Deel 3    Marokko - Canarische Eilanden

vrijdag 11 november 2005
Vandaag ontbijten we en hierna gaan Miklós en Yorick douchen. We gaan hierna naar de Belgen om Vincent, de vader van Naomi en Florian te feliciteren met zijn 45e verjaardag. Nico en Wilma komen later ook rond een uur of één op visite bij de Belgen en de eerste fles wijn is alweer een feit. Miklós, Yorick, Naomi en Florian gaan de stad in om wat te eten en hierna kaarten we bij ons aan boord wat. Merlijn en Juliette van de 'Myrdinn' komen ook even poolshoogte nemen. Zij zijn vrij jong nog maar spelen wel een spelletje 'Rummikub' mee. Zij gaan weg en hierna gaan wij met z'n vieren naar de Belgen om daar taart en cake te eten. Smaakt voortreffelijk. Miklós, Yorick en Florian gaan internetten en eenmaal terug bij de boot eten we de door Nico omgebouwde pastasaus, nu in soepvorm. Smaakt ook voortreffelijk, wat een mazzel hebben we toch. De Nederlandse kinderen op de haven lopen zowaar 'Sint Maarten' en halen wat snoep op. Het lijkt wel hoe verder je van huis bent hoe meer dit soort tradities voort blijven leven (de naar Australië geëmigreerde Nederlanders die wij in Spanje hebben ontmoet gingen met Sinterklaas nog koekhappen, dat is iets wat wij niet eens meer kennen). Na het eten gaan Miklós en Yorick film kijken bij de Belgen en komen Ernst & Magrita van de 'Myrdinn' bij ons langs om te borrelen. Tot een uur of één 's nachts gaat dit borrelen door en Yorick is ondertussen met Naomi nog ergens op de kant. Wij gaan slapen, buenas noches!

donderdag 10 november 2005
Vandaag waait het hard. Zo hard dat we besluiten de windvaan op de duogen te zetten (om energie op te wekken). Miklós heeft last van zijn rechteroor maar gelukkig is Ernst van de 'Myrdinn' dokter en laat die nou toevallig drie boten naast ons liggen. Zijn trommelvlies is rood en voorlopig veel stomen en niet zwemmen. Vervelend in dit weer. Het gaat dus lekker, Wilma haar stem kwijt en Miklós een oorontsteking. Naomi van de Belgische boot heeft een oogontsteking om het maar meteen even compleet te maken. Nico en Wilma verversen de olie en Miklós en Yorick gaan nog even internetten in de middag. Hierna kookt Miklós en we eten pasta met tomatensaus. Miklós en Yorick kijken 'Master & Commander' bij de Belgen en zo is de dag alweer om. Morgen vertrekken gaat waarschijnlijk nog niet lukken dus nog een dagje op Gomera! Buenas noches!

woensdag 9 november 2005
Vandaag van plan om een auto te huren om het eiland te verkennen. Het is zo lullig om later te moeten zeggen dat je alleen de havens van een paar Canarische Eilanden hebt gezien. 's Ochtends is Nico eerst nog met de boot bezig maar daarna vertrekken we met de auto om Gomera te bekijken. We rijden door de prachtige groene bergen en rijden het nationale park in. We rijden een uur lang over de smalste paadjes en hobbelen zo het park door. Het is mooi maar op een gegeven moment is het hobbelen wel erg irritant. We voelen ons alsof we op safari zijn (zo zag het er overigens ook uit). Het is echter zeer mooi en we eten, als we eenmaal weer op het asfalt zijn, een ijsje en drinken wat. We rijden terug naar de boot door de prachtige bergen met zijn bochtige weg en fenomeenabele uitzicht. We doen eerst nog boodschappen om daarna naar de boot te gaan. Hier gaat Nico een praatje maken met de mensen van de 'Vagebond' terwijl Wilma op de boot blijft. Wilma heeft last van haar keel en is haar stem kwijt. Ze fluistert al de hele dag en normaal praten lukt haar niet. Erg vervelend. Miklós en Yorick kaarten wat met Naomi en Florian en hierna eten we met z'n vieren lasagna. Wilma heeft hele lekkere 'tiramisu' gemaakt als toetje en gelukkig lust Yorick dit niet. Miklós en Yorick gaan de kant op om te internetten en gaan hierna film kijken met Naomi, Florian en hun vader Vincent. Morgen blijven weg nog even liggen maar als het weer meezit vertrekken we overmorgen naar de Cabo Verde. Buenas noches!

dinsdag 8 november 2005
We slapen wat uit en ontbijten. Naomi staat alweer op de kant om wat te gaan doen en we besluiten naar het strand te gaan. We nemen bodyboards mee omdat de golven hier geweldig hoog blijken te zijn, dat hadden we gisteravond al gezien. We vermaken ons in zee en de golven zijn vernietigend. Meters hoog en de bodem is helaas bezaaid met stenen, een verkeerde landing zou ook de laatste zijn zullen we maar zeggen. De paar blauwe plekken en schrammen hebben we er wel voor over. Hierna vermaken we ons verder nog wat om later weer naar het strand te gaan, nu vergezelde Florian ons ook. We vermaakten ons prima maar het water was koud (of raken we verwend?) voor ons gevoel. We besluiten uit eten te gaan en krijgen geld van Nico en Wilma die we tegenkomen. Zij hebben de hele dag geklust aan de boot en gaan een biertje halen. Miklós en Yorick rummikubben op de boot waarbij Miklós van Yorick wint en hierna gaan we naar de Belgen. We gaan eerst naar een internetcafé waar de entertoets op bijna alle toetsenborden ontbreekt. Fantastisch. Hierna eten we bij een pizzeria waar de bediening nors is en Miklós geen kaart krijgt en later ook nog een verkeerde pizza. Inderdaad, helaas geen fooi voor dit restaurant. We halen nog een ijsje bij hetzelfde tentje waar we eerder een ijsje hadden gehaald alleen toen betaalden we 4 euro voor vier ijsjes en nu opeens 4 euro voor twee ijsjes. Als we de eigenaar zeggen dat vanmiddag de ijsjes nog goedkoper waren kijkt hij ons verward aan maar maakt geen aanstalten om iets uit te leggen. We lopen weg. We gaan naar onze boot en kijken een film ('Liberty stands still') en vallen bijna in slaap zo saai. Nico en Wilma komen met Vincent en Marianne (de ouders van Naomi en Florian) terug en drinken hier nog een wijntje, vermoedelijk zijn ook zij gezamenlijk uit eten geweest. Yorick brengt Naomi en Florian weg. We blijven hier sowieso nog twee dagen liggen omdat de voorspellingen niet echt gunstig zijn. Buenas noches!

maandag 7 november 2005
Vandaag was het plan om naar het eiland in de buurt, La Gomera, te vertrekken. 's Ochtends bereiden we ons voor op de tocht en vertrekken in de middag. Na een zeer heftige tocht met harde wind komen we aan bij San Sebastian, een haven van Gomera. We mogen echter niet naar binnen want de haven is vol en dus gooien we de boot voor anker bij de haven. Een uurtje later blijkt er echt wel plaats te zijn en Nico en Wilma varen de boot naar binnen omdat Miklós en Yorick al naar Naomi en Florian opweg zijn die ook in de haven liggen met hun catamaran. We horen achteraf dat veel mensen een boete krijgen als ze ankeren waar wij voor anker lagen maar gelukkig overkomt ons dit niet. Het schijnt dat ze in deze haven eerst zeggen dat de haven vol is en dat je wegmoet en daarna gaan kijken of er toch een plaatsje is. Wat dus vaak het geval is. De bemanning van 'de Schorpioen' komt nog een borrel drinken bij ons aan boord en iedereen vermaakt zich best. 's Avonds eten we een preischotel met nacho's en soep. Rare combinatie, maar wel lekker. Miklós en Yorick gaan met Naomi en een vriendin van haar, Nina, nog wat drinken op de kant. Het wordt erg laat en er lijkt wat te bloeien tussen Naomi en Yorick. Hier kan ik verder natuurlijk geen informatie over verstrekken want of Yorick dat leuk zou vinden weet ik niet. Het wordt erg laat uiteindelijk maarja, dat mag ook wel is. We vertrekken binnen een paar dagen naar de Cabo Verde, de Kaapverdische eilanden, maar blijven hier nog even liggen. Morgen zien we wel weer wat we gaan doen, buenas noches!

zondag 6 november 2005
Vandaag gaan we naar de kant met z'n vieren om het stadje een beetje te verkennen. Vanaf de ankerplaats lijkt het alsof er geen terrasjes zijn maar het blijkt echter een aaneenschakeling van terrasjes en restaurantjes te zijn. We komen op een markt waar van alles verkocht wordt. Een kraampje verkoopt horloges met een bordje 'Known from tv, UK crime watch!' waarbij we ons afvragen hoe we dat nou weer moeten opvatten. Miklós en Yorick kiezen hun eigen weg maar het internetcafé blijkt helemaal niet open te gaan maar we hebben wel nog een leuk gesprek met een paar Nederlanders die we tegenkomen. Nico en Wilma zijn inmiddels alweer op de boot en Nico haalt Miklós en Yorick op. We gaan nog even snel internetten op de kant in een ander café voor het eten. De eigenaar van het café blijkt een Spanjaard te zijn die acht jaar lang in Utrecht heeft gewoond. Zijn Nederlands is niet perfect maar verstaanbaar. Hij zet Nederlandse muziek op en vraagt welk liedje wij het beste vinden. Erg leuk maar helaas valt de internetverbinding regelmatig uit. We eten later op de boot een preistampot en het smaakt goed. Nico en Wilma zitten buiten terwijl Miklós en Yorick een spelletje spelen. Morgen vertrekken we naar Gomera in de hoop dat er een plaatsje is in de jachthaven. Buenas noches!

zaterdag 5 november 2005
Op tijd vertrekken we richting Tenerife. Eenmaal buiten twijfelen of we de zeilen zullen hijsen omdat er amper wind is maar een paar minuten later weten we zeker dat we de zeilen moeten hijsen. Eerst lopen we 7 knopen met volle zeilen. Inmiddels zijn Wilma en Yorick op bed gaan liggen vanwege de opspelende maag. Miklós gaat even later op de bank liggen. Al snel roept Nico Miklós erbij om het grootzeil te reven. Hierna reven zij het grootzeil andermaal en als hierna de fok een stuk wordt ingerold lopen we nog steeds tien knopen. Het waait af en toe 40 knopen wind (!), windkracht 9. We hadden gedacht 's avonds om 19:00 uur aan te komen maar we waren er dus al twee uur eerder. Op het laatst zeilen we alleen nog maar met het grootzeil, en zelfs dan lopen we nog ruim 7 knopen. We leggen de boot voor anker en Miklós en Yorick prepareren de rubberboot om naar de kant te gaan met z'n vieren. Nico en Wilma besluiten echter niet mee te gaan en Miklós en Yorick gaan naar een internetcafé. Echt spannend is het stadje hier niet. Morgen kijk we even wat we gaan doen maar we willen snel door naar Gomera. Buenas noches!

vrijdag 4 november 2005
vandaag met de bus naar Las Palmas, de hoofdstad van Gran Canaria. Het uitzicht vanaf de bus is schitterend. We zien de haven vanaf grote hoogte en kunnen kilometers ver de oceaan over kijken. Voor mensen met hoogtevrees is het echter aan te raden de ogen te sluiten en buschauffeurs van 'Connexxion' zouden hopeloos zakken voor de test als dit het testparcour zou zijn, zo scherp zijn alle bochten en zo diep de afgronden onder ons. De busreis vervolgen we na een keer overstappen (we blijken ook nog een oude tabel te hebben wat de bussen betreft) en na drie kwartier in de bus komen we aan in Las Palmas. Op de haven scheen de zon volop en was het ruim 30 graden. Hier regent het echter en is het zeer bewolkt, laat staan dat de zon zich laat zien. We gaan naar de haven van Las Palmas waarvandaan de 'ARC' (Atlantic Rally for Cruisers) zal vertrekken en zijn blij dat we niet meedoen aan dit evenement. Het is een sombere haven, mede door het weer, en gezien de kleur van het water zou je bijna denken dat je ergens op een haven in Nederland loopt. We zien geen bekenden op de haven jammergenoeg en gaan naar de zeilwinkels waar we nog wat dingen inslaan die nodig zijn voor de boot. We komen in een café-restaurant waar we aangeven niet te willen eten (het is 15:00 uur) en als we zitten en de bestelling is opgenomen komt een andere ober naar ons toe. Hij zegt dat we naar het drinkgedeelte moeten omdat mensen wel is problemen zouden kunnen maken als ze zien dat we niks eten. Alle andere mensen die alleen wat drinken blijken echter wel in hetzelfde gedeelte te zitten als wij (het is niet in dezelfde 'zaal', het eet- en drinkgedeelte). Het moet van de manager en we hebben het meteen helemaal gehad. We vertrekken meteen en een uurtje later eten we in een klein restaurantje alvast ons avondeten, ook al is het nog zo vroeg. We komen nog een prachtig ijshuisje tegen op een pleintje en hierna pakken we de bus terug. Een echt centrum hebben we niet gezien maar de stad is niet erg uitnodigend. Erg kil en somber. Na een flinke tocht met de bus terug doen we grote boodschappen en slaan dus alvast een voorraad in omdat op de Cabo Verde (Kaapverdische Eilanden) niet veel te krijgen is. Als alles na flink opruimen aan boord is en op z'n plaats zit denken we dat de boot nu een halve meter dieper in het water ligt. Nico, Wilma en Miklós drinken een cocktail bij de Mexicaan als Yorick op de boot internet. Morgen vertrekken we voor één nachtje naar Tenerife en daarna gaan we verder naar Gomera. We vinden het jammer dat we niet veel tijd hebben voor de Canarische Eilanden maar keuzes moeten gemaakt worden. We willen op tijd aan de overkant zijn. Buenas noches!

donderdag 3 november 2005
Vandaag stonden we laat op en ontbeten. Het was meteen duidelijk dat het een enorm hete dag zou worden en binnen was het gelukkig nog koeler dan buiten. Miklós en Yorick spelen 'Rummikub', door Ruby meegebracht en hier gelaten waarvoor we heel dankbaar zijn. Miklós had vorige week al voorspeld dat Yorick zijn voorbeeld zou volgend en zijn haar eraf zou halen. Zo gaat het wel vaker namelijk. We gaan naar de kapper en Yorick is binnen vijf minuten voorzien van een nieuwe kapsel. Knapt flink op. We voetballen wat maar stoppen na een tijdje alweer omdat het te heet is. We halen een ijsje en op de boot is Wilma nog steeds bezig met het inventariseren van de voedselvoorraden aan boord. We verbazen ons werkelijk over wat er allemaal wel niet onder de banken en uit de kastjes vandaan komt. We zijn er heilig van overtuigd dat we met deze voedselvoorraad een jaar lang op de oceaan zouden kunnen ronddobberen zonder te verhongeren. De hele vloer en tafel zijn bedekt onder de blikken en vele andere dingen. Nico zit lekker achterop te genieten van een biertje en Miklós en Yorick Rummikubben wederom. Nico en Wilma gaan de kant op om voor het avondeten te zorgen. Dat dit niet betekent dat zij naar de supermarkt gaan zal u inmiddels wel duidelijk zijn (ze gingen trouwens wel de kant op onder het mom van 'even eten halen bij de supermarkt'). We verbazen ons amper als Nico ons roept om naar de Mexicaan te komen. Het eten is heerlijk en de live muziek die ons etentje begeleid is erg sfeervol. De man speelt gitaar en zingt hierbij, veel Spaanse nummer maar zelfs Eric Clapton en Ronan Keating passeren de revue. Ik moet eerlijk zeggen dat dit één van de leukste live optredens bij restaurantjes is die ik ooit heb meegemaakt. Zelfs zonder dat je de tekst begrijpt is het prachtig en de man zit gewoon en dringt zich niet op, ook al hoort hij bij het restaurant. Nico en Wilma genieten nog van wat tequila als Miklós en Yorick naar de boot gaan. De kakkerlak die langs de benen van de serveerster kroop heeft wellicht wat meer vaart achter het verlaten van het restaurant gezet voor ons. Yorick doet er heel lang over om zijn mail te beantwoorden en een verslag te schrijven en Miklós raakt geďrriteerd. Nico en Wilma liggen inmiddels al in bed en Miklós is straks weer degene die van Nico te horen krijgt dat hij nou is een keer zijn bed in moet. Afijn, we hebben een leuke dag gehad en morgen huren we een auto of gaan we met de bus naar Las Palmas, de hoofdstad van Gran Canaria. Buenas noches!

woensdag 2 november 2005
De nachtwacht is goed verlopen met een prachtige sterrenhemel. We zien vallende sterren, als deze rood zouden zijn zou je denken dat er een schip in nood was zo dichtbij lijkt het. We komen een paar schepen tegen maar niks komt echt dichtbij. Nico en Yorick nemen de eerste wacht van 22 tot 2 uur en hierna zijn Miklós en Wilma voor vier uurtjes aan de beurt. Het is soms lastig om wakker te blijven, vooral als je net uit bed komt. Na wat thee en wat lekkers gaat het vaak wel weer. Veel mensen denken dat 's nachts wachtlopen een hel is maar hier ben ik het totaal niet mee eens. Het is vaak het enige moment van de dag om even lekker tot jezelf te komen, alleen te zijn en over dingen na te denken. De sterrenhemel is zo fascinerend dat ik het voor geen goud zou willen missen. De eerste vraag die veel andere zeilers stellen is of Miklós en Yorick ook wachtlopen. Soms verbaasd als wij dit met 'ja' beantwoorden en vaak vinden ze dit heel wat. Vaak blijkt dan later dat Miklós en Yorick los van elkaar meer zeilervaring hebben dan de mensen die dit vragen bij elkaar. We voelen ons op ons gemak 's nachts en dit is wel eens anders geweest. 's Ochtends lopen we de haven 'Mogan' van Gran Canaria aan en hopen op een plaatsje. Er is nog een plaatsje voor twee nachtjes gelukkig. We gaan de kant op en ook hier weer is de haven gevuld met een enorme hoeveelheid horecagelegenheden. Miklós en Yorick gaan voetballen en krijgen ruzie omdat een paar etters het nodig vinden zich in ons spel te begeven en te doen alsof ze de bal wegtrappen. Als Miklós (die stond aan de andere kant van het veld) op de twee afloopt rennen ze weg. Later komen ze terug met nog meer irritante vriendjes. We besluiten weg te gaan en als we 100 meter weg zijn beginnen ze ons uit te schelden. We lopen terug en ze rennen alle kanten op. Één geestelijk gehandicapte jongen op een fiets praat in een steen alsof het een walkietalkie is maar natuurlijk is het ons niet om hem te doen. De moeders, die op een terrasje zitten, beginnen in het Spaans te praten tegen Yorick maar hier besteden we geen aandacht aan omdat ze ook geen moeite doen hun kinderen in toom te houden. Als we voor één van de weggerende jongetjes opduiken schrikt hij zich te pletter en maakt excuses. Uiteindelijk lopen we op het veldje ook de meest irritante tegen het lijf en als Miklós vlak voor hem gaat staan is het enige wat hij kan uitbrengen 'por qué, por qué' (waarom, waarom). Miklós loopt daarna maar door maar het jongetje doet weer irritant. Yorick geeft hem een schop en loopt daarna ook door. Ze vinden het nodig achter ons aan te komen en met stenen te gooien en als we dan aanstalten maken om terug te rennen weten ze niet hoe snel ze weg moeten wezen. Ze fietsen nog achter ons aan maar durven niet dichtbij te komen en zo komen we bij de boot. We hebben een krant en lezen wat. We eten wat restjes en het smaakt goed. Nico repareert de wc en we drinken nog wat koffie en lezen. Miklós kijkt even op internet en Ajax blijkt na 89 minuten op 2-2 te staan. We schrikken ons te pletter en geven de hoop al op. Als we vijf minuten later kijken omdat we willen weten hoeveel Barcelona heeft gespeeld springt de stand opeens van 2-2 naar 4-2. We zijn verbaasd en vooral erg blij! Morgen blijven we nog een dagje liggen, buenas noches!

dinsdag 1 november 2005
Het kost nog de nodige moeite om weg te komen uit Puerto Calero en het kriebelt. Het waait flink maar gelukkig niet te hard dus we besluiten om te vertrekken. We bereiden ons voor en ruimen op terwijl Nico het havenkantoor een bezoekje brengt om af te rekenen. Het lukt ze echter alleen om een bon te maken omdat deze man hier de eerste dag werkt en dus gaat Nico hierna nog een keer naar het havenkantoor. Uiteindelijk rekenen we af en gooien we de trossen los en beamen dat Puerto Calero een hele leuke haven is die we zeker nog een keer aan zouden doen indien we hier in de buurt zouden komen. Lanzarote heeft ons, vooral vanwege het bezoek, voortreffelijk 'vermaakt'. We vertrekken met windkracht 4 á 5 en gooien meteen de vislijn uit. We halen binnen drie uur meteen drie schepen in en we lopen lekker. Wilma en Yorick slapen wat en Nico en Miklós lezen en letten op. We zullen straks gaan eten en daarna de nacht ingaan om morgenochtend op Gran Canaria aan te komen. We hopen dat er plaats is omdat de ARC (Atlantic Rally for Cruisers) vanaf hier vertrekt. Hier doen ongeveer 200 boten aan mij die met z'n allen tegelijk gaan oversteken naar St. Lucia. Wij doen dit niet omdat je dan meteen midden in de Carieb zit en we willen onderaan beginnen en daarnaast is het alleen maar een gevoel van schijnveiligheid. De werkelijkheid is dat je juist erg op moet letten omdat je met 200 boten tegelijk vertrekt en oversteekt. Daarnaast kost dit natuurlijk handenvol geld. Meer dan 1000,- euro hebben we al gehoord. We hebben een oud havenmeester nog gesproken in Puerto Calero en die probeerde nog voor ons te bellen naar de haven 'Morgan' op Gran Canaria maar ze waren gesloten. Gelukkig hebben we zijn naam en kunnen wellicht hiermee proberen alsnog een plaatsje te bemachtigen. We varen ondertussen ontspannen door naar Gran Canaria en voor straks alvast, buenas noches!

maandag 31 oktober 2005
Nico, Wilma en Miklós besluiten vandaag om alsnog wat van het eiland te gaan zien terwijl Yorick op de boot blijft internetten. We bezoeken een nationaal park en komen bij een restaurant waarbij het eten wordt bereid boven grote roosters door middel van de warmte van de vulkaan. We worden met een bus door het fascinerende landschap gereden en het is soms zelfs mooi, ondanks de kaalheid. Weer terug bij het restaurant gooit een gids een emmer water in een geiser en met een knal spuit het even later omhoog. We gaan met de auto terug naar de boot en nu gaan Nico, Wilma en Yorick op stap om onder andere de was op te halen die we vanmorgen hadden weggebracht en boodschappen te doen. We ruimen 's avonds de boodschappen op en de rubberboot. Als de rubberboot op z'n kop ligt blijkt er een zuigvis aan de onderkant te zitten en die krijgen we met de nodige moeite van de dinghy af. We vetrekken morgen voor een tocht van 150 mijl naar Gran Canaria en verlaten Lanzarote na een ontzettend leuke tijd hier. Buenas noches!

zondag 30 oktober 2005
Om 7:30 op omdat we om 8:15 weg moeten naar het vliegveld. Ruby pakt haar spullen en Miklós helpt. We ontbijten niet omdat we niet zo vroeg wakker wilden worden. Met tegenzin lopen we naar de auto en gaan direct naar het vliegveld waar de Gruijsjes al zijn. We staan heel lang in de rij om in te checken en al snel blijkt dat het vliegtuig vertraging heeft. Na het inchecken drinken we nog wat met z'n allen en dan is daar het moment van afscheid. Ik lees vaak dat mensen dan schrijven 'weer even lekker met z'n viertjes alleen', ik zou willen dat ik zo nuchter was. Zo'n leuke week is dan opeens zo snel voorbij en dan moet je gedag zeggen tegen de familie die je dan weer tien maanden niet ziet. Bedrukte gezichten als ze door de poortjes gaan richting de douane en Miklós en Ruby hebben het beiden erg moeilijk. Na lang zwaaien verdwijnen zij uit beeld en lopen wij naar de auto en gaan naar Oma Corrie, Jozien, Max en Emy. Miklós en Yorick vermaken Max en Emy in het zwembad en Jozien ligt naast het zwembad. Oma vermaakt zich met zichzelf terwijl Nico en Wilma naar de boot zijn. Miklós en Yorick helpen alle koffers tillen en oma gaat mee met de auto naar het vliegveld als Jozien, Max en Emy in de bus van het hotel stappen om naar het vliegveld gebracht te worden. Op het vliegveld is het enorm druk en als we ingecheckt hebben drinken we wat nog wat met z'n allen. Dan is er opnieuw een afscheid voor lange tijd. Emy (5) fluistert nog naar Miklós 'ik ga je missen grote lieve neef' terwijl de traantjes in haar ogen staan. We nemen afscheid en zwaaien opnieuw lang na. Opnieuw verlaten we het vliegveld en is het opeens heel stil en leeg om ons heen. In de auto zijn we een beetje stil. Nico en Wilma gaan uit eten en Miklós en Yorick hangen op de boot. Morgen willen we nog wat van het eiland zien en overmorgen vertrekken we waarschijnlijk naar Gran Canaria als de wind dat toelaat. Buenas noches.

afbeeldingen:

links: Emy bij Miklós op zijn nek

rechts: Annemieke met Puck

zaterdag 29 oktober 2005
De laatste dag dat er nog iets mogelijk was met het bezoek omdat ze morgen weer naar huis vertrekken met het vliegtuig. De Gruijsjes gaan zeilen met Nico, Wilma en Yorick en vermaken zich met z'n allen prima. Miklós en Ruby bezoeken het strand om hierna naar het hotel te gaan om daar de tijd door te brengen met oma Corrie, Jozien maar bovenal Max en Emy. We besluiten uit eten te gaan omdat het de laatste avond is en gaan naar de Chinees. Met één serveerster en één kok waren ze duidelijk niet berekend op vijftien personen. We eten echter wel goed en krijgen nog allemaal prulletjes zoals kalenders, waaiers en opwindbare autootjes voor de kinderen. We brengen de rest naar het appartement en dit is de eerste avond dat Yorick weer op de boot slaapt. Nico, Wilma, Miklós, Ruby en Yorick drinken nog wat op een terras en hierna gaan Miklós en Ruby met z'n tweeën nog wat drinken om de laatste avond te 'vieren'. Morgen vroeg op omdat de Gruijsjes en Ruby 's ochtends al het vliegtuig hebben terwijl oma Corrie, Jozien, Max en Emy pas 's avonds het vliegtuig moeten nemen. Deze week is absurd snel voorbij gegaan maar ze zijn nog niet weg. Buenas noches!

afbeeldingen:

links: Oma Corrie

rechts: Raymond en Nico

de familie
het voordeel van een weekje bezoek? Afleiding, vermaak en en genieten. Het grote nadeel is dat de site er dan even bij inschiet. De tijd schiet voorbij en niet alles blijft je bij en bij sommige dagen heb ik geen idee meer wat we hebben gedaan. Daarnaast was iedereen de hele dag opgesplitst. Nico en Wilma verdienen een heel groot applaus voor het feit dat ze de hele week met de boot bezig zijn geweest en alle geduld hebben bewaard, ook toen de rest op het strand lag en dergelijke. We hebben ons voortreffelijk vermaakt en elke dag verkenden sommigen het strand, anderen het eiland en weer anderen het zwembad bij het hotel. Ruby verdient een compliment omdat zij de boot heeft gepoetst, afgewassen heeft en gewoon heeft meegedraaid met ons terwijl Yorick bij de familie in het hotel (!) sliep. Vandaar dus de korte dagverslagen en soms géén, maar het moge duidelijk zijn dat we ons voortreffelijk hebben vermaakt. Als laatste moet ik nog even de 27e oktober aanhalen omdat op deze dag oma Corrie 76 is geworden. We hebben gezellig samen gegeten samen met iedereen en ik denk dat zij ook genoten heeft van deze dag. Oma, we vonden het een hele leuke dag!
 

Raymond, Annemieke, Luuk, Fleur, Merel, Puck,
Oma Corrie, Jozien, Max, Emy en Ruby

Bedankt voor de leuke week!

afbeeldingen:

links: de familie, uit eten met z'n allen

rechts: Miklós & Ruby

dinsdag 25 oktober 2005
's Ochtends vroeg staan de monteurs alweer op de boot om aan het werk te gaan. Monteur 'Miguel' heeft nu ook zijn zoon meegenomen om te helpen. We ontbijten als zij al aan het werk zijn en ondertussen zijn andere mensen bezig de boot te schilderen. Yorick gaat vandaag met oma Corrie, Jozien, Max & Emy mee met een rondreis over het eiland per bus. Ze bezoeken de vulkaan en nog veel meer interessante plekken. Zij lunchen 's middags tijdens de reis en komen 's avonds weer terug. Miklós en Ruby worden bij het strand afgezet door Nico. Miklós en Ruby hebben afgesproken met Raymond en Annemieke 's middags om ook wat met neefje Luuk en de nichtjes wat te gaan doen. Aangekomen bij het hotel blijken ze er niet te zijn. Later blijkt dat zij op bezoek zijn bij hun buren uit Nederland, die hier ook op vakantie zijn, waarvan de opa is overleden, geen leuk bezoek dus. Miklós, Ruby, Luuk, Fleur en Merel zijn met z'n allen bij de tafeltennistafel waar Miklós van Luuk wint en de rest toekijkt of met iets anders bezig is. Yorick, Max en Emy komen later ook als zij terug zijn van het dagje uit. Miklós wint ook van Yorick en iedereen vermaakt zich prima. We drinken wat bij Jozien en oma op het balkon en zij eten, inclusief Yorick, vanavond een broodje omdat zij al warm gegeten hebben 's middags. Miklós en Ruby wassen de afwas van de boot af omdat Wilma deze heeft meegenomen, we kunnen nog steeds geen water gebruiken op de boot. Nico, Wilma, Raymond, Annemieke, Miklós, Ruby, Luuk, Fleur en Merel eten in het restaurant bij het hotel terwijl Puck (1 jaar) in het appartement slaapt. Babyfoon mee dus. Het eten is matig omdat het al is afgekoeld en het vlees en brood erg taai is. Gelukkig is het ijs en het fruit wel lekker en hierna nemen Miklós en Ruby de kids onder hun hoede en gaan naar de speelhal. We poolen wat en Nico en Wilma gaan even naar de boot om op verzoek van Yorick wat spullen te halen. Yorick slaapt wederom bij oma in het appartement op de bank, de appartementen van Jozien en oma grenzen aan elkaar door middel van een tussendeur, erg handig dus. We drinken nog wat bij oma op het balkon terwijl Jozien, Max en Emy al slapen. Het is gezellig maar inmiddels ook alweer aan de late kant en Yorick blijft achter en Nico, Wilma, Miklós en Ruby vertrekken met de auto naar de boot en Miklós en Ruby douchen nog even op de kant. Nico en Wilma zijn moe, kan ook niet anders na een dag vol monteurs waar je toch bij wil blijven, en slapen al snel. Als Miklós en Ruby terug komen bij de boot (nu hebben we wel een sleutel gelukkig in tegenstelling tot gister) en de ladder opklimmen valt de ladder op het laatste moment om als Ruby op één van de bovenste treden staat. Gelukkig kan ze zich vasthouden aan het touw waarmee de ladder 'gezekerd' is en met behulp van Miklós klimt ze weer op de boot. Een half uur later trillen we nog na. Morgen weer een nieuwe dag en waarschijnlijk is morgen het schilder- en monteurswerk gedaan gelukkig! We wachten af. Buenas noches!

afbeeldingen:

links: Miklós & Luuk

rechts: Merel, Ruby, Emy en Fleur

maandag 24 oktober 2005
Vroeg op want 8:00 uur moesten we in de hijsinstallatie liggen zoals afgesproken. We ruimen alles op wat om kan vallen en leggen aan in de hijsinstallatie. Een man komt naar buiten en vraagt wie ons heeft verteld dat we om 8:00 al konden want er moet eerst een andere boot. Na in een box gelegen te hebben en een klein bootje eruit is getild mogen wij. Dit kost nog aardig wat tijd maar alles gaat goed en naar ons gevoel doen ze alles zeer professioneel. Uiteindelijk ligt de boot op de bok en wordt naar zijn plaats gedirigeerd nadat de boot helemaal schoon is gespoten met een hogedrukspuit. Hierna gaan de monteurs aan het werk en wij vermaken ons allemaal zelf. Miklós, Ruby en Yorick gaan richting het centrum en Yorick gaat meteen door naar het hotel van de familie terwijl Miklós en Ruby naar de kapper gaan, gaan winkelen naar het strand en daarna naar het hotel. Miklós heeft met tondeuse twee op z'n kop gekregen en de nichtjes vinden dit behoorlijk vermakelijk, later in het hotel. In het hotel drinken we wat met z'n allen en besluiten uit eten te gaan. We eten goed en hierna slaapt Yorick bij tante Jozien, Max en Emy. Nico, Wilma, Miklós en Ruby slapen op de boot maar moeten eerst over het hek heen klimmen omdat we geen sleutel hebben van het terrein waar alle boten staan. Morgen vast weer een leuke dag voor de boeg dus bij deze, buenas noches!

zondag 23 oktober 2005
Vandaag zou de familie eindelijk aankomen met het vliegtuig. Al vroeg waren we wakker omdat we rond half 10 op het vliegveld moesten staan. We ontbeten om daarna de auto te pakken en naar het vliegveld te gaan. We zagen al snel dat het vliegtuig al moest zijn aangekomen. Vanachter een paar ramen zagen wij hen al maar zij ons niet. Toen ze eindelijk bij ons waren was iedereen blij elkaar te zien. En zo ben je dan opeens met een gezelschap van vijftien personen. Oma Corrie reed met ons mee met de auto en Ruby ging met de bus mee omdat dat voor oma te vermoeiend en onhandig is. In het hotel bleek de familie nog twee uur te moeten wachten voordat het appartement klaar was en we dronken wat met z'n allen bij het zwembad. Wij gingen met Ruby naar de boot en spraken met de familie af dat ze rond een uur of vier iets zouden komen eten bij ons. Wilma deed uren haar best in de keuken en er stond een berg eten op tafel. We aten, praten en varen rond met de dinghy met de neefjes en nichtjes. We zijn blij elkaar allemaal weer te zien en 's avonds, als iedereen weg is, zijn we toch moe.. Ruby van de vliegreis en wij van alle mensen om ons heen. Morgen moet de boot om 8:00 uur het water uit dus dat wordt alweer vroeg opstaan. Daarom bij deze, buenas noches!

zaterdag 22 oktober 2005
Vandaag waren we van plan om 's ochtends naar het stadje te gaan om een auto te huren maar besluiten na het ontbijt eerst de boot te poetsen. Wilma heeft last van haar armen door het poetsen van gister en Nico kampt al enige tijd met vervelende pijn in zijn arm. Miklós en Yorick beginnen om de andere kant in de was te zetten. Het is flink warm maar we werken stug door en het resultaat mag er wezen. Hierna gaan Miklós en Yorick douchen en daarna gaan we met z'n vieren naar het stadje met de taxi om een auto en scooter te huren. Bijna alle verhuurbedrijven blijken middagpauze te hebben of tot 13:00 uur open te zijn en het is inmiddels 15:30. We drinken wat op een terrasje en hierna vragen we bij een bedrijfje voor een auto. We hebben het idee dat het goedkoper kan en we zoeken verder, onderweg doen we boodschappen. We komen bij een pizzeria terecht en eten goed en zelfs voor dit toeristische oord voor weinig geld. Nico en Yorick gaan op pad om een auto te huren en Wilma en Miklós blijven achter en praten wat. Nico en Yorick komen terug en na een verkeerde weg te hebben genomen komen we uiteindelijk bij de haven aan. Wilma maakt alvast wat eten voor morgen en hierna gaat iedereen naar bed behalve Miklós en Yorick. Morgenochtend vroeg komt de visite aan op het vliegveld en we verwachten dat het een vermoeiende dag wordt! We hebben er erg veel zin in om iedereen weer te zien. Buenas noches!

vrijdag 21 oktober 2005
Yorick verstoort de nachtrust rond 3:00 uur. Opeens horen wij geschreeuw:'Ho ho ho ho ho!' en het klinkt behoorlijk serieus. Wilma schudt Yorick wakker waarna hij zegt:'Ja Miklós zei iets!' Miklós zei helemaal niks en dus snappen we er weinig van. Yorick praat wel vaker in zijn slaap maar heeft nog nooit iets verstaanbaars gezegd behalve 'Ajax, Ajax!' Als hij wakker is komt hij tot rust en duikt zijn bed weer in. Je hoort Nico grinniken vanuit zijn kooi. 's Ochtends staan al vroeg de monteur op de 'stoep' met de tolk. We gaan maandag het water uit en dit zal maximaal drie dagen duren. Wilma, Miklós en Yorick poetsten de boot en het resultaat mocht er zijn. Helaas heeft een boot twee kanten en dus moeten we morgen de andere kant doen. Miklós en Yorick gingen douchen en Nico en Wilma gingen toen M & Y terug waren wat op de kant drinken. We zouden nog naar het stadje om een auto en scooter te regelen maar Nico en Wilma blijken op de 'Sepia' te zitten en zo komt er dus niks meer van. We gaan uit eten bij een goed restaurant en het eten en bediening zijn fantastisch. Eenmaal op de boot internetten Miklós en Yorick nog wat en zo is er weer een dag voorbij. Buenas noches!

donderdag 20 oktober 2005
We ontbijten onder de zonnetent omdat de zon erg fel schijnt. Hierna begint Nico aan een dag vol met monteurs en telefoontjes over de motor. Miklós leest een boek en Yorick zit wat achter de computer. Wilma doet van alles. Wilma en Miklós wassen af. Na de lunch zit Yorick achter de computer en Nico en Wilma gaan richting de monteur om wat dingen te regelen. Opeens staat de monteur naast de boot met een tolk en Miklós belt Nico die binnen een paar minuten bij de boot is. De boot gaat maandagochtend om 10:00 uur het water uit en voor hooguit drie dagen. Het bezoek is er dan al maar we hebben geen keuze omdat we anders in tijdnood komen. Miklós en Yorick gaan de kant op om te kijken of het mogelijk is een scooter te huren en om te kijken of naar de autoverhuur. We lopen een heel stuk maar hebben niet het gevoel alsof we snel in het dorp zijn en dus keren we terug naar de boot waar bezoek krijgen van de 'Sepia' Frank en Marijke, iets ouder dan Nico en Wilma. Het is gezellig en we vermaken ons prima. Zij gaan weer naar hun boot en Wilma maakt eten. We eten buiten en het smaakt goed. Miklós gaat hierna computeren en Nico en Wilma gaan al snel slapen. Morgen treffen we waarschijnlijk alvast wat voorbereidingen voor maandag. Buenas noches!

woensdag 19 oktober 2005
We vertrekken naar de haven 'Calero' om daar te kijken of er een monteur naar de motor kan kijken en daar wachten we op het bezoek wat zondag komen gaat. We zagen nog een inktvisje en Yorick haalde een PSP (PlayStation Portable) met Nico. Bij vertrek ligt er een steen op het anker die we er met de nodige moeite afkrijgen. We motoren heel rustig omdat de motor niet zwaar belast kan worden. We hebben een molen gekocht en Nico monteert deze en nu kunnen we echt serieus gaan vissen. Tijdens de tocht zien we zelfs in water van 34 meter diep de bodem want het water is echt glashelder. Het weer is wisselvallig en we zien de buien om ons heen terwijl wij nog in de zon varen. Het is een erg luxe haven, zeker in vergelijking tot Marokko natuurlijk. We liggen achterin en dat is lekker omdat over de boulevard de hele dag toeristen lopen die alle boten bekijken. Hier hebben we nu niet zoveel last van. Miklós en Yorick verkennen de kant en zien dat alles heel mooi is aangelegd hier. Alles is 200 jaar geleden verwoest door een vulkaanuitbarsting die zes jaar heeft aangehouden (als het goed is) en dus groeit er hier normaal gesproken werkelijk helemaal niks en daarom zijn veel palmbomen kunstmatig aangelegd op de haven. De motor is wel een serieus probleem en de monteur heeft voorlopig geen tijd om te repareren en het zou begin november pas kunnen worden. Wat een gedoe, maar ook dit hoort erbij. Miklós en Yorick gaan douchen en die zijn niet heel warm maar dit komt waarschijnlijk omdat de boiler niet groot genoeg is voor zo'n grote jachthaven. Op de boot besluiten we lekker tapas te gaan eten op een terrasje en het smaakt voortreffelijk. Miklós en Yorick zitten nog even op de computer en Nico en Wilma gaan naar bed. We kijken morgen hoe we het verder met de motor gaan doen. Buenas noches!

dinsdag 18 oktober 2005
Nico was al vroeg aan het bellen met Dehler om duidelijkheid te krijgen over hoe we het motorprobleem moeten oplossen. Nico wilde het desnoods zelf maken maar daar moesten we eerst toestemming voor hebben omdat anders de garantie vervalt. Wilma, Miklós en Yorick gaan naar de kant en brengen eerst de enorme berg was weg naar een 'lavanderia' waar ze alles voor je wassen tegen een redelijke prijs (we hebben het vermoeden dat in Calero, de aankomende haven, het wassen veel duurder is). Wilma gaat vervolgens naar de kapper en Miklós en Yorick dolen rond maar kunnen geen internetcafé vinden. Nico heeft inmiddels toestemming om zelf te motor te gaan repareren. Miklós en Yorick zien Wilma bij de kapper zitten en Yorick roept haar naam. Gelukkig is Wilma niet zo dom om Yoricks kant op te kijken (hoewel het effect misschien wel leuk geweest was :P). Nico en Wilma repareren met z'n tweeën de motor omdat de monteur ziek is geworden. Het kost enorm veel kracht, tijd en moeite. Zij zijn al uren bezig als Miklós en Yorick in een internetcafé zichzelf vermaken. Hiervoor hebben zij wel een paar uur moeten wachten omdat ook op de Canarische eilanden de Spaanse gewoonte is overgenomen om tussen 14:00 uur en 17:00 uur gesloten te zijn. Als zij klaar zijn roepen ze Wilma op via de portofoon. Die vraagt of zij de was even willen ophalen. We komen bij de 'lavanderia' en de vrouw probeert ons iets duidelijk te maken maar we weten niet wat ze bedoelt. Miklós vraagt in het Spaans wanneer de kleren klaar zijn en de vrouw geeft opeens meteen de kleren en zegt dat het goed is zo. De was blijkt echt heel goed gedaan te zijn en alle witte was is erg wit, waar we natuurlijk erg blij mee zijn. Wilma haalt ons op met de dinghy en op de boot roept Nico Miklós om te helpen met de motor. De schroefas moest weer aangesloten worden op de motor en dit kostte echt enorm veel kracht. Wilma en Yorick waren inmiddels met het eten bezig. Na dat de schroefas weer op de motor zat waren Nico en Miklós nog lange tijd bezig om alle schroeven weer vast te draaien en toen kwam Nico tot de ontdekking dat de schroefas krom was. Heel erg balen dus. Maar weer Dehler bellen wat te doen morgen. We eten lekkere wraps en dat gaat er wel in na zoveel werk. Miklós en Yorick gaan nog even de kant op maar het internetcafé sluit al. Ze internetten in een café met internet (dus geen internetcafé) waar maar één computer is. Ajax blijkt gewonnen te hebben en dit stemt ons uitermate gunstig. Terug op de boot drinken Miklós en Yorick nog wat sangria en Nico en Wilma gaan al slapen. We denken dat de boot uit het water zal moeten in Calero om gerepareerd te worden. We worden er niet blij van. Even afwachten wat we kunnen en mogen doen morgen en dus wachten we af en gaan we ankerend de nacht in. Buenas noches!

maandag 17 oktober 2005
Nico belde al vroeg met mensen van Dehler om te overleggen wat te doen met de motor. We kwamen erachter dat er een Yanmar dealer (waarvan onze motor is) in Arrecive zit op Lanzarote. Dit was echter wel 25 mijl varen. Het probleem is zeer ernstig en de gevolgen waren niet te overzien geweest als Nico het niet had gezien. We zijn een beetje ongerust omdat we niet weten wat de oorzaak is van het verschuiven en verzakken van de motor. Nico begint te meten en we komen erachter dat er verschillende maten motorsteunen zijn gebruikt! Dit lijkt echt een hele grote fout en heel slordig. Het regent een beetje 's ochtends en hierna is het weer droog. We overleggen en besluiten naar Arrecive te vertrekken omdat we niet weten hoe lang de reparatie gaat duren en we willen het gewoon klaar hebben. Het is windstil en dus motoren we heel zachtjes naar Arrecive. Het is niet heel mooi weer maar wel warm. We motoren rustig en Wilma maakt binnen een amandeltaart (daar werd al weken om gezeurd). Miklós geeft Yorick een afstraffing als ze vier op een rij spelen (we hadden gister ontdekt dat we deze wel aan boord hadden, helaas waren er niet nog meer verborgen spelletjes). Uiteindelijk zien we van veraf de enorme bewolking en we hopen voor donker aan te komen. Er is helaas geen jachthaven blijkt als we aankomen. We gooien de boot voor anker en Nico belt met de Yanmar dealer. Morgen komen ze langs als het goed is. We gaan snel de kant op voor het donker is en rots ontwijkend komen we bij de kant aan met de dinghy. Voor het eerst zijn we weer in een echte westerse stad. We eten lekker bij een restaurantje en komen hier onze Franse buren uit Agadir tegen tot onze verrassing. We halen nog een ijsje en besluiten terug naar de boot te gaan en we drinken nog wat. Morgen maar afwachten hoe het zal lopen met de monteurs. Buenas noches!

zondag 16 oktober 2005
Niks geen mooi weer bij het ontbijt maar nog wel warm. De eerste toeristische boot laadde alle toeristjes op het strand en hier gingen zij gezellig op een banaan zitten met een jetski ervoor. Erg leuk natuurlijk om te kijken hoe deze toeristjes van de banaan afvallen, is het niet dat deze niet om kan slaan. Ze gillen het uit alsof ze in een achtbaan zitten maar het ding gaat amper vooruit. Bij de bochten remt de bestuurder van de jetski flink af zodat ze er zeker weten niet af kunnen vallen dat was dat. Nu ergerden we ons aan de golven van de jetski en het lawaai van de motor en vonden het jammer dat we geen luchtbuks voor de banaan aan boord hadden. Zo ging het dus heel lang door want er waren natuurlijk ook een heleboel toeristjes die allemaal een tochtje op de banaan wilden maken. Miklós en Yorick gingen met de rubberboot naar het dorpje waarbij we flink wat water schepten. We surften over de golven maar het dal achter de golf bleek diep genoeg om de voorkant van de dinghy onder water te doen geraken. Dat was dus een flink aantal liters water in de boot. In het dorpje bleek het internetcafé dicht en de supermarkten ook. We dronken wat op een terras en wilden ook nog wat eten maar de schandalige prijzen deden ons ervan afzien. Hierna haalden we een ijsje (4 euro voor twee Marsen in ijsvorm) en daarna aten we tortillia in een restaurantje, voor eindelijk een redelijke prijs. Hierna legden we de rubberboot op het strand en gooiden al het water eruit (was wel nodig). Yorick ging bij de supermarkt kijken maar die waren nog dicht (de Canarische eilanden horen bij Spanje en dus is alles tussen 14:00 en 17:00 uur gesloten). Ondertussen was het water een stuk gezakt en we duwden snel de rubberboot het water in omdat je deze te zwaar en onhandelbaar is om met zijn tweeën het water in te krijgen. Miklós bleef bij de rubberboot staan en Yorick lukte het uiteindelijk in een andere supermarkt hotdogbroodjes te halen want pizza hadden ze niet. Miklós was ondertussen een stukje van het strand afgevaren omdat er veel rotsen lagen en het water nog steeds zakte. Miklós pikte Yorick op en we voeren de haven uit om meteen tegen de keiharde wind in te boksen. Redelijk grote golven en redelijk wat wind en om deze allebei tegen te hebben is niet lekker met een dinghy. Yorick klaagde nog dat hij nat werd maar dan moet je niet gaan varen en zeker niet met deze wind en golven en al helemaal niet met een rubberboot. Uiteindelijk komen we bij de boot en hier blijken Nico en Wilma problemen te hebben met de motor. De bout van de motorsteun is vermoedelijk gebroken en dit is een groot probleem. Je kan hier niet mee doorvaren en dus zullen we dit snel moeten laten maken op Lanzarote. We zitten buiten en drinken wat. Hierna eten we wat nootjes en olijven en weer daarna maakt Yorick knakworstjes. Miklós maakt later nog twee broodjes voor zichzelf en Yorick maakt knakworstjes voor zichzelf en Nico voor de tweede maal. Het is wederom vroeg donker en we zitten buiten en doen eigenlijk niet veel maar dat is ook wel is lekker. Hopen op beter weer morgen zodat we in ieder geval kunnen zwemmen. Buenas noches!

vrijdag 14 oktober 2005 & zaterdag 15 oktober 2005
We vertrokken om 3:45 uit Agadir om koers te zetten richting Graciosa, een eiland pal naast Lanzarote. De wind stond gunstig met een snelheid van 7 a 8 knopen begonnen we goed. Uiteindelijk nog uitschieters naar de 10,6 en af en toe haalden we de 9 knopen. In het begin van de tocht hadden we erg last van de korte golfjes afgewisseld door de lange en hoge oceaandeining. We rolden enorm omdat de golven dwars kwamen. De zeeziekte greep al snel om zich heen. Later was de koers een stuk gunstiger omdat de wind wat ruimde, en de golven kwamen nu meer van achteren. Het leioog van de fok bleek opeens los van de rail op het dek te liggen en dus Wilma het dek op om deze binnen te halen. Zonder ook maar een onderdeel te verliezen haalde zij deze binnen. Nico verhielp dit meteen en zo zeilden we verder. We aten pasta, alleen Yorick at niet omdat hij nog steeds zeeziek was. Rond 20:00 uur sliepen Wilma en Yorick en om 21:00 sliep Nico wat. Miklós hield de wacht buiten en er was werkelijk geen enkel schip te bekennen in de verre omtrek. Lekker rustig dus. Later werd Wilma wakker en zo kon Nico slapen. We verbazen ons over de hoeveelheid licht die de maan geeft. Miklós ging na vijf uur wachtlopen om 2:00 uur op de bank liggen omdat Nico in zijn kooi lag (voorin slapen is niet erg comfortabel en dus gebruiken we de kooien achterin). Yorick liep wacht van 3 tot 6 uur en hierna was het Nico's beurt weer. Hij riep Miklós nog om 7:00 uur maar die was erg moe omdat hij niet in zijn kooi had kunnen slapen omdat deze bezet was. De bank is echter niet zo'n lekkere plaats om te slapen. Miklós viel dus meteen weer in slaap en Nico liet het maar zo. We hadden gehoopt vlak voor donker (dus voor het donker zodat we maar één nacht door hoeven te varen) aan te komen en hadden uitgerekend ongeveer 46 uur over de tocht te doen van 220 mijl. We speren echter de nacht door en om 3:45 blijken we in een etmaal 150 mijl afgelegd te hebben. Een etmaal record tot noch toe. Dit moet uiteraard nog beter kunnen. Overdag schijnt de zon lekker en uiteindelijk moeten we nog een stukje motoren. Het water is absurd blauw, helemaal in vergelijking tot Marokko en we genieten. Uiteindelijk komen we rond 14:00 uur aan bij Graciosa. We hebben 34 uur over de tocht gedaan en dat is snel. We kiezen de ankerplaats bij Playa Francesa en niet de haven en gooien het anker uit. We blazen de rubberboot op en Nico en Wilma gaan naar het haventje om de autoriteiten te regelen. Miklós en Yorick gaan naar het strand om zich daar te vermaken. Er liggen veel Fransen hier (zeker zes Franse boten) en op het strand blijken die erg afstandelijk te doen. Niet dat het ons veel uitmaakt maar we horen er duidelijk niet bij. We komen op het strand nog een Nederlands gezin tegen met twee kinderen van een jaar of zeven. Zij doen precies hetzelfde rondje als wij en hebben ook de 'Suwarrow Blues' ontmoet. De Suwarrow Blues ligt momenteel nog in Portugal en we hopen dat ze daar snel wegkomen. We zijn blij dat we op tijd weg zijn gegaan uit Portugal en dat we geen last hebben gehad van de hurricanes. We praten even met deze mensen en zij vertrekken hierna naar de haven met hun kleine zeilbootje waar hun schip ligt. Miklós en Yorick proberen te snorkelen maar waar je vanaf de boot de bodem op dertien meter diepte kan zien zie je hier geen steek vanwege al het zand. Zij vermaken zich en Nico en Wilma lukt het ondertussen niet om de autoriteiten te regelen omdat alles gesloten is. Met zijn allen terug op de boot eten we wat tapas en hierna maakt Wilma pasta. We eten lekker en Miklós en Yorick wassen af. Hierna maakt Nico 'caiparinha' voor zichzelf, Wilma en Miklós. Yorick drinkt een biertje. We hebben enorm veel lol al weten we eigenlijk niet echt waarom. We blijven hier morgen sowieso nog wel even liggen om volgende week zondag onze familie te begroeten op Lanzarote! We zijn inmiddels weer in Spanje dus daarom zeg ik weer 'Buenas noches'!

donderdag 13 oktober 2005
De laatste dag in Marokko zou geen dag met culturele hoogstandjes worden. We regelen de autoriteiten 's ochtends al en de rest van de ochtend en middag besteden we aan mailen en het wachten op de buurman. De buurman blijkt te charteren en voorziet toeristen van een dagtocht op zijn motorjacht. Prachtig hoe arrogant sommige van de toeristen op het schip zitten alsof zij de eigenaar zijn. Wij gaan aan de binnenkant liggen en de (Franstalige) Belgen liggen aan de buitenkant. Zij hebben aan het tochtje om de buurman eruit te laten een zak in de schroef over gehouden. Het water is hier wederom dan ook erg smerig. We liggen weer en Nico en Wilma drinken wat bij de Nederlandse buurman aan de andere kant van de steiger die hier al vier maanden ligt. Hij slaapt in een hotel omdat er volgens hem hier ratten en nog veel meer ongedierte is. Wij hebben nog niet eens een kakkerlak gezien en het lijkt ons erg sterk. Dit is zelfs een relatief schone haven vergeleken met havens als Casablanca en El Jadida. We mailen, bellen en luieren de rest van de middag en als de charterbuurman om 16:00 uur terug is kunnen we eindelijk boodschappen doen. De plaats tegen de steiger aan is namelijk van hem en sowieso is het motorjacht te groot om bij ons of de Belg langszij te komen. Miklós blijft op de boot achter omdat hij niet zo'n behoefte heeft om mee te gaan met boodschappen doen. Nico, Wilma en Yorick komen uiteindelijk bij een ontzettend grote supermarkt terecht, bijna Portugees, en doen hier flink inkopen. Als je hier drank wil kopen moet je je paspoort meenemen en ze noteren dan ook nog je paspoortnummer en dergelijke. We begrijpen niet goed waarom maar misschien is het echt vanwege de ramadan zodat Marokkanen geen alcohol kunnen kopen. We weten het niet. Het is inmiddels 18:00 uur geweest en iedereen is naar huis om te eten want de zon is onder. De met taxi's bedolven parkeerplaats is nu leeg en uiteindelijk weten ze nog een 'petit-taxi' te strikken om hen naar de boot te brengen. De teller heeft al gelopen en ze moeten ook betalen voor zijn komst hierheen. Ze betalen uiteindelijk 20 dirham (2,- euro) voor het ritje en dit is redelijk. Het heeft ook zo zijn voordelen om met z'n drieën boodschappen te doen. Op de boot helpt Miklós met het tillen van de zware boodschappen en als alles is opgeruimd zijn we vrijwel klaar om te vertrekken morgenochtend. We eten pizza en die smaken zeer behoorlijk. Miklós maakt koffie en Wilma kookt alvast eten voor morgen tijdens het varen. Nico is druk met de computer bezig en Yorick verveelt zich. Nico en Wilma wassen nog even af en Miklós leest een boek. Nico en Yorick beginnen samen morgenochtend vroeg aan de tocht van ongeveer 48 uur. Onze laatste dag in Marokko is niet bijster spannend maar we hebben de dagen hiervoor meer dan genoten! Op naar Graciosa, een eilandje vlakbij Lanzarote. Bonne nuite!

woensdag 12 oktober 2005
We wilden vandaag sowieso wat van Agadir zien maar 's ochtends maakten Nico en Wilma eerst de boot schoon. Toen buiten helemaal schoon was leek er binnen wel een vliegenplaag te heersen. Uiteindelijk gaan we de kant op en Miklós ziet op een hoge berg kamelen. Yorick vindt dit nogal onwaarschijnlijk maar het blijkt nog te kloppen ook. We lopen het terrein af en worden bedolven onder de taxichauffeurs die ons allemaal willen vervoeren. We wuiven eerst de woekerprijzen weg en lopen naar een andere chauffeur. Uiteindelijk nemen we twee petit-taxi's naar de top van de berg. We hebben een prachtig uitzicht over de haven, de stad en de bergen rondom ons. Bovenop aangekomen valt alles tegen. Hordes toeristen die even tien minuten worden 'uitgelaten' door de reisleider die met een bus op stap zijn, zijn geen uitzondering. Inderdaad allemaal kamelen en alle eigenaren van de kamelen zetten de fotomodellen glimlach op en dan maar zeggen 'picture?' Duitse toeristen horen we schreeuwen als ze eenmaal op een kameel zitten 'stop stop stop!'. Fantastisch. De entree van het 'fort' is versierd met de Nederlandse tekst 'Vreest god ende eertden koning' (tot onze verbazing) die weer voortkomt uit de Nederlandse handel destijds met Portugal. In 1960 is dit hele stadje door een aardbeving verwoest en zo is het nieuwe Agadir ontstaan. Twee gidsen wijzen we meteen af omdat het er niet op lijkt dat ze ons iets boeiends gaan vertellen. We zijn het erover eens dat ze veel meer aandacht zouden moeten besteden aan de geschiedenis van dit stukje Agadir. Ooit was dit de hele stad (en dat is niet groot). We lopen eigenlijk op een grote grafkelder maar niemand die daarbij stilstaat. We gaan snel weer weg omdat er eigenlijk niks boeiends is, behalve het uitzicht. We laten ons bij het strand afzetten met de taxi's en worden opgelicht door de chauffeurs die beweren dat ze allebei 50 dirham van ons krijgen (5 euro voor beide chauffeurs). We weten echter dat ze 25 dirham p.p. zouden krijgen omdat een grote taxi 50 dirham kostte en anders hadden we die wel genomen. We betalen maar allebei 50 om van het gezeik af te zijn maar we zijn boos. Stelletje afzetters. Een ieder die je in Agadir zou neerzetten zou je geloven als je zou zeggen dat ze aan de Spaanse kust zijn. Toerisme ten top. Overal restaurantjes (veel Italiaans eten) die de menukaart in vijf talen hebben. We vinden dit helemaal niet leuk en al helemaaaal niet mooi en we gaan snel op zoek naar een internetcafé. De man van het café sluit echter over tien minuten maar Nico vindt dit genoeg tijd om de site te uploaden. De man overlegt en hij blijft voor ons nog wel een half uurtje open. De zon is bijna onder dus we hadden er begrip voor dat hij wil eten. Het half uurtje vliegt om en zo gaan we weer verder op stap. We maken toch een vrienden onderweg!'Mon ami' en 'mein Freund!' horen we tientallen keren onderweg. Deze mensen lukt het om iedereen hun winkel in te krijgen omdat ze gewoon pal voor je gaan staan en je geen kant meer op kan. Het is af en toe echt irritant en meestal negeren we de verkopers die voor hun winkel staan gewoon. Miklós en Yorick hebben de grootste lol en praten onderweg de verkopers in het Duits na. Wat een vreselijk toeristisch oord. We lopen naar het Indiaas restaurant wat we eerder al hadden gezien en besluiten binnen te eten. De ober weet niet wat 'papadums' zijn terwijl dit toch echt een traditioneel Indiaas gerecht is. Hij gaat af als een gieter. Miklós en Yorick twijfelen of ze er goed aan doen om Indiaas te bestellen want ze hebben hier ook pizza's en nog veel andere dingen. Nico en Wilma eten redelijk goed maar Miklós en Yorick hebben een andere mening. Het knoflookbrood is rijkelijk voorzien van een aantal teentjes knoflook (niet overdreven) en is ronduit niet te eten. De smaak is zo sterk dat de tranen je in de ogen schieten. Het eten zelf is te gekruid waardoor de smaak van het eten zelf niet te proeven is. We zien Frankrijk op tv winnen en Nederland heeft 0-0 gespeeld (wat heeft Nederland toch met kleine landjes!?). Als we betalen (veel te veel) met de creditcard legt de ober ons haarfijn uit dat de 'service not included' is. Nico legt een paar dirham neer (eigenlijk al veel te veel) en we vinden het welletjes. We betalen een stuk meer dan bij het Indiase restaurant in Cascais waar we o zo lekker aten. In Nederland zijn we gewend om met een fooi aan te geven hoe goed het eten en de bediening was. Hier doen we dat dus ook. We lopen terug naar de boot en worden door Mohammed die nachtwaker is en ons gisternacht opving toen we binnenvoeren uitgenodigt om Marokkaanse thee te komen drinken. Weigeren is erg onbeleefd. Miklós en Wilma brengen de spullen naar de boot (Nico heeft nog wat kleine boodschappen gedaan voor morgenochtend) en nemen een ansichtkaart van de Zaanse Schans en een paar klompjes mee (die we bij ons hebben om uit te delen) om hem te geven. Hij vindt het erg leuk en we voelen ons zo welkom bij deze man die zoveel gastvrijheid en warmte uitstraalt. De thee is mierzoet (doe tien scheppen suiker in je thee en tadaaa) maar toch lekker. Hij geeft ons zijn adres en morgen regelt hij de autoriteiten voor ons (die moet je een dag van te voren inlichten als je wil vertrekken want ze zijn niet bij de haven gevestigd). We gaan hierna naar de boot en denken na waarom bijna alle Marokkanen Agadir zo mooi vinden. De enige conclusie die we kunnen trekken is omdat het zo enorm toeristisch en verwestert is. Wij vinden het niks. Morgen wordt de grote boodschappen dag en overmorgen vertrekken we naar de Canarische eilanden waarschijnlijk. We hebben in ieder geval geen enkele reden om hier langer dan nodig te blijven liggen. Bonne nuite!

afbeeldingen:

links: de haven en onze boot gezien vanaf de top van de berg/fort/stad

rechts midden: de top van de berg/fort/stad gezien vanaf de boot; de Arabische tekst op de berg betekent iets van 'De koning, de Heer en de mens'

rechtsonder: de oude liefde van Nico en Wilma de Vaurien op een kunstwerk bij Mohammed

dinsdag 11 oktober 2005
We wilden vandaag graag vertrekken naar Agadir behalve Yorick. Yorick zegt meerdere malen dat hij en Miklós graag willen blijven liggen maar Miklós wil liever varen dan blijven liggen. Nico ging al vroeg naar de havenmeester en wist via hem ook water te regelen. Hij spoot de boot schoon en we tankten water, gelukkig. Onder het ontbijt weigerde Yorick een zeeziekte pilletje waar hij later spijt van zou krijgen. We namen afscheid van Naomi die naar onze boot was gekomen om gedag te zeggen. Deze Belgen zullen we misschien later nog wel tegenkomen. Toen we net de haven uit waren stond er een enorme deining en Yoricks gezicht werd steeds zuurder. Hij vroeg om een zeeziekte pilletje maar nu hadden we alle aandacht nodig voor het varen. Uiteindelijk pakte Wilma deze dan maar voor hem en hij verdween naar binnen op de bank. Toen het rustiger was ging Miklós wat slapen en we zeilden richting Agadir. We zouden rond 11 uur 's avonds ongeveer aankomen. Uiteindelijk moesten we motoren omdat de wind wegviel. Nico en Wilma sliepen om beurt en Miklós sliep een groot deel van de tocht. Toen het donker was ging Wilma erwten- en tomatensoep maken. Miklós en Yorick hielden buiten de wacht. Vlakbij de haven van Agadir komen we hordes kleine vissersscheepjes waarvan de ene helft wel en de andere helft niet verlicht is. Ze vormen echter geen gevaar en we varen rustig de haven in. Het is ons niet helemaal duidelijk waar we kunnen liggen maar Miklós ziet in de verte een aantal zeilschepen liggen dus daar varen we heen. We twijfelen of het diep genoeg is maar achterop gezeten door een vissersboot die nogal hard vaart varen we snel naar binnen. Een man gebaart ons waar we kunnen liggen. Als we liggen staat de eerste jandokus alweer klaar om de gegevens om te nemen. Yorick wil van boord af maar Miklós zegt dat we nog niet van boord mogen. Yorick weet dit echter beter maar van Nico mogen hij ook niet van boord. De formaliteiten gaan redelijk snel en hierna gaan Nico en Wilma boodschappen doen bij een winkeltje voor de eerste levensbehoeften op de haven. Weliswaar onder begeleiding want we hebben officieel nog geen toestemming om van boord te gaan. Ze kopen 'ramadan brood' waarvan we eigenlijk niet weten wat nou het verschil is met normaal brood. We drinken nog een biertje en eten wat nootjes en kaas en zo is de dag om. Nico gaat naar bed en is meteen vertrokken. Yorick moest nog drie dagverslagen schrijven maar kan dit niet snel doen. Om 00:15 is hij nog bezig terwijl hij er om 22:45 uur al aan begon en Miklós is pissig. Yorick weigert het luik dicht te doen als hij van buiten komt nadat hij zijn horretjes erin heeft gezet en zo heeft Miklós het helemaal met hem gehad. Bonne nuite.

maandag 10 oktober 2005
We stonden rond 10 uur op en Miklós en Yorick zouden om 11 uur wat met de twee Belgen gaan doen. Zij gingen kaarten en Nico en Wilma spendeerden nog wat tijd op de boot om hierna het stadje een bezoek te brengen. Miklós, Yorick, Naomi en Florian gingen later ook het stadje in om te internetten. We liepen door een straat waar ze aan het bouwen zijn en lopen onder een soort steiger door. Amper twee seconden later valt er een balk van tien meter hoogte naar beneden vlak naast de voet van een vrouw. We moeten er niet aan denken dat wij, of iemand anders, daar hadden/had gelopen. In het internetcafé kom je uiteraard dan weer Nico en Wilma tegen. We internetten vrij lang, toch zeker twee uur. Nico en Wilma zijn inmiddels alweer naar de boot. We komen Marianne, de moeder van Naomi en Florian tegen en lopen met haar naar de boot. Marianne draagt een hoofddoek als zij de stad in gaat. Naomi ook maar nu ze met ons is niet. We lopen al pratend terug naar de boot en Naomi en Florian vragen of we weer uit eten zullen gaan. Wij verwachten niet dat Nico en Wilma moeilijk doen maar vroegen ons af of zij zelf wel zouden mogen, toen bleken ze al toestemming te hebben. Wij naar de boot en Nico en Wilma maakten geen bezwaar. Nico vroeg wat ertegenover zou staan en Miklós antwoordde:'een avond rust.' Dat was geregeld. Marianne en Vincent, de ouders van Naomi en Florian vragen wat Nico en Wilma vanavond gaan doen. Nico en Wilma gaan ook naar hun boot, een 44 voets catamaran. Erg groot en erg ruim. Er zijn vier (!) wc's aan boord en genoeg bedden voor tien personen. MYN en F gaan de stad in en komen bij een restaurant waar ze pizza's hebben. Florian wil geen pizza, omdat zij vijf jaar in Italië hebben gewoond is hij er heilig van overtuigd dat de pizza's nergens beter zijn (terwijl wij onze lekkerste pizza's ooit in Noorwegen hebben gegeten). Ze blijken geen pizza te hebben en we kunnen hier alleen drinken. Dan maar naar de buren. Die hebben wel pizza maar als we eenmaal zitten blijken ze toch geen pizza te hebben. We vermoeden dat vanwege de ramadan ze geen deeg klaarmaken voor de pizza's en dat de man die het restaurant op straat promoot (staan voor het restaurant met menukaart in hun hand) dondersgoed wist dat er geen pizza was. We bestellen uiteindelijk vlees met patat en eten redelijk. We betalen 38 euro voor z'n vieren en dat is redelijk in Marokko. We halen een ijsje en als we teruglopen naar de boot komen we de andere vier van onze boten tegen. Zij gaan nu uiteten na gezellig geborreld te hebben. Wij kaarten op de boot en doen hierna nog een potje scrabble. De discussie laait hoog op bij de vraag of het woord 'bosmagiërs' bestaat en alleen Miklós heeft zoiets van speel door en schiet op. Miklós had niet zo'n zin om te scrabbelen maar deed toch maar even mee en Florian vond dat hij naar Miklós had moeten luisteren en niet mee had moeten doen. Uiteindelijk vermaken we ons best en zijn de ouders alweer snel terug omdat ze het restaurant bijna uit werden gegooid. Het licht ging uit en de rekening op tafel gelegd en dat was dat. We vertrekken morgen waarschijnlijk naar Agadir als de wind goed staat. Het water aan boord is op en we hebben dringend water nodig. Yorick wil graag blijven liggen omdat hij zich op en top vermaakt met de Belgen. Miklós maakt het niet zoveel uit maar wil zo snel mogelijk naar Lanzarote (we verheugen ons heel erg op het bezoek en willen niet het risico lopen dat we niet wegkomen uit Marokko op tijd). We zien morgen wel hoe we het gaan doen. Eerst morgenochtend vroeg de papieren maar is regelen met de havenmeester. De Schorpioen, het andere Nederlandse schip hier, is 's avonds gebroken teruggekeerd van hun zeiltocht naar Agadir. De tank was leeg (als ik het goed begrepen heb) en ze moesten tegen de wind in varen. Ze besloten terug te keren hoewel ze heel dichtbij Agadir al waren. Zij hebben dus 130 mijl op een dag gevaren, wat erg, erg veel is. In de buurt van Madeira staat er wind van tussen de 9 en 11 beaufort en er wordt gewaarschuwd voor hurricanes. We zijn blij dat we daar niet zitten ook al waait het hier ook redelijk hard. Bonne nuite!

afbeeldingen:

links: Naomi en Yorick

rechtsboven: De zee gaat tekeer

rechtsonder: Miklós en Florian

zondag 9 oktober 2005
Na een onrustige nacht ontbijten we om 11 uur. Nico gaat even naar de vismarkt aan de andere kant van de haven en maakt foto's, hij maakt nog een praatje met wat vissers.'s Ochtends doen we verder niet echt veel en even later besluiten we de stad in te gaan. We zien heel veel toeristen en de verkopers hier zijn veel gehaaider en slimmer dan de verkopers die geen toeristen gewend zijn. Het is erg warm en de 30 graden is zeker weten bereikt. De terrasjes zitten vol met toeristen die ook geen moeite doen om dit te verhullen (verbrand of heel wit, hoedje op, hawaďhemd met bijpassende korte broek, fototoestel en heel veel boekjes over Marokko). We vinden een internetcafé en brengen hier even door. We uploaden de site want dat moest ook weer gebeuren. We gaan hierna verder en Wilma toont voor ons haar afdingkwaliteiten. De man begint bij 300 dirham (30 euro) en beweert dat dit een hele goede prijs is. We barsten bijna in lachen uit want we weten dat dit veel te veel is. Het lukt Wilma om uiteindelijk een derde te betalen. Het afdingen gaat snel, insinueren dat je weg gaat lopen doet de prijs kelderen. Hij twijfelt of hij het nu moet verkopen of later op de dag aan dommere mensen die waarschijnlijk wel de woekerprijs betalen. Wilma is trots (terecht) en we lopen een stuk door de stad. De gemoederen laaien af en toe hoog op. Twee mannen die allebei brood verkopen kunnen elkaar wel villen. Als het om geld gaat hoeft er maar weinig te gebeuren of het gaat fout. Een politieagent loopt tussen de mannen in maar de mannen laten zich niet tegenhouden en de politieagent doet ook niet erg veel moeite om een gevecht te voorkomen. We lopen door. Vlak hierna gaan twee vrouwen elkaar te lijf en later gaan twee meisjes van een jaar of negen met elkaar op de vuist (na heel wat haren minder en een paar flinke vuistslagen in het gezicht haalt een oudere jongen ze uit elkaar). De ramadan brengt dus inderdaad veel frustratie mee en op straat eten doen we helemaal niet meer hebben we besloten. We drinken op een terrasje, waar weinig mensen langskomen, jus d'orange, de tweede van vandaag. Vlakbij de haven hadden we ook alle vier jus d'orange gedronken, gewoon op straat en daar betaalden we 1,90 euro voor vier glazen en nu iets meer. We halen brood en besluiten op de boot te eten. Tijdens het eten komen een Belgische jongen en een meisje kennismaken. Florian (11) en Naomi (14). Wilma nodigt ze uit om met Miklós en Yorick uiteten te gaan (omdat NW en MY het niet eens werden over waar we zouden gaan eten) en dat willen ze wel. Het gesprek gaat over Nederlandse cabaretiers en Youp van 't Hek kennen ze. Hierna doet Florian een stukje van iemand anders voor en dit herkennen we als Hans Teeuwen. We luisteren drie shows van Hans Teeuwen, echt fantastisch. Reizen is aan deze twee wel besteed want ze hebben vijf jaar in Italië, een paar jaar in België en een jaar in Peru gewoond. Naomi spreekt vloeiend Nederlands, Italiaans, Frans, Engels en een beetje Spaans. Florian heeft een hekel aan Frans maar hij spreekt ook Nederlands, Italiaans en Engels goed. Erg uitzonderlijk voor een jongetje van 11. We gaan uiteten bij een Marokkaans restaurantje en Nico en Wilma borrelen nog even met de Franse buren om hierna ook uiteten te gaan. We eten redelijk (betalen 24 euro) en halen hierna nog een ijsje. Het einddoel van de Belgen is Brazilië. Vooral voor Yorick is het erg leuk dit contact en voor Miklós ook wel maar Miklós voelt zich toch verantwoordelijk voor hen en ouder gezelschap is voor hem leuker. We lopen naar de boot maar de boot is op slot en dus kaarten we bij de Belgen nog wat. Het is erg gezellig omdat we nu voor een keer niet op elkaar aangewezen zijn als we wat willen doen. Miklós en Yorick kunnen Belgen perfect imiteren vinden de Belgen (Miklós en Yorick hebben al jaren de grootste lol om de Vlaamse taal en het vreemde woordgebruik). We vertrekken half 12 bij de Belgen en Nico en Wilma liggen al in bed. De buren gaan morgen gelukkig niet om 6 uur al weg zoals de buren hadden gepland en dus hebben we wat meer slaap. Bonne nuite!

zaterdag 8 oktober 2005
Vandaag stonden we dus om precies 9:00 uur bij het kantoor van de havenmeester. Alleen de schoonmaker was aanwezig (niet dat hij werkt maar toch) en 9:15 was er nog steeds niemand. Onze Franse buurman Michel wachtte met ons. 9:30 kwam er een vrouw van de administratie maar die kon niks voor ons doen want haar collega was er nog niet. We werden behoorlijk pissig en uiteindelijk kon ze ons toch wél helpen. Ze draaide papieren voor ons uit en vervolgens moesten we naar een ander kantoor buiten het haventerrein! Wij wilden zo snel mogelijk weg maar dit zou minstens weer een half uur vertraging geven. In dit kantoor zetten ze op papier hoe lang je hier hebt gelegen en in het andere kantoor moet je betalen en krijg je een bewijs van betaling waardoor je weer in het eerste kantoor je scheepspapieren op kan halen! Onze buurman Michel blijft merkwaardig kalm en hij vertelt dat deze formaliteiten in India gewoon twee dagen duren. We betalen uiteindelijk 62 dirham (6,20 euro) en Nico merkt terecht op dat hij liever 10 dirham had betaald zonder dit gezeik. 10:15 waren we weer op de boot. We vertrekken meteen en al snel blijkt dat er geen zuchtje wind staat. We motoren en houden tussen de 6 á 7 knopen aan omdat we voor het donker in Essaouira willen zijn. Dit gaat waarschijnlijk niet lukken. Als Yorick gaat slapen eten de anderen nootjes, worst en olijven. We vissen maar vangen helaas niks ook al barst het hier van de vis. De wc vertoont kuren en Nico maakt deze (wat moeten we zonder Nico!?). Het zeewater hier is smerig en totaal niet blauw meer. De Noordzee is hartstikke schoon vergeleken bij dit water. Vrachtschepen lozen hier hun vuilwater (wat er langs komt drijven wilt u niet weten) en overal plastic zakken, blikjes en flesjes. Het begint donker te worden maar we hebben het gered. We varen de haven binnen en passeren hierbij een half gezonken bootje (moet er niet aan denken dat we bij nacht binnen hadden moeten varen). We zien onze Franse buren (Francois en Maria) uit El Jadida al liggen en hiernaast ligt een enorm groot schip. We vragen of we langszij kunnen liggen en de man van de boot (Zwitsers schip) oppert dat we ook bij de andere rij voor deze rij kunnen liggen. Dacht het niet. Hier aan boord zijn ze met heel veel mensen, drie honden, drie baby's en nog wat katten. Gekkenhuis dus. Heel mooi en groot schip trouwens, dat wel. De hele bemanning van het schip begint te zeiken over stootwillen en dat we er meer moeten ophangen. Zij hebben daarentegen helemaal geen stootwillen aan die kant hangen (mensen die niemand langszij willen hebben doen dit vaak, wordt vaak als erg onbeschoft gezien) en dan moeten ze ook niet zeuren. Ze proberen ons ervan te overtuigen dat het bij laagwater hier maar 1,50 diep is (dat zou voor ons niet handig zijn) maar we blijven gewoon liggen omdat de Francois, staand achter deze mensen ons min of meer duidelijk maakt dat ze maar wat praten. De Schorpioen, een ander Nederlands schip, ligt hier ook en daar maken Nico en Wilma een praatje mee. Het schijnt dat onze buren familie zijn van de koning (ze hebben het er zelfs over dat de buurman de broer van de koning is maar wij denken eerder aan een neef of iets dergelijks) van Marokko en de Schorpioen moest al min of meer opdonderen omdat zij goed wilden liggen. Deze mensen kunnen alles maken in dit land en daar moet alles en iedereen voor wijken. Wij niet, nooit niet. We spreken Maria op de kant omdat die aan komt lopen uit de stad en zij maakt ons meteen duidelijk dat de diepte helemaal geen probleem is. Overigens vertelde onze buurman dat hij was vastgelopen vlakbij de rij voor ons. Ja inderdaad, op de plek waar hij ons wilde hebben (hij steekt even diep als wij). Bij de gendarmerie zijn ze aan het eten (de zon is onder) maar dit is niet genoeg reden om de papieren even te laten zitten. Duurt een half uur. We zoeken het politiebureau (eigenlijk mag je de kant niet op zolang die je hier geen toestemming hebben gegeven) maar de één wijst ons de weg en bij dit politiebureau zeggen ze dat we naar een ander bureau moeten buiten de stad. De groeten, komt morgen wel. Het is stadje met opkomend toerisme en er schijnen hier ook busladingen toeristen overdag gedropt te worden. We gaan het stadje in en eten bij een piepklein restaurantje waarbij de serveerster ook meteen de kokkin is. Nico en Wilma vinden het eten enorm lekker en Miklós en Yorick wat minder. We eten wel weer Marokkaans en betalen 35 euro. Er zitten mensen tegenover ons met blond haar en zij spreken een taal die we niet kunnen plaatsen. Ze blijken Russisch te zijn als de man aanbiedt een foto van ons te nemen, dus een mooie gelegenheid om te vragen waar ze vandaag komen. Ze moeten afrekenen maar spreken geen woord Frans, Miklós helpt de serveerster en de Russen door 24 te vertalen van Frans naar Engels als ze moeilijk staan te doen tijdens het betalen. Erg lastig voor Russen om zich in een land verstaanbaar te maken waar weinig mensen Engels spreken. Wilma is gecharmeerd van het kind van de serveerster/kokkin. Dit jongetje (jaar of één) heeft een hele mooie twinkeling in zijn ogen, zoals veel kinderen hier en hij blijft maar lachen. Hij zwaait naar ons en het lachen houdt echt niet op. Kinderen schijnen een zwak voor Wilma te hebben en van vrouwen krijgt Wilma vaak een knipoog en een glimlach. Erg leuk allemaal. We dwalen nog wat over de markt en kopen wat fruit en brood. De hele stad lijkt de exploderen als het laatste fluitsignaal van Marokko tegen ? klinkt. Jongetjes van amper vijf jaar vallen elkaar in de armen en veel kinderen lopen met de handen over elkaars schouder door de straten. Niet alleen het voetbalelftal heeft gewonnen maar het hele Marokkaanse volk. Echt fantastisch dit. We zien af en toe toeristen (het staat vaak nog net niet op het voorhoofd) die zich door de straten haasten en heel vluchtig om zich heen kijken en fotograferen ('Ja mama, die markt was zo fascinerend, mooie foto's he!'). We lopen terug naar de haven en gaan aan boord. De binnenste boot in de overvolle vissershaven moet eruit en dit gaat met veel geschreeuw en lawaai. We kijken gefascineerd toe. Morgen gaan we de boel hier maar is verder verkennen. Bonne nuite!

vrijdag 7 oktober 2005
Vandaag bleven we liggen en waren eigenlijk niet van plan om iets te gaan doen. Miklós en Yorick kaarten wat en Wilma las buiten een boek. Nico was inmiddels bezig om de duogen te maken (staaf met een propeller die je in het water hangt om stroom op te wekken tijdens het varen) en we hopen dat het hij het nu wel doet. We aten een soort van tompoes bij de koffie (we eten eigenlijk helemaal geen chocola en koekjes meer dus dit was een uitzondering). Nico en Wilma besloten om bij de visboten vis te halen voor vanavond. Zij kwamen terug met twee tongen. Op de vismarkt was wederom een gevecht (gisteren gingen twee mannen op de medina elkaar te lijf met een mes, werden wel meteen uit elkaar gehaald door iedereen, wat getuigd van een goede sociale gemeenschap hier. Heel anders dan in Nederland waar bijna iedereen doet alsof ze het niet zien) en tijdens de ramadan laaien de gemoederen af en toe hoog op. Nico mag geen foto's maken van een man terwijl Nico helemaal geen foto's van hem maakt (geen jandokus ofzo was dit) en ook van vrouwen nam hij geen foto's dus reden tot zeuren had de man niet. Van vrouwen foto's maken moet je niet doen want dan voelen hun mannen zich aangetast in hun eer. We betalen 100 dirham voor twee grote tongen. Het is niet goedkoop maar we halen het ook niet direct bij de visser maar bij de handelaar. Terug op de boot gaan we met z'n vieren de stad in om even bij de pottenbakkerij te kijken waarvan zich er hier overigens velen bevinden. We lopen en vragen meerdere malen de weg. Niemand geeft echt duidelijk aan waar we heen moeten. We komen in een voor ons gevoel bijna Middeleeuwse wijk terecht waar het rioolwater gewoon door het midden van de straat stroomt. We zien een dode rat en de straatjes zijn erg smal. Het ongedierte overheerst hier in de donkere uren hebben we het gevoel. We lopen en lopen en uiteindelijk komen we weer op de medina terecht. Hier zien we een mooi terras en we drinken wat. De eigenaar spreekt Engels en even later neemt hij ons mee naar een pottenbakkerij. Onderweg vertelt de man dat Marrakech enorm toeristisch is en dat alles daar vijf keer zo duur is dan het eigenlijk is, we hebben geen spijt van onze beslissing om niet te gaan. Hier aangekomen laat iemand zien hoe hij een schaal maakt en een asbak. In heel korte tijd. Dit is echt vakmanschap en je moet gouden handen hebben. Het aandraaien van de schijf waar de klei op staat gebeurd hier gewoon nog met de voet. De man vertelt dat één keer per week er een lading verscheept wordt. We kijken een beetje rond en gaan terug naar het restaurant waar hij zelf een kunstexpositie heeft. Hij laat ons in deze ruimte in een kleinere ruimte toe en we kijken hier onze ogen uit. Enorm grote vazen zoals je ze in tekenfilms ziet. Allemaal met echt goud ingelegd en beschildert met de mooiste figuren. Vele vazen waren groter dan wij. We mochten hier geen foto's nemen omdat hij alles exposeert in andere landen en zo verdient de man zijn geld. Er is ook een vaas bij van Jacques Chirac die hij gemaakt heeft, de president van Frankrijk. Enorm mooi en deze is 6000 euro waard. Het is niet eens de mooiste en hij laat ons weten dat van een aantal andere vazen de waarde niet uit te drukken is. We kunnen het ons voorstellen. We krijgen een show op een djembee, een soort Afrikaanse trommel. Hiermee waren we al eerder in aanraking gekomen omdat twee vrienden van ons ook een djembee hebben, één van deze vrienden is Afrikaans en de djembees hier zijn lang niet zo mooi als die van de man die wij kennen in Nederland. Wilma is erg gecharmeerd van de karaf met bijbehorende glaasjes die de man verkoopt. We besluiten het te kopen. Het is met echt goud ingelegd en we betalen hiervoor 1000 dirham (100 euro). We krijgen een hele djembee show weer en 'de lilliputter' en 'de gek' dansen hierbij. Twee van de mensen die bij het restaurant horen waarvan de ene niet helemaal spoort en de ander dus enorm klein is. We vinden het leuk en moeten erg lachen. De man zet Yorick ook 'aan de djembee' en samen spelen ze wat, de man zingt. Ze willen ons ook de Berberse djembee verkopen (die klinkt het best). Yorick wil het wel maar hij kost 45 euro en je schijnt in Afrika er minder voor te betalen. We hebben daarnaast helemaal geen ruimte want zo klein is een djembee niet. Ze dringen aan maar we weigeren. Meteen daalt de prijs naar 35 euro en daarna meteen naar 30. We doen het maar. Ze dansen er nog even op los en de lilliputter die de opmerking 'kijke kijke nie kope' had gemaakt toen hij hoorde dat we Nederlanders waren werd door Wilma op zijn nummer gezet. Hij zette een pot op z'n kop en deed een Chinees na (om aan te tonen dat hij dom was, of het hem speet?). We lopen naar de boot en hebben bijna geen geld meer omdat Nico veel geld expres op de boot laat. Onderhandelen met een portemonnee waar duizenden dirhams uitpuilen schijnt niet handig te zijn. Nico haalt met zijn allerlaatste geld nog een stokbrood om bij de vis te eten. We komen op de boot en de karaf en de glaasjes die zijn ingepakt in een kartonnen doos blijken er ook in te zitten (meteen nadat we betaalden begonnen ze weer een nieuwe show en dat was een mooi moment geweest om ons te bedonderen door iets anders in de doos te stoppen). Bij het havenkantoor willen ze onze bootpapieren niet teruggeven want ze kunnen geen rekening uitdraaien ofzo. Kom straks maar terug. We nodigen de Franse buurman die alleen zeilt omdat zijn vrouw niet van zeilen houdt uit om een borrel te komen drinken. Hierna eten we de heerlijke tong met bietjes en brood. Dit is zo'n verse vis dat het niet naar vis ruikt en ook niet smaakt (maar het is wél vis). Helemaal perfect. We drinken koffie en een plaatselijke lekkernij. Nico gaat bij de havenmeester langs om de bootpapieren te halen maar ze blijken weer moeilijk te doen. Nico is pissig en terecht. Anders kunnen we morgen pas om 9:00 uur weg en we moeten voor 8:00 uur weg om voor donker Essaouira binnen te lopen. We hopen dat ze straks wat flexibeler zijn. De accu's waren vanochtend bijna leeg en dus moeten we zuinig aan doen met stroom omdat het vandaag ook niet zo zonnig is geweest. We drinken nog wat bij een kaarsje. Leuke dag vandaag en we hopen morgen hier weg te kunnen. Bonne nuite!

afbeeldingen:

links: Yorick, de eigenaar, de lilliputter en onderaan de gek

rechts: de pottenbakker met links de schaal als resultaat, hierna zou nog een asbak volgen in no time

donderdag 6 oktober 2005
Al vroeg kregen we Franse buren. We werden gewekt door een harde bonk en zo was uitslapen niet aan ons besteed, dit waren dus de Franse buren. Vlak hierna zat bij ons alweer de immigratiedienst aan boord (andere man dit keer) en we lieten hem er zelf achterkomen dat hij op de verkeerde boot zat. Hij verontschuldigde zich meerdere malen en verdween. Nico had brood (weliswaar aan de andere kant van de stad) gehaald en we ontbeten. We dachten dat we alle instanties hadden gehad (slechts drie dit keer) maar toen kwam er nog een jandokus op de proppen met een gezondheidsverklaring. Of we lijken aan boord hadden of lijkzakken? We hebben wat afgelachen. Wat een belachelijke bureaucratie af en toe. We besloten de stad in te gaan om onder andere vervoer te regelen naar Marrakech morgen. We dronken wat op een terrasje en liepen over de medina naar het treinstation. Nico zocht nog twee maten sleutels maar de man dacht dat hij die wel voor 60 (6 euro) dirham kon verkopen, in de winkel hadden we een set gekocht voor 3,- euro in Portugal (alleen deze maten hadden ze niet) en dit was nog tweedehands gereedschap ook. We zien vanaf een brug de treinrails en werkelijk alle ruimte naast de rails is beladen met afval. Bij het treinstations blijkt dat vanwege de ramadan (had Miklós al voorspeld) er weinig treinen rijden en dat we wel naar Marrakech kunnen morgen, maar niet terug. We vragen de weg naar het busstation en komen onderweg een supermarkt tegen (!). Veel te steriel en allemaal producten waarvan wij vermoeden dat bijna niemand ze koopt. We kopen wat kleine dingen en lopen naar het busstation. Onderweg kopen we een amandelbroodje en besluiten dit ter plekke op te eten omdat we het niet gepast vinden om tijdens de ramadan etend over straat te lopen. Mensen schreeuwen naar ons dat we niet mogen eten en weet ik veel wat. Wij respecteren dat zij aan de ramadan doen en houden er zoveel mogelijk rekening mee, aan de andere kant volgen wij de ramadan niet en zijn dus ook niet van plan om niet te eten. Wij respecteren hen en dus zullen zij ons moeten respecteren. Bij het busstation blijkt dat Marrakech erg moeilijk wordt. We overleggen en vragen ons hopelijk terecht af of we eigenlijk wel naar Marrakech moeten gaan. Iedereen die over Marrakech gesproken heeft tot noch toe was niet naar Casablanca geweest en we vragen ons dus ook af of Marrakech na Casablanca de moeite waard is. Verder hebben alle Marokkanen het eigenlijk niet over Marrakech maar vooral over Agadir en daar komen we nog. We lopen terug naar de boot en geven de zoveelste bedelaar wat kleingeld. We eten bij een restaurantje in een zijstraatje (bewust) en eten voor het eerst echt Marokkaans. Hij heeft niet erg veel maar we bestellen twee keer vlees, kip en kefta (ofzoiets). We krijgen allemaal een salade, het hoofdgerecht, een sinaasappel, twee hele grote borden patat, brood en een schoteltje met vruchten met suiker plus olijven. Het smaakt heel erg goed, beter dan we hadden verwacht. Tel bij al deze gerechten nog het drinken op en we betalen 21 (!) euro voor alles. We weten dat het niet veel zou kosten maar toch staan we weer even perplex. Onder het eten kijken veel mensen verwijtend naar ons en één persoon schreeuwt wat. We reageren niet en voelen ook absoluut geen behoefte om ons helemaal aan te passen. Wij doen niet aan de ramadan en hebben honger dus eten we, zij doen dit niet, nou fijn, respecteer dan ook dat wij wel eten. We gaan naar de boot maar Nico en Wilma willen graag nog even bij een pottenbakkerij kijken. Miklós en Yorick gaan naar de boot en lopen de poort door zonder pasjes te laten zien, de man is te druk bezig met iemand anders. Onderweg biedt een vrouw ons aan om dingen voor ons te regelen tegen betaling maar kan haar kaartje niet vinden. We wimpelen haar af door te zeggen dat als we haar nodig hebben we dit via de havenmeester zullen doen. We gaan naar de boot en Yorick computert terwijl Miklós een boek leest. Nico en Wilma kopen ondertussen op de markt bij een oud mannetje met de hand gemaakte houten lepels. We hebben het naar ons zin. Als Nico en Wilma op de terugweg langs de poort komen merkt Wilma op dat de man haar zoons al langs heeft zien komen. Niet zo'n slimme opmerking dus en de man reageert verward. Op de boot gaat Nico naar de Franse mensen die ons achterna zijn gezeild toen wij mailden dat het lekker zeilweer was. De man wil graag een weerbericht en Nico helpt hem hierbij. Wilma, Miklós en Yorick vinden dat Nico soms te vaak voor anderen klaarstaat en anderen te vaak helpt en vaak veel te weinig voor terugkrijgt (vooral in Nederland). Dit keer helpt Francois Nico met wat vistips en het is leuk dat de hulp dan wederzijds is. We gaan zsm een molen kopen in ieder geval. We eten brood omdat we 's middags al warm gegeten hebben. Miklós maakt roerei voor drie mensen en Wilma eet wat anders op brood. Hierna gaat Nico nog even de Fransen helpen en Wilma gaat slapen terwijl Yorick een boek leest. We hebben inmiddels besloten om niet naar Marrakech te gaan omdat we een auto huren te riskant vinden en ons afvragen of het iets aan onze ervaringen in Marokko toevoegt. Morgen blijven we een dag liggen om nog een beetje op adem te komen en vooral niet te veel te doen en vertrekken overmorgen naar Essaouira. Hopen dat we nu wel wat langer kunnen slapen! Bonne nuite!

afbeeldingen:

links: Wilma geeft een oude, lichamelijk gehandicapte, man wat kleingeld

rechts: met dopjes van flessen kan je dus ook dammen, midden in een drukke winkelstraat

woensdag 5 oktober 2005
We wilden eigenlijk om 5:00 uur vertrekken naar Safi. Het bleek 's ochtends veel te mistig te zijn om uit te varen en we sliepen dus verder. We ontbeten rond 11:00 uur om hierna te vertrekken. De Fransen buren leken nog te slapen en we vertrokken. Toen we langzaam wegvoeren werd er gefloten. We reageerden eerst niet maar het bleken de Fransen te zijn die stonden te zwaaien vanaf het fort. We motorden een stukje en legden toen de boot zeilend op de goede koers. Zo ging het uren achtereen, tussen de zes en acht knopen en we hoefden helemaal niks te doen. Yorick had opdracht gekregen een rooster te maken zodat iedereen evenveel wachtloopt, ook overdag. Miklós vond het maar drie keer niks omdat dit soort roosters vaak het effect hebben dat je wil slapen in de drie uur dat je wacht moet lopen en dat je niet kan slapen als je geen wacht hebt. Yorick dook om 14:00 meteen zijn bed in. Nico sliep nog wat en Miklós en Wilma lazen buiten een boek. Om 17:00 uur haalde Miklós Yorick uit zijn bed om weer wacht te lopen. Miklós moest nu een uur wachten tot het eten klaar was, eten en daarna nog even snel slapen waarnaar Yorick hem stipt om 20:00 uur weer wakker maakte. Nico en Miklós waren het er roerend over eens dat Yorick het rooster wel erg in zijn voordeel had ingedeeld (al dan niet bewust). Yorick loopt wacht van 5 tot 8, 11 tot 14 uur en van 17 tot 20 uur en van 23 tot 2 uur. We vertrekken vaak rond 11/12 uur uit de haven en dan heeft niemand nog de behoefte om te slapen. Om 14 uur is het stuk aangebroken waarin de behoefte ontstaat om te slapen en dan kan Yorick slapen. Om 17:00 pak je de wacht weer op en in die wacht kan je dan meteen eten. Degene die om 17:00 klaar is met de wacht moet dus wachten tot het eten klaar is en kan daarna pas rusten. Diegene moet weer wachtlopen als het een uurtje donker is ongeveer (in het donker wachtlopen vergt concentratie en rustig binnen wat doen is er niet bij in deze wateren) en tot 23 uur dus en dan zijn we meestal ongeveer bij de haven met een dagtocht. Degene die in die drie uur rust heeft kan dus lekker slapen en dat is helemaal lekker omdat het dan al donker is. Nico en Miklós besluiten dat we dit dus anders gaan doen. We eten rijst met kipkerrie saus en sperziebonen salade en het smaakt erg goed. Nico, Wilma en Miklós komen een schip tegen (het is inmiddels donker) en we kunnen niet goed zien wat het schip doet, welke koers het vaart of wat voor schip het is. We varen hierlangs zonder brokken. Wilma gaat even slapen maar dat zou haar gaan spijten. Nico en Miklós krijgen bezoek van zeker tien dolfijnen! Het is weliswaar donker maar het is een ontzettend mooi gezicht om de dolfijnen door het water te zien flitsen, dezen laten hier een wit spoor achter en dat ziet er ook erg mooi uit. We zijn wederom gefascineerd door de snelheid van de dolfijnen die ons moeiteloos bijhouden. Bijkomend voordeel is dat zolang er dolfijnen in de buurt zijn we ook niet dwars door visnetten heen zullen varen omdat zij dit snel genoeg zullen opmerken. De dolfijnen blijven zeker 40 minuten mee zwemmen en komen en gaan. We denken dat het er meer dan tien waren maar we hebben geprobeerd te tellen en toen kwamen we op tien uit. Minimaal tien dus, tellen is onmogelijk omdat de dolfijnen van voor naar achter schieten, onder de boot door en af en toe wegzwemmen. We genieten. We komen nu meer scheepvaart tegen en sommige bootjes zijn lastig te zien en passeren we op maar een paar honderd meter. Inmiddels hebben we de zeilen gestreken omdat de wind is gaan liggen. Erg jammer want het ging zo lekker. We lopen de haven binnen en met zijn vieren kijken we goed uit voor onverlichte vissersscheepjes die hier met tientallen aanwezig zijn. We zien twee zeiljachten liggen in de haven (het is een commerciële haven en eigenlijk niet bedoelt voor zeiljachten, net als Casablanca) en gaan hiernaast liggen. Een Belg en een Fransman. Bij de Fransen brandt nog licht maar die nemen niet de moeite om te kijken. De eerste vissersboten varen uit en komen met het nodige geweld langsdenderen met enorm veel volk op het dek. Als eerst komt de havenmeester langs en Wilma biedt hem wat te drinken aan. Wij drinken sangria en wijn maar de man drinkt geen alcohol want het is ramadan. Hij drinkt een glas water. Als hij naar buiten stapt vraagt hij nog wel om een fles whisky (wil degenen die het nog snappen het even uitleggen?) maar dat hebben we niet (anders zou hij het ook niet krijgen overigens). Een fles wijn is wederom niet goed genoeg. We vermoeden dat veel vrachtschepen dit soort mensen veel whisky en sigaretten toestoppen zodat de procedures veel makkelijker gaan. De man drinkt óf de whisky zelf als de ramadan voorbij is óf hij verhandelt het. We vermoeden het laatste. De immigratiedienst staat al meteen weer op de 'stoep'. Ze komen met zijn tweeën maar de één zegt geen woord. De ander spreekt zeer goed Engels en werkt snel de papieren door. Hij vindt Nederland een vrij land omdat we daar legaal drugs mogen gebruiken. We vertellen hem over het gedoogbeleid maar vergeten vooral niet om onze eigen mening NIET te geven. Hij meent waarschijnlijk wat hij zegt want hij heeft het over Engelse toeristen die drie maanden lang hier op vakantie gaan en dan drie maanden in een goedkoop hotel alleen maar Marokkaanse hasj roken. Hij heeft ervaring omdat hij ook politieagent is. De handig opgezette val werkt helaas voor hem niet, we hebben geen drugs aan boord en gebruiken doen we het ook niet en hebben niks te verbergen. Voor mensen die hiermee in de toekomst te maken krijgen, een grapje maken in de trant van 'ik heb wel tien kilo wiet aan boord!' is geen grapje, ze zullen het serieus opnemen en je hele boot binnenstebuiten keren, in het gunstigste geval. Hij vertelt dat voor het roken van hasj je hier acht maanden celstraf krijgt om het nog maar niet over het verhandelen ervan te hebben. De douane komt aan boord terwijl de immigratie er nog is. De immigratie (wel heel erg aardig en geeft ons alle medewerking die we willen) vraagt aan ons of we niks aan te geven hebben, voordat de douane een stap binnen de boot nog zet. Wij antwoorden dat we niks aan te geven hebben en hij zegt de douane dat zij op kantoor de gegevens kunnen overschrijven. Maar nee, dat willen ze niet. De man wordt pissig en wijst op het formulier van de douane aan dat hij alle vragen al heeft gesteld (wijzend naar elke vraag apart en daarbij half schreeuwend:'Deze heb ik al! Deze heb ik al! Deze heb ik al!' etc.) De douane is onvermurwbaar en alle vragen moeten opnieuw. De man van de immigratie wenst ons een fijn verblijf en beloofd ons dat als we over 30 jaar terugkomen onze gegevens nog steeds hier te vinden zullen zijn. Het duurt een half uur voordat de douane klaar is. Hij vraagt of we drank of sigaretten hebben (voor hem). Nico antwoordt dat hij wel sigaretten voor ze heeft (we hebben overigens veel te veel drank aan boord, of laat ik het anders zeggen; meer dan de toegestane twee flessen). Eigenlijk heel dom van ons om dat te zeggen. Net vertellen we nog dat we niks aan boord hebben (tegen de andere man weliswaar, maar toch) en nu hebben we opeens sigaretten aan boord (weliswaar niet te veel maar de man van de immigratie vroeg of we überhaupt of we iets aan boord hadden). Deze man is er echter van overtuigd dat we niet teveel aan boord hebben en als hij dat nog niet was dan is hij dat wel nadat hij en zijn collega allebei een pakje hebben gekregen. We hebben alle autoriteiten gehad en kunnen lekker slapen. Bonne nuite!

Nog even een stukje over 'in het donker varen'.
In het donker varen is heel anders dan overdag varen. Het is moeilijker, vergt grote concentratie en vooral geen moment van onoplettendheid. Met de radar kijken we steeds of er schepen in de buurt zijn, maar hele kleine bootjes zal de radar niet opmerken. Het verschilt vaak hoe zo'n wacht gaat. Als Nico en Miklós wachtlopen is Nico vooral binnen bezig met de radar en de koers etc. Miklós beschikt over de beste ogen en houdt buiten de uitkijk. Als er niks in de buurt is zitten zij alletwee buiten. Het afspeuren naar licht kan heel veel moeite kosten. Zoals vandaag naderden we Safi, een stad geeft echter enorm veel licht af. Hierdoor wordt het erg moeilijk om boten te onderscheiden. De lastigste periode op een dag om boten te kunnen zien is het moment van donker worden. Soms voeren boten verkeerde lichten (een zeilboot die op de motor vaart moet de lichten van een motorboot voeren) door de lichten van een zeilboot te voeren terwijl zij motoren. Vaak is dit het geval met onervaren zeilers. Met grote vrachtschepen moet je er nooit van uitgaan dat deze jou zien. Dat doen zij namelijk niet. Vooral op de oceaan staan ze erom bekend dat de radar niet vaak aanstaat en dat de uitkijk marginaal is. Het is essentieel om de goede kant van iedereen zoveel mogelijk te gebruiken bij het uitkijken. Nico bedient vaak de radar terwijl Miklós en Wilma uitkijken. Volgens Wilma heeft Miklós kattenogen omdat hij enorm veel ziet bij nacht. Overdag is Wilma op haar best en Yorick doet ook goed zijn best. De truck die Miklós vaak gebruikt is het zeer langzaam afspeuren van de horizon en als je vermoedt dat je licht ziet net zo lang blijven kijken totdat het sterker wordt of verdwijnt. Het probleem is dat als je kijkt, het beeld loslaat en weer kijkt je bijna altijd het punt kwijt bent. Havens binnenlopen is killing voor de sfeer aan boord. Zoals vandaag zag Miklós al onverlichte vissersbootjes liggen maar zag Nico ze nog niet. Vaak is het handig om het pas te melden dat je ze ziet als het relevant is of als je zeker weet dat de ander ze ook ziet. Aan iemand de informatie geven dat er onverlichte bootjes liggen, wetende dat diegene ze niet ziet is alleen maar paniek zaaien. Vooral in dit soort havens is het erg uitkijken. Ten eerste kunnen er vrachtschepen naar buiten willen steken (die kunnen niet meer stoppen als ze je zien voor de duidelijkheid) maar er liggen ook allemaal onverlichte bootjes in de haven. 's Nachts met mist een haven binnenlopen is het ergste wat je kan overkomen. De termen slecht weer, nacht en haven binnenlopen gaan niet samen. Je moet leren op elkaar vertrouwen en vooral niet nalatig te zijn tijdens de wacht. Oefening baart kunst geldt ook hier weer.

dinsdag 4 oktober 2005
Na een onrustige nacht wilden we vandaag het Portugese fort bezoeken wat hier gelegen is. 's Ochtends werkten we eerst nog wat aan de boot. We bevestigden reflecterende stickers op de mast, giek, spiegel en duogen. 's Nachts kan het nog wel is zeer moeilijk zijn om de boot te vinden als we voor anker liggen, helemaal als de boot gedraaid is door de wind. Een wonder deed zich voor. Nico vond de sleuteltjes terug van het slot voor de rubberboot die we al vanaf het begin van de reis kwijt waren. Dit is een nogal essentieel slot omdat het het enige slot is wat we kunnen gebruiken om de rubberboot vast te leggen. Dit slot geeft dan ook wel 120 decibel als iemand mocht proberen het slot door te knippen. Nico repareerde de zeillat die weer los had gelaten. De koffiekan viel om omdat die niet stevig stond en gelukkig de 'goede' kant op over het gasfornuis. Lekker klusje dus om dat allemaal op te ruimen. We tankten diesel en dit regelde een man genaamd 'Ahmed'. Deze man was al genoemd in de pilot (boek met beschrijving van havens en hoe die aan te varen etc.) en het was dus wel grappig dat we deze oude man dan ook hier zagen. Net zo'n begrip als havenmeester 'Mike' in Nazaré. Nico en Miklós gingen naar het politiegebouw toe nadat een politieagent had geroepen naar ons dat we ons binnen een half uur moesten melden. Het duurde hier even voordat we geholpen werden omdat hij nog in gesprek was met twee andere mannen. Gewoon vrienden onder elkaar leek het. Tijdens het papieren invullen was de man aan het eten, drinken en roken. Tijdens de ramadan. Binnen 20 minuten waren we klaar en konden we weer naar de boot. We gingen uiteindelijk de kant op en liepen naar het fort. Het is tussen verdedigingsmuren gelegen en ook erg toeristisch. 50 cent schalt af en toe door de straten. Het fort was nog niet open en we liepen eerst een rondje om het fort heen, of eigenlijk langs de verdedigingsmuren. Deze muren waren zeker tien meter hoog en de plaatselijke jongetjes sprongen van de muren af het water in. We hadden al meer jongetjes zien zwemmen in de haven en dat verbaasde ons gezien het feit dat het water erg smerig is. Wat zeg ik, ongelooflijk smerig. Wilma zei al dat ze niemand van ons hier zou laten zwemmen zo smerig. Deze jongetjes hebben waarschijnlijk ook een hogere weerstand dan wij maar toch. Ze sloofden zich extra uit toen wij een foto maakten en filmden. Maar toch hadden we wel bewondering omdat het volgens ons niet erg diep moest zijn in de haven (waar wij liggen twee meter) en tien meter gewoon erg hoog is. Een klein jongetje lachte naar Wilma en Wilma zei daarop de moeder gedag. De moeder zei iets tegen de twee kleine jongetjes en Wilma kreeg opeens twee kusjes. Wilma helemaal in de wolken. Miklós kon het niet laten om te vertalen wat de moeder zei (zijn versie althans):'Oh, jij wil die blanke vrouw om te trouwen? Ok dan regelt papa dat vanavond voor jou!' We gingen even later het fort in en kregen uitleg van een man. Het bleek een oud Portugees waterreservoir te zijn en was ontdekt toen iemand zijn winkel wilde uitbereidden. Het was pas in 1914 ontdekt terwijl het uit de zestiende eeuw stamt. Het was verder niet zo heel bijzonder en het was ook maar één ruimte. We kochten bij een ander winkeltje wat spulletjes van een man die redelijk Engels sprak. Hierna liepen we langs een winkeltje en opeens klonk er 'Hallo, alles goed?' We stonden even perplex en raakte in gesprek met een man (jongen) die Said heette en Duits studeerde en ook een paar woorden Nederlands sprak. Overigens is dit van onschatbare waarde waarschijnlijk voor zo'n iemand. Hij spreekt Arabisch, Frans, Engels en Duits. Nog heel redelijk ook. We raakten in gesprek en hij vertelde over het geloof en hoe men elkaar hier groet. Als je iemand een hand hebt gegeven legt hij zijn hand op zijn hart (ook in Nederland zie je dit veel onder jongeren). Hij legt uit dat zij dit doen uit respect en dat 'wij in Europa' elkaar maar onbeleefd en vluchtig groeten. Met links een hand geven is overigens uit den boze, doen wij in Nederland ook niet maar toch. Ze leren hier overigens ook hoe je iemand dient te begroeten. Ze schijnen serieus een heel boek te hebben wat over het groeten gaat op school. Hij verplicht ons helemaal niet om wat te kopen maar hij heeft mooie spullen en zo gaan we het winkeltje in. We kopen wat schaaltjes (we kunnen een ware verzameling exposeren bij terugkomst in Nederland) en andere dingen. Opeens komt hij met een kaftan aanzetten. Dit is de min of meer traditionele kleding van een man en wordt ook vaak gedragen in de woestijn. Miklós blijkt het slachtoffer te zijn en in no time staat hij met kaftan aan en tulband om in de winkel. Nico maakte foto's en Yorick filmde en vonden het allemaal erg lachwekkend. Yorick dacht dat hij de dans ontsprong maar helaas voor hem. Ook Yorick stond in kaftan en met tulband om in de winkel. Het is erg warme kleding maar in de woestijn dus erg effectief. We krijgen een snel lesje in omgaan met warmte. Water zorgt alleen maar voor meer dorst en Cola is nog erger vanwege de suiker. Dingen als thee zijn erg goed omdat dit het lichaam opwarmt waardoor het lichaam automatisch zichzelf zal verkoelen. Nico knikt de hele tijd ja omdat hij dit al jaren zegt. We wisten en weten ook wel dat het allemaal waar is maar ik ga echt niet op een terras een kopje thee drinken in 35 graden. Wilma werd ook nog in bepaalde kleding gehesen, met hoofddoek. Miklós en Yorick voelden zich eerst niet zo op hun gemak en Nico had natuurlijk de grootste lol. Hierna wilden we eigenlijk weer verder gaan en Nico vroeg of we de kleding wilden kopen of niet. Eerst hadden we zoiets van nee maar hierna bedachten we dat dit wel erg leuk is mee te nemen en overigens zeer origineel. Je krijgt deze kleding nooit meer zomaar aangeboden en erom vragen doe je niet. Het is wel de duurste uitvoeringen die er is maar ik ben even de stof kwijt. Hij heeft ook nog een katoenen uitvoering maar die is een stuk minder mooi en niet bewerkt maar gewoon één lap stof. Ze zijn 30,- euro per stuk en de kleding van Wilma 15,- euro. We wikken en wegen en komen tot de conclusie dat we het gewoon doen. Het geld sparen we alweer uit door gewoon is een keer niet uit eten te gaan en we horen van veel mensen dat die vaak spijt hebben omdat ze dingen niet gedaan of gekocht hebben. We doen het, weliswaar niet om te dragen, maar wel om als aandenken mee te nemen. Nico onderhandelt over de prijs en we moeten 1100 dirham betalen, 110 euro. Nico dingt nog af tot 1050 dirham, 105 euro. Deal gesloten. De jongen heeft natuurlijk inmiddels een weekomzet gedraaid (vissers verdienen overigens tussen de 500 en 1000 dirham per maand!) en biedt ons thee aan. Hij bereidt de thee waar we bij zijn omdat we dit nog nooit hebben gezien. Er gaat mint in en nog wat kruiden. We raken nu nog verder met hem in gesprek (we waren nu al ruim een uur in de winkel) en hij is echt ontzettend aardig en legt van alles uit over de ramadan en de Islam. Wilma kent een gezin waarbij de dochters van vijf en acht (in Nederland) worden gedwongen geheel gesluierd te gaan zodat alleen de ogen nog te zien zijn. Said vertelt ons dat dit niet strookt met de Islam en dat dat helemaal niet goed is. Vrouwen kiezen helemaal zelf in hoeverre zij zich bedekken. Zelfs een hoofddoek hoeft niet (zien we hier ook helemaal niet veel overigens). Veel vrouwen houden een sluier voor hun gezicht als er een man nadert en laten deze weer zakken als de man voorbij is. Hij legt ons de vijf belangrijkste punten van de Islam uit (geloven, ramadan, de armen geven, bidden en naar Mekka gaan). Hij vertelt hierbij dat het eerste essentieel is (logisch) maar dat mensen die niet in staat zijn de ramadan te volgen dit ook niet hoeven (ouderen, zwangeren, kinderen, gezondheisproblemen etc.). We merkten hier overigens weinig van de ramadan, de terrassen zitten vol en iedereen drinkt, rookt en eet. We hadden verwacht dat hier aanzienlijk veel mensen de ramadan zouden doen maar dat valt dus mee. Bidden kan je doen wanneer je wil en waar je wil. Hij bidt zelf wel vijf keer per dag maar doet dit niet als wij er zijn (terwijl de moskee oproept voor het gebed). Als je zelf niet veel geld hebt hoef je de armen niet te geven. Naar Mekka gaan doe je alleen als je genoeg geld hebt en anders niet. Conclusie; veel mag er toch zelf bepaald worden. We praten nog erg lang over allemaal zaken en hij heeft overal een eigen mening over. Deze jongen (ik denk een jaar of 20) loopt er westers bij maar is tevens traditioneel en heeft ook een kaftan. Hij vertelt over het uithuwelijken en zegt dat dit hier niet meer is wat het was. Nu zoeken soms de vrouwen in het gezin (moeder en dochter vaak) nog wel een geschikte kandidaat uit maar als het niet klikt dan is het gewoon over en gaan beiden hun eigen weg. Hij vertelt nog veel meer en we hebben echt een uur geboeid geluisterd naar zijn verhalen. We dachten allemaal dat de Islam veel strenger of in ieder geval anders was dan wat wij nu te horen krijgen. We drinken de smakelijke thee en hierna besluiten we dat het tijd is om verder te gaan. Nico betaalt en betaalt 1100 dirham. Nico zegt dat hij de rest mag houden maar daar wil hij absoluut niet van weten en geeft er 50 terug. Hij staat erop. Wederom worden we verrast door de cultuur en de mensen hier. Nico en Wilma gaan naar de boot en Miklós en Yorick naar het internetcafé. We betalen hier 6 dirham voor een uur (0.60 eurocent) maar wederom hebben ze geen qwerty toetsenborden en de mail beantwoorden is wederom onmogelijk. We haasten ons naar de boot omdat we een half uur te laat zijn voor het eten maar Nico en Wilma zijn aan het borrelen met de Franse buren. Echt hele aardige en vriendelijke mensen met gevoel voor humor. Ze spreken enorm goed Engels, nog nooit heb ik een Fransman dat niveau horen halen. Nico en Wilma zijn onderweg nog door 'Rachid' aangesproken en hij vroeg of ze iets in zijn schrift wilden schrijven. Op het schrift stond 'Rachid' met daarboven een Marokkaanse vlag getekend en eronder een Nederlandse vlag. Alle Nederlanders vraagt hij om een stukje hierin te schrijven. Wilma plakt ons visitekaartje en een foto van de Zaanse Schans in het schrift. We eten even snel en Nico, Wilma en Yorick gaan nog even de stad in om wat boodschappen te doen en de site te uploaden en te internetten. Miklós blijft op de boot en doet de afwas en ruimt de boot min of meer op. Na anderhalf uur zijn de drie terug op de boot en Yorick stapt met zijn schoenen naar binnen op de dweil. Miklós wijst hem erop dat hij zijn schoenen buiten uit moet trekken. Als Wilma het merkt ontploft ze bijna omdat ze net door een stad vol met kakkerlakken hebben gebanjerd en de afspraak is dat tassen en schoenen buiten blijven. Yorick is even van slag omdat hij alleen maar op de dweil had gestaan. De schone dweil gaat dus ook naar buiten want het risico op een kakkerlakkenplaag willen we absoluut niet lopen. Iedereen is moe en we moeten om 5:00 weer op om naar Safi te vertrekken. Een dag die begon met vier mensen die niet lekker in hun vel zaten maar we hebben enorm veel beleefd vandaag. Iedereen zat weer goed in zijn vel en we hebben enorm leuke spullen gekocht. Dagen als deze maak je ook niet vaak mee. Ik moet overigens opmerken dat ik zoveel indrukken heb opgedaan vandaag en lang niet alles heb onthouden. Wat ik wil zeggen is dat dit soort dagen met geen pen te beschrijven zijn en veel fantastischer dan op papier over te brengen is. Bonne nuite!

afbeeldingen:

rechtsboven: Said maakt in de winkel de thee voor ons

links: Miklós wordt in kaftan gehesen en in tulband gestoken

rechts: Wilma, Yorick en Miklós

maandag 3 oktober 2005
Om 7:00 uur kwam de jandokus aan boord om de papieren en de paspoorten terug te brengen. Wilma had Miklós al geroepen heel vroeg maar toen Miklós merkte dat Nico de kant nog op ging om wat te regelen bleef hij in zijn bed liggen. Later was iedereen dus op behalve Miklós en de jandokus had dus vier paspoorten maar één persoon te weinig. Waarom hij zo moeilijk deed snapten we sowieso niet omdat het allemaal allang is gecontroleerd. Uiteindelijk was alles goed en vertrokken we. We motorden omdat er weinig wind stond en later konden we zeilen. We maakten nog steeds een rare hoge fluittoon en dit hadden we al eerder gemerkt. Eerst dachten we dat het de radar was maar het bleek de motor te zijn. De schroefas bleek te heet te worden en te weinig ingevet te zijn en Nico loste dit probleem op. Miklós en Yorick bleven lang in bed liggen. We zeilden de laatste mijlen met ongeveer zes knopen en het liep dus lekker. We kwamen om 18:30 aan in de haven van El Jadida en het zou hier zes meter diep moeten zijn. We zagen een Franse catamaran liggen en hier gingen we naast liggen. De dieptemeter gaf echter twee meter aan en we steken ook twee meter en het was nog niet eens helemaal laag water. De Fransen waren zeer vriendelijk en we overlegden wat te doen. De bodem was waarschijnlijk modder en dus besloten we het er maar op te wagen. De havenmeester kwam de boot op en we moesten formulieren invullen en de rest van de instanties zouden morgen langskomen. Vandaag is de Ramadan begonnen en gezien het feit dat het al donker was hadden dezen ook niet echt de behoefte om zo'n zeilbootje onder handen te nemen. We gingen de kant op en kwamen aan het eind van het terrein bij de bewakers. We vulden weer een formulier in en zo konden we het stadje in. Het stonk op veel plaatsen en het was erg druk op straat. We zagen dat een jongen opgepakt werd en er reed enorm veel politie rond. Sinds we in Marokko zijn hebben we nog maar twee sirenes gehoord en eigenlijk nog bijna geen politie op straat gezien. De sfeer was hier minder dan in Mohammedia en Casablanca. Veel mensen keken ons na en weinig mensen groeten ons in tegenstelling tot de vorige plaatsen. Op sommige plaatsen lag al het visafval op straat en de hele straat stonk naar bloed. Echt ontzettend smerig. We dronken jus d'orange op een terrasje en zagen af en toe kakkerlakken lopen. Wat een smerige beesten wederom. We gaven een bedelaar wat en hierna gingen we weer naar de boot door de drukte van de stad heen. Op het verlaten haventerrein speelde een kat met een kakkerlak en toen we de boot naderden liepen er steeds meer kakkerlakken. In Artis achter glas zien ze er al smerig uit maar dan doen ze niks. Hier zie je in het donker niet waar je loopt en alles lijkt op een kakkerlak. Bovendien zijn ze niet erg klein (tussen de vijf en tien centimeter). We komen op de boot aan en we lezen wat en plannen de rest van de reis tot Lanzarote. Nog maar 20 dagen en we hebben er enorm veel zin in het bezoek wat we krijgen! We zien morgen wel wat we doen. Bonne nuite!

zondag 2 oktober 2005
Vandaag werd iedereen behalve Yorick om 8:00 uur wakker omdat een Amerikaans schip naast ons kwam liggen. Als je al niet wakker werd van het aanleggen werd je het wel van het Amerikaanse gesnauw. We ontbijten en hierna beantwoord Wilma wat mailtjes en Miklós leest een boek terwijl Nico dingen aan het repareren is. Yorick weet niet goed wat hij moet doen en verveelt zich. Hij blijft aandringen bij Miklós om wat te gaan doen terwijl Miklós zich eigenlijk wel vermaakt. Miklós en Yorick besluiten om te gaan zwemmen en vertrekken. Bij de poort worden we staande gehouden door de wacht. Hij vraagt wantrouwend aan Miklós naar de paspoorten. Miklós antwoord:'ils sont ici' (zij zijn hier) waarop de man bijna boos zegt:'comment!?' (Wat!?) Miklós blijft rustig en antwoord wederom dat de paspoorten bij de immigratiedienst liggen (zelfde gebouwtje) en geeft de pasjes die toegang verstrekken tot het terrein en mede nodig zijn om het terrein af te komen. De bewaker:'Nationalité?' (Nationaliteit?) Miklós:'Hollandais' (Nederlandse). Hij wenst ons nog een prettige dag en we mogen doorlopen. We lopen langs de vismarkt en de man van de zwaardvis van gister komt naar ons toe als we hem groeten. We krijgen een hand en praten wat en hierna gaat hij weer aan het werk. Erg leuk dit soort dingen. We komen bij het buitenzwembad, gelegen op het terrein van de havenclub. Je mag hier zwemmen als je in de haven ligt. Het water is zoet (!) en dat verrast ons omdat je zelfs in Duitsland vaak al geen zoetwater zwembaden meer hebt. Het is schoon, helder en er zit niet teveel chloor in het water. Er staan strandstoelen om het zwembad en we zwemmen uren. In de middag komen Nico en Wilma kijken en we drinken wat, later eten Miklos en Yorick nog wat. Nico en Wilma gaan de stad in om de site te uploaden en mail te versturen. We besluiten 's avonds pizza te eten en die halen we dan in de stad bij het restaurant van gistermiddag. Miklós en Yorick vermaken zich nog uren in het water terwijl het helemaal niet zo'n bijzonder zwembad is. De badmeester blijkt iedereen een kussen te geven voor op de ligstoelen behalve ons. Zo gaat dat als je geen vaste klant of niet Frans bent. We kunnen ons er niet druk om maken en trekken ons er dan ook niks van aan als hij nijdig naar ons kijkt als we overgooien met een tennisbal. We verlaten rond 17:00 uur het zwembad en gaan naar de boot. Bij de poort (andere bewaker) heeft de bewaker niet de intentie om de pasjes te controleren maar Miklós besluit toch maar even de pasjes te laten zien omdat beleefdheid toch erg op prijs wordt gesteld. Insinueren dat je je te goed voelt voor de bewaker kan niet leuke gevolgen hebben. Bij de boot maken twee mannen duidelijk dat de Amerikaan weg moet omdat het teveel is voor de steiger. Ja ok dit begrijpen wij maar wij zijn niet van het Amerikaanse schip dus hoef je niet tegen ons zo tekeer te gaan. Maarja. De Amerikaan verkast geluidloos zonder dat wij het merken en zo liggen we weer alleen. Nico en Wilma komen aan boord met vier pizza's en hebben hiervoor 17 euro betaald. We eten lekker en hierna gaan Nico en Miklós naar het gebouw met alle instanties om de paspoorten en scheepspapieren alvast te halen omdat we morgenochtend vroeg willen vertrekken. We worden doorverwezen naar de man van de immigratie maar dit blijkt niet de enorm aardige man te zijn die we al een paar keer hadden gezien en die ons gister zo makkelijk doorliet bij de poort. Deze man was met een krant zijn autoramen aan het schoonmaken en we zeiden dat we wilden vertrekken morgenochtend. Hij vroeg hoe laat en Nico antwoordde 6:00 uur. Dan konden we de papieren morgenochtend ophalen. Nico probeerde nog dat we ook misschien nog wel rond 4:00 uur konden vertrekken afhankelijk van het weer. Dit werkte helaas niet meer. Het kantoor ging 6:00 uur open en dus konden we eerst hier de papieren ophalen. Nico zei dat dit hem dan weer een tochtje naar het kantoor kostte en weer terug maar volgens de man konden we dan mooi morgenochtend de weerberichten hier kijken. Nico antwoordde dat dat ook op de boot kon maar daar had de man geen boodschap aan. Laat maar. Deze man heeft waarschijnlijk morgenochtend geen dienst en heeft nu geen zin om moeite te doen voor ons en schuift het probleem lekker door naar zijn collega van morgenochtend. We gingen naar de boot en ruimden de bootfietsjes op die Nico en Wilma hadden gebruikt. Yorick tankte water en Wilma kookte alvast voor morgen. Nico en Wilma hadden vanmiddag alvast afgerekend bij de havenmeester. Hij vond dat hij wel 100 dirham (10 euro) had verdient. Hij pakt elke boot aan die binnenvaart maar de onze niet en bovendien hebben we niks aan de man en heeft hij dus gewoon niks voor ons betekent. Nico gaf hem 40 dirham (4 euro) om van het gezeik af te zijn. Je voelt je toch een beetje ongemakkelijk omdat zo'n man gewoon hartstikke brutaal is en in Nederland zou je een havenmeester uitlachen als hij nog een fooi zou vragen voor niet gedane zaken. Miklós maakte twee Bacardi-Cola en het glas van Yorick was iets minder gevuld met Bacardi dan dat van Miklós. Yorick vroeg pissig waarom er verschil tussen de inhoud van de twee glazen zat waarop Miklós antwoordde dat er ook drie jaar verschil tussen de twee drinkers van de twee glazen zat. Yorick opperde vandaag al dat hij legaal alcoholische drankjes mag drinken als hij zestien is. Miklós helpt hem herinneren dat hij inderdaad bier mag drinken als hij zestien is. Dat was hij even vergeten. Miklós schrijft een stukje op de computer, Nico maakt twee lampjes en Wilma wast af. Yorick leest een boek en Nico vraagt of hij z'n moeder wil helpen met de afwas. Dit weigert hij en Nico wordt pissig van de ongewilligheid van Yorick (vlak daarvoor zou hij de tafel opruimen toen Nico en Miklós de papieren gingen halen en dat had hij ook niet gedaan). Miklós helpt Wilma met afdrogen omdat Yorick toch weigert wat te doen. Nico helpt Yorick eraan herinneren dat hij ook de vloer zou vegen en dit ook niet gedaan heeft maar Yorick trekt zich hier niks van aan. Nico is gelukkig te druk bezig om er echt aandacht aan te besteden en de bom barst dit keer niet. We overleggen omdat er niet zulk heel goed weer is voorspeld en misschien blijven we morgen liggen. We hebben de papieren toch nog niet. We zien morgen wel wat we doen, bonne nuit!

zaterdag 1 oktober 2005
Vandaag werd er vroeg op de boot geklopt. Nico stond te douchen en Wilma dacht dat het misschien autoriteiten waren en dus haalde ze Miklós uit zijn bed om te kijken wie er was. Wilma wordt overal veel opener en makkelijker ontvangen door mannen dan we hadden verwacht, maar toch moet je wel rekening houden met de cultuur en dus wordt Miklós naar buiten gestuurd. Niemand te zien. We zullen het ons wel verbeeld hebben. We besluiten de stad te gaan verkennen en we vertrekken van de boot. Nog op het haventerrein komen we twee mannen tegen waarop er één van de twee zegt:'Nederlanders?' Hij was de kapitein van het Nederlandse schip (enorm vrachtschip) dat we gister al hadden zien liggen. en samen met de stuurman waren zij de enige Nederlanders aan boord. We waren wel benieuwd naar zijn verhalen en dergelijke. Hij vertelde dat ze regelmatig verstekelingen aan boord (en er werken heel veel mensen) aantroffen en dat deze mensen weer aan wal moeten worden gezet waar ze zijn opgestapt! We hebben het idee dat verstekelingen ook nog wel is gewoon overboord worden gegooid, de man ontkent het niet maar geeft het ook niet toe. Het was een leuk gesprek en hij bleek vanochtend aangeklopt te hebben bij ons. Erg leuk dat zo'n man (kapitein is toch een erg hoge status) eigenlijk heel normaal is en ook gewoon behoefte heeft aan een praatje met andere Nederlanders. We wensen elkaar een behouden vaart. We lopen verder en komen op de vismarkt terecht (alles zit hier op de meest onmogelijke plaatsen) waar je het totaal niet verwacht. De vis is echt net gevangen en zeer vers. We lopen verder en lopen over de boulevard en drinken wat. Nico vraagt of ze verse jus d'orange en water hebben maar dit hebben ze niet, jus d'orange alleen uit pak. Vervolgens krijgt Wilma net geperste jus d'orange én water. We lopen verder en komen uiteindelijk bij de markt terecht. Achteraf weten we niet zeker of dit tevens het centrum is waar we naar op zoek waren. Konijnen liggen hier bovenop de kippenhokken en wachten evenals de kippen op het naderende einde. We vinden dit niet leuk omdat wij konijnen toch knuffeldieren vinden. Dat wij varkens eten is echter voor moslims weer niet te begrijpen. Wederom bedelende moeders met kinderen. Kinderen voetballen midden op straat en de zwerfhonden liggen midden op een kruispunt te slapen. We vinden een internetcafé en gebruiken drie computers anderhalf uur en één computer een uur ongeveer. We betalen uiteindelijk 2,90 euro. In Frankrijk betaalden we 2,- euro voor een half uur (per computer!) ter vergelijking. De eigenaar spreekt goed Engels. Hierna kopen we kakkerlakken spray want we vinden het toch wel noodzakelijk meteen te kunnen handelen als we kakkerlakken mochten constateren (we hopen van niet). Miklós merkt dat twee jongens steeds met elkaar praten maar ons aanstaren en zich langzaam maar zeker in onze richting bewegen. We leren aan om no matter what elk moment alert te blijven. Miklós maant de andere drie aan snel door te lopen en vooral niet te blijven staan. Uiteindelijk verdwijnen ze uit zicht. Hier hebben sommige kinderen weer een nieuwe sport gevonden. Trap een hond die ligt te slapen zo hard mogelijk en ren daarna zo hard mogelijk weg. Dat de hond niet reageert zien de kleine ventjes niet eens want die zijn al drie blokken verder. We kopen een heel stokbrood belegd met kaas voor 0,55 euro. De eerste levensbehoeften kosten hier wederom niks. Wilma geeft een hele oude bedelaarster wat kleingeld. Kinderen geven we niet maar soms is het onmogelijk om oudere bedelaars te negeren. Hebben de ouderen geen familie meer dan is er dus ook niemand die zich om hen bekommert. We lopen langzaam terug de markt af en later drinken we en eten we wat op de boulevard. We betalen 12 euro voor vier jus d'orange een ijsje en een grote pizza. We merken dat hier veel rijkere Marokkanen komen. We kopen nootjes van een verkoper (pinda's) en het smaakt goed. Stimuleren we de plaatselijke economie ook weer zullen we maar zeggen. We kopen later bij een oude man nog wat nootjes. Hij geeft ons allemaal nootjes en laat ons proeven. We betalen 4 euro maar dit is zo mooi. We krijgen nog een zakje ongepelde pinda's toegestopt. Hij scheurt blaadjes uit een oud schoolschrift en vouwt hier de nootjes in. Fantastisch. We lopen weer langs de vismarkt en ze blijken twee zwaardvissen gevangen te hebben. Dit levert hun zeker weten veel extra geld op. Nico raakt in gesprek met de man die beweert de vis gevangen te hebben (gewoon één van de vissers en het was klinkklare onzin want ze hadden deze gewoon met de netten gevangen) en Wilma deelde de nootjes die we net hadden gekocht uit. Één man weigerde omdat hij geen tanden had. De mannen stelden het erg op prijs dat Wilma wat uitdeelde. Wederom is er niemand die weigert iets van Wilma, een vrouw, aan te nemen. Het is zaterdag en we zien de hele tijd vele jonge stelletjes in de meest westerse kleding en zijn niet bepaald vies van elkaar. Alles verandert, ook hier. We gingen naar de boot en later uit eten. Als we bij de poort van het haventerrein aankomen en Nico de pasjes wil laten zien om naar buiten te kunnen geeft de jonge politieagent, die bij ons aan boord was geweest gister, aan dat hij ons kent en met veel vriendelijkheid kunnen we in één keer doorlopen. Eigenlijk een doornormaal voorval maar het geeft de vriendelijkheid weer van vele mensen hier, Miklós merkt op dat we met een nieuwe generatie ambtenaren te maken hebben want veel zijn er niet ouder dan 25 jaar. We gingen naar een restaurant dat door de Canadezen hier was aangeraden. De bediening is goed en het eten zo nog beter. Later komen veel vaste klanten binnen (Fransen die hier wonen) en nu is er geen aandacht meer voor ons. Het was een nogal chique restaurant en Wilma provoceert door zelf de wijn in te gaan schenken maar dit kan natuurlijk niet. Later doet Wilma het alsnog omdat niemand zich meer om ons bekommert. We hebben het erg gezellig met z'n vieren en voeren veel discussies en leuke gesprekken. Als we eindelijk afrekenen, omdat ze ons heel lang lieten wachten op het toetje en eigenlijk op alles, keurt de ober ons geen blik meer waardig en kijkt alleen in het rekeningboekje of we wel een fooi hebben achtergelaten. Ze werken hier met minstens vijftien obers en dat zijn er eigenlijk veel te veel. Bijna één per tafel. De eigenaar begroet de vaste klanten met veel schijnvreugde. We kunnen ons eigenlijk niet echt kwaad maken omdat we een hele leuke dag en avond hebben gehad maar alleen al de slechte bediening is reden genoeg het restaurant bij anderen af te raden of in ieder geval zelf zeker nooit meer terug te keren naar dit restaurant. Het eten was gister minder dan vandaag maar de bediening was gister veel attenter. Het eten smaakt gelukkig wel héél goed. Miklós maakt twee espresso en een cappuccino en nog een Bacardi-Cola voor zichzelf en Yorick. De anderen liggen op de bank te luieren en Yorick computert. Morgen blijven we nog een dagje liggen en proberen ons morgen te vermaken. Bonne nuite!

afbeeldingen:

links: De oude man die die ons de nootjes verkoopt en ze hier weegt

rechts: De man van de zwaardvis

rechtsboven: Wilma geeft een oude bedelares wat kleingeld

vrijdag 30 september 2005
Vandaag werden we 's ochtends ons bed uitgejaagd door de gendarmerie die hun boot achter ons wilden leggen, dus moesten wij naar voren. Dit deden we en ze kwamen later nog om cola vragen. We gaven ze twee blikjes en dat was dat. Een vissersbootje voer langs maar werd teruggeschreeuwd door de gendarmerie. De arme vissers moesten de stootrand van de boot maken onder toezicht van de commandant. Weigeren is niet mogelijk. De twee mannen op het platform moesten later de banken aanpakken die uit de boot werden gesleept, wederom is weigeren een doodzonde. We gaven de twee mannen op het platform beiden een blikje cola en daar waren ze helemaal tevreden mee. We zagen van veraf dat ze met alle twee het blikje stonden te bewonderen. Wederom pasten zij vandaag op de boot. We gingen de stad in om de oude medina te bezoeken. Een jongetje ligt bij de taxi's te creperen en is duidelijk doodziek. Niemand die zich erom bekommert lijkt het. Er komen weer een paar bedelende kinderen langs die we negeren. We hebben onderling al afgesproken dat we bedelaars negeren en mensen die je wat willen verkopen zeggen we lachend maar beslist nee tegen. Duidelijkheid verschaffen is zeer belangrijk. De oude medina is minder mooi en leuk dan de nieuwe. In het begin gaat het nog wel maar we komen enorm veel lichamelijk gehandicapten tegen. Veel oog aandoeningen vooral. We kopen wat dingen maar lopen steeds meer het winkelgedeelte uit. Het wordt steeds minder gezellig. Kleine jongetjes proberen katten dood te stampen (gelukkig zijn de katten veel te snel voor ze) en een handelaar smijt een stuk glas keihard een steeg in. Miklós en Yorick willen hier weg. De sfeer wordt steeds benauwder en steeds meer mensen loeren naar de tassen of maken openbaar enorme ruzie. We besluiten de grote winkelstraat weer in te slaan en we drinken wat in een café en betalen 6,- euro voor twee espresso, twee cola, twee water en vier jus d'orange. Het is enorm heet en we lopen nog wat rond en besluiten ook meteen naar de boot te gaan en uit Casablanca te vetrekken. Niet vanwege de sfeer in het oude medina maar we hebben de top drie die we wilden zien gezien en verlangen naar een plaats waar je zorgeloos met je boot kan liggen. We komen weer bij de boot en vertrekken vrijwel meteen. Nico geeft één van de mannen (de ander was afwezig) een fles cola en wat euro's (hadden ze expliciet om gevraagd). Hij was zeer tevreden en ze hadden perfect op onze boot gepast. De boot was erg smerig maar daar viel niks aan te doen. Onder het varen proberen we met emmers water de boot een beetje schoon te krijgen maar dit gaat moeizaam. Yorick geeft het op en daarna gaat Miklós nog even verder maar de deining maakt emmers putten en het dek spoelen onmogelijk zonder zelf nat te worden. We komen aan in Mohammedia en leggen aan. De eerste jandokus komt aan boord en stelt de meest nutteloze vragen. Hij wil weten hoe de ouders van Nico heten, god mag weten waarom. Hij vraagt of Nico en Wilma getrouwd zijn en Nico antwoordt ontkennend. Hij is even van slag, want dit kan natuurlijk niet. Heeft Nico dan een vrouw?Ja die heeft hij want die is binnen. Maar Nico is niet getrouwd?Nee Nico is niet getrouwd. Nico heeft wel twee kinderen?Ja Nico heeft twee kinderen met de vrouw die binnen is. Nico legt hem uit dat dit in Marokko niet voor zal komen en daar is de jandokus het roerend mee eens. Miklós en Yorick moeten de boot schoonmaken maar Yorick weigert de slang af te staan, Miklós beloofd hem een bacardi-cola (wel pas als hij 16 is helaas voor hem!) als hij dit doet want dat scheelt weer ruzie. Er ligt hier nog een Nederlands schip en die hadden we al eerder ontmoet. We besluiten wat te gaan eten op de kant. Het haventerrein is goed bewaakt met waakhonden en dergelijke. We eten bij een goed restaurant waar we nog een drankje naar keuze krijgen aan het eind omdat we zo lang moeten wachten vanwege de defecte pinautomaat. Miklós ging naar de wc en hoorde een enorm gesnuif om de hoek. Toen hij naar de wastafel liep sprong een man verschrikt achteruit, zijn neus verbergend en plaatsmakend voor Miklós. Het 'witte goud' is niet te verbergen. Ja inderdaad, een ander soort wit goud dan wat wij in Nederland bedoelen met deze term. De man is hierna erg luidruchtig terwijl hij toch een paar tafeltjes naast ons zit. We gaan weer naar de boot en bij de laatste hoek naar de haven staat reeds een man met een enorme hond. Type rottweiler. Je voelt je aan de ene kant veilig maar aan de andere kant ook weer niet. We kijken even bij de douchefaciliteiten en Miklós en Yorick besluiten te gaan douchen. Even later lopen ze de douche in en een kakkerlak (nee geen Feyenoorder dit keer) glipt de wc in. Wat zijn die beesten groot en smerig. Hier gaan we dus nooit van ons leven douchen. Yorick doucht op de boot en Miklós gaat nu maar is douchen. We hadden nog de discussie over de mensen hier en we zijn het erover eens dat ze erg gastvrij en erg vriendelijk zijn. In tegenstelling tot veel verhalen die we hadden gehoord of wat we hadden verwacht. We voelen ons thuis, of althans geen indringers. Morgen luieren we een dagje. Bonne nuite!

linksboven: Kind bedelt bij Wilma en Yorick

rechtsboven: De aardigste en vriendelijkste van de twee oppassers die op onze boot pasten

linksonder: Letterlijk een 'kruidenier' en dit is nog niet eens zo'n hele grote

rechtsonder: Broer schreeuwt naar zijn broertje dat hij geen flikker uitvoert (dat konden wij zelfs opmaken uit zijn gebrabbel) en spontaan begint hij naar ons te schreeuwen of we iets willen kopen

donderdag 29 september 2005
Vandaag besloten we Casablanca in te gaan nadat er alweer vijf verschillende instanties (douane, militaire politie, gendarmerie, normale politie etc.) aan boord waren geweest voor de papieren. In Portugal stellen ze onnuttige vragen maar hier zijn ze daar nog beter in. Vragen over wat je beroep is en het beroep van je vrouw zijn geen uitzondering (er schijnt ook nog wel is naar de geboortedatum van je ouders te worden gevraagd). Op platform waar wij aanliggen werkten twee mannen en die voerden werkelijk helemaal niks uit. Ze stonden met een vislijntje in het water te turen en waren net twee kleine kinderen toen ze een visje vingen. Nico maakte de deal dat zij op onze boot zouden letten en daarvoor een beloning zouden krijgen. Alle sloten ging op de boot, alle ramen dicht en bijna alle spullen naar binnen. Zij hebben er meer aan om goed op te letten dan dingen te stelen maar ze moeten ook niet aan hun vriendjes vertellen wat er allemaal wel niet aan boord is bij dat plezierjacht. We liepen het haventerrein af (enorm terrein) en later kwamen we in de stad. We probeerden nog een 'petit-taxi' te nemen. Dit is een rode Peugeot 206 en er kunnen maximaal drie personen in. Dit is het goedkoopste vervoer op de bus na en er zijn voor ons gevoel hier nog meer petit taxi's dan taxi's in Londen. Helaas kon dit niet en we moesten een grote taxi nemen (dan betaal je het tienvoudige). Mevrouw Peijs (minister van verkeer) zou met haar handen in het haar zitten als ze het verkeer hier zou zien. Stoplichten? Trekt niemand zich wat van aan. Alle auto's scheuren kris kras door elkaar, de fietsers fietsen tussen de auto's die 100 km/u rijden en daarnaast enorm veel brommertjes. Met geen pen te beschrijven hoe chaotisch het straatbeeld hier is (misschien moet Peijs hier met haar 'stickertjesactie' is op de proppen komen!). We werden naar de moskee gebracht. Deze moskee is in zes jaar (!) gebouwd voor Koning Hassan de tweede en is de 3e grootste moskee van de wereld (de moskee in Poelenburg is er helemaal niets bij). De minaret van de moskee was ruim 200 meter hoog en sowieso was de hele moskee enorm. Er bleek later een rondleiding te zijn en we dronken en aten wat (vier halve stokbroden met kaas voor 2 euro en drie water, vier koffie, drie jus d'orange en twee cola voor 10 euro). We gingen weer naar de moskee en besloten de rondleiding te volgen. Miklós en Yorick konden voor studenten door en dat scheelde weer 12 euro. De moskee was prachtig maar had dan ook wel 800 miljoen US dollar gekost! En misschien nog wel het drievoudige want niemand wist het precies. Er was onder andere een enorme massieve deur gemaakt van titanium (!). Duurder kan bijna niet. Kan je meerdere huizen voor kopen. Verder hingen enorme kroonluchters aan het plafond en die waren gemaakt in Venetië. Dit heeft dus ook meer dan een godsvermogen gekost. De moskee was zo snel gebouwd omdat meer dan 3000 man dag en nacht, 24/7 en 365 dagen per jaar aan het gebouw hadden gewerkt. Niet eens overdreven. De hele vloer was van marmer en het was zeker mooi. Na de moskee gingen we weer wat drinken en hierna namen Nico en Miklós en Wilma en Yorick apart een taxi (allebei een petit-taxi zou ons enorm veel geld schelen), dit was goedkoper geweest als Wilma en Yorick een beetje hadden nagedacht. Bij de eerste taxi van de dag (de grote) hadden we 10 euro betaald ongeveer en nu moesten ze weer 100 dirham dus 10 euro betalen. Nico en Miklós betaalden 14 dirham en dus 1,40 euro. We waren op de 'nieuwe medina' een enorme markt. Bijna zoals je in 'Aladin' ziet. Hier kan je zo een boek over schrijven. We kochten olijven op een pleintje waar bij elkaar zeker vijftien olijvenwinkels zaten. Heel slim dus om met hetzelfde type winkel allemaal bij elkaar te gaan zitten (not). Wilma kocht Marokkaanse schoentjes (vond ze mooi en leuk) en we zwierven wat over de markt. Een aantal vrouwen met baby's klampten ons (schijnbaar) wanhopig aan maar we gaven niks. Wordt ook sterk afgeraden geld te geven. Als ze iets krijgen lachen ze heel voldaan naar de andere moeder met baby die 50 meter verder op staat. Er waren enorme kraampjes met allemaal kruiden. Wilma kocht wat kruiden (voor niks). Overal was er speciaal eten vanwege de naderende Ramadan. Een paar mensen legden ons met plezier uit wat het eigenlijk voor eten was wat ze in hun handen hadden. We kwamen in het slachtcircuit van de markt en hier hing een kamelenkop met nog wat vlees eraan wat werd verkocht en op bestelling werd afgehakt (de kamelenkop geeft aan hoe vers het vlees is). Er lagen op een paar plaatsen schapenkoppen die werden verkocht. Hier zaten ook twee mannen te dammen met wortelstukjes en komkommerplakjes. Erg komisch. Als er een damstuk werd geslagen verdween het meteen in de mond. We vroegen ons alleen af hoe ze dat doen als ze een dam behalen, maar dat terzijde. Kippen worden hier ook ter plekke geslacht. *pok pok pok TOK, geen pok meer* zullen we maar zeggen. Een paar opdringerige kinderen probeerden ons plastic tasjes te verkopen (waren ook de enige opdringerige verkopers) maar we hadden het gevoel dat onze tassen hen veel meer fixeerden. Miklós zag ook al dat een klein jongetje de hele tijd naar de tassen liep te loeren en ons achtervolgde. Toen hij doorhad dat Miklós hem doorhad verdween hij meteen. De markt is eigenlijk koninginnedag in Amsterdam zo druk. Veel mannen houden geen rekening met vrouwen en lopen bijna over ze heen zonder blikken of blozen. Wilma heeft hier geen last van, misschien omdat ze geen Marokkaanse is. We kopen wat dingen en later kwam Wilma een kruid tegen waar ze al heel lang naar op zoek was (even de naam kwijt) en de zeer oude man die het verkocht schreeuwde nog even naar de overkant of dit inderdaad het goede kruid was. Toen Nico hem het wisselgeld liet houden was hij helemaal in de wolken. De kruiden kosten misschien 5 eurocent en het wisselgeld was ook bijna niks, maar voor hem dus wel. Miklós en Yorick doken even een internetcafé in maar dit café bleek geen qwerty toetsenborden te hebben. E-mails beantwoorden lukte dus niet. We besloten wat te gaan eten nadat we weer wat dingen hadden gekocht. Het viel ons overigens op dat zelfs in een simpele sportwinkel (zeer klein) er vijf mensen werken. Zo lossen ze hier de werkloosheid op. Hierdoor verdienen ze per persoon vrijwel weer niks, maarja. Bij de bezinepomp werken ook drie mensen; één om je de slang aan te geven, één om af te rekenen en één om gedag te zeggen. We probeerden een druk kruispunt over te steken (voor zover er überhaupt een rustig punt in Casablanca is) en dit kost grote moeite. De illusie dat er nooit wat fout gaat in dit verkeer klopt overigens niet. Een jongetje ligt gewond op de grond nadat hij is aangereden (ik weet niet hoe erg want ik heb het zelf niet gezien). Iedereen roept om taxi's maar vooral vrouwen worden af en toe nog wel genegeerd. We stappen in een taxi en deze chauffeur (jaar of 25) spreekt zeer gebrekkig Frans. Het valt ons op dat veel mensen slecht Frans praten, dat wij het soms beter kunnen zelfs. We komen bij een restaurant en zijn de enige gasten van de avond. We eten goed en de ober is zeer vriendelijk en behulpzaam (Nico en Wilma konden hun glas wijn niet leegdrinken of het was alweer gevuld). Hij belde een taxi voor ons die ons bij de boot afzette. Dit was maar goed ook want later bleek dat het hele terrein 's nachts terrein is van tientallen zwerfhonden. Eerst moesten we alleen nog de speciale kaartjes laten zien en daarna werden we vlak bij de boot aangehouden door een bewakingsdienst die het niet vertrouwt. Uiteindelijk kwamen we aan op de boot en alles bleek in orde te zijn. De 'nachtwacht' legde een loopplank neer en zo kwamen we op het platform. Nico gaf ze wat geld en een paar sigaretten (blijken hier wonderen te doen) en ze waren helemaal tevreden. Van deze jongens kreeg Wilma overigens wel een hand (Wilma houdt zich steeds op de achtergrond en laat de Marokkaanse mannen het initiatief nemen met beginnen me praten en een hand geven) wat opzich niet vaak voorkomt. Als je ziet dat een man een vriend en diens vrouw tegenkomt dan knikt hij even naar de vrouw en de man krijgt twee of vier zoenen. Op de boot was iedereen een beetje stil omdat de dag van vandaag nog verwerkt moest worden. Vooral Yorick had een heel ander beeld (hij had het steeds over zandhuisjes gehad) bij Marokko en Casablanca. Ik moet overigens opmerken dat ook hier de verwestering duidelijk te zien is. De Amerikaanse rapmuziek klinkt uit vele auto's en merkkleding is hier ook erg in. Veel vrouwen en meisjes lopen niet eens meer met een hoofddoekje, eigenlijk alleen de oudere vrouwen. Morgen zijn we van plan om de oude medina te bezoeken. Bonne nuite!

afbeeldingen:

linksboven: De moskee

rechtsboven: De markt (nieuw medina)

rechtsonder: één van de winkeltjes op de markt

linksmidden: Dammen doen ze hier gewoon met wortels en komkommer

linksonder: Deze hebben ze bij onze slager Slagt niet! (kamelenvlees, de kop geeft aan hoe vers het vlees is)

Terug naar logboek