigen fiets en Nico en Wilma hebben de bootfietsjes. Nico dus eerst naar de bank en geld halen. Uiteindelijk vertrekken we. We fietsen een stuk en komen dan langs de suikerfabriek ('de drie' dachten natuurlijk weer meteen dat het een rumfabriek was), hier slaan we een landweggetje in en fietsen een flink stuk door. Peter fietst uiteindelijk een stukje verder om te kijken maar we blijken terug te moeten naar de suikerfabriek, hier draaien we de asfaltweg op en vervolgen onze weg. Inmiddels hebben we al vier anderhalve literflessen opgedronken, het is ontzettend warm. We gaan naar het dorpje 'Le Moule', De laatste helling kost ontzettend veel kracht, want het is gewoon enorm steil. Hier drinken en eten we wat. Vooral drinken, ik denk dat we aan het eind van de dag in totaal wel zes liter per persoon op hadden. We gaan weer verder en komen in het vissershaventje. We lopen de pier op en zien vanaf hier gigantische brekers, en zoveel wind staat er nog helemaal niet. Met windkracht zes moet het hier een hel zijn, of gewoon een goede wasmachine. We fietsen weer verder en stoppen op een uitkijkpunt waar Peter en Yorick even naar beneden gaan, er surfen mensen in de golven. We fietsen verder en fietsen dan weer over een onverharde weg met de velden aan beide zijden, schitterend. We weten de weg niet meer en vragen het aan twee vrouwen (zelfs sommige locals hadden zich ingesmeerd met zonnebrand, zo heet was het), het antwoord is simpel 'tout a droit!' (rechtdoor!). We komen in een dorpje en er is een restaurantje waar we wat willen drinken. Eerst moet meneer de eigenaar tien minuten zeiken over onze fietsen die in de weg zouden staan. Dat hij z'n agressieve hond bij zich moet houden komt echter niet eens in zijn botte hersens op. We drinken twee liter cola, anderhalve liter water en een ijsje in no time. We gaan verder via de hoofdweg (erg gevaarlijk) met Miklós voorop en Yorick erachter. We houden het tempo er een beetje in en komen aan in St. François. We leveren de fietsen in en gaan op een terrasje even een biertje drinken. We hebben toch zeker 35 kilometer gefietst en dat ging goed. We gaan naar de boot terwijl Peter even langs zijn Duitse vrienden gaat en als Peter terug is gaan we de kant op om ergens te eten. We zitten buiten op het terras maar het is gewoon te koud (voor Wilma niet maar die heeft dan ook een vest aan en een shawl om). Na tien minuten gaan we eindelijk binnen zitten en eten fantastische paté als voorgerecht, hierna een entrecote in Roquefort- of Pepersaus en als toetje banana flambé. Er is alweer flink wat gedronken en 'de drie' zijn erg vrolijk. We gaan naar de dinghy en zoeken onze bedden snel op aangezien we morgen een tocht van 50 mijl voor de boeg hebben en om 6:00 uur op moeten. Bonne nuit!

woensdag 29 maart 2006
Wilma en Peter gaan 's ochtends boodschappen doen terwijl de rest de boot opruimt en het ontbijt regelt. Het duurt echter twee uur voordat ze terug zijn en dus beginnen de andere drie alvast aan het ontbijt. Miklós en Yorick varen weer met Peter mee en dus vertrekken we. We hebben natuurlijk pal wind tegen helaas dus het schiet niet echt op, we zullen wel moeten motoren. Als we net de baai uit zijn zien we dolfijnen, dat is lang geleden! Miklós ziet twee schimmen heel langzaam zwemmen en denkt eerst dat het haaien zijn, maar als één van de dolfijnen begint mee te zwemmen en een jump maakt voor de boeg is het duidelijk dat het dolfijnen zijn. We komen nog een bekende van Peter tegen, een Duitser die hij al eerder had ontmoet. We moeten helaas blijven motoren en vooral visboeien ontwijken want het barst ervan. Het lijkt de Portugese kust wel. Het is gelukkig wel lekker weer. We komen aan bij St. François en het binnenvaren gaat dwars tussen de riffen door. Er lijkt nog een soort ruďne onder water te liggen. Het is erg ondiep en we gooien de Kerewin voor anker. De Oceans4 ligt net niet in de vaargeul, maar het is dan ook echt op het randje. Miklós en Yorick zwemmen en de andere drie borrelen alvast op de Oceans4. Miklós en Yorick gaan nog even de kant op om wat rond te kijken. Het lijkt erg op Lanzarote wat winkeltjes, hotels en toerisme betreft. Overal autoverhuurders, ijssalons, kappers en appartementen. We halen een ijsje en gaan terug. Bij Peter aan boord eten we heerlijke pasta met een mengsel van gehakt, paprika etc. Yorick krijgt aparte kaassaus (de pan moet wel op het achterdek staan want Peter vindt het echt stinken) en is van plan er morgenochtend weer mee te ontbijten. Peter flambeert onze bananen nog en ook dit smaakt geweldig. We drinken nog wat en gaan dan terug naar de boot. We willen morgen misschien een fiets of scooter huren. Bonne nuit!

afbeeldingen:

rechtsboven: Woooooooooow wat is die bananenflambee lekker!

dinsdag 28 maart 2006
We ontbijten met nog overgebleven pannenkoeken van Michiel en hierna komt iedereen bij ons één voor één koffie drinken (sinds ze doorhebben dat Miklós elke dag koffie zet na ons ontbijt komen ze dan 'toevallig' even langs, niet dat dat erg is) en dan gaat Wilma Peters haar knippen (daar hebben ze het al een week over maar het gaat dus eindelijk gebeuren). Wij vertellen Peter dat we het leuk vonden hem gekend te hebben (we zijn lullig he?), Wilma heeft nog nooit iemands haar geknipt. Gelukkig heeft Peter een hele makkelijke (not) coupe, een bos krullen. Peter schijnt er wonder boven wonder toch nog zonder ernstige beschadigingen (een stukje oor, dat valt toch best mee?) vanaf te zijn gekomen. Genoeg Wilma gepest, het resultaat mag er zijn. Michiel heeft besloten dat hij hier niet langer wil blijven dus vertrekken Jan en hij naar de andere kant van Guadeloupe. Wij blijven nog een dagje om te wassen en nog meer. Als Michiel weg is gaan we de kant op en brengen Nico en Wilma naar het internetcafé. Peter, Miklós en Yorick gaan naargeestig op zoek naar een scooter- of fietsverhuur maar dit blijkt na heel veel lopen en heel veel rondvragen toch niet mogelijk te zijn. Er wordt ons vertelt dat het veel te gevaarlijk is om met de fiets of de scooter over het eiland te rijden en dat dus niemand het aandurft om ze te verhuren, áls de verzekering al wil verzekeren. We halen ijs, drinken bier en eten wat in een restaurantje. Nico en Wilma komen ook en dus drinken we nog wat en gaan dan op pad naar de watersportwinkel. We kopen een waterdichte tas en gaan dan even langs Claus en Helga, Yorick is inmiddels alvast naar de boot. Helga is depressief door de muggenbulten en de motor en als we naar Claus toegaan (die blijkt bij de motorenzaak te zijn) lijkt hij zwaar geëmotioneerd door iets, we vragen er verder niet naar. We zullen hen waarschijnlijk later nog treffen maar dan noordelijker. We gaan naar de boot en drinken bananenshake van Nico. Hierna gaat iedereen op Wilma het eilandje op vlakbij de boten. We liggen er al een paar dagen naast maar hebben nog niet gekeken wat er eigenlijk op dat eilandje is. Het blijkt militair oefenterrein te zijn. Er lopen ratten rond en er staan klemmen voor (vermoedelijk) krabben. We lopen door het bos heen (het eiland is één groot bos) en we komen bij een fort. De stalen roosters en de stalen kabels die zijn gespannen geven wel aan dat hier echt geoefend wordt. We lopen wat rond en gaan dan weer terug. Miklós en Yorick gaan meteen naar de Kerewin waar Peter aan het eten gaat beginnen. We eten even later lekkere hamburgers (al dan niet op brood) met sla en gebakken aardappeltjes, wat hebben we het toch slecht. Bonne nuit!

maandag 27 maart 2006
Nico, Peter en Miklós gaan alweer op tijd de kant op om in te klaren, boodschappen te doen en een auto te regelen. Bij de immigratiedienst stinkt het in het kantoor naar vis. Later als Miklós buiten staat komt hij inderdaad met een bak vis naar buiten zetten. Bij de douane mag Nico nog vlak voor een charterschip, dit scheelt heel veel tijd wachten. Nico en Peter gaan internetten en Miklós doet de boodschappen (verschil moet er zijn). Een aardige Française laat Miklós voorgaan bij de kassa. Bij de bakker probeert een man voor te dringen maar helaas lukt hem dit niet. Terug naar Nico en Peter in het internetcafé. De SSB-radio is kapot en dat is nogal een probleem. Hierdoor kunnen we geen mail aan boord ontvangen. We gaan naar de autoverhuur en regelen een busje voor zeven personen. Snel naar de boot, ontbijten en we gaan naar de kant. Het is een relax en groot busje. Michiel leest de kaart en dirigeert ons ergens naartoe, wij in de waan dat we al onderweg waren naar de watervallen. Het blijkt dat hij daar een voorwerp moet bestellen, we moeten er wel om lachen. We drinken wat langs de kant van de weg en krijgen verse ananassap, en Michiel guavesap. Heel lekker. Als Peter gaat betalen begrijpt hij de vrouw niet (Peters Frans is niet zo geweldig, op z'n zachtst gezegd) na even vol leedvermaak (lullig he) te hebben toegekeken gaan Miklós en Yorick ernaartoe. Het blijkt dat de vrouw geen wisselgeld heeft. De vrouw had op haar kladblokje geschreven 'Je n'ai 1 euro', we moeten er keihard om lachen. We gaan verder naar de watervallen waarvoor we dwars door het regenwoud rijden, maar wel over asfalt. We hoeven geen toegang te betalen (dat verbaast ons) en we kunnen kiezen of we 3 uur, 1,5 uur of 30 minuten willen lopen (en dan nog terug). We kiezen het pad van een half uur (het is een 'trapwaterval' en de waterval bestaat uit drie 'treden', wij kiezen voor de tweede 'tree' van de waterval). Wilma loopt op krukken maar dat gaat goed. Na een mooie tocht komen we bij de waterval. Je kan nog dichterbij maar dan moet je over de rotsblokken naar de waterval toe klimmen. Wilma blijft eventjes achter. We klimmen naar de waterval en Michiel en Yorick gaan zwemmen (het is door het opstuivende water sowieso al ijskoud) en de rest keert langzaam terug. Deze waterval is wel 100 meter hoog en fascinerend. De mooiste en grootste waterval die we tot nu toe hebben gezien. Het stikt van de blauw/zwarte libellen in het stuk bij de waterval. We keren terug en zijn Wilma even kwijt. Zij blijkt bij de ingang al het terrasje te hebben opgezocht met Nico en zij krijgen al snel een halve baguette te eten met tonijn en kip. Het is een busje met een keuken ingebouwd en de mensen hebben een tent uitgespannen en er tafeltjes en stoeltjes onder gezet en ze werken met de hele familie in de keuken. Ze spreken Engels en een mengelmoes van Spaans en Frans. Als blijkt dat ze ontzettend vriendelijk zijn merkt Peter op dat het ook geen echte Fransen zijn dus dat dat niet zo gek is. We eten lekkere baguettes en Nico en Wilma hebben discussie over een beestje wat ze net hebben gezien. Volgens Wilma is het een leguaan en volgens Nico een eekhoorn. Als we weggaan zien we weer zo'n beestje en het blijkt een 'mangoest' te zijn. Inderdaad heeft het van beide dieren iets weg, maar Nico zat er dan nog het dichtst bij. We stappen weer in de auto en rijden verder. In een dorpje willen we wat drinken maar het restaurant lijkt uitgestorven en verder is er niks. We stoppen langs de weg en kunnen hier wel wat drinken. We raken met de vrouw in gesprek die zelfs een beetje Engels spreekt (wat wil je met de achternaam 'Baltimore') ze blijkt Iers bloed te hebben. Ze schat dat Yorick de jongste is en dat klopt natuurlijk, dan wordt het pas echt grappig. Ze vraagt aan Peter hoe oud hij is en als Peter vraagt wat ze zelf denkt antwoordt ze '18'. We liggen in een deuk en zeggen 'non, non trente huit!' (nee, nee, 38!). Op haar beurt zegt zij weer 'wooow ben jij al 28!?' waarop wij zeggen 'nonnnn TRENTE huit!', ze valt bijna steil achterover. We moeten nog lang lachen en gaan dan weer verder. We willen naar nog een waterval maar deze blijkt al gesloten te zijn. We drinken wat in een rustig dorpje met een bekend scenario; de oude mannen zitten te samen domino te spelen en zijn ladderzat. Als ze thuiskomen hebben ze ruzie met hun vrouw en zo gaat het al jaren. Het is erg rustig dorpje. We gaan weer naar de haven en eten pizza, het smaakt goed. We halen nog een ijsje en gaan dan naar onze boot waar we nog een afzakkertje in de vorm van een 'Caipirinha' nemen, de Braziliaanse cocktail. Morgen gaat Michiel waarschijnlijk weg en blijven wij en de Kerewin liggen. Vanaf zondag komen Jan en Anja langs! Bonne nuit!

afbeeldingen:

rechtsboven: twee treden van de waterval

rechtsonder: de tweede tree

zondag 26 maart 2006
Al vroeg gaan Nico, Peter en Miklós al de kant op om in te klaren en wat boodschappen te doen. De 'capitainerie' blijkt echter dicht dus helaas, dan maar morgen inklaren. Dan doen we maar meteen boodschappen want de 'Champion' is op zondag toch nog een deel van de dag open. We halen onder andere wat wijn (schijnt belangrijk te zijn) en brood voor het ontbijt, en natuurlijk croissantjes. Naar de boot en lekker ontbijten dan maar. 's Middags doet iedereen zijn ding en halverwege de middag gaan we wat wandelen. Alle luxe die op de haven aanwezig is is eigenlijk een enorme schijnvertoning. Als we tien minuten het haventerrein af zijn barst het van de krotten. De sfeer wordt steeds iets grimmiger en de mensen vervelender. We lopen een stuk door en gaan dan bij een paar trappen omhoog en komen bij de kerk uit. Van veruit lijkt de kerk gister nog gebouwd (zelfs de spits is nog niet af) maar deze blijkt hier al heel lang te staan, op de muren staat wel een handige waarschuwing 'dangereux au cas de cycloon'. Even verder komen we een barretje tegen en drinken wat. Peter heeft een starende plaatselijke schone getroffen bij de buren en we moeten er erg om lachen. We lopen weer terug en lopen weer door een héél arm stukje wijk. De vrouwen van lichte zeden zitten hier langs de kant van de weg en de huizen zijn amper nog huizen te noemen. Het is hier nu een soort 'rot op' cultuur. Geen vriendelijkheid, geen gastvrijheid, niks van dat alles. De eerlijkheid gebied ons te zeggen dat dit alleen maar op de Franse eilanden is. Er zijn zeer weinig Fransen die normaal aardig en vriendelijk kunnen doen. Michiel en Miklós lopen met Wilma langs een café genaamd 'Nico'. Michiel gaat een foto maken maar meteen begint een man natuurlijk weer te schreeuwen. Michiel gaat de discussie niet eens aan en loopt gewoon weg. De man loopt hem achterna en als Michiel Wilma en Miklós bereikt raakt de man Wilma aan. Wilma ontploft en de man schrikt. 'Excusez-moi' en gaat dan weg. Een man waarmee we hadden gepraat bij het plaatselijke barretje komt langsrijden. Hij vraagt of we een lift willen en of alles goed gaat. Dat is nou opeens weer heel vriendelijk! We lopen echter gewoon verder maar zijn blij dat er ook aardige mensen zijn. We komen weer bij de haven en gaan aan het bier. Michiel, Peter en Wilma gaan eerder naar de boot om pannenkoekenbeslag te maken. De rest drinkt nog wat op het terras. 's Middags hadden we een ijsje gehaald en opeens wijst Miklós zwaar verbaasd opzij en daar stond Claus. Hier gaan we dus eventjes langs om wat te praten. Zij moeten een hele nieuwe motor hebben (...) en hebben daar heel veel gedoe mee, ontzettend vervelend. Na wat advies over het eiland bezoeken gaan we verder naar de boot. Borrelen wat op de Pas de Deux terwijl Wilma en Peter de grootste lol hebben tijdens het beslag maken (lukt het iemand om twee gardes kapot te maken tijdens het beslag maken?). We eten heerlijke pannenkoeken van Michiel, er zijn zelfs pannenkoeken over vanwege de grote hoeveelheid beslag. Miklós gaat het eerst naar de boot want hij is moe en de rest volgt niet veel later. Bonne nuit!

afbeelding:

in de arme wijk, dit is dit bijna het enige gebouw wat niet van golfplaat is gebouwd

zaterdag 25 maart 2006
We drinken koffie en gaan ons dan voorbereiden voor de tocht naar Guadeloupe, zo'n 20 mijl. Peter vraagt of Miklós en Yorick weer bij hem aan boord meezeilen en dit vinden we natuurlijk een top idee. We gaan spinakeren! We hijsen de spi en lopen op de Oceans4 uit (daar gaat het natuurlijk vooral om). Het is weer een prachtige zeiltocht met lekker weer en we relaxen in de kuip. Het gijpen van de spi gaat goed met Miklós aan het roer en Yorick en Peter op het voordek (als de wind uit de spi valt kan deze ergens omheen slaan en zichzelf kapot trekken). Peter maakt nog knakworstjes en we komen niks te kort bij hem aan boord (het gras is altijd groener...). Vlak voor Guadeloupe laten Nico en Wilma de zeilen zakken en we hebben 'officieel' gewonnen. De Kerewin zeilt in één week tijd twee snellere boten eruit, dat is toch vrij uniek! Miklós en Peter halen op het voordek de spi binnen en het lukt om deze droog binnen te halen tot onze blijdschap (dat is niet zo makkelijk). Ook de aap (een zeil) gaat eraf en we leggen de Kerewin stil op de oceaan en springen overboord om wat te zwemmen. Miklós krijgt een bloedneus in het water (erg handig...) en gaat er snel weer uit. We zeilen naar 'Darse', dit ligt op een soort 'rivier' die dwars door Guadeloupe loopt. Hier aangekomen is er geen Pas de Deux en ook geen Oceans4 en we vinden het maar een armoedzalig baaitje. Miklós ontdekt de Pas de Deux met de verrekijker en Michiel blijkt 'Darse' voorbij gevaren te zijn per ongeluk door niet goed werkende software ofzoiets. De Oceans4 blijkt water aan het tanken te zijn (beiden reageerden niet op een marifoonoproep van de Kerewin) en zij worden hier heel onbeleefd behandeld (goh, zou het een Frans eiland zijn....) door één man, de anderen zijn wel beleefd gelukkig. We gooien de boot aan de overkant voor anker en al snel is iedereen op de Kerewin waar stevig geborreld wordt. We eten heerlijke steaks van Peter met sla en een soort gebakken aardappelen, maar dan lekkerder. Wat rode wijn erbij en het is helemaal perfect. Michiel en Miklós houden Peter nog even gezelschap en borrelen nog wat en dan gaan ook zij slapen. Morgen maar is inklaren en waarschijnlijk wordt het morgen een rustig dagje. Bonne nuit!

vrijdag 24 maart 2006
We staan op tijd op om om 9:00 uur bij de verhuur te kunnen zijn. Michiel en Jan moeten ook nog even naar de kant. We drinken koffie en halen de scooters op. Voor Wilma is het de eerste keer dat ze op een scooter rijdt terwijl Nico en Peter allebei motormuizen zijn. We moeten eerst tanken (de tanks waren niet vol?) en beginnen dan aan de tour over het eiland (het is maar een klein eilandje). De scooters halen met z'n tweeën toch nog 75 kilometer per uur, en dat is vrij snel voor een scooter. Het eiland is een stuk mooier hier, echt schitterend. We rijden langs de suikerfabriek (er wordt hier van suikerriet suiker gemaakt en niet zo'n beetje ook) en het abattoir met verbrandingsoven. We zien een houten ossenwagen met twee ossen ervoor bij de suikerfabriek, het lijkt wel een paar honderd jaar geleden af en toe. We stoppen in Grand Bourg en drinken en eten hier wat en crossen dan verder. We zoeken naar boodschappen en crossen weer verder. We bezoeken een (werkende) rumfabriek en dit is best leuk. Helaas is er geen rondleiding maar het is fascinerend omdat we het hele proces kunnen gadeslaan (zo ongeveer). We gaan naar de boutique en kopen hier wat rum. We mogen wat proeven en Yorick neemt een 'iets' te groot slokje. Het metertje op zijn voorhoofd staat nog net niet op 'overbelast'. We gaan verder en crossen weer keihard verder, er is maar één weg dwars door de suikerrietvelden. We lunchen ergens en gaan dan weer verder over de hobbelige weggetjes. Miklós neemt de scooter van Wilma over en Wilma gaat bij Peter achterop. Yorick zit al de hele weg bij Nico achterop. We gaan langs de windmolens omlaag over een stenenpad, alleen geschikt voor crossmotors. We denderen naar beneden (en maar hopen dat niemand de controle verliest). Miklós is de eerste die besluit maar wat rustiger te rijden (Nico en Peter hebben zoveel techniek van het motorcrossen etc. dat dit voor hen geen moeite is). We kunnen niet meer verder en gaan dan maar weer terug naar boven (kreun). Nico's scooter start niet meer. Peter is inmiddels alweer omhoog gecrosst. Miklós crosst achter hem aan omhoog en vertelt hem dat Nico's scooter niet meer start. Als zij er samen naar kijken blijkt er geen bougiedop op de bougie te zitten waardoor de draadjes die contact maken los zijn geschoten door de ruige weg. Dit is wel heel slordig maar goed, de scooters zijn vrij intensief gebruikt lijkt het. We crossen over het onverharde pad weer verder en komen bij een restaurantje waar we wat drinken, sandwiches hebben ze helaas niet. We gaan weer verder en komen weer bij een onverharde weg. Miklós neemt het nu weer van Wilma over en we crossen omhoog. We kijken uit op Guadeloupe vanaf een klif van zeker 75 meter hoog. We crossen nog wat verder maar dit werkt helaas niet en we gaan weer terug. We kiezen een ander onverhard pad en crossen hier weer omhoog. Als we na een flink stuk weer de asfaltweg opdraaien pakt Miklós zijn kans en stopt niet om weer te wisselen met Wilma (Miklós deed alleen de moeilijke wegen voor Wilma) maar crosst hard achter Nico en Yorick aan. We kunnen zeker vijftien minuten voluit rijden en het is een stuk leuker dan met een auto. We gaan weer naar 'Grand Bourg' waar Yorick ook even mag rijden op de parkeerplaats. Hij gaat wel bijna onderuit als hij in de bocht zijn voorrem gebruikt (terwijl Miklós juist had gezegd dat dat niet moest) maar het gaat gelukkig goed. We drinken wat en crossen dan door een straat met eenrichtingsverkeer heen, moet je vooral op een Frans eiland doen. We krijgen de meest vriendelijke gebaren en woorden naar ons hoofd geslingerd. Hierna rijden we er nog twee keer doorheen omdat Nico en Yorick voor ons rijden maar ons wel kwijt zijn en ons dus niet zien. We tanken en gaan dan terug naar St. Louis en leveren de scooters in. We eten Mexicaans bij ons aan boord van kok Nico en het smaakt perfect. Morgen vertrekken we naar Guadeloupe waar we de Pas de Deux weer zien. Bonne nuit!

donderdag 23 maart 2006
's Ochtends bij de koffie ontstaat het plan om fietsen te huren en het eiland over te fietsen. Voor Wilma huren we dan een scooter. Het blijkt vrijwel onmogelijk om wat te huren want alle verhuurbedrijven zijn dicht (het is pas 10:00 uur). We vinden uiteindelijk een busje en gaan hiermee naar Vieux Fort. Hier worden we als eerst geconfronteerd met het feit dat we weer in Frankrijk zijn. Niemand staat op als er klanten komen, om te helpen. Er komt een enorme bus toeristen aan en alles draait om hen. Uiteindelijk hebben we drie Canadese kano's en één normale kano voor Peter. We krijgen alleen geen Canadese peddels maar oke. We kanoën over de rivier met mangrovebos en het is mooi. We zien schildpadjes. De rivier houdt echter snel op en we proberen nog een safari te creëren door een zijriviertje op te varen maar dat lukt ook niet echt. We keren alweer terug en Miklós en Yorick zijn als eerste terug. Yorick pakt een waterfiets (die mochten we niet vanwege de bus met toeristjes die dat prefereren maar nu hebben we nog tijd over) en gaat de anderen tegemoet. Uiteindelijk legt Peter zijn kano bij Yorick achterop de waterfiets en waterfietst mee, de kano's zijn waarschijnlijk bij Bart Smit bestelt of iets dergelijks want erg professioneel zijn ze niet. We gaan te voet verder en drinken wat. Het is eigenlijk één lange weg en zo lopen we het dorpje alweer uit. We zoeken naar het strand en klimmen hier over de rotsen, dit is wel erg mooi. De rotsen zijn uitgeslepen door het water. We lopen weer a la safari terug door de bosjes en komen zelfs weer op de weg uit. De taxichauffeur zou ons ophalen maar hij komt niet opdagen. We hebben hem nog niks betaald dus nu krijgt hij helemaal geen geld. We gaan te voet terug naar St. Louis. We lopen door de stromende regen af en toe en het is gewoon niet echt lekker. We hebben het alweer gehad met de Fransen hier. De mentaliteit is weer zo anders ineens en een woord Engels spreken is al helemaal uit den boze lijkt het wel. We lopen anderhalf uur en raken Michiel kwijt. Hij komt precies weer opdagen als wij in het dorpje zijn want hij is over het strand gelopen. We reserveren drie scooters voor morgen om het eiland over te crossen (Michiel en Jan gaan morgen naar Guadeloupe) en gaan naar de boot. Jan heeft nog hamburgers uit de vriezer bij Michiel gehaald voor vanavond. Bij Peter aan boord constateren we dat de hamburgers echt goed bedorven zijn, terwijl ze net uit de vriezer komen. Nico en Michiel zijn met Michiels computer en radio bezig. Wilma maakt het toetje alvast en Jan, Miklós en Yorick zitten alvast bij Peter aan boord wat te drinken. Als iedereen uiteindelijk bij Peter aan boord is voor het eten blijkt dat Michiels vriezer kapot is en dat de temperatuur 22 graden was. De vriezer is heel smerig en alles is bedorven. Op de oversteek moest Michiel al voor héél veel euro's aan vlees overboord zetten omdat de vriezer het begaf. We eten heerlijke hamburgers van Peter op een baguette met spek, sla en uitjes. De tiramisu als toetje van Wilma smaakt ook weer geweldig. We borrelen nog wat en gaan op tijd naar de boot want we zijn (alweer) erg moe. Morgen het eiland over met de scooters. Bonne nuit!

woensdag 22 maart 2006
Martin is 's ochtends vroeg bij ons aan boord om af te rekenen. We krijgen zelfs nog korting omdat we zoveel gedaan hebben met hem. Het blijkt dat iedereen in de toeristenindustrie maar zes maanden per jaar werkt vanwege het orkaanseizoen, in de andere zes maanden leven ze zuinig en wachten af totdat het toerisme weer op gang komt. Martin zou graag Nederland willen bezoeken en hij zou graag twee dingen willen zien; een trein en sneeuw. Hij is zelf nog nooit de Caribbean uitgeweest en kent dit soort dingen dus helemaal niet. Martin vraagt ons om zijn leeftijd te gokken (dat is overigens een spelletje wat ze vaker spelen hier) en Miklós gokt het goed, hij is 38. Hij ziet er een stuk jonger uit dan hij in werkelijkheid is. Als Martin van boord is gaan Miklós en Yorick naar de Kerewin want zij varen met Peter mee vandaag. We lichten het anker en zetten met z'n drieën koers naar 'Marie-Galante'. Het is een tocht van 30 mijl. Met de Kerewin kunnen we niet erg hoog aan de wind varen, in tegenstelling tot de Oceans4 en de Pas de Deux. We zijn bang dat we het niet gaan redden en nog een keer overstag zullen moeten (of twee keer) voordat we Marie-Galante binnenlopen. Is dit belangrijk? Ja. We willen natuurlijk wel van de Pas de Deux winnen. De Oceans4 zeilt binnen no time bij ons weg en de Pas de Deux lijkt een gunstigere koers te hebben. Ondertussen kookt Peter het eten voor vanavond alvast en sturen Miklós en Yorick. Het is erg gezellig, de muziek staat hard aan en we varen nog vrij snel ook. De Pas de Deux is langzaam aan het afvallen en het lijkt erop dat hij achter ons uit gaat komen. Uiteindelijk gebeurd dit ook. Het is de eerste keer dat de Kerewin van de Pas de Deux wint en we vinden het fantastisch. We hebben zo het vermoeden dat Michiel het wat minder fantastisch vindt. We gooien het anker uit naast de Oceans4 en dan komt ook de Pas de Deux binnen. Alleen Jan zwaait naar ons en Peter wordt straal genegeerd door Michiel (wat Peter alleen maar fantastisch vindt). We gaan hierna borrelen en dan gaan Jan, Michiel, Miklós en Yorick nog even de kant op. Jan moet sigaren hebben en we willen wat Franse kaas hebben (Franse eilanden hebben nou eenmaal voordelen). Bijna alles is dicht maar het lukt wel. We drinken nog wat op een terrasje maar betalen wel meteen weer 11 euro voor drie bier en een cola. 3 euro voor een biertje (uit fles!) is gewoon belachelijk. We gaan naar de boot waar we van Peter geen Franse kaas mogen eten (hij haat kaas) en we moeten meteen eten. De kip (op Peters manier), de aardappels en de rijst smaken érg lekker. We gaan alweer vroeg slapen, een uur of negen, want degenen die geen boodschappen hadden gedaan hadden een beetje te diep in het glaasje gekeken. Bonne nuit!

dinsdag 21 maart 2006
We drinken al vroeg koffie bij ons aan boord want Nico, Peter en Yorick gaan duiken. Voor de rest is het dus lekker rustig vandaag. Zij vertrekken met het duikersbootje en Wilma en Miklós gaan de kant op om boodschappen te doen want voor morgenavond gaat Peter koken en hiervoor zijn kip en aardappelen nodig. Het is nog moeilijk om goede aardappelen te vinden maar uiteindelijk lukt dit toch. We vragen we de weg naar de kapper aan een zeer vriendelijke vrouw en als we het dan nog niet kunnen vinden brengt een man ons erheen, echt heel aardig. Miklós gaat naar de kapper en Wilma gaat verder boodschappen doen en internetten. Bij de kapper hebben de jongens de grootste lol en omdat Miklós komt beginnen ze Engels te praten in plaats van Creools. Op de tv ziet Miklós opeens Verdonk verschijnen op de BBC World. Het gaat over de veel te moeilijke integratietest ofzoiets. Door de locals in de kapperszaak wordt Bush er nog even doorheen gejast. De kapper en Miklós zijn het erover eens dat Bush alleen degene is waar de woorden uitkomen en dat de adviseurs het brein zijn. De kapper vraagt hoe oud Miklós denkt dat hij is. Miklós schat 23 maar hij blijkt 29 te zijn. Hij legt uit dat veel mensen op dit eiland er een stuk jonger uitzien dan ze zijn en gelijk heeft hij. Verder internetten we wat in 'Big Papa's' en verder ruimen we de boot een beetje op voor morgen, we gaan naar Marie-Galante vertrekken. We hebben echter nog een BBBQ (Beach Barbecue) die door Martin georganiseerd is. Er zijn veel Amerikanen en twee Nederlanders. We drinken lekkere cocosrumpunches en grapfruitsap (heel zoet) en het eten met plantaan, rijst, kip en vis is fantastisch. Iedereen gaat meteen weer naar huis na de barbecue en wij zijn ook om 21:00 uur alweer aan boord. We gaan op tijd slapen en morgen vertrekken we. Miklós en Yorick varen met de Kerewin mee, een tochtje van 30 mijl. Good night!

maandag 20 maart 2006
We worden om 8:00 uur alweer opgehaald door Martin die ons bij Jeff aflevert om het eiland rond te gaan. Een hot pool is één van de geplande dingen voor vandaag, koukleum Peter heeft er ook veel zin in. Jeff rijdt lekker rustig en dat is één van de weinigen van het eiland kunnen we verzekeren (het aantal autowrakken langs de weg spreekt voorzich zullen we maar zeggen). Eerst even langs de duikshop omdat Nico, Peter en Yorick morgen willen duiken. Ze passen de spullen en dan gaan we weer verder op pad. We stoppen verder bij een rumfabriek. Niemand van ons geloofd dat deze ontzettend kleine en op het oog onbewoonde fabriek nog werkt maar blijkbaar is dit wel het geval (...). We krijgen een 'rondleiding' maar dit stelt niet veel voor. We zien wat machines en dergelijke. We kunnen gelukkig nog wel lekker goedkoop wat rum kopen dus worden we uiteindelijk nog wel gunstig gestemd. We gaan verder naar de 'hot pool' en komen aan bij de rivier. Het is sowieso een stukje prachtige natuur (wederom). We zwemmen de rivier over naar de 'hot pool' een bak met dus echt warm water waar we met z'n zevenen in kunnen, na het koude water van de rivier is het erg lekker. Een paar zwemmen nog tegen de rivier op en na wat stenen keilen gaan we weer verder. Jeff slacht wat grapefruits met z'n manchet (hier loopt iedereen ermee over straat omdat het gewoon een landbouwinstrument is en in Nederland zou je richting een 'gesloten inrichting' worden gebracht, een manchet is een kapmes). Na de lekkere hot pool gaan we naar een klein stukje natuurpark met waterval. We gaan langs een restaurant en Miklós en Yorick poolen wat terwijl we de bestelling alvast opgeven. We vertrekken naar het kleine natuurparkje om hierna te gaan eten bij het restaurant. Het natuurparkje is een ontzettend mooi stuk regenwoud en we kijken gefascineerd om ons heen, wat een schoonheid. We lopen langzaam naar beneden naar de waterval en ook deze is werkelijk prachtig. Niet zozeer de waterval maar wel het 'meertje' waar de waterval neerkomt en al het groen eromheen. De 'druiprotsen' en al het groen fascineert ons. Michiel en Yorick zwemmen en springen door de waterval heen maar niemand anders heeft echt zin om te zwemmen (het bordje 'no diving' wordt per definitie genegeerd door deze twee). We lopen verder en lopen over een pad wat origineel is aangelegd door de 'oorspronkelijke Caribs'. We hebben nog een fantastische 'oceanview' en kijken ver en ver uit over het regenwoud. Er bestaan dus nog wel stukjes ongerepte natuur op de wereld. We keren terug naar het restaurant waar we varkensvlees met ontzettende lekkere bakbananen eten (plantaan) en rijst plus salade. Het schijnt vlees van een wilde zwijn te zijn. De haartjes op de huid, wat nog op het vlees zit, zijn te tellen maar het smaakt perfect. Jeff eet zelfs de huid op. Miklós en Yorick poolen nog wat maar dan vertrekken we snel omdat we nog een stuk moeten rijden en ook nog het dorpje van de echte orginele 'Caribs' moeten bezoeken. Deze oorspronkelijke bewoners hebben een gemengd Aziatisch en Caribisch uiterlijk. Het zouden bij wijze van spreken zo indianen kunnen zijn. We vinden het allemaal overigens wel fantastisch mooie mensen. We zien nog een slang over de weg kronkelen, de eerste die we zien in het wild in de Carieb dit keer (Miklós zag op Tobago acht jaar geleden twee slangen waarvan één met Yorick). Het is eigenlijk best grappig dat als je tv kijkt je er niet aan moet denken om een slang tegen te komen in het wild en dit geldt ook voor haaien, maar dat je deze angst op deze plek(ken) waar deze dieren beiden leven helemaal niet voelt. Het Caribische dorpje is wel erg toeristisch helaas. Ze hebben ook een soort vingerklem en hiermee kan je je vrouw bij je houden. Je steekt je vinger erin en die krijg je niet meer los omdat het riet om je vinger samentrekt. Michiel, Nico en Peter beginnen allen meteen heftig te bieden (nee hoor). We kopen wat spulletjes en gaan weer verder. We maken de tocht af en gaan naar 'Big Papa' waar we wat drinken. We bediening is niet erg goed en later als we hamburgers willen bestellen blijkt dit niet te kunnen. We zeggen dat we dan maar gaan (een gewone maaltijd kost het drievoudige) en dan biedt Big Papa ons aan dat we maar vijf van de zeven maaltijden hoeven te betalen. Op zo'n moment weiger je ook niet meer. Later wordt vergeten dit niet op de rekening te zetten maar hier hadden we al op gerekend, dit wordt opgelost. We gaan allemaal lekker slapen na deze zeer vermoeiende dag (van 8:00 tot 17:00 uur). Good night!

zondag 19 maart 2006
Martin pikt ons om 11 uur op om te gaan snorkelen, alleen Wilma gaat niet mee want zij heeft last van haar buik. De eerste plek is erg troebel maar Miklós ziet hier een rog en trompetvissen waar hij Jan en Peter op wijst. De volgende snorkelplek is langs een hele steile rotswand en hier is het een stuk helderder. We zien wormen, veel trompetvissen en nog meer. De laatste plek barst van de trompetvissen en is ook wel redelijk maar het snorkelen valt in totaal een beetje tegen helaas. Terug naar de boot en we drinken bij Michiel wat bier met Martin. Miklós brengt iedereen naar de boot en Peter als laatst. Bij de Kerewin vraagt Peter 'biertje?', dit zullen meerdere biertjes worden en het zal de hele middag duren het is wel erg gezellig met z'n tweeën. Peter heeft de alcohol vast nodig om zichzelf op te warmen want zelfs in dit (warme!) water van minstens 28 graden heeft hij het ontzettend koud. Hij heeft spijt dat hij met het snorkelen zijn mouwen van zijn wetsuite (ja ook nog een wetsuite aan!) niet had meegenomen. We drinken met het happy hour wat bij 'Big Papa' en hierna eten we heerlijke pannenkoeken bij Peter aan boord. Het drank(g)(v)erbruik gaat natuurlijk gestaag door. We gaan een beetje op tijd slapen want morgen weer een tocht over het eiland met een busje, we gaan nog wat bijzondere plekken bezoeken. Good night!

zaterdag 18 maart 2006
We staan alweer vroeg op en worden opgehaald door Martin, zonder te ontbijten want het brood werd later gebracht dan dat wij weggingen. Martin brengt ons bij 'Jeff', onze chauffeur voor vandaag en net zo'n spierenbundel als Martin zelf. We vertrekken met een busje en rijden door dorpjes en hierna eigenlijk tussen de bergen door, zoals alle eilanden hier. Overal liggen autowrakken. We stoppen op wat plaatsjes en uiteindelijk gaan we naar een waterval wandelen. Het duurt volgens Jeff nog vijf minuten voor we er zijn (meerdere malen), we kennen nu echter de Caribische minuten dus het is een uur lopen ongeveer. Na een stukje onverharde weg gaan we echt de jungle in. We denderen vrij steil naar beneden en het is wel hartstikke leuk. We komen uiteindelijk bij de waterval. Je kan hier van van een rots van 25 feet (8 meter) af springen. Wij denken echter dat het eerder 18 feet is (6 meter). Iedereen springt er vanaf. Peter (de ongelooflijke koukleum) is aanvankelijk niet van plan om te springen maar als 'zelfs' Jan springt (en Michiel, de twee oudsten van ons) moet hij toch ook echt springen. Het water is vrij koud maar het koelt ook lekker af na de hete tocht door de jungle. We gaan terug over de rotsen en nemen een iets minder steil pad terug naar het busje. We gaan wat eten in een restaurantje en dit smaakt allemaal goed. De eerste biertjes gaan er alweer doorheen (koffie hebben we overgeslagen dus dan maar naar de volgende fase) en we gaan verder. We gaan nog naar de 'Red Rocks' dit is een stuk kust wat helemaal rood is door het hoge ijzergehalte in het gesteente. Het is erg bijzonder en we genieten van het uitzicht en de peilloze diepte onder ons. Hierna bezoeken we nog een vulkaan, een koude vulkaan, en ook hier stinkt het, net als op St. Lucia, ontzettend naar zwavel. Je ziet het water borrelen maar het is niet warm. Na dit wandeltochtje komen we nog langs een restaurant in aanbouw maar dit is niet te zien vanaf de buitenkant, dus Michiel vraagt aan een man wat het gebouwtje is (lijken wel stallen) en we krijgen meteen een hele rondleiding en hij vertelt hoe hij alles gaat maken en dat soort dingen. Het is alweer hartstikke laat (we zijn de hele dag al weg) en gaan terug, drinken een paar biertjes met z'n allen en dan gaan Michiel, Wilma en Miklós koken, hamburgers van Miklós met een groentemix van Michiel en Wilma. Het smaakt allemaal goed en we gaan maar weer op tijd slapen want we zijn gewoon moe, helaas schalt de muziek nog uren keihard door de baai, sja, het blijft de Caribbean.. Good night!

vrijdag 17 maart 2006
Peter zou vandaag aankomen en dit gebeurd ook, om 4:15 uur worden we wakker (op Miklós na) door het ankergekletter, wat gepaard gaat met het uitgooien van een anker, vlak naast onze boot. Peter is dus aangekomen! We gaan de volgende ochtend de 'Indian River' op, dit had Michiel al geregeld met boatboy 'Martin'. Hij schijnt veruit de beste gids te zijn die er is. We gaan onder een bruggetje door de rivier op en de motor gaat uit en de roeipeddels gaan ook uit. We zien vogels, grote krabben, vissen en bevinden ons middenin het tropisch regenwoud, het is echt fantastisch. Het regent in het begin nog even maar dit noemen ze hier 'Liquid sunshine'. Hij vertelt ons van alles over de bomen, vogels maar ook over het eiland zelf en de bevolking. We zouden aanvankelijk een stuk gaan lopen maar het is te modderig want het heeft teveel geregend. Op de terugweg zien we nog een 'iguana', een soort leguaan maar het is niet hetzelfde. Na een fascinerende paar uur op de rivier komen we terug bij de boot. Het is pas 10 uur. Dan is het tijd voor de koffie. We praten maar eens eventjes bij met Peter en dat dat natuurlijk heel leuk en goed nieuws meebrengt en heel vervelend en slecht nieuws spreekt voor zich, dit keer liggen deze uitersten echter wel heel ver uit elkaar. Tjalko blijkt Paulien ten huwelijk te hebben gevraagd door op zijn fok (excuses als het verhaal niet helemaal klopt) met letters te zetten 'Paulien wil je met me trouwen?', dit kwam natuurlijk tevoorschijn toen de fok werd uitgerold. Dat het een grote wens was van Paulien wisten we al, moge haar antwoordt duidelijk zijn. We wensen ze natuurlijk het allerbeste en dit is nog is leuk om te horen. Dan komt er ook altijd nog een slecht verhaal aan. Peter heeft het erover dat een Zweedse jongen zijn nek gebroken heeft in de jungle, hij zou ongeveer 16 zijn. Bij Miklós flitst meteen de naam 'Sondra' door het hoofd (ontmoet in Bayona en La Gomera, ook op een Dehler 41 en een paar keer mee gebasketbald) maar dit kan gelukkig niet want hij is Noors. Miklós oppert toch dat het Sondra zou kunnen zijn, al is het maar om het totaal uit te sluiten. Peter heeft geen idee wat voor boot ze hadden of wie er precies aan boord zaten en hij weet ook de naam van de boot niet. Miklós oppert de naam 'Blue Marlin' maar er gaat bij Peter geen lichtje branden. Peter zoekt het op en zegt 'uhh, Blue Marlin?', dus wel Sondra. Hij schijnt uit een boom te zijn gevallen en brak toen zijn nek. Ze moesten 23 uur op een helikopter wachten (in de jungle!) en hierna is hij zo snel mogelijk naar Noorwegen vervoert, hij is gelukkig buiten levensgevaar. Miklós en Yorick poetsen een kant van de boot, wat een rotwerk blijft dit toch. Helemaal vanuit een bewegende dinghy. We internetten, halen bier en drinken bier op de kant met Jan, Michiel en Peter. Nico en Wilma zijn ook aan het internetten en gaan vlees regelen voor de barbecue. We gaan naar de boot en Miklós helpt Peter wat met de watermaker, deze doet het uiteindelijk weer en langzaamaan verplaatst iedereen zich naar de 'Kerewin' om de barbecue op te starten. Nico en Wilma komen met het vlees, Jan en Michiel met de drank en toastjes dus alles gaat lekker. We barbecuen met kip en vlees, het vlees is ietwat taai maar wat maakt het uit, gezelligheid ten top! Het is flink laat en iedereen gaan weer naar de boot, morgen gaan we namelijk het eiland over met een busje met gids en we starten om 7:30 uur. Good night!

afbeeldingen:

links: een krabbetje in het regenwoud

rechtsboven: de rivier

rechtsonder: Michiel en Miklós

donderdag 16 maart 2006
Miklós en Yorick liggen nog lang in bed terwijl we al varen. We vertrekken redelijk op tijd en komen om een uur of twee aan in 'Rupert Bay'. Tijdens het zeilen horen we Michiel de 'Kerewin' oproepen en hierop roepen wij Michiel op. Die zal binnen een uur of vier binnenkomen. Peter heeft pech met zijn watermaker en is naar ons onderweg vanaf St. Maarten dus hij komt morgen aan waarschijnlijk. Miklós en Yorick verkennen het stadje. Op het strand liggen de gevolgen van een hurricane; twee grote tankers die de hurricane niet hebben overleefd. Dit blijft hier ook liggen omdat er geen geld is om het op te ruimen. Er wordt ons weer 100 keer wiet aangeboden, het is gewoon vermoeiend. Mensen die aanvankelijk oprecht een gesprek met je lijken aan te knopen lopen meteen door als je zegt dat je niet rookt. Er zijn zeker tien supermarktjes maar allemaal ontzettend klein. Zullen ze hier het woord 'concurrentie' kennen? Er is een voetbalveld en verder is het weer een lange, lange straat langs de baai met allemaal huisjes en winkeltjes. We raken nog in gesprek met een oude man en hij heeft in Londen gewerkt. Hij doet nog een mooie uitspraak:'Londen is great, but I'm still waiting untill someone will tell me that there is a better place than the Caribbean, the temperature, the sun every day and the lovely moonshine at night, this is all I need'. ('Londen is geweldig, maar ik wacht nog steeds op de persoon die mij gaat vertellen dat er een betere plaats is dan de Carieb, de temperatuur, elke dag zon en de prachtige maneschijn 's nachts, dit is alles wat ik nodig heb') Ondertussen delen we onze koekjes met hem. We maken zeer veel 'vrienden' zoals gewoonlijk en gaan langzaam naar de dinghy. Als we naar de boot varen komt de 'Pas de Deux' net aan. Als zij liggen maken we kennis met opstapper 'Jan' en binnen no time zitten we bij ons aan boord aan de borrel, wat een hartelijk weerzien. Het is flink bijpraten omdat we elkaar natuurlijk voor het laatst hebben gezien tijdens de mayday van de Caliso tijdens de oversteek, hoewel we natuurlijk wel contact hebben gehouden. We gaan uit eten bij 'Big Papa's Bar' en Big Papa is inderdaad erg Big. We eten goed en gaan vroeg slapen omdat we morgen de rivier op willen met 'Martin' en zijn bootje 'Providence'. Michiel was hier al eerder geweest en Martin blijkt een hele goede gids te zijn. 6:30 uur op, dus dan maar op tijd slapen. Good night!

afbeeldingen:

boven: zonsondergang op Dominica

onder: Jan, Wilma & Michiel

woensdag 15 maart 2006
Nico en Wilma verblijven een groot deel van de dag op de kant. Op advies van Claus gaan ze naar een locale bar en daar krijgen zij verse amandelen van de locals (die plukken ze daar van de boom). Miklós en Yorick merken dat het poolcentrum 'Top Shottaz' niet open gaat maar uiteindelijk komt een van de eigenaars wel aanzetten aan het eind van de middag. We spelen wat en gaan naar de boot. Wilma heeft lekkere prei taart gemaakt en dit smaakt perfect. Wilma is nogal vrolijk, na de nodige drank (rum, rum, rum) en dit zal ons later nog helpen (maar dat komt nog). Na de vrolijkheid op de boot gaan Miklós en Yorick weer poolen. Er komt een groep Engelsen binnen en we poolen wat. Miklós verslaat één van de twee beste spelers (van de locals) wat ze gelukkig sportief opvatten. Opeens zegt een jongen 'where are you guys from?', 'from Holland', 'ohh dusj joellie sprrreeken beetje Nederrrlandsj?'. Hij bleek vijf jaar op Aruba gewoond te hebben en sprak eigenlijk best goed Nederlands maar natuurlijk wel op z'n Antilliaans. Een Engelse man is Miklós ontzettend dankbaar omdat hij eindelijk iemand heeft om over voetbal te praten. De Engelsen gaan weer en wij poolen nog wat. Yorick speelt tegen 'Pearl' en Miklós speelt tegen haar neef 'Earl', de eerste persoon die Earl verslaat moet echter nog geboren worden. Hij is zo goed dat geen van de locals tegen hem durft te spelen. De zaak is van een Chinees die van Barbados komt. Hij spreekt geen Chinees en praat echt 'Caribisch Engels', best grappig om een Chinees te horen zegt:'ja maaannn, take care maaann'. We gaan naar de boot maar het hek van het hotel is op slot. Een vriendelijke nachtwaker verwijst ons naar de hoofdingang nadat hij opgeroepen heeft en hier worden we binnengelaten en naar de dinghy gebracht (we konden ook langs het hek klimmen maar we vonden het risico om vijf meter naar beneden te vallen iets te groot). Tot onze grote verbazing blijkt het 3:17 uur te zijn terwijl het voor ons gevoel misschien 00:30 uur is. Genoeg reden om maar héél zachtjes aan boord te komen. We hadden er ook niks van gemerkt omdat iedereen nog vrolijk aan het poolen en drinken was, de bar was ook gewoon nog hartstikke open. We doen echt heel zacht maar na één stap binnen horen we 'heeey nachtbrakers!'.. oeps.. mislukt. Gelukkig dat Wilma in een goed humeur was! Morgen vertrekken we naar 'Rupert Bay' om daar de 'Pas de Deux' en de 'Kerewin' te ontmoeten. Good night!

dinsdag 14 maart 2006
Om 6:30 uur lichten we het anker, maar denk niet dat we de eersten zijn die vertrekken. De Fransen zijn erg goed in laat aankomen en ontzettend vroeg weer verder gaan. Er staat wat wind en we hijsen meteen de zeilen en gaan met een knoop of zes richting Dominica. Opeens valt de wind totaal weg en een tijdje later schiet de windmeter opeens van 6 naar 26 knopen, het begint echt hard te waaien nu. De wind blijft toenemen en zweeft een paar uur tussen de 30 en 35 knopen. Onderweg knapt nog een harp van het katrol van het derde rif opeens uit het niets. Met een dubbel gereefd grootzeil varen we constant tussen de 8 en 9 knopen, het gaat echt hard. Yorick ligt de hele tocht in zijn kooi en komt daar ook niet meer uit. Als we onder de kust van Dominica varen neemt de wind wel erg extreme vormen aan. De windmeter schiet omhoog met een top van 41 (!) knopen wind. Nico en Miklós krijgen met z'n tweeën met grote moeite de fok binnen (vooral omdat de combinatie aan een touw trekken en je evenwicht bewaren niet samengaat). Alleen op het dubbelgereefde grootzeil varen we nog steeds 7,5 knoop. We varen eindelijk de baai binnen, 'Roseau' genaamd. We pakken een gratis mooring op (op advies van Vincent van 'de Pelikaan') en Yorick moet nog even overboord springen om het touw aan de mooring te bevestigen (doet hij ook nog wat deze zeiltocht). Nico en Miklós maken de dinghy klaar en Nico en Wilma gaan dan naar de kant om in te klaren en alle formaliteiten. Twee uur later worden Miklós en Yorick opgehaald en we drinken wat bij een bar waar Wilma al met een Litouwse, Jurate genaamd, in gesprek was. Zij werkt op het gigantische cruiseschip dat aan de kade ligt (genoeg ruimte voor 8500 man), hierdoor ziet zij haar kindje wel maar drie maanden per jaar (hij verblijft bij zijn grootouders) en dan werkt ze ook nog als serveerster (terwijl ze wel een universitaire opleiding heeft). Miklós en Yorick gaan zelf wat rondlopen en gaan een supermarkt in. Iedereen moet hier zijn tas(sen) inleveren maar Miklós kan er gewoon mee doorlopen. Als blanke kan je eigenlijk overal (hotels etc.) zo naar binnen lopen zonder dat iemand wat vraagt, soms best handig maar eigenlijk voelt het niet echt goed. We komen een poolcafé tegen en stappen hier naar binnen. We poolen een tijd en gaan dan uit eten met z'n vieren. Eindelijk weer een hele vriendelijke serveerster en opzich goed eten. Dit is eindelijk weer een echt Caribisch eiland met een veel betere sfeer dan Martinique. Na het eten poolen we nog even en brengen Nico en Wilma naar de boot. Hierna gaan we zelf ook naar de boot en blijven morgen nog een dagje liggen om donderdag naar 'Rupert Bay' te vertrekken waar we (hopelijk) de 'Kerewin' en de 'Pas de Deux' treffen! Good night!

maandag 13 maart 2006
We halen het anker op, tanken water (ontzettend duur water) en zetten koers naar 'Grand d’Arlet'. Een tochtje van vijftien mijl en dit leggen we snel af gelukkig. We komen aan in de baai en gooien de boot voor anker. In de baai ligt een soort miniatuur 'Jan Steen' (de boot van vrienden van ons die deze trip drie jaar geleden maakte), best grappig. We gaan met de dinghy naar de kant maar helaas blijken we een hekanker nodig te hebben omdat de dinghy anders onder de steiger komt (en dan blijft er niet veel van over), een andere dinghy is al de klos en is dus lek. Miklós haalt snel het anker op de boot en het begint keihard te regenen. We leggen het boot je goed neer (hopen we) en gaan de wal op. Het is een soort boulevard met wat restaurantjes en wat privé-huizen langs het strand. We drinken wat en lopen wat rond en besluiten dan uit eten te gaan. Het eten is goed en we genieten van het Franse eten. De service laat ook hier weer te wensen over maar dat zijn we hier op Martinique nu wel gewend. Miklós zag vlak voor het eten gelukkig dat de dinghy onder de steiger lag (dus toch) en Miklós en Yorick leggen het anker opnieuw uit, nu blijft de dinghy gelukkig wel goed liggen. Na het eten gaan we naar de boot want we moeten morgen vroeg op (6:00 uur) omdat we een tocht van 60 mijl (wat een afstand opeens) voor de boeg hebben naar Dominica waar we donderdag de Pas de Deux en de Kerewin ontmoeten. Miklós en Yorick kijken nog film maar het is al vroeg helemaal stil op de boot. Morgen dus naar Dominica, een Engels eiland! Bonne nuit!

zondag 12 maart 2006
's Ochtends wordt er geopperd dat we wel een auto kunnen huren. We stappen het verhuurbedrijf op de haven binnen maar de pinpassen lijken niet te werken maar dit ligt toch echt aan de verhuur zelf. Dan moeten we maar contant een borg betalen maar hiervoor moeten we eerst pinnen. Laat nou de pinautomaat het niet doen en er ook geen één in de buurt zijn. Miklós oppert dat we het altijd nog één keer bij de pinautomaat kunnen kijken, nu doet deze het gelukkig wel. We gaan met een Renault Modus op stap en we hebben een prachtige dag uitgekozen om is even het eiland over te crossen. We stoppen als eerst bij een botanische tuin maar dit hadden we al gezien op St. Lucia en die was zo mooi dat we hier eigenlijk bij voorbaat al niet zoveel zin in hebben. We halen een fles water en kijken gefascineerd naar een soort nepbloemen waar vele kolibrietjes omheen fladderen, die beestjes zijn zo immens snel dat foto's maken haast onmogelijk is. We komen bij een kerk(je), best mooi allemaal. De kerk is sinds kort 's nachts verlicht en hiervoor moest zo'n 150.000 euro worden neergeteld, ook de EU betaalt hier 60.000 euro aan mee. We lunchen even later in een restaurant. Het smaakt allemaal wel goed maar ook hier hebben ze weer weinig oog voor de klanten. We moeten drie keer vragen om glazen voor water. We gaan verder en Nico rijdt onverwacht een auto achterna. We komen op een soort recreatiegebied uit, vergelijkbaar met de 'Jagersplas' of 't Twiske' in Zaandam/Oostzaan. We gaan weer verder en komen bij een oude ruďne. Het is een best groot complex voor die tijd. Het wordt allemaal gerestaureerd en dit gaat een half miljoen euro kosten, ja en ook hier betaalt de EU opnieuw aan mee. Boulevards in Portugal, ruďnes en verlichte kerkjes op Martinique, waar gaat het geld allemaal heen? Ook het thema 'slavernij' wordt natuurlijk behandeld en Miklós merkt op dat alles alleen maar in het Frans is en je komt nergens wat Engels of wat over Engeland tegen maar bij het onderwerp slavernij staat er op een tekening op een podium waarop negers staan 'negroes for sale'. Echt heel zielig dat je zo loopt te pronken met je oude ruďnes maar dat het negatieve deel, de slavernij, op de Engelsen wordt afgeschreven. Na nog ff wat rond te hebben gekeken gaan we terug naar de auto en rijden verder. Er blijkt een auto de weg af te zijn gereden en deze ligt flink in puin. We weten niet of er nog mensen in de auto zitten maar er is niemand die aanstalten neemt om de helling af te dalen en er zijn al zoveel mensen dat we ons niet geroepen voelen er ook nog bij te gaan staan. We drinken nog wat op een terrasje in het plaatsje 'Robert' en gaan dan terug. We eten quiche, pizza, soep en stokbrood en Miklós en Yorick gaan nog even een ijsje halen. Bij ons 'favoriete' restaurant 'Mango Bay' denken ze dat we 5,60 euro (!) voor twee ijsjes gaan betalen (dat is 2,80 voor een Magnum!), zijn ze nou helemaal achterlijk geworden. We halen ergens anders twee Magnums voor 2 euro, nog steeds veel te veel maar voor een keertje moet kunnen. Morgen gaan we naar een andere baai en donderdag willen we op 'Dominica' zijn want hier treffen we waarschijnlijk de 'Pas de Deux' en de 'Kerewin'! Bonne nuit!

afbeelding:

een muurtekening in de ruďne, als je goed kijkt zie je een zeilbootje getekend

zaterdag 11 maart 2006
Een winderig dagje. Nico en Wilma gaan boodschappen doen na de koffie en komen met flink wat spullen terug. Miklós heeft afgewassen en de boot geveegd, Yorick voelde zich niet geroepen om wat te doen, behalve PSP-en. We ruimen de boodschappen op en Nico, Wilma en Miklós gaan de kant op. We hebben Yorick drie keer geroepen maar hij reageert niet dus we gaan gewoon. We gaan met de computer naar Mango Bay en Wilma oppert dat ze wel een 'Hoegaarden' lust. Nico komt terug met een halve liter Hoegaarden en twee normale biertjes. Zo liggen de verhoudingen bij ons. Nadat Wilma de halve liter opheeft gaan zij en Nico een rondje lopen en dan naar de boot. Yorick komt nog naar Mango Bay en computert ook nog even. We eten op de boot pasteitjes en quiche en vooraf wat stokbrood met kaas en tapenade. Vreselijk! Vanochtend kregen we opeens een smsje van de 'Kerewin' met de tekst 'we komen naar jullie toe, waar zijn jullie', we zijn hoogst verbaasd en hopen hen één dezer dagen te zien. Good night!

vrijdag 10 maart 2006
Het waait 's ochtends al meteen flink en na het ontbijt en de koffie gaan Nico en Wilma de kant op om eerst de formaliteiten te regelen en hierna moeten er boodschappen gedaan worden. Als zij net het kantoor van de douane binnenstappen begint het keihard te kletteren. De sprayhood klappen we elke dag open om ook wind in de kuip te hebben door deze los te ritsen. Helaas kan je van binnenuit wel de sprayhood weer vastritsen maar er zit een flap over de rits heen (met klittenband bevestigt) zodat de regen niet dwars door de rits heengaat. In de tien seconden die Miklós op het dek staat om deze flap dicht te doen is hij totaal doorweekt. Daarnaast hadden we vanochtend nog een 'kriebelige' verrassing; beestjes! In alle kisten blijken beestjes te zitten en Nico en Wilma zijn de hele ochtend bezig om zorgvuldig te kijken waar de beestjes inzitten en om alle kisten op te spoelen (deze kisten bevatten allemaal voedsel, toiletartikelen, koffie etc.). Dit blijkt uiteindelijk ongeveer een dagklus te zijn. Als Nico en Wilma terug van de kant zijn hebben ze de supermarkt 'Ed' die Miklós en Yorick al hadden ontdekt nog niet kunnen vinden. Miklós en Yorick gaan internetten bij 'Mango Bay'. Als Miklós wat drinken bestelt kijkt de vrouw eerst tien minuten dwars door hem heen en vraagt dan of hij misschien iets nodig heeft. Als je gewoon gaat zitten komen ze helemaal niet vragen of je iets nodig hebt ofzo. Het is voorbij met de vriendelijkheid en je bent nu gewoon weer 'meneer of mevrouw klant', niet dat je je drinken snel krijgt, nee, dat duurt ook nog tien minuten (terwijl je aan de bar staat te wachten). Het is niet alleen hier want we merken het in meer winkels en restaurantjes. We missen de vriendelijke locals die de andere eilanden over het algemeen wél hadden. Later doen we met z'n vieren boodschappen bij de 'Ed' en hier is de Franse kaas eindelijk weer is een beetje betaalbaar, evenals de wijn. Ook hier worden we bij de kassa onvriendelijk behandeld. We eten op de boot pasta met kaassaus en kip, het smaakt weer lekker. Miklós en Yorick gaan nog wat drinken op de kant. Good night!

donderdag 9 maart 2006
We staan op tijd op en prepareren de boot om naar Martinique te vertrekken. Er staat ongeveer vijftien knopen wind dus de motor gaat gelukkig uit en kunnen we echt zeilen. Met een snelheid van rond de zeven knopen stevenen we op Martinique af. We doen vier uur over de tocht van 25 mijl en komen aan in 'Le Marin' op Martinique. De baai van Le Marin is ontzettend groot en er liggen zeker een paar honderd schepen voor anker en in de haven. We vragen ons af of Marijn (toepasselijk) van 'de Thalassa' nou ook hier in 'Le Marin' geboren is (hij werd geboren tijdens hun wereldreis 18 jaar geleden). We gooien het schip voor anker en Miklós en Yorick gaan de kant op. Het ziet er rijk uit en we betalen hier ook weer met de euro. Martinique is immers een provincie van Frankrijk en ze hebben dan ook Franse nummerborden. Langs de baai zitten allemaal restaurantjes en winkeltjes. We horen alleen maar Frans gekakel om ons heen, er is geen Engels te bekennen. We lopen wat rond en we zien ten eerste ontzettend veel auto's (veel Renaults natuurlijk) en iedereen loopt er goed verzorgd bij. We komen bij een grote supermarkt uit en deze heeft natuurlijk een enorm aanbod. We halen wat, dit blijkt niet goed te zijn en we brengen het terug, we nemen iets anders en hoeven het verschil alleen te betalen. Veel mensen spreken Engels omdat dit de tweede taal is. De scholen komen net uit, iedereen heeft een zwarte broek en een wit shirt aan, geen uitzondering. Het shirt is soms van opdruk of een plaatje voorzien dus daarin hebben ze vrij de keus, zolang het shirt maar wit is. Café 'Mango Bay' heeft een internetverbinding en vele mensen zitten hier met hun laptop. We krijgen een lift van een man omdat we anders nog 40 minuten moeten wachten totdat Nico komt. Miklós gaat nog even internetten en Wilma maakt ondertussen eten. Als Miklós terug is eten we zeer lekker in honing gemarineerde kip. Er moest wat rijst overboord voordat Wilma ging koken want er zaten beestjes in. Na het eten gaan Miklós en Yorick naar 'Mango Bay' om daar even te internetten. Ze weigeren echter de internetverbinding nog aan te zetten (daarnaast weigeren ze Engels te spreken zoals het een goede Fransoos betaamt) en we vinden 2,80 voor een 25 cl Heineken flesje sowieso te veel. Als je hierbij kan internetten ok, maar dit kan nu ook niet. We gaan weg en drinken wat in een ander barretje, ook niet bijster goedkoop maarja. Het valt ons al op dat Martinique hartstikke duur is. Good night!

maandag 6 maart 2006 - woensdag 8 maart 2006
Een paar hoogtepunten van deze dagen, in verband met het bezoek van opa en oma is het een stuk leuker om met hun 's avonds wat te doen dan een verslag te schrijven. Op maandag hebben we een rustig dagje. In 'The Breadbasket' komen we een goochelaar tegen die ons perplex zet met zijn kaartspellen. Hij doet de meest gekke trucjes die, als je ze op tv zou zien zeker bestempeld zouden worden als 'het is op tv, daarom geloof ik niet dat de goochelaar het echt zo doet zoals wij het op tv zien'. 's Avonds eten we met Bruce, Star & Johnny bij 'pizza, pizza!' lekkere pizza's. Op dinsdag maken we een tocht over het eiland met een busje. We bezoeken de botanische tuinen (zeer mooi) en de vulkaan. Onderweg nemen we een kam bananen mee (echt enorm), voor slechts 20 EC (7 euro), waar we deze opbergen weten we nog niet... Het is de laatste avond met opa en oma en dus gaan we uit eten. Een ontzettend goede steelband maakt het etentje extra leuk. De 10% discount (korting) die ons aangeboden was 'vergeten' ze van de rekening af te halen, dan doen we het zelf maar. Op woensdag zijn we overdag nog met opa en oma en dan is het tijd om afscheid te nemen, helaas. Het Engelse cricketteam zit op de trap bij het hotel, veel locals zouden een moord doen om hen te zien. We nemen afscheid van opa en oma na een óntzettend leuke week samen, het is o zo snel gegaan. Dan zijn we weer met z'n vieren. 's Avonds gaan Nico en Wilma uit eten en Miklós en Yorick worden plotsklaps door 'River' (9) van 'de Pelikaan' uitgenodigd om bij hen te komen eten. Op de steiger bij 'Scuttlebutts' hadden we hen heel kort gesproken toen Miklós en Yorick de dinghy aan het schoonmaken waren. Miklós en Yorick schuiven aan bij hen aan tafel en het is heel gezellig met Vincent, Iris en de kinderen River en Roxy. Bovendien hebben ze een ontzettend mooie boot, 45 voet, we vinden het ontzettend leuk dat we zo spontaan zijn uitgenodigd en we gaan laat weer terug naar de boot. Morgen vertrekken we naar Martinique, een tochtje van 25 mijl. Good night!

zondag 5 maart 2006
Gisteren hadden Miklós en Yorick in de bar 'Bruce en Star' ontmoet, Bruce was de Amerikaan die we een paar dagen geleden al hadden gesproken in 'Scuttlebutts'. Ze nodigen ons uit om morgen mee te varen, met de hele familie, (dat is ook eigenbelang, ze hebben meer handjes nodig) op hun catamaran. Vanochtend gaan Nico en Yorick naar hun boot toe en we spreken af dat we naar 'Anse Cochon' gaan met z'n allen. Als opa en oma aan boord zijn en we hebben ontbeten gaan we naar hun boot, maar eerst blijkt ons buitenboordmotortje niet gekoeld te worden, er zit iets verstopt. We komen bij hun cat van 41 voet en we gaan aan boord, starten de motor en kiezen het ruime sop. Aan boord zijn Bruce (46) zijn vrouw Star (45) en Johnny (56). Het zijn echte Amerikanen en ze zijn van plan om naar Tahiti te zeilen via het Panamakanaal, geen van allen hebben eigenlijk zeilervaring tenminste niet op zo'n jacht. Het is schitterend weer en verbranden gaat enorm hard. Wat een ruimte heeft een cat. Voor mensen die niet zeeziek willen worden is het ideaal, een cat beweegt namelijk bijna niet. We liggen voorin het net, zitten rustig achterop. Uhh Bruce, navigatie instrumenten aan? ohja. Heb je een zeekaart? uhhhhhh. We maken er een primitieve zeiltocht van zullen we maar zeggen. We zien zeeleven, en niet zomaar zeeleven, nee, we zien een walvis! Opeens schreeuwt Bruce (die is nogal luidruchtig van zichzelf):'Ohh a whale!' en we zien inderdaad een enorm lichaam en een grote staart ondergaan, pakweg 300 meter van ons af. Helaas komt de walvis niet meer boven, maar we hebben een walvis gezien! We komen bij Anse Cochon aan en we zwemmen, snorkelen en Bruce en Johnny maken de onderkant van de boot schoon, er zit zoveel aangroei aan dat het lijkt alsof de boot wel een jaar stil heeft gelegen. Dit is dan ook weer hun eerste zeiltocht sinds tijden (ze hebben er pas 2 gemaakt hiervoor) maar de aangroei blijkt gewoon te komen van 1,5 maand in Rodney Bay. We gaan pas om 17:00 uur weer weg en dit is eigenlijk veel te laat. Het is zeker donker voordat we aankomen. Op de terug weg wil opeens de motor niet meer stoppen, er blijft iets doordraaien. Na een tijdje oppert iemand dat het misschien de waterpomp is en dat blijkt zo te zijn. De schakel die ervoor zorgt dat de pomp aangaat en weer stopt was aan blijven staan doordat er een slang onder de schakel was blijven hangen. We komen aan in Rodney Bay en leggen de boot vlakbij 'Pigeon Island', Bruce en Star hebben nog nooit geankerd dus eigenlijk leggen wij de boot voor anker. Dat wordt nog flink oefenen voor ze. Je krijgt hier twee drankjes voor de prijs van één. Dus iedereen heeft twee glazen alcohol voor zich staan. Het wordt steeds gezelliger en we eten heerlijk. Er speelt een (erg goed) jazzbandje dus dat is ook erg leuk. We gaan terug naar de cat en varen naar de haven. We leggen aan en bedanken hen voor de leuke dag. Zij hebben het ook leuk gevonden als het goed is. We proberen nog wat te drinken bij Scuttlebutts, met z'n vieren, opa en oma zijn al naar de boot, maar deze blijken al gesloten te zijn. Het is inmiddels 23:30, we zijn de hele dag weggeweest. Good night!

afbeeldingen:

links: De piramide van glazen in het restaurant

rechtsboven: twee drankjes per persoon

rechtsonder: Miklós & opa

zaterdag 4 maart 2006
We ontbijten weer op tijd en hierna gaan opa, oma, Nico en Wilma de kant op. Zij gaan een dagje naar Castries. Miklós en Yorick willen wat gaan zwemmen in het hotel en die vermaken zichzelf wel. Nico gaat naar de computerwinkel maar deze blijkt helaas dicht te zijn. Ze bezoeken de fruitmarkt en lopen nog wat rond. Aan het eind van de middag haalt Yorick hen weer op bij 'Scuttlebutts'. We borrelen op de boot terwijl opa zijn fameuze pannenkoeken gaat bakken. Na anderhalf uur bakken is alles klaar, maar er ligt dan ook een flinke berg. Opa waarschuwt wel dat alles op moet, er blijft er niet één over. We eten nog een lekkere ananas en onze buiken zijn goedgevuld. Miklós en Yorick gaan naar 'Scuttlebutts' en beloven opa en oma om 22:30 op te halen en af te zetten. Als Yorick om 22:30 met de dinghy komt zitten ze nog aan de thee. Als Yorick oppert dat hij net zo goed om 23:00 uur terug kan komen zegt Wilma dat hij maar blijft wachten, opa zegt:'tot elf uur!'. Prachtig. Morgen willen we een dagje naar Anse Cochon, dat was aanvankelijk het plan voor vandaag, maar even afwachten hoe het weer er morgen uitziet. Good night!

vrijdag 3 maart 2006
Opa en oma ontbijten wederom bij ons aan boord. Het plan is om naar het natuurpark 'Pigeon Island' te gaan. We gaan met de dinghy naar de kant en pakken een busje (Nico mag zelf de prijs bepalen) naar het park. We moeten natuurlijk wel vijf US per persoon betalen om erin te mogen. Miklós en Yorick zijn geen students volgens haar maar ze vergeet vervolgens dat we met z'n zessen zijn dus betalen we voor vijf personen. Het park is goed onderhouden en de Engelsen hebben hier ooit gezeten. Er is ook nog een fort over van de Engelsen. Als we omhoog klimmen naar het fort staat er een man met een kanon. Er komt een 'piratenschip' aan en de man zegt dat we zo wel zien waarom hij het mooiste beroep ter wereld heeft. Hij vuurt het kanon af, het schip vuurt terug, hij vuurt weer en dan steekt hij een witte vlag omhoog. Dat is zijn werk. Het piratenschip is een schip wat is gebruikt voor 'Pirates of the Caribbean' en hij vertelt dat veel Amerikaanse toeristen graag wat geld betalen om hierop een tochtje te maken. We klimmen nog hoger naar de top van het fort en we hebben een prachtig uitzicht over Rodney Bay. We raken nog in gesprek met twee Amerikanen en dan gaan we weer naar beneden. We drinken wat in een restaurantje en pakken een taxi terug naar de haven. We halen een ijsje bij Elena's en brengen opa en oma naar het hotel. Miklós en Yorick gaan douchen en hierna komen opa en oma weer, we borrelen wat en daarna gaan we de kant op want er is een 'straatfeest' ergens. We komen hier aan en halen een biertje. Er is een soort dansvloer midden op een kruispunt en overal staan kraampjes met spulletjes en eten. We eten 'local food' en het smaakt erg lekker. Als Miklós en Yorick alle wiet hadden aangenomen die ze aangeboden kregen hadden ze waarschijnlijk meer op zak gehad dan de gemiddelde Nederlandse coffeeshop in een jaar. Er zijn ook veel 'non-locals' en iedereen loopt etend over straat. Er zijn tafels neergezet waaraan je kan gaan zitten om te eten. We komen de twee Amerikaanse vrouwen van de 'tassenroof' op de haven weer tegen en die raken in gesprek met Wilma. Ze overdrijven alles wel zwaar 'ohh soooooooo beautiful! gorgeous!', iets waar Miklós en Yorick spontaan de kriebels van krijgen. Miklós en Yorick gaan naar 'Scuttlebutts' en drinken daar nog een biertje want het begint saai te worden. Ondertussen missen wij een wereldwonder. Nico danst! Oma wordt als eerste de dansvloer op gevraagd maar ze is moe. Nico danst zowaar en dat is echt een wonder. Iets wat Miklós en Yorick nog nooit hebben meegemaakt in ieder geval. Yorick haalt ze om 23:30 op en ze brengen nog een dronken vrouw naar de boot en dan drinken we nog een borrel bij ons aan boord. Morgen misschien naar Anse Cochon of anders met een busje naar Castries. Good night!

donderdag 2 maart 2006
Opa en oma worden door Nico op tijd opgehaald omdat we met z'n allen aan boord ontbijten. Natuurlijk hebben we weer stokbrood en dat smaakt goed. Na de koffie gaan opa en oma, en Nico en Wilma wat wandelen en worden door Miklós afgezet. Miklós en Yorick douchen en internetten wat. Yorick is totaal verslingerd aan zijn nieuwe PSP spelletje en dat zal nog wel een paar weken duren. Aan het eind van de middag zijn Opa en Oma in het hotel en wij zijn even rustig op de boot. We gaan naar het hotel en opa trakteert ons op een etentje bij een Indiaas restaurant. Het smaakt ons voortreffelijk en de ober kent zelfs 'Henny Huisman' want de ober gooide een keer een glas Cola over het nichtje van Henny Huisman heen. Als we Henny zien moeten we de groeten doen van de 'Coca Colaboy'. Na het lekker eten gaan opa en oma naar het hotel. Nico en Wilma naar de boot en Miklós en Yorick drinken nog een biertje in de 'Scuttlebutts'. We gaan slapen want morgen willen we naar een natuurpark/gebied gaan. Good night!

woensdag 1 maart 2006
Vandaag komen opa en oma aan! Weliswaar landen ze pas om 17:00 uur en moeten ze daarna nog een busrit naar het hotel van anderhalf uur maken, maar toch. We hangen de hangmat op en liggen er allemaal af en toe eventjes in. Het ligt echt geweldig lekker maar hij hangt ietwat hoog. We zien allemaal het scenario voor ons van er aan de ene kant in stappen en er aan de andere kant weer uitvallen, maar dit gebeurd niet. Nico heeft een monteur voor de SSB-radio besteld om deze te optimaliseren. Miklós en Yorick douchen nog even snel want Nico heeft de rest van de dag de dinghy nodig. Hierna brengt Nico de andere drie naar de kant omdat we naar een shopping mall gaan, om wat boodschappen te doen. Eerst halen we natuurlijk een ijsje bij Elena's. Yorick wilde nog 'even' bij de Levi's winkel kijken, uiteindelijk gaan we daar weg met één broek voor Wilma, twee broeken voor Miklós en twee broeken voor Yorick. De tax (belasting) haalt de bediende voor ons af nadat we de bootnaam en dergelijke hebben genoemd. Normaal moet je óf een geldig vliegticket óf scheepspapieren laten zien, maar deze had Wilma niet meegenomen in de veronderstelling dat de tax toch wel niet zo hoog zou zijn. Het scheelt dus wel 75 US dollar (69 euro). We halen biefstuk in de supermarkt en Miklós en Yorick zoeken naar lekkere koekjes. Zelfs tijdens het koekjeskopen wordt er ons wiet aangeboden. We worden er wel een beetje gestoord van. De man schreeuwt zo ongeveer door de (grote) supermarkt 'If you're in the Caribbean, you should fly high like a bird man!'. We rekenen af en gaan dan naar de boot. Het probleem met de radio is waarschijnlijk opgelost, dus dat is mooi. We gaan wat drinken bij 'Scuttlebutts' en zien zowaar het Nederlands elftal spelen! Helaas dat de shirtjes er niet uitzien (hebben ze de sokken van Nederland en Ecuador verwisseld!?) en dat er (we zien alleen de tweede helft) niet zo heel veel aan is, maar toch. We gaan naar de boot omdat we om 20:00 uur in het hotel moeten zijn, dan verwachten we opa en oma daar. Eerst eten we heerlijke biefstuk met gebakken aardappeltjes en sla. Wat lekker is dat weer is. Na de afwas vertrekken we naar het hotel. We moeten daar nog wel even een paar minuten wachten maar dan komen ze aan met de taxi. Ze hebben gelukkig een goede reis gehad en zien er niet bijster moe uit. Opa vult aan de receptie het formulier in onder het motto 'als het niet goed is krijg ik wel een nieuwe'. Als de vrouw vraagt of hij zijn telefoonnummer ook in wil vullen kijkt opa de vrouw aan 'My number in Holland?', 'yes', 'oh, you're going to call me tommorow?'. We drinken nog een paar biertjes met z'n allen en dan gaan zij slapen, ze moeten haast wel moe zijn. We vertrekken weer naar de boot waarna Miklós en Yorick nog een biertje drinken in 'Scuttlebutts'. Opa en oma ontbijten morgenochtend bij ons aan boord. Good night!

afbeeldingen:

Yorick, Wilma en oma Nel

Vader en Zeun

dinsdag 28 februari 2006
Morgen komen opa en oma al. De tijd lijkt af en toe wel te vliegen. We staan op tijd op, zoals wel vaker de laatste dagen, en Nico en Wilma brengen dan de was weg naar de 'laundry service'. We drinken koffie en dan gaan Nico, Wilma en Yorick de kant op om boodschappen te doen, het hotel van opa en oma te zoeken enzovoorts. Miklós blijft even op de boot. Om 14:15 uur zijn de drie weer terug maar natuurlijk een half uur later dan afgesproken. Miklós en Yorick gaan internetten en Nico en Wilma krijgen bezoek van de Amerikaanse buurman. Miklós en Yorick gaan douchen want dat kan hier op de haven. Dat we geen klanten van de haven zijn doet even niet ter zake. Wat goddelijk is een warme douche toch, na veel denkwerk komen we erachter dat de laatste keer dat we gedoucht hebben (op die halve keer op de boot na) toch zeker op Gomera is geweest, aangezien we eigenlijk alleen maar zwemmen en er gewoon geen douche voorhanden is. We halen een ijsje bij Elena's en wachten dan totdat Nico en Wilma komen. Terwijl we bij Elena's het ijsje eten roept een winkelbediende twee Amerikaanse vrouwen terug, eentje blijkt met twee handtasjes te lopen en heeft per ongeluk een tas uit de winkel meegenomen. De vrouwen komen niet meer bij en beginnen tegen ons te praten. Na het gebruikelijke 'oooohhhh you guys are twins!' zijn ze het er roerend over eens dat Miklós en Yorick maar fotomodel moeten worden. Ze zijn zo 'gorgeous'. Miklós en Yorick hebben het niet meer als de vrouwen doorlopen. Nico en Wilma komen en we drinken nog wat bij 'Scuttlebutts' en gaan dan naar de boot waar we lekkere wraps eten met wat sla, na eerst camembert met stokbrood te hebben gegeten (wat een luxe). De Franse keuken is hier toch wat meer aanwezig dan op de andere eilanden. Klaus en Helga komen langsvaren in de dinghy en zeggen iets over wat drinken op de kant maar ze blijven rondjes om de boot varen (?) en wij begrijpen hun niet helemaal en zij begrijpen ons ook niet, Wilma zegt dat we eerst moeten eten en Klaus antwoordt dat hij het een fantastisch idee vindt om zo meteen wat te gaan drinken. Miklós en Yorick gaan wat drinken op de kant en Nico en Wilma komen uiteindelijk niet eens meer naar de kant. Geen zin, moe en morgen wordt het waarschijnlijk ook laat omdat opa en oma 's avonds laat aankomen. We hebben zin in morgen! Good night!

afbeeldingen:

Het Caribische leven

maandag 27 februari 2006
Het valt ons op dat we altijd de laatste boot zijn die vertrekt. Vooral alle Fransen zijn al heel vroeg weg. We lichten rustig het anker en gaan dan nog even water en diesel tanken bij de 'moorings' (bootverhuur), Wilma haalt nog even snel wat lekker lokaal eten bij een klein tentje op het strand waar het storm loopt als er eten klaar is. We krijgen 's ochtends twee fruitverkopers langs de boot. Ze willen 15 EC voor zes grapefruits hebben. Dat is vijf keer zoveel als wat we op de fruitmarkt betaalden. Ze weigeren het ook voor minder te verkopen, terwijl ze weten dat het geen normale prijzen zijn. Daarnaast is er een overvloed aan grapefruits momenteel. Dan vertrekken we richting Rodney Bay en we motoren de hele tocht want het ligt natuurlijk pal tegen de wind in. Rodney Bay is ontzettend groot en is ook de aankomst van de ARC ieder jaar. Er is ook een marina. We gooien de boot vlakbij de marina voor anker. We hopen dat we dichtbij het hotel van opa en oma Kuijper liggen die overmorgen komen! Het is maar 2,5 meter diep dus dat is lekker ankeren. We gaan meteen maar de kant op. Miklós en Yorick gaan internetten maar internetten blijkt hier alweer nog duurder te zijn. 15 EC voor een uurtje (5 euro). Na het internetten lopen we wat rond. Nico en Wilma vinden een supermarkt, maar dat was hier ook wel te verwachten. Een auto huren blijkt schandalig duur, we hopen dat het ergens anders goedkoper kan. We lopen een stuk maar we komen nergens uit, de weg loopt maar door en dan besluiten we terug te gaan. We halen een ijsje bij Elena's, maar dit is ook niet wat je noemt 'goedkoop'. Miklós en Yorick gaan naar de boot en moeten om 17:00 uur Nico en Wilma ophalen. Natuurlijk geen Nico en Wilma om 17:00 uur. Miklós en Yorick crossen de hele baai over met de dinghy naar de andere kant naar een resort. We hebben toch al zeker 500 stappen gezet als meneer bewaker ons komt vertellen dat het 'private property' is en dat het een 'all-inclusive' hotel is, we mogen natuurlijk wel op het strand lopen....... We worden een beetje moe van alle enorme resorts die alle mooie plekjes opkopen. Ze mogen het strand blijkbaar niet opkopen. We gaan wel weer, we hebben het alweer gehad. We varen naar de boot van Klaus en Helga, die hadden we al zien liggen, die vertellen ons dat onze ouders waarschijnlijk net zo ladderzat zijn als zijzelf... dat beloofd niet veel goeds. Nico en Wilma staan inderdaad te wachten en we halen ze op, zo ladderzat zijn ze gelukkig niet. Op de boot eten we weer lekkere soep met wat brood en sla. Miklós en Yorick worden dan door Nico naar de kant gebracht en Nico en Wilma gaan later zelf omdat ze met Klaus en Helga hebben afgesproken in 'Scuttlebutch', een café aan de haven. Miklós en Yorick gaan naar 'de bar met pooltafel' maar het poolen kost 10 EC voor een half uur, op tijd spelen is sowieso al vervelend maar helemaal voor dat soort prijzen. We drinken twee biertjes en Miklós verslaat Yorick met een potje schaken. Wij gaan dan ook naar 'Scuttlebutch' en hier zitten Nico en Wilma, Klaus en Helga zijn er nog niet. Het is drie Carib voor 10 EC, we krijgen dit helemaal in een koelemmer aangeboden. Fantastisch beeld; Yorick in een hangmat met het emmertje op z'n schoot en een biertje in zijn hand. Jammer dat we geen fototoestel bij ons hebben. We mogen hier zelfs nog even internetten. Nico en Wilma gaan naar de boot van Klaus en Helga omdat het wel erg laat al is inmiddels. Miklós en Yorick raken aan de praat met de security guard van het restaurant en later nog met een Amerikaan die een enorme catamaran hier heeft liggen. Wij gaan dan ook maar naar de boot van Klaus en Helga en drinken daar nog een biertje. Het is gezellig en na een paar biertjes blijk je opeens een stuk beter Duits te kunnen spreken dan je aanvankelijk dacht. We gaan naar de boot want het is alweer laat! Good night!

zondag 26 februari 2006
Het heeft de hele nacht flink geregend maar 's ochtends schijnt de zon weer, ook al is het bewolkt. Na het ontbijt gaan Nico en Wilma een wandeling maken en Miklós internet wat, Yorick verveelt zich. Ondertussen komen Nico en Wilma langs een huis waar mensen aan het aanbouwen zijn. De man daagt Wilma uit om te helpen meebouwen en Wilma springt de zandhoop in, krijgt een schop en begint te scheppen. Later vraagt de man nog of Nico en Wilma een biertje willen. Als Nico en Wilma weer terug zijn gaan Miklós en Yorick poolen. Hierna gaan Nico en Miklós een biertje drinken en Yorick blijft poolen. Miklós haalt Yorick op en we gaan naar 'JJ's', een restaurant wat ook in de pilot wordt genoemd. We eten hele lekkere pizza's en gaan met een volle en tevreden maag weer weg. Miklós en Yorick gaan nog even poolen en dan is het alweer flink laat. Morgen vertrekken we naar Rodney Bay, opa en oma Kuijper komen woensdag langs! Good night!

zaterdag 25 februari 2006
Het is bewolkt maar gelukkig wel droog. We ontbijten gewoon buiten en besluiten hierna om naar Castries te gaan met de watertaxi. Met een busje kost het zeker anderhalf uur en met de watertaxi is het een kwartiertje. 'Michael', een boatboy waarvan we al een steelband cd hadden gekocht, gaat ons naar Castries brengen en we vertrekken met een soort roeiboot, nu ingericht als taxi. De 75 PK doen ons richting Castries vliegen, wat een snelheid. We komen langs de enorme olieopslagtanks en varen dan Castries binnen. We herkennen de baai nog, hier kwamen we aan met het vliegtuig drie jaar geleden en gingen we ook weer weg met het vliegtuig. Andermaal ligt er een enorm cruiseschip aan de kade. We lopen Castries in en gaan op zoek naar een computerzaak. Er is een kabeltje van de computer kapot en dat moet gemaakt worden, indien we mail willen ontvangen (dit is inmiddels weer gemaakt). Een taxichauffeur wil ons wel vergezellen maar die schudden we hierna af omdat hij wel erg opdringerig is. Het is best vervelend dat als je alleen maar de weg vraagt dat er dan meteen weer verwacht wordt dat je er geld voor gaat geven. Castries is een moderne stad en de Westerse kleding is in ruime mate aanwezig. We komen een ijssalon tegen en op advies van de Silencio halen we hier een ijsje, inderdaad erg lekker. We lopen naar de fruitmarkt en wanen ons lichtelijk in Marokko. De drukte, het geroezemoes, de warmte en al het afval wat overal verspreid ligt. Marokko is echter nog net eventjes drukker en chaotischer. We kopen van alles en nog wat in allemaal winkeltjes en bij allemaal kraampjes. Uiteindelijk gaan we lunchen en Nico en Wilma gaan naar een klein tentje terwijl Miklós en Yorick naar de Burgerking gaan (mag ook wel is). Onderweg probeert iemand Miklós en Yorick weer kettinkjes te verkopen en vraagt hierna 'Ey, do you smoke!?', 'No, do you smoke?', 'Jaaa maaaann' (fonetisch). Hierna vraagt hij:'Where do you guys come from?', 'from Holland', 'aaah! It's legal there!', dat is ook vaak het enige wat ze over Nederland weten. We vragen de weg aan een jongeman en hij wil meteen met ons meelopen. Daar gaan we weer denken we. Hij brengt ons naar de Burgerking en vraagt niet om geld niks. We bedanken hem en zijn diep van binnen zo blij dat niet iedereen alleen maar op geld uit is maar dat er ook mensen zijn die ons gewoon graag willen helpen. We eten wat en ondertussen eten Nico en Wilma in een lokaal tentje een uitgebreide maaltijd voor zeer weinig geld. Hierna gaan we naar de plek waar Michael ons ophaalt maar we kopen eerst nog een hangmat na flink afdingen. Na weer in te zijn gestapt bij Michael vlogen we terug naar Marigot Bay, Nu met de wind en de golven in de rug. Dat maakt verschil. We zijn weer op de boot en Miklós en Yorick gaan een potje poolen. We poolen de hele middag weer gratis en gaan dan naar de boot en hier eten we kalalloosoep, gemaakt van Paksoi (geen kalalloosoep dus). Het smaakt minder maar niet verkeerd. Miklós en Yorick werken 'even' een afwas van drie dagen weg en dan gaan we weer poolen. We poolen voor twee dollar de hele avond, niemand die protesteert. Als we voor alle potjes hadden betaalt waren we zeker 60 EC verder geweest (20 euro). Met een spelletje 'best of 21' maakt Miklós Yorick in met 11-4. We gaan terug naar de boot, nog een biertje en dan is het tijd om te slapen. Good night!

afbeelding: Michael

vrijdag 24 februari 2006
Vandaag vertrekken we uit Soufriere en gaan op pad naar Anse Cochon. Hier zijn we al geweest drie jaar geleden met de 'Jan Steen' en toen kon er mooi gesnorkeld worden. Miklós blijft op de boot omdat hij weer last heeft van zijn oor en Nico, Wilma en Yorick zien een schildpad, een zeeslang en nog veel meer mooie wezens. We drinken nog wat en gaan dan verder naar 'Marigot Bay', één van de bekendste baaien van de Caribbean. Hier zijn drie films opgenomen waaronder 'Dr. Doolittle', nu mag u drie keer raden hoe het restaurant in de baai heet. De baai is zo bekend vanwege het strandje met de hoge palmbomen erop. Het is echt een typische reclame foto voor de Caribbean. Het is er wel erg toeristisch en duur helaas. We gaan aan een mooring liggen en betalen een man die grapefruits verkoopt voor de mooring. We vragen wel om een bonnetje want iedereen kan wel beweren dat de mooring van hem is. Er ligt een groot vijftig voet jacht voor ons en dus moeten we ook een achterlijn op een mooring leggen om 's nachts niet tegen elkaar aan te draaien. Miklós en Yorick gaan de buurt een beetje verkennen en komen bij een, op het eerste gezicht, lokaal barretje. 13 (vier euro) EC voor twee cola, zo lokaal is het dus niet. Hierna gaan we naar het bar/restaurant/hotel Dr. Doolittle en hier poolen we gratis omdat de werknemers poolen en als ze allemaal op één na weer gaan werken vindt deze laatste het goed dat we tegen hem spelen. Normaal kost een potje twee dollar. Miklós haalt Nico en Wilma van de boot en brengt ze naar een ander barretje. We poolen nog wat en dan gaan we met Nico en Wilma weer naar de boot, we eten kipcurry met rijst, smaakt erg lekker. Hierna gaan Miklós en Yorick nog wat poolen (nu niet gratis, maar de barman kan niet tellen dus we spelen meer potjes dan hij opschrijft) en dan ook naar de boot. Het is nog vroeg maar dat is ook wel is lekker. Good night!

donderdag 23 februari 2006
We ontbijten vroeg omdat Nico en Yorick moeten duiken. Na het ontbijt brengt Miklós hen weg naar de duikshop. Terug op de boot maakt Wilma zich klaar om naar de groente- en fruitmarkt te gaan. Miklós zet dan ook Wilma af en gaat zelf tanken na eerst drie mensen uit de weg te hebben moeten gaan die zowat de benzinetank uit z'n handen rukte omdat zij het wel voor hem gingen doen, dacht het niet. Op de markt is er intussen niks anders te koop dan aardappelen en grapefruit, dit valt een beetje tegen. Om 14:00 uur gaat Miklós naar de kant om te internetten en dan zijn Nico en Yorick net klaar met hun twee duiken en staan zij op de steiger te wachten. Yorick gaat met Miklós mee en Nico gaat naar de boot. Yorick heeft inmiddels al twee ijsjes gehad (zo ziet u maar weer hoe de werkverdeling ligt) en vond ze erg lekker. Na het internetten gaan we naar de Pirates Cove want we verwachten Nico daar wel te vinden. Miklós haalt een ijsje en Yorick haalt Wilma op. Nico en Miklós drinken alvast een biertje en we zien Wilma en Yorick al aankomen. Yorick staat weer is in de dinghy, maar dit is straks snel over als hij een keer een lijn meepakt, hij luistert niet naar wat anderen erover zeggen dus het schiet niet op. Bij de Pirates Cove eten we meteen, hamburgers, en hierna blijven Miklós en Yorick nog even hangen. We krijgen het verzoek om bij de bar te gaan zitten omdat de serveersters dat gezellig vinden. We krijgen nog een drankje aangeboden en het is gezellig. Niet te laat gaan we naar de boot en ook niet te laat gaan we slapen, we weten nog niet precies wat het plan voor morgen is. Good night!

afbeelding:

Donna, één van de serveersters

woensdag 22 februari 2006
Nico haalt 's ochtends brood en komt dan tot de ontdekking dat er een peddel weg is. We pijnigen onze hersens of de peddel gisteravond nog op de boot zat of niet maar dit weten we dus niet. Opeens noemt Miklós de twee mannen die zo gehaast langsliepen en dat de andere peddel in het water hing, toch weten we niet of de gestolen peddel er toen nog opzat. Dat de ene, nog aanwezige, peddel toen in het water hing is niet meer zo moeilijk te verklaren. Deze zit normaal gesproken vastgeklikt en je kan deze er alleen afhalen door deze los te klikken en buitenboord te steken omdat dan het palletje waar de riem op draait recht omhoog staat, daardoor kan je het knopje wat op dit palletje zit losdraaien. Nog even later herinnert Miklós zich dat de benzinetank ook losgeklikt was. Hoe moeten we het nu zien? Heeft het ons een peddel gekost of heeft het ons een benzinetank gescheeld? We bedenken dat de kans het grootst is als we onder de locals verspreiden dat we een peddel 'missen'. Nico en Wilma gaan de kant op, het is vandaag Independence Day (Onafhankelijkheidsdag) en er is van alles te doen over op het strand en in de stad. Een man klimt een 20 meter hoge palmboom in om een kokosnoot voor Nico en Wilma te halen, hier wil hij natuurlijk wel 10 EC voor, maarja. Later gaan Nico en Wilma naar de havenmeester en de man blijkt de boatboys spuugzat te zijn. Aan zijn manier van doen blijkt dat er de laatste tijd meer dingen zijn gebeurd en ze willen absoluut van de boatboys af. Er wordt een rapport opgesteld over de peddel. Als Nico en Wilma terug zijn op de boot gaan Miklós en Yorick ervandoor om misschien iets van Ajax mee te krijgen. Als ze op de steiger aankomen staat er weer dezelfde kerel die eergisteren zo liep te zeuren. Als we hem voor de tiende keer duidelijk maken dat we zijn hulp niet nodig hebben en dat er helemaal niemand op onze dinghy gaat passen begint hij ons uit te maken voor racisten en nog veel meer. Miklós wordt agressief maar weet zich nog net in te houden. We hebben ook geen zin om het politiebureau in te lopen, je weet immers nooit hoe je daar als buitenlander wordt behandelt, volgende keer maar naar de havenmeester. We kijken bij the Pirates Cove een groot deel van Chelsea - Barcelona en rekenen uit hoe laat ze Ajax waarschijnlijk uitzenden. Op de boot kijken we 'Troy' en Nico en Wilma zijn aan het wijnen buiten. We eten lokaal voedsel, een soort oliebol, een soort van pasta met allemaal dingen erdoor en een soort wrap. Het smaakt allemaal heel goed. Miklós en Yorick wassen af, zetten koffie en gaan dan op zoek naar Ajax. Uiteindelijk zien we alleen een samenvatting want ze blijken het niet helemaal uit te zenden. Er zit een Nederlandse vrouw met een St. Luciaanse man in het restaurant, van een jaar of 70. We praten hier wat mee maar de vrouw mixt de hele tijd het Engels en het Nederlands. Hoe meer ze drinkt hoe erger het wordt. We hebben ook het gevoel dat ze lichtelijk dement is, ze vertelt tien keer dezelfde dingen en stelt ook tien keer dezelfde vragen. Uiteindelijk gaan we naar de dinghy en naar de boot. We kijken de film 'Die Edukators' en hierna gaan we slapen. Nico en Yorick moeten morgen duiken en dus op tijd op. Good night!

dinsdag 21 februari 2006
Toch blijven we nog een dagje liggen. Aan het eind van de ochtend gaan Nico, Wilma en Yorick de kant op om de botanische tuinen te bezoeken en de vulkaan. Een verslag hiervan is te vinden bij Yorick's dagboek. Miklós internet eventjes en verder blijft hij op de boot, we hebben inmiddels Franse buren gekregen. Aan het eind van de middag smst Wilma Miklós of hij een biertje komt halen in de Pirates Cove. In de Pirates Cove is Wilma een oud-collega tegengekomen en zijn vrouw, Lex en Loes. We drinken een biertje met hen en Miklós en Yorick proberen de Champions League wedstrijd 'Real Madrid - Arsenal' te combineren met het gesprek. Best lastig. Morgen speelt Ajax en we proberen erachter te komen hoe laat dat op dit Spaanse kanaal wordt uitgezonden. Nico heeft gereserveerd bij 'The Green House' en Miklós en Yorick komen hierheen na een lange broek te hebben gehaald (vanwege de muggen). Het heet natuurlijk niet 'The Green House' maar 'The Green Room', maar van Nico zijn we dit soort dingen wel gewend inmiddels. We eten goed, het is niet bijster veel maar wel lekker. Hierna gaan we naar de dinghy en er lopen twee mannen gehaast langs ons maar we schenken er geen aandacht aan. Één van de peddels hangt in het water, ook hier schenken we geen aandacht aan. We brengen Nico en Wilma naar de boot en gaan dan naar de Pirates Cove want PSV wordt uitgezonden, maar als we bij de steiger komen valt het Miklós op dat het klipje van de benzinetank los is (staat voor in de rubberboot en is vastgeklipt zodat hij niet om kan gaan of wat dan ook). We schenken er aanvankelijk niet zoveel aandacht aan. We kijken PSV en hebben een leuke discussie met een van de serveersters die absoluut niet snapt hoe je naar voetbal kan kijken. Ze zegt 'het gaat allemaal om één bal, bij cricket krijgen ze steeds nieuwe ballen als er eentje uitgaat', als Miklós zegt dat ze bij voetbal ook vaak zat nieuwe ballen krijgen en dat ze zelfs ballenjongens hebben is het even stil. Hierna zegt ze 'kijk nou, zijn er 100 man achter één bal aan aan het rennen!', als Miklós oppert dat het er toch maar echt 22 zijn zegt ze:'Kijk nou, ze kijken met z'n tweeëntwintigen naar die grote bal!' waarop Yorick antwoordt:'Bij cricket kijken ze met z'n vierentwintigen naar een nog kleinere bal!', dan weet ze toch niet meer wat te zeggen. We gaan naar de boot, maken de benzinetank vast, drinken nog wat en gaan slapen. Good night!

afbeelding:

Links Lex en helemaal rechts Loes

maandag 20 februari 2006
Weer een lekker rustige ochtend. Yorick brengt Nico en Wilma op een gegeven moment naar de kant omdat zij willen internetten. Later gaan Miklós en Yorick ook naar de kant om te internetten. Op de steiger komen we Fred tegen en Nico komt er ook aan. Nico en Wilma gaan naar de boot en Fred komt langs om een biertje te drinken. Na het internetten wachten Miklós en Yorick tevergeefs op Nico want die is blijkbaar weer is de tijd vergeten. Als Nico komt moeten we even de lege kratten 'Carib' inleveren en natuurlijk ook een nieuwe halen. Inmiddels zijn de klanten van Fred aangekomen, rasechte Amerikanen. Fred moet even naar de douane en Nico had beloofd even op de spullen te letten met de gasten op de steiger. Miklós heeft het wachten na twee minuten alweer gehad omdat het werkelijk bloedheet is in de volle zon. Als Fred na een kwartiertje terugkomt stapt Nico in de dinghy, maar niet goed. Nico ligt half in het water. Miklós en Yorick hebben het niet meer en helemaal omdat het nooit de vraag is óf Nico in het water gaat vallen maar wannéér Nico in het water gaat vallen. We nemen een paar koffers van de Amerikanen mee zodat iedereen in een keer naar Fred's boot kan. Dan heeft Miklós het helemaal gehad omdat het ook nog keihard begint te regenen. Terug op de boot eten we wraps, erg lekker. Miklós en Yorick gaan even langs Fred om geleende dvd's terug te brengen en dan gaan Fred en Yorick de discussie aan tegen wie Liverpool de Champions League finale won, met Dudek als clown in het doel, AC Milan of Chelsea. Fred wil er graag een fles rum om verwedden dat het AC Milan. We gaan hierna naar de kant en meteen staat er weer iemand die op je dinghy wil passen (begint vervelend te worden, vijf keer per dag). We blijken echter het slotje vergeten te zijn dus Yorick vaart terug. De kerel blijft maar zeiken dat hij echt maar twee dollar nodig heeft en dat hij echt geen miljoen hoeft om op de dinghy te passen. Miklós loopt ondertussen van de steiger weg als Yorick terugvaart en de kerel vraagt of Yorick nog terugkomt. Miklós antwoordt:'maybe, maybe not'. Dan wordt er weer de gebruikelijke wiet aangeboden en dan gaat het gebedel om geld weer verder. Miklós schudt hem af maar als Yorick weer terug komt varen en Miklós weer naar de steiger loopt komt die kerel weer uit het niets tevoorschijn. Miklós maakt hem duidelijk dat hij geen geld krijgt en als hij maar door blijft gaan wordt hij echt vervelend. Als het echt tot hem doordringt dat hij geen geld gaat krijgen zijn we opeens leugenaars en we zijn 'twins' en waag het niet om te beweren dat jullie geen tweeling zijn etc. We lachen hem in z'n gezicht uit, we hebben echt geen boodschap aan zulke mensen. We drinken een biertje en gaan terug naar de boot. Fred is net weg. Morgen waarschijnlijk naar de Pitons, niks is zeker natuurlijk. Good night!

zondag 19 februari 2006
In de Carieb is zondag altijd echt nog een rustdag, voor de meeste in ieder geval. 's Ochtends doen we niet veel, we drinken wat koffie en hierna gaan Miklós en Yorick de kant op. We lopen wat rond en drinken wat in een klein barretje. Hier betalen we 3 EC (1 euro) voor twee cola, goedkoop vergeleken met de andere plaatsen waar je al gauw 5 EC per glas betaalt. We hadden inmiddels al zo stoned als een garnaal kunnen wezen om het tot Nederland te halen als we alle 'Bob Marley' of 'Caribbean' cigarets hadden aangenomen. We lopen door het dorpje richting de armere wijk want hier is ergens het duikcentrum gevestigd. We lopen langs een enorme begraafplaats waar veel hele oude graven liggen maar ook hele nieuwe. Gister was er ook een begrafenis aan de gang in de kerk. Onderweg loopt er een hele groep jongens naast ons die gaan voetballen op het strand. Het is duidelijk dat dit niet de liefste jongetjes van het eiland zijn, iedereen gaat ook voor ze aan de kant. Later moeten we over het strand waar een soort feest is naar het duikcentrum. Onderweg is het enige wat we horen 'ey white dude', 'ey white boy', in ieder geval genoeg termen waarin we niet aangesproken willen worden. We zijn ook de enige blanken op het hele strand en worden flink nagestaard. We komen na 20 aanbiedingen af te hebben geslagen (u mag zelf raden wat u denkt dat ze aanboden) eindelijk bij het duikcentrum. We krijgen een folder en we gaan weer verder. We kunnen gelukkig nu via de weg terug en hoeven niet over het strand terug, er hangt gewoon geen prettige sfeer. We hebben de jongetjes die op je dinghy willen passen bij aankomst al gezegd dat ze niet op onze dinghy hoeven te passen want daar hebben we Pascal voor. Als ze beweren dat hij er niet is en dat hij nooit meer komt zeggen we dat ze best op onze dinghy mogen passen maar dat ze er sowieso geen geld voor krijgen. Ze druipen al snel af. Bij terugkomst zit Pascal op de steiger en als we langs de jongetjes lopen kunnen we het niet laten om te zeggen 'I thought you guys said Pascal wasn't here?' Ze weten niet wat te zeggen. Op de boot bakt Miklós eieren en even later staat opeens Pascal achterop het zwemtrappetje en vraagt om geld. Hij is vanaf de kant komen zwemmen met een boek op z'n hoofd om aan ons te laten zien. We hebben hier helemaal geen zin in en het bevalt ons absoluut niet dat hij nu ongeveer aan boord staat. We hebben ook geen kleingeld dus hij zal moeten wachten. We hadden sowieso al afgesproken dat hij het zou krijgen als wij weggingen dus dit slaat nergens op. 's Middags waren er ook al jongetjes naar de boot komen zwemmen om om geld te bedelen. Ideaal om meteen even te kijken wat er aan boord is. Nico gaat vuilnis wegbrengen en neemt Pascal meteen mee en dropt hem ergens op het strand. Er komt een Nederlandse boot binnen uit Rotterdam en Nico gaat daar even langs. Later zwemt Yorick er ook naartoe. Aan boord zitten Fred en een Française die charters verzorgen. Yorick krijgt twee dvd's te leen mee om vanavond te kijken. Miklós maakt hamburgers als iedereen aan boord is, compleet met sla, kaas, tomaat etc. Yorick maakt salade en dan maar lekker eten. Miklós en Yorick gaan nog een biertje drinken op de kant. Als we bij de 'Pirates Cove' zitten komt tot onze grote verrassing (not) Pascal aanzetten. Hij krijgt wat brood van het restaurant als hij de gasten maar niet lastigvalt. Als we weggaan komt hij tot onze grote verbazing niet eens achter ons aan. Terug naar de boot en we kijken de film 'Double Jeopardy', echt een hele goede film. Het is alweer flink laat, morgen gaan we tussen de Pitons liggen waarschijnlijk. Good night!

zaterdag 18 februari 2006
's Nachts kussen we nog even met de buren. De moorings liggen heel dicht op elkaar en als er niet genoeg wind staat om alle neuzen dezelfde kant op te laten wijzen en de stroomrichting verandert kan het fout gaan. Loopt allemaal goed af. We staan op tijd op (we staan steeds vroeger op lijkt het wel) en drinken koffie. Wilma en Yorick gaan even snorkelen en als zij weer aan boord zijn komt er een jongen (Jay) die allemaal kettinkjes, armbandjes en nog meer verkoopt. We kopen drie beeldjes van schildpadden, van steen gemaakt en verder kopen Wilma en Yorick nog een ketting. Als je meer koopt dan kosten de dingetjes zoals kettinkjes een stuk minder. Jay komt aanvankelijk in het Frans aanzetten maar als Wilma hem uitlegt dat een Franse vlag er toch echt anders uitziet dan de Nederlandse snapt hij het. St. Lucia is veertien keer van Engelse in Franse handen over gegaan en andersom, toch is het een Engels eiland en ook lang niet iedereen spreekt Frans. Nico en Wilma worden door Yorick naar de kant gebracht en Miklós en Yorick spelen 'Mens Erger Je Niet', gelukkig zijn wij beiden zeer rustige personen en kunnen we allebei heel goed tegen ons verlies (not). Yorick is het meest geërgerd aan het eind van de rit. Als Miklós alleen buiten zit komt er nog een politieboot langs die vraagt of Miklós de kapitein is. Als Miklós antwoordt dat zijn vader de kapitein is maar dat die niet aan boord is varen ze weer verder, we snappen er weinig van. Om 15:00 uur gaan Miklós en Yorick ook naar de kant om te internetten. Het is ontzettend snel internet alleen moeten we wel eventjes wachten voordat we erbij kunnen want er zijn meer klanten. Na tien minuten wachten zitten we beide op de computer. We hebben besloten dat we vanavond op de chique bovenverdieping van 'Pirates Cove' gaan eten. Op de boot maken we ons klaar en om 19:00 uur zitten we in het restaurant. Het eten is ontzettend goed, alleen klaagt Yorick dat het weinig is, maar de mensen hier eten sowieso een stuk minder dan wij in Nederland. We eten heel goed en hierna drinken Miklós en Yorick nog een biertje. Pascal blijkt nu wel op de dinghy gepast te hebben (nadat Nico en Wilma naar de boot waren gebracht totdat Miklós en Yorick terugkwamen van het biertje drinken) dus misschien krijgt hij toch nog een klein beetje geld. Het valt ons wel op dat mensen hier alles voor geld doen. Vandaag waren er een paar toeristen/mariniers die tegen de jongetjes zeiden dat als ze in het water sprongen dat ze dan geld kregen. Ze sprongen erin en dan werd het geld natuurlijk vlak naast ze gegooid, maar wel zo dat ze nog moesten duiken om het te pakken. Dit gaat gewoon echt veel te ver, deze jongetjes zijn soms vervelend en ze doen veel voor geld maar je hoeft ze niet als een stelletjes apen te behandelen. We gaan naar de boot, drinken nog een biertje en verbazen ons erover hoe snel de dagen gaan. Good night!

vrijdag 17 februari 2006
We staan 6:30 uur op om op tijd naar St. Lucia te kunnen vertrekken. We hebben gister allemaal oude schoenen en kleren van Miklós en Yorick aan Joël (onze boatboy) gegeven en hij verspreidt dit onder de jongeren hier. Eindelijk iemand gelukkig gemaakt met die berg kleren die al zo lang in onze kasten ligt. Hij helpt ons nu om de touwen los te gooien (op de wal) en hij is al helemaal in een goede stemming omdat hij een grote tonijn heeft gevangen. Ze bijten goed vandaag. We zetten koers naar St. Lucia met vijftien knopen wind op de teller en we lopen een knoop of zes. Miklós en Yorick gaan binnen zitten en slapen wat. We lopen de tweede helft van de tocht bijna de hele tijd tussen de zeven en acht knopen, we scheuren naar St. Lucia. We zijn er dus weer eerder dan gepland. We zien van veraf de 'Pitons' al liggen. Dit zijn twee hoge bergen die zo kenmerkend zijn voor St. Lucia. We lopen Soufriére binnen en hier mag niet geankerd worden (bescherming van het koraal). Drie jaar geleden waren we hier ook al op bezoek bij de Jan Steen en nu liggen we er zelf met onze eigen Oceans4. Er mag hier niet geankerd worden en we leggen aan aan een mooring. Hierna blazen we de dinghy op en zetten we de zonnetent op (het is wederom ontzettend heet) en dan gaan we naar de kant. Miklós en Yorick gaan even internetten en Nico en Wilma gaan naar de immigratie- en douanedienst om in te klaren. Dit lukt, na even gewacht te hebben. Soufriére heeft een stadje en het is erg druk op straat. De warmte blijft in de straten hangen en het is dan ook werkelijk bloedheet. Aan de boulevard ligt een heus soort van parkje. Het ziet er hier allemaal net eventjes wat welvarender uit dan de voorgaande eilanden. Hier treffen we echter ook weer de eerste bedelaartjes. Geen zwervertjes maar gewoon jongentjes die aan iedereen om 'one American dollar' vragen. Miklós noemt het 'welvaartsbedelarij', die gaan daarna naar de snoepwinkel of naar het internetcafé. Drie jaar geleden was dit overigens ook al zo. Het internetcafé heeft snel internet, wat je hier normaal gesproken niet hoeft te verwachten, en dat stemt ons gunstig. Hierna drinken we wat in de 'Pirates Cave', een soort sportcafé. Hierna gaan Nico en Wilma nog wat rondlopen en later varen we met z'n allen terug naar de boot. We hebben tonijn besteld en dit gooien we even later op de barbecue, nadat het is afgeleverd. Het smaakt erg goed en na het eten zijn Nico en Wilma helemaal suf en slaperig. Miklós en Yorick wassen weer eens af en gaan dan nog wat drinken op de kant. Twee biertjes voor 6 EC (2 euro), eindelijk een beetje normale prijzen. Helaas is deze actie alleen vandaag. Pascal, onze boatboy die we vandaag hebben aangesteld om op de dinghy te passen zolang we hier zijn, komt nog langs op het terras en vraagt eerst of we van een Amerikaanse boot zijn (hij herkent ons dus niet), als hij ons herkent schijnt met de dinghy alles oke te zijn want hij heeft net nog gekeken (niet dus). Hij heeft alleen wat geld nodig voor een 'softdru.. ehh softdrink', maar dit krijgt hij niet, we hebben al de deal gemaakt dat we hem betalen als we weggaan. Als we op de stijger waar de dinghy ligt aankomen is er een opdringerige man die beweerd dat hij geld van ons krijgt omdat hij op de dinghy heeft gepast. Hij is heel irritant en begint een beetje te schelden. Hij is zwaar dronken en als hij ons touwtje los wil maken pakken wij deze over, maken het slotje los en springen in de dinghy. We merken wel dat er hier veel opdringerige mensen zijn. Op St. Vincent en de andere eilanden groetten mensen je gewoon, maar hier willen ze meteen wat van je. Morgen nog een dagje hier in Soufriére en hierna misschien ankeren tussen de Pitons. Wie weet! Good night!

afbeelding:

de 'Pitons' van St. Lucia

 

Terug naar logboek