Deel 4    Kaap Verdië - Tobago

woensdag 11 januari 2006
Het plan is om rond 18:00 uur te vertrekken richting Grenada. Nico en Wilma gaan nog wat dingen doen op de kant. Later komt René langs om nog wat dvd's uit te wisselen. We kopiëren 'Bad Boys II' voor hem en hij geeft ons later twee dvd's van hem omdat het niet meer lukt om te kopiëren. Leuke mensen van de Vagebond (René en Helga), daar zijn we het allemaal over eens. Miklós en Yorick gaan naar de kant naar Bago's om te kijken of Nico en Wilma daar zijn want er moet nog geluncht worden. Daar zitten ze dus en we eten voor de laatste keer in Bago's. We moeten in een speciaal gastenboek van Bago's schrijven voordat we weggaan. Nico en Wilma gaan naar de boot om nog wat op te ruimen (Miklós en Yorick hebben al afgewassen etc.) en in Bago's komt Paul nog even aan zetten. We drinken nog een biertje met hem en nemen dan afscheid van hem ('take care fellah'), e-mailadressen zijn alweer uitgewisseld. We nemen ook afscheid van Bob en Shirley en dan gaan we naar de boot. Hier ruimen we de dinghy op en doen de laatste dingetjes om hierna iets later dan de geplande 18:00 uur het anker op te halen en koers te zetten naar Grenada. Het is een tocht van 77 mijl en we zouden net in het donker aankomen als we 's ochtends vroeg weg zouden gaan en dus hebben we besloten 's avonds weg te gaan. Alles loopt opzich goed alleen gaan we nog best flink te keer. Wilma krijgt 's nachts een golf binnen Yorick is aan het slaapwandelen maar verder gaat het ok. Om 7:00 uur laten we het anker vallen in 'Prickley Bay' op Grenada. Good night!

dinsdag 10 januari 2006
De laatste dag in Store Bay en we gaan nog even internetten en we tanken water en nog meer noodzakelijke dingen. We lunchen 's middags bij Bago's, Nico is naar Scarborough met de taxi om ons uit te klaren. Hierna gaan Wilma met Yorick naar de boot en Miklós blijft nog even in Bago's. Hierna loopt Paul langs om water te tanken en Miklós vraagt of hij een biertje komt drinken, het logische antwoord:'Sure fellah' ('fellah' is zoiets als 'vriend'). Hierna komt 'Marcus' een Duitser die chartert ook erbij zitten en hierna ook zijn twee klanten. Alisson, Mitch en Ann komen er ook nog bij zitten. Yorick zou Miklós om vijf uur ophalen maar Miklós maakt hem duidelijk dat hij naar binnen moet komen. We komen vervolgens bijna niet meer weg omdat we vol worden gestopt met rumpunches en bier. Uiteindelijk gaan we naar onze boot waar Nico en Wilma met de Vagebond aan het borrelen zijn (verrassend) en hierna besluiten we met z'n allen bij Pepe's uit eten te gaan. Hier blijkt de Silencio ook te zitten met familie en nog meer Nederlanders dus het is lekker Nederlands. Het eten is goed en de ober heeft duidelijk lol in z'n werk. Uiteindelijk besluiten Miklós en Yorick alvast te gaan omdat ze met Paul hadden afgesproken te gaan poolen. Esmeralda en Rachelle gaan ook mee en Yorick vaart even naar Paul om te vragen of hij komt. Hij mompelt een beetje vaag dus wij gaan alvast naar het hotel omdat we weten dat Mitch, Alisson en Ann daar zijn. Als we daar zijn weigert de luie barvrouw ons muntjes te verkopen voor de pooltafel. De service is hier bar slecht en we besluiten naar een andere plaats te gaan waar we wel kunnen poolen. Mitch belt Paul dat we over drie minuten bij Bago's staan en dus dat hij op moet schieten. We horen Paul tegensputteren en we horen dan Mitch zeggen:'I don't give a fuck about your bloody socks, get your ass down the beach right fellah?' Mitch is zeker een jaar of 45, geboren in Engeland maar woont al zijn hele leven hier. Dat is ook duidelijk te horen. Paul staat zowaar (met sokken in zijn handen!) bij Bago's als we aankomen. Ook hij springt achterin de pick-up en daar gaan we. Nico en Wilma kijken enigszins verbaasd als ze ons in de pick-up zien zitten. We komen bij een tentje met twee pooltafels. We spelen de hele avond en het is hartstikke gezellig. Paul vertelt veel over zijn ervaringen en dat is interessant. We lopen terug en lopen over een gemeenschappelijk recreatieterrein. Paul wenst een bewaker 'goedenavond' en de man praat terug. Hij maakt een stom grapje en Paul kijkt em een beetje vaag aan als hij lacht. Opeens wordt de bewaker boos omdat Paul volgens hem expres rook in zijn gezicht blies (onzin) en hij probeert Paul duidelijk uit te lokken maar we lopen gewoon weg. We gaan naar de boot en Esmeralda drinkt nog wat bij ons en Rachelle hebben we hiervoor al naar de boot gebracht. Nog een stuk later brengen we Esmeralda naar de boot (was weer gezellig) en gaan wij lekker slapen. We moeten morgen varen, oef, dat wordt nog een hele opgave. Good night!

maandag 9 januari 2006
Overdag internetten we en verder doen we niet zo heel veel allemaal. Nico kookt pasta en hierna gaan Miklós en Yorick naar de kant om wat te drinken. De Silencio is nog aan het barbecuen op het strand en we zeggen dat we naar het 'Golden Star' restaurant gaan om daar wat te drinken en zij zullen later komen waarschijnlijk. Als we bij het 'Golden Star' zitten komt Paul aan lopen, een jongen van 21 die mensen chartert voor een dagje of langer. Hij loopt langs en zegt meteen 'two Caribs guys?' en voor we het weten staat er alweer een nieuw biertje voor ons neus. Paul komt uit een arbeiderswijk in de buurt van Manchester en heeft nog al wat levenservaring voor iemand van 21. Hij heeft op vele boten gewerkt en op heel veel plaatsen. We moeten even aan zijn accent wennen maar na een tijdje verstaan we hem goed. De Silencio komt ook nog aanzetten en na nog een tijdje te hebben gezeten besluiten we te gaan poolen bij het Colorado hotel. We spelen verschillende potjes en ook hier hebben ze weer geheel eigen regels. Paul verliest van Esmeralda, Yorick verliest van Rachelle en Mitch verliest van Ann. Miklós is dus de enige man die het voor elkaar kreeg om niet te verliezen. Mitch, Ann en Alisson zijn vrienden van Paul maar wij kenden ze ook al uit Bago's. Mitch brengt ons later met de pick-up naar Bago's en van daaruit gaan we naar Paul zijn boot die ons nog heeft uitgenodigd om wat te drinken. Het is erg gezellig en veel te laat gaan we weer naar onze boot, na de Silencio afgezet te hebben. Het begint meteen keihard te regenen dus we zijn net op tijd binnen. We gaan snel lekker slapen, good night!

zondag 8 januari 2006
We slapen uit en dat is niet zo heel gek want het was voor ons allemaal flink laat geworden. Zelfs Nico slaapt uit en dat is uitzonderlijk. Miklós en Yorick gaan internetten en hierna moeten ze nog een uur op het strand wachten omdat Nico vergeet ze op te halen. We hebben besloten bij Pepe's uit eten te gaan, met internationale keuken, maar eenmaal op de kant blijkt deze dicht te zijn. We gaan naar het Reef restaurant en het eten is lekker en we hebben ook nog live muziek. Miklós en Yorick gaan bij Bago's een biertje drinken en later komen Nico en Wilma uit het restaurant en we gaan naar de boot. Nog even later gaan Miklós en Yorick nog even de kant op en komen onderweg de Silencio tegen. Die hebben morgen een auto gehuurd dus die gaan al slapen. Bijna alles is dicht dus we gaan naar het restaurant waar we daarvoor hadden gegeten en drinken nog wat. We gaan terug naar de boot waar Wilma nog steeds wakker is en een boek zit te lezen. We kijken de film 'Sobibor' af, een film over de ontsnapping uit een concentratiekamp, goede film. Het is alweer flink laat dus we gaan maar slapen. Good night!

zaterdag 7 januari 2006
Miklós brengt Nico en Yorick al snel weg want die moeten duiken. Wilma en Miklós ruimen de boot een beetje op en de hele vloer ligt onder het zand, zelfs de banken. Het was wel lekker dat Miklós en Yorick weer in hun eigen kooien konden slapen voor het eerst weer na twee weken bezoek. Wilma en Miklós gaan internetten, doen boodschappen en brengen de was weg en we gaan hierna bij Bago's lunchen. Nico komt later langslopen en Nico en Wilma gaan dan even het stadje in. Miklós gaat naar de boot waar Yorick al is en later haalt Yorick ook nog Nico en Wilma op. De Silencio komt langs varen met de dinghy en vragen of we ook naar Bago's komen. Bago's zouden we sowieso heen gaan en als we aankomen gaan we met de Silencio en familie aan tafel zitten. De Zweden komen ook bij ons zitten (nadat ze eerst uit beleefdheid nog opperden dat ze ook nog wel ergens anders konden gaan zitten) en het is gezellig. We eten en er is een klein feestje aan de gang voor het zusje van Shirley. Nico en Wilma vermaken zich met de 'Vagebond' en er gaat flink wat drank doorheen. Miklós, Esmeralda, Yorick en Rachelle gaan nog ergens anders wat drinken maar dat lukt niet. Dan maar op de boot. We moeten roeien met het bootje van de Vagebond omdat Nico en Wilma onze dinghy hebben opgeeist. Dit duurt even omdat de dinghy van de Vagebond een heel handig roeisysteem heeft (nietdus). Het is gezellig op de boot en later komen Nico en Wilma + Vagebond aan op de boot en drinken zij ook nog wat samen. Miklós brengt Esmeralda en Rachelle naar hun boot en dan is het alweer flink laat en dus tijd om te slapen! Good night!

vrijdag 6 januari 2006
De laatste dag met de familie want zij zullen vanavond huiswaarts keren. 's Ochtends zitten de mensen van de 'Vagebond' bij ons aan boord en er wordt koffie gedronken. Zij gaan later weer naar de boot en Yorick, Patrick en Dianne gaan naar het strand om wat te zwemmen. Miklós en Yorick worden door Peter afgezet later en gaan internetten, Peter en Cora zijn al bezig de spullen bij elkaar te rapen die overal liggen. Patrick is een beetje overstuur omdat hij zo graag een souveniertje had gewild maar het lukt niet om nog wat te vinden. Tot onze grote verrassing is de 'Silencio' aangekomen! We lopen elkaar al maanden steeds op een paar dagen na mis maar het moest een keer goed gaan. De Silencio crew bestaat uit een gezin met twee dochters, Esmeralda (18) en Rachel (14) en natuurlijk de ouders, Frank en Janine. We hadden hen al een paar keer over de SSB radio gesproken dus leuk om ze eindelijk is te ontmoeten. Nico en Wilma zwemmen naar ze toe en later komt Miklós met de dinghy aanzetten en nog even later komt Yorick ook aanzwemmen. Het is gezellig en hierna gaan we naar de boot omdat Peter en Cora naar het vliegveld moeten om op tijd in te checken, dan kunnen we daarna nog wat eten. Het vliegtuig blijkt meteen al een paar uur vertraging te hebben maar het valt te overzien. Het was Patricks grote wens om nog even met Miklós, Yorick en Dianne te lunchen (toen ze er net waren was het erg gezellig met z'n vieren) en omdat dat niet kon gaan we nu met z'n vieren pizza eten bij de 'Pizza Boys', het is gezellig. Een Duitse vrouw vraagt of Yorick en Patrick broertjes zijn en ik snap eigenlijk precies waarom mensen dat denken. We gaan terug en de Silencio zit bij ons aan tafel in Bago's. Uiteindelijk moeten Peter, Cora, Patrick en Dianne naar het vliegveld en wij hebben besloten niet helemaal mee te gaan omdat er voor ons niets te beleven is. Het is even slikken maar dan nemen we afscheid en gaan zij met de taxi op weg naar het vliegveld. We hebben twee ontzettend gezellige weken gehad en behalve dat de boot af en toe overvol is is het toch eigenlijk prima verlopen met z'n achten aan boord, we hebben genoten. Nico en Wilma gaan ook naar de boot terwijl Miklós en Yorick nog even blijven omdat Esmeralda en Rachel misschien nog wat komen drinken. Het is erg gezellig in Bago's met Shirley en Bob en nog meer mensen. Yorick wil uiteindelijk naar de boot omdat Nico en hij morgen moeten duiken. Miklós gaat nog even terug en later komen Esmeralda en Rachel ook aan. Het is gezellig en eindelijk ook aanspraak voor Miklós en Yorick want de meeste kinderen die we ontmoeten zijn of heel jong of meteen een stuk ouder. Het wordt nog flink laat en Bago's is volgens mij nog nooit zo laat dichtgegaan, terwijl Shirley vroeger op de avond nog beweerde dat ze wel om middernacht in bed wou liggen. Het was gezellig, good night!

donderdag 5 januari 2006
Het plan om vandaag een auto te huren is nog vrij moeilijk. Nadat Nico en Peter heen en weer zijn geweest hebben we om 12:00 uur een auto voor zeven personen. Dianne moet dus bij Cora op schoot. We waren sowieso van plan om naar de waterval te gaan, de meest toeristische maar ook de waterval die het meest voorstelt. We rijden in een automaat met Nico achter het stuur en dat is wennen. Eerst stoppen we bij een fort dat afwisselend door de Engelsen en de Fransen werd geregeerd, vooral Patrick is erg geïnteresseerd. Na hier even rond te hebben gekeken eten we wat in een soort dorpje en het smaakt goed voor weinig geld. We gaan hierna naar de watervallen waar wij al een keer zijn geweest. Nu is het toeristischer geworden en we worden begeleid door een gids. Hij wijst ons op verschillende bomen, vogels en we zien ook nog een kaaiman (krokodil). Bij de watervallen zwemmen we op Cora na en we vermaken ons prima. We bevinden ons eigenlijk midden in een tropisch regenwoud en het is prachtig. Na ons hier vermaakt te hebben lopen we terug en rijden nog een stuk het eiland rond. We zien de Myrdinn nog liggen in een baai. Het is alweer 18:00 uur dus we gaan terug maar doen nog wel even boodschappen. We gaan hierna naar het 'Coco Café' dit is een apart restaurant en staat los van het dure Coco Reef hotel. We eten goed maar dat mag ook wel voor zo'n restaurant. Drie hebben er als toetje een 'chocalate cake' bestelt maar dit is zo'n enorme punt dat het eigenlijk gewoon een maaltijd is. We gaan nog even naar Bago's om wat te drinken en Peter gaat zowaar dansen, Patrick schaamt zich dood. Hierna gaan we naar de boot en drinken nog wat buiten maar Yorick, Patrick en Dianne slapen al meteen. Het was een leuke dag en morgen vertrekt de visite weer. Good night!

afbeeldingen:

links: een stukje uit het regenwoud

rechts: de gids laat ons een plantje zien wat deze afdruk geeft. Bij hem contrasteert het veel mooier dan bij ons

woensdag 4 januari 2006
Yoricks klaagzang over Patrick en Dianne die zo vroeg wakker zijn is toch niet helemaal terecht, zelf kan hij er ook wat van. Om nou midden in de nacht te 'vragen' 'wie in godsnaam z'n batterijen heeft!' lijkt ons wel erg optimistisch. Schitterend eigenlijk. Als je de boot binnenloopt hoor je uit de bakboord kooi een flink snurkconcert en alsof dat nog niet genoeg is loop je een klein stukje door en ligt er iemand te schreeuwen op de bank in zijn slaap en als je dan denkt dat je het hebt gehad kom je voorin wat ook garant staat voor een flink concert. Maar goed, als we wakker zijn is het plan om te ontbijten met pannenkoeken maar als Miklós buiten komt is alles op terwijl de rest er allemaal twee hebben gehad. Miklós is boos omdat het de zoveelste keer is dat hij als enige niet krijgt en wordt nog bozer als er wordt geopperd dat er 'nog wel twee broodjes zijn'. We vertrekken naar Store Bay, een tochtje van vijftien mijl. Onderweg zien we de 'Myrdinn' varen en Nico praat even met Ernst over de marifoon. Vermoedelijk zien we elkaar niet meer omdat we allebei een andere weg gaan. Vlak voordat we Store Bay binnenvaren zwemmen er nog een paar minuten dolfijnen mee. Miklós probeert Patrick ervan te overtuigen dat hij beter kan genieten in plaats van foto's maken omdat de kans klein is dat je een goede foto maakt (ruwe zee, dolfijnen komen niet ver boven het water uit). Later geeft hij het op en het is gewoon veel leuker om te kijken. Wat een mazzel op het laatste tochtje voor hun nog dolfijnen. Voor ons is het echter ook alweer ontzettend lang geleden dat we dolfijnen bij de boot hadden. Miklós en Yorick gaan de kant op als de boot ligt om te internetten en de rest gaat later boodschappen doen. 's Avonds eten we bij Bago's en daar zien we opeens een enorme wandelende tak zitten (20 cm) en zelfs Shirley en nog een andere local kijken met verbazing naar het beest. Hierboven zit nog een hagedisje, Bago's is eigenlijk een kleine dierentuin af en toe. Het eten is weer goed en Miklós en Yorick blijven nog even om wat te drinken. Zij hebben het nog heel gezellig met een paar Nederlanders en later met wat Duitse studenten. De man die zo vervelend was tijdens het eten (schreeuwde naar Dianne dat ze zich aan moest kleden omdat ze in een zwembroek liep en schreeuwde hierna nog dat hij Nico wel even op z'n bek zou slaan toen Nico opstond om tegen Shirley te zeggen dat de man vervelend was) is gelukkig weg. Misschien weer opgepakt, vanmiddag werd hij ook al van het strand afgeplukt. Hierna gaan we naar de boot waar Wilma en Cora nog op zijn. We zitten nog lang buiten met Cora en morgen gaan we het eiland rond met de auto en dus gaan we maar slapen. Good night!

dinsdag 3 januari 2006
Vandaag het plan om naar Englishman Bay te vertrekken. Na een uurtje zeilen komen we aan in de prachtige baai. Het regent nog steeds om de zoveel minuten zodat de luiken open en dicht blijven gaan, de hele dag door. Als het regent, regent het ook niet bepaald zacht ofzo. Miklós en Dianne blijven op de boot (je hebt tenslotte ook slimme mensen die niet zo dom zijn deze branding te riskeren) en Dianne is heel chagrijnig omdat ze ruzie had met Patrick. Dit komt regelmatig voor maar is soms in een seconde weer goed, best herkenbaar. Miklós maakt popcorn en Dianne is alweer in haar hum. De rest vindt een paar toeristische winkeltjes waar Wilma een mooie wikkelrok vindt. De prijzen zijn ook erg toeristisch. Het is niet heel erg leuk maar ze komen wel weer Audrey en haar ouders tegen (zie foto met oud en nieuw onderaan). Als zij terugkomen naar de boot slaat de dinghy bijna om (verrassend....) en Peter en Yorick moeten de boot zwemmend eerst uit de branding halen. Op de boot is iedereen zeiknat. Wilma maakt pannenkoeken en we doen ons dit goed smaken uiteraard. We willen morgen weer naar Store Bay vertrekken omdat het bezoek over twee dagen vertrekt en we morgen nog een auto willen huren. We liggen erg onrustig en het zou een onrustige nacht worden maarja dat hoort erbij. Englishman bay is nou eenmaal niet erg beschut. Good night!

maandag 2 januari 2006
Een tropische regenbui duurt vaak maar kort. Vaak. Maar niet altijd. Het wordt wederom een dag waarbij we om de zoveel minuten de luiken open en dicht moeten doen. Nog steeds zijn we allemaal snipverkouden, tegen het zieke aan op Yorick, Patrick en Dianne na. Nico en Wilma gaan boodschappen doen en de rest speelt spelletjes of leest een boek. Miklós voelt zich koortsig, heeft oorpijn, keelpijn en is verkouden en ligt bijna de hele dag op de bank. Cora ligt veel in bed omdat ze last van hoofdpijn heeft. Als Nico en Wilma terug zijn gaan Nico, Jens en Patrick snorkelen bij een eilandje in de baai. Als zij terug zijn gaan Miklós en Patrick naar de kant om chocoladewafels te halen maar eigenlijk ook om gewoon wat te doen te hebben. Het winkeltje is dicht en dus drinken Miklós en Patrick wat op een terrasje (die van het Telegraaf artikel) en de prijs van de cola blijkt per dag te verschillen (verwaarloosbaar, maar toch). Terug op de boot is het alweer 18:00 uur. We gaan uiteten bij 'Eastmans', van het artikel, en al het bier is op en ze hebben alleen nog rum en cola. Vanwege Kerst is er een tijd lang niks nieuws afgeleverd en dus is al het bier (waarop Peter oppert dat we dan maar moeten gaan...). We eten kip of kingfish, de enige twee mogelijke gerechten en per persoon verschillen de porties nog al. We hebben het idee dat dit ook bijna allemaal op is maarja. Cora was op de boot gebleven omdat ze geen trek had en zich niet lekker voelde en dus gaan we terug naar tante Cora. Hier besluiten we om maar even Youp van 't Hek te kijken (voor Miklós en Yorick de derde keer ofzo) want 'Prachtige Paprika's' is gewoon erg leuk. Hierna gaan we slapen er hopen morgen naar Englishman bay te gaan en we hopen op beter weer. Voorlopig regent het nog steeds (het regent zoveel dat je je afvraagt of het nou echt niet een keer op is daarboven). Good night!

zondag 1 januari 2006
In Nederland zou het onnodig zijn om te verwachten dat de zon warm zou schijnen op nieuwjaarsdag. Stel je voor, je zit in de Caribean, het is hartje zomer (hier) en nieuwjaarsdag. Bovendien is 31 december officieel het einde van het regenseizoen. Dit zouden toch vrij ideale ingrediënten moeten zijn voor een zonnige dag op 1 januari 2006. Maar zoals u vast al vermoedde, het regent hier pijpenstelen op het moment dat we wakker worden. De luiken zetten we open maar een paar minuten later moeten deze alweer dicht vanwege de regen. Het is een beetje rustige ochtend. Bijna allemaal voelen we ons niet lekker (en niet alleen door het drankgebruik). We voelen ons koortsig, hoofdpijn, keelpijn, verkouden, heel vervelend. Miklós ziet twee redelijk grote trompetvissen als hij het water in wil springen vanaf de punt. Blijven mooie beesten. We zwemmen wat en hierna gaan Miklós en Yorick naar de kant om naar de kapper te gaan. Miklós leert Yorick eerst een paalsteek (gister brachten de Denen onze dinghy terug omdat deze was losgeslagen omdat Yorick een slechte knoop had gelegd, dit ontbrak nog in het verslag van gister) Als we daar aankomen moeten we eerst een uur wachten omdat er meer klanten zijn. Hier zien we pas hoe overdreven onze kapsalons in Nederland eigenlijk zijn. Je zit in een stoel onder een golfplaten afdakje en je wordt geknipt. De wachtende mensen zitten gewoon overal en nergens op en wachten rustig. Geen luxe kapsalon maar wel een goede kapper, dat is ook wat waard. We betalen 60 TT (8,50 euro) voor ons tweeën. De dinghy zit inmiddels vol met water en we gaan maar langzaam vooruit. Maarja, het regent dan ook al bijna de hele dag constant. Terug op de boot heeft Wilma lekkere champignonnensoep gemaakt. Het zal verder een rustige dag worden omdat we ons gewoon niet helemaal lekker voelen. 's Avonds gaan we niet uit eten omdat het maar blijft regenen en eten we wat op de boot. We spelen nog wat spelletjes en de dag is alweer ten einde. Goh, we hadden ons een betere nieuwjaarsdag voor kunnen stellen maarja, we hebben niks te klagen. Good night!

zaterdag 31 december 2005
De laatste dag van 2005 openen we met zwemmen, niksdoen en meer van dit soort nuttige dingen. De ene helft snorkelt wat vandaag terwijl de anderen wat lezen of zich klaarmaken om naar het stadje te gaan. Uiteindelijk blijven Miklós, Yorick en Patrick op de boot achter en gaat de rest wat boodschappen doen op de kant (bier is op!). Uiteindelijk gaat Yorick de rest weer ophalen maar Nico komt met de dinghy uiteindelijk terug naar de boot met de boodschappen. Hij moet meteen weer terug omdat onze overijverige eikel (sorry) weer overijverig bezig is. Meneer douane/immigratie kwam dit keer zijn huis (!) uit om tegen Nico te zeggen dat hij nog naar de immigratie moet. Als Nico antwoordt dat hij gister al bij hem is geweest antwoordt hij dat dat alleen de douane was geweest en dat hij binnen zoveel minuten bij de immigratie moet zijn. Weer worden alleen de namen opgeschreven en een handtekening eronder geplaatst. Laten we het er maar op houden dat de ijverige man zich weer heel nuttig heeft gemaakt vandaag. Miklós en Yorick gaan op zoek naar de kapper, waar Nico al is geweest, maar dit kan morgen pas. We lopen langs de kerk en iedereen zie je in zijn beste pak of mooiste jurk naar de kerk gaan. Er klinkt een soort gospelmuziek uit de kerk, klinkt in ieder geval een stuk vrolijker dan onze kerkmuziek. We gaan terug naar het restaurantje en drinken nog wat met z'n allen om hierna naar de boot te gaan. Nog een uurtje en het is al oud en nieuw in Nederland. Wij vieren het gewoon 00:00 uur plaatselijke tijd. We gaan naar de kant en bellen opa en oma Kuijper en oma Corrie maar de satelliettelefoon is niet erg gewillig helaas. Miklós lukt het wel om Ruby te bellen maar hierna heeft de satelliet er al helemaal geen zin meer in. Het probleem is dat de telefoon eerst contact met een satelliet moet maken en hierna nog door een overbelast Nederlands netwerk heen moet. Inmiddels zitten we met de Denen van de Johna aan tafel en het is erg gezellig. Nu zitten we bij het restaurantje van Gaile, waar we gister eigenlijk al zouden eten. Later komen ook nog een man en een vrouw plus dochtertje Audrey die we gister ook al hadden gezien in het restaurantje waar we gister aten. Het eten smaakt goed en het is erg gezellig met ons allen. We zijn eigenlijk iets te laat want als we op de boot komen is het al twaalf uur geweest. Veel vuurwerk wordt er hier niet afgestoken, eigenlijk steken we in Nederland absurd veel vuurwerk af. De Denen komen bij ons aan boord en iedereen wenst elkaar gelukkig nieuwjaar. Peter, Cora, Patrick, Dianne en Miklós gaan na een tijdje al slapen omdat ze erg moe zijn en de anderen hebben het nog lang gezellig gehad. Goh, dan is het opeens alweer 1 januari 2006, de tijd vliegt. We wensen iedereen een gelukkig nieuwjaar, een sprankelend 2006 en dat de wind een ieder gunstig gezind moge zijn, of het nou op de wal of op het water is. De Oceans4 gaat 2006 in, nogmaals gelukkig nieuwjaar van ons allen. Good night!

afbeeldingen:

links: Niels (van de Johna) en Wilma

rechtsboven: de gebroeders

rechtsonder: De Amerikaanse man met zijn Tobagoiaanse vrouw en hun dochtertje Audrey

vrijdag 30 december 2005
Toch een dag die altijd gepaard zal gaan met enige somberheid. Opa Wim, de vader van Wilma, was vandaag jarig geweest en dit doet ons allen toch een dag anders beleven. 's Ochtends doen we niet veel, Nico brengt Miklós en Yorick naar de kant om te internetten en pakt zelf even een kappertje mee. Het internetcafé is ook hier weer bar slecht. Langzaam internet is vervelend maar internet wat gewoon zoveel tijd kost dat je eigenlijk geld weggooit is dramatisch. Yorick is chagrijnig omdat op de computer waarop hij MSN niet opgestart krijgt dit Miklós wel lukt. De familie, behalve Yorick, komt naar de kant en Miklós vaart terug terwijl zij gaan wandelen. Miklós en Yorick genieten van het feit dat de boot eventjes van hun is. De buren horen de muziek waarschijnlijk nog steeds. Miklós wil eieren gaan bakken maar de eieren zijn zwaar bedorven, de geur van een verstopt toilet is er helemaal niks bij. Peter gooit ze later allemaal overboord en velen blijven er drijven. Als we allemaal weer op de boot zijn gaan Miklós, Yorick, Patrick, Dianne en Jens, een jongentje van de 'Jonha' onze Deense buren, naar het strand. Jens spreekt uitzonderlijk goed Engels voor iemand van elf, helemaal als je bedenkt dat hij dit allemaal tijdens de reis geleerd heeft plus één jaar Engels op de basisschool. Als we op het strand aankomen ziet Miklós tot zijn verrassing Paul staan, één van de Oostenrijkers die we hadden ontmoet in 'Bago's'. Als we staan te praten komt er een man in een zwembroek naast staan en vraagt aan Miklós van welke boot hij is. Miklós heeft gelukkig in de gaten dat het niet zomaar een verkoper is, dat maakt hij op uit de toon waarop de man dit vraagt, en antwoord dat hij van de Oceans4 is. De man vraagt of we al ingeklaard hebben in Charlotteville (je moet je behalve in Scarborough hier ook weer inklaren om de één of andere vage reden). En Miklós antwoord dat dit best mogelijk is. De man blijft zeuren en maakt uiteindelijk duidelijk kenbaar dat hij van de douane- en immigratiedienst is. Miklós is pissig omdat het spelletje heel sneaky wordt gespeeld en de man zegt dat Nico nu naar het strand moet komen. Hij vraagt of Nico aan boord is, hierop zegt Miklós dat hij dat niet zeker weet (Nico was natuurlijk aan boord). We krijgen een uur om ons te melden of anders krijgen we 3000 US dollar boete (vond hij vast leuk klinken). Miklós haalt Nico meteen en we komen terug op het strand. We worden al helemaal pissig als we merken dat dit gewoon een overijverige ambtenaar is, want hij is gewoon een dagje met zijn vrouw en kinderen op het strand. Nico heeft het meteen al helemaal gehad met de man en maakt duidelijk doch beleefd kenbaar dat dit helemaal nergens op slaat omdat we nou al eenmaal hebben ingecheckt op Tobago. De man kan het zelf vervolgens eigenlijk ook niet uitleggen. Nico moet wat papieren afstaan en Miklós en Yorick dringen erop aan dit niet te doen, iedereen kan zeggen dat hij van de douane- en immigratiedienst is. Hierna legitimeert hij zichzelf en moet Nico alsnog naar het kantoor komen, want dit is natuurlijk nog lang niet voldoende. Miklós vermaakt zich met Paul en Tom en zijn vriendin op het strand terwijl Yorick met de anderen zichzelf vermaken in het water. Paul gaat morgen naar huis want hij heeft het gehad hier. De muggen, weinig interessante vrouwen en de locals die hem met uitgaan alleen maar proberen van zijn geld te beroven (in de vorm van bier) hebben hem doen besluiten naar huis te gaan. Erg jammer omdat we hem anders zeker nog in Store Bay hadden gezien. Nico haalt ons uiteindelijk op en we nemen afscheid van Paul, Tom en zijn vriendin zien we zeker nog wel. Terug op de boot gaan Nico en Wilma naar de douane- en immigratiedienst toe, wat vervolgens in een paar minuten gefixt is, hij zet alleen het aantal 'crewmembers' op papier met een handtekening, dit leidt natuurlijk eigenlijk alleen maar tot nog meer irritatie omdat dit gewoon 'toeristje pesten' genoemd mag worden. We gaan later naar de kant met z'n allen om uit eten te gaan want we hebben gereserveerd bij een goed restaurant. Hier blijken echter al twintig man aan Scandinaviërs te zitten terwijl wij hadden gereserveerd. De eigenaresse beloofd dat we binnen een half uur kunnen eten maar we geloven er geen snars van omdat ze staan te koken met z'n tweeën voor twintig man. We gaan bij een tentje vlakbij wat drinken en lopen een paar keer heen en weer om vervolgens te constateren dat ze dan nog steeds geen eten hebben en dus besluiten we om morgen daar maar te gaan eten ook al vinden we dit niet leuk. We eten in het andere tentje alleen dit smaakt niet echt fantastisch. Ongeveer tien drankjes (in totaal) plus een maaltijd zonder toetje kost ons 560 TT (80 euro), dit is een tientje per persoon maar dat is erg veel voor wat we krijgen (ik denk niet dat we ooit nog zullen wensen aan de Nederlandse prijzen in restaurants). We gaan naar de boot en drinken nog wat om hierna maar te gaan slapen. Morgen de laatste dag van het oude jaar en het voelt alsof de tijd vliegt van de reis. Wordt vast en zeker gezellig morgen, good night!

donderdag 29 december 2005
Het schijnt meteen alweer een ontzettend mooie dag te worden. De zon schijnt meteen voluit 's ochtends vroeg. We besluiten om te gaan snorkelen dichtbij het strand. Alleen Cora blijft op de boot omdat Cora niet zo'n waterfan is, en al helemaal geen snorkelfan. Het is een stuk mooier dan we verwachten, vooral Wilma is gecharmeerd. Patrick en Dianne zijn al verbrand en hebben nog geen zonnebrand opgedaan. Peter gaat terug om zonnebrand te halen. Uiteindelijk brengt Nico Miklós naar de boot en dan gaat ook Cora mee om te snorkelen. Peter heeft totaal geen probleem met snorkelen lijkt het, totdat hij een flinke slok zout water binnen krijgt, wat de nodige woorden oplevert. Als iedereen weer op de boot is worden er vier biertjes opengetrokken. Miklós en Yorick gaan naar de kant om te internetten, wat wederom mislukt. Ze drinken wat en eten wat patat terwijl er een zogenaamde 'steelband' vlakbij speelt. Het is fantastisch en iedereen loopt swingend de straat over. Er komt een boot met (vermoedelijk) Engelse toeristen aan wal van een grote cruiser alleen zijn zij vergeten dat ze niet kunnen swingen. Met de nodige hawaïhemdjes en camera's lopen ze massaal naar het busje wat ze waarschijnlijk in twee uur het eiland rondrijdt. We moeten er eigenlijk alleen maar heel hard om lachen. De plaatselijke vrouwen ook als ze de toeristen zien dansen. Nico haalt ons op en terug op de boot gaan Miklós, Yorick, Patrick en Dianne naar het strandje vlakbij om nog wat te zwemmen. Vandaag de dag wordt dit ooit zo mooie strandje echter bevolkt door alle cruisepassagiers die hier massaal gedropt worden voor een paar uur. In de boot liggen inmiddels twee cruisers. Één motorcruisers, relatief klein ('slechts' een paar honderd man), en een grote zeilcruiser. Deze laatste vervuilt op zich het zicht van de baai niet... zolang de passagiers aan boord blijven. We gaan maar weer terug en hierna proberen Miklós en Patrick benzine te halen voor het buitenboordmotortje. Deze is echter op voor vandaag, helaas. We hopen dat we de kant halen en ook weer terugkomen, want we gaan uit eten. Miklós verslaat Patrick nog een keer met een potje schaken en verder doen we maar wat. Hierna gaan we naar de kant waar het plaatselijke koor in volle borst aan het zingen is, met veel toeschouwers. Het ziet er allemaal wel grappig uit maar de steelband was leuker. We eten in een net restaurant en het eten is goed. Op de terugweg kijken we nog even naar het koor en gaan dan naar de boot. Patrick en Dianne hebben de hele dag al de nodige problemen met elkaar en ook in bed gaat dit door. Dat beloofd wat als ze echt gaan puberen. De sfeer aan boord is verder goed. Morgen zien we wel weer wat we doen. Good night!

woensdag 28 december 2005
We vertrekken 's ochtends uit Castara omdat we erg onrustig liggen. We gaan naar Parlatuvier maar hier is bijna geen ruimte en ook hier liggen we erg onrustig. Miklós is boos op Nico omdat Wilma, Yorick en hij wilden blijven liggen en zouden gaan internetten op een bepaald tijdstip. Nu waren we sowieso al te laat. Nico begrijpt het niet en Miklós wordt nog bozer. We varen door naar de Men of War bay. Deze baai is groot en hier ligt het stadje 'Charlotteville'. Het is erg diep en we ankeren op achttien meter. Er liggen nog een stuk of 20 boten waaronder een Nederlands schip wat we niet kennen. Miklós en Yorick gaan de kant op om te internetten maar vier van de vijf internetplaatsen blijken gesloten te zijn. Bij de andere moeten we nog een uur wachten en er is maar één computer die het doet, Yorick besluit naar de boot te gaan. Miklós moet nog wat uitzoeken dus die wacht dan maar. Eerst drinken we nog wat in een klein goedkoop barretje. We betalen 8 TT voor twee cola (1,10 euro). Aan de muur hangt een artikel uit de Telegraaf met als kop 'nationale volkssport heet hier Liming'. Liming is een niet echt uit te leggen begrip. Niks doen, bier drinken, muziek luisteren,'chillen' dus. In het artikel staat dat het een schilderachtig stadje is en dat er bijna geen toeristen komen. Dit is inmiddels drastisch veranderd. In zeven jaar zijn er vijf internetcafés gekomen en overal zien we witte Engelse toeristen. Miklós praat later nog met een 'local' en die zegt ook dat het hier veel mooier is geweest. En dat moeten we beamen, zeven jaar geleden was het gewoon heel anders. De natuur is echter nog steeds hartstikke mooi om ons heen en het is zeker weten een ontzettend mooie baai. Bij het internetcafé proberen de twee die de boel runnen (jaar of 16 hooguit) nog onze Deense buurman op te lichten. Hij moet 40 TT betalen voor twee uur internet maar ze beweren dat er net een nieuw uur is ingegaan en dat hij dus 50 TT moet betalen (7 euro). Hij loopt woedend weg, en terecht. Hij gaat geld wisselen en komt hierna terug en vraagt 'do you want your money!?' Er wordt heel irritant gereageerd en hij loopt weg, lopen ze toch 40 TT mis. Nico, Peter, Wilma, Cora en Dianne gaan naar de kant om wat boodschappen te doen terwijl Miklós alleen op de boot blijft als Yorick en Patrick gaan zwemmen op het nabijgelegen mooie strandje. Als iedereen weer aan boord is willen we gaan barbecuen. Dit wordt helaas geen succes, de barbecue wil maar niet aangaan. De aanmaakblokjes zijn op en met de spiritus die Nico en Miklós nog even snel halen wil het ook al niet lukken. Wilma maakt de kip klaar in de oven. Het smaakt erg lekker. Miklós en Patrick schaken tegen elkaar. Wanneer Patrick het eerste potje wint is de euforie aan zijn kant erg groot. Als Miklós de volgende twee potjes binnen vijf minuten wint is de euforie aanzienlijk afgenomen. Is toch wel het ergste wat je kan gebeuren, van je kleine neefje van elf met een spelletje verliezen. Helemaal als je in 15 jaar nog nooit van je broertje hebt verloren en je ook van je ouders wint. We drinken nog wat als Patrick en Dianne gaan slapen maar iedereen is erg moe. Het leven hier is gewoon erg vermoeiend, ook als je niks doet. We blijven hier nog tot na oud en nieuw liggen maar ik denk dat we ons hier wel vermaken. Good night!

afbeelding:

Miklós aan het roer

dinsdag 27 december 2005
Vandaag is het mooi weer en we liggen over het algemeen lekker rustig. Miklós en Yorick worden het laatst wakker maar dit is zelfs al om 9:00 uur. Iedereen ontbijt voor zichzelf omdat het anders te veel gedoe wordt en hierna drinken we koffie. Wilma, Miklós, Yorick, Patrick en Dianne besluiten om te gaan snorkelen. Patrick en Dianne nemen twee stootwillen mee om makkelijk te kunnen blijven drijven. Het water is niet overal even helder, veel zanddeeltjes zweven door het water. We zien keizervissen, erg mooie vissen, en de staart van een murene. Het is niet bijster bijzonder maar het kan ermee door. We gaan terug naar de boot en doen van alles en nog wat. De één leest de krant en de ander leest een boek, weer een ander doet niks en zo gaat het door. Het is toch erg druk aan boord, ondanks dat het gezellig is. Met acht man op een boot is eigenlijk af en toe te veel. Als iemand niks te doen heeft gaat diegene anderen in de weg lopen. Miklós en Yorick verkasten gisternacht al naar het voordek om daar een biertje te drinken om een beetje te kunnen praten, tijd voor henzelf te hebben en niet tussen alle drukte te zitten. We gaan de kant op met z'n allen. Na een stukje stijl lopen vinden we een leuk restaurantje met een tentje op palen op het strand. Het uitzicht is werkelijk schitterend. Patrick en Dianne vermaken zich door in zee te zwemmen en Miklós en Yorick lopen wat rond en kijken bij het poolen. Nico en Peter gaan op stap om een restaurant te vinden en bestellen alvast vier pizza's voor de kinderen. Met acht man komen eten is in veel restaurants niet eens een optie. We moeten echter nog twee en een half uur wachten voordat we aan tafel kunnen. Miklós en Yorick gaan nog eventjes internetten, een half uurtje, het kost echter een paar minuten om een simpele site te laden. Ajax staat 3-0 voor en dat stemt ons gunstig. Hierna besluiten we maar gewoon naar het restaurantje gegaan na nog veel mooie foto's genomen te hebben en als we daar aankomen valt het nog mee hoe lang het duurt voordat het eten komt. De pizza's smaken de één wel goed en de ander vindt het helemaal niks. Gemiddeld genomen smaakt al het eten bij elkaar wel redelijk. We lopen terug naar de boot en vooral Peter verbaasd zich over het leven hier. Het is één en al lawaai om ons heen en nog steeds zijn ook kinderen op. De auto's scheuren heen en weer om mensen op te pikken langs de weg en voor een paar dollar ergens anders weer af te zetten (geen taxi's!). Met de dinghy kijken mensen in het restaurant aan het strand ons aan alsof we gek zijn als we de dinghy pakken om terug naar de boot te gaan. We komen heelhuids door de branding heen. Terug op de boot starten we de motor omdat je met acht man gewoon veel meer energie verbruikt dan met z'n vieren. We drinken nog koffie en daarna zien we wel. Vermoedelijk blijven we nog een dag liggen. Good night!

afbeeldingen:

links: Yorick en Dianne

rechts: zonsondergang vanuit het terrasje

maandag 26 december 2005
's Ochtends ruimen we nog wat op en hierna halen we het anker op. We zien de Zweden van veraf zwaaien, waarschijnlijk in de veronderstelling dat we in één keer weg zouden varen. Maar zoals afgesproken voeren we nog langs om gedag te zeggen, zoals dat hoort. Vooraf nemen de aangemonsterde Kuijpertjes een zeeziektepilletje, wat waarschijnlijk wel nodig zal zijn. We gooien de vislijn uit, met nieuw versterkt draad en hopen wat te vangen. We lopen lekker maar toch worden er een paar zeeziek. Het is niet echt een lekkere koers en helemaal niet voor een stel landrotten. Peter gaat sturen (door concentratie neemt het grootste gedeelte van de zeeziekte vaak af) en ook al is het op het randje, hij houdt het vol. Dianne moet aan het eind van de tocht, wanneer we weer motoren alsnog de vissen voeren helaas. We lopen Castara binnen en het is werkelijk een prachtige baai. We gooien de boot voor anker en willen in eerste instantie uit eten gaan en dus gaan Nico en Peter op de kant kijken of er wat is. Ze slaan in de branding om, naja, zij worden uit de dinghy geworpen en de dinghy blijft rechtop en dus besluiten we maar, met de combinatie van de branding en ver lopen naar een restaurant, op de boot te eten. Nico en Peter komen kletsnat terug op de boot. We eten een simpele maar lekkere maaltijd van aardappelpuree, een hamburger, worteltjes en doperwtjes, maar toch is het Wilma weer die 'eventjes' voor acht man kookt. Miklós en Yorick wassen af, al is het met enige moeite, en hierna drinken we nog wat. Cora vermoedt dat er een drugssmokkel aan de gang is een stuk bij ons vandaan en pakt de verrekijker. Helaas, de lichten gaan net uit op het moment dat ze kijkt. Het is morgen vast weer een vermoeiende dag dus tijd om maar weer te gaan slapen. Good night!

zondag 25 december 2005
's Ochtends komen de Canadese buren ons een cadeautje brengen, een klein flesje drank. Typisch Canadees/Amerikaans. Acht jaar geleden haalden alle Amerikanen hier alle kinderen op om samen bij elke boot te gaan zingen. We zwemmen en doen maar wat 's ochtends maar op een gegeven moment beginnen we elkaar in de weg te lopen. Aanvankelijk was het plan om te vertrekken naar een andere baai maar we merken dat er nog teveel opgeruimd moet worden en dat we ook nog water moeten tanken. Omdat we elkaar in de weg lopen oppert Miklós om met Yorick, Patrick en Dianne de kant op te gaan en dan wat te gaan drinken. Het is dus eerst Kerstdag en er is maar één terrasje/restaurantje open in het stadje. Het duurt wel een half uur om een eitje te bakken, maarja, het is vast een Tobagoiaans ei (die zijn niet zo snel). We gaan weer naar de boot en hierna gaan Peter en Miklós water tanken, Patrick gaat ook mee. We mogen van Bob in zijn tuin onze jerrycans vullen (ook al was het restaurant gesloten) en vanaf daar is het nog zo'n 100 meter naar de dinghy lopen. Patrick helpt dapper mee maar de jerrycan van vijftien liter is toch iets te zwaar voor hem. Als alle zes de jerrycans bij de dinghy liggen dankzij Peter en Miklós is Patrick er ook net, maar hij toont wel doorzettingsvermogen. Als we weer op de boot zijn komen de Zweden langs om te vragen of ze na het eten met 'gglöck' langs zullen komen. Wij zeggen dat ze ook wel mee mogen barbecuen. We dringen aan omdat we weten dat het niet is omdat ze het niet willen maar omdat ze veel te bescheiden zijn. Ze geven nog wat zwak tegengas maar besluiten dan om toch mee te gaan barbecuen. Om 17 uur komen ze aan en inmiddels is Wilma klaar met de voorbereidingen. De gglöck is vergelijkbaar met 'vin chaud' en 'glühwein' maar dan een stuk zoeter. Het smaakt in ieder geval verschrikkelijk lekker. In Zweden is dit een speciaal kerstdrankje. Het is erg gezellig en het eten smaakt fantastisch. Om 21 uur gaan de Zweden naar de boot maar Miklós en Yorick gaan nog wat drinken met Sofia (de jongste dochter) en Anna was helaas al niet naar de barbecue gekomen omdat ze last had van haar buik. We drinken wat bier en pina colada's en zijn iets eerder thuis dan de vorige nacht gelukkig. De adressen zijn uitgewisseld en na Mandal in Noorwegen hebben we nu ook in Zweden een plaats waar we altijd welkom zijn. Morgen vertrekken we waarschijnlijk naar 'Castara'. Good night!

zaterdag 24 december 2005
Patrick en Dianne zijn al vroeg wakker, zoals verwacht. We ontbijten allemaal wanneer we zin hebben en hierna drinken we koffie. Patrick is 's ochtends aan het gameboyen maar het is niet zo handig voor een landrot om op een bewegend schip te gaan zitten gameboyen.. De visjes zijn gevoerd. Miklós en Yorick nemen Patrick en Dianne mee naar het rif bij het hotel en we snorkelen een tijd. Hierna zwemmen we nog wat en dan zijn we al flink lang bezig. We gaan terug naar de boot en daar blijkt ook Cora de visjes gevoerd te hebben. Iedereen gaat boodschappen doen, behalve Miklós en Yorick die ervoor kiezen om op de boot te blijven. Nu zij op de bank moeten slapen is er helemaal geen mogelijkheid meer om even alleen te zijn en tot jezelf te komen. Hierna gaan we naar het restaurant en praten nog een tijd met de Zweden die daar ook zitten en hierna eten we wat. Peter, Cora, Patrick en Dianne zien er gesloopt uit, wat we ons best kunnen voorstellen. Nico brengt hun even naar de boot en wij wachten nog want we hebben met de Zweden afgesproken nog wat te gaan drinken. Het is ondertussen erg gezellig met Paul, Tom en Joy, drie Oostenrijkers die hier op vakantie zijn. Bago's sluit uiteindelijk en Nico en Wilma gaan naar de boot, gebracht door Yorick, en Miklós en Yorick wachten op de Zweden. We hadden al het vermoeden dat het niet lang meer zou duren voordat ze zouden komen. We gaan met 'de dochters' wat drinken op een terrasje. Als het terrasje sluit dan is het niet dat ze iedereen naar buiten en van het terras af dirigeren, nee, je doet gewoon de deur dicht en het personeel gaat weg en laat de mensen lekker zitten, ze gaan toch wel weg! Het is erg gezellig en beiden zijn duidelijk erg slim. We besluiten naar hun boot te gaan om nog een biertje te drinken. Vader slaapt nog niet en komt ook nog een biertje drinken. Om 3:30 uur gaan we maar is naar de boot om te gaan slapen. Misschien gaan we morgen varen, we zullen zien. Good night!

vrijdag 23 december 2005
's Ochtends gaan Nico en Yorick op pad voor de laatste dag duiken. Miklós en Wilma vallen terug in het ritme van koffiedrinken en internetten. Als we hebben geïnternet gaan we wat bij Bago's eten en het smaakt wederom lekker. Nico en Yorick komen ook en hebben het ook wederom ontzettend leuk gehad en zijn bij deze avanced-divers. Nico en Wilma gaan naar de boot en Miklós en Yorick nog naar de wasserette waar Yorick nog even internet. Hierna gaan we terug naar de boot omdat we 18 uur op het strand hebben afgesproken met Nico die ons op moet halen. Als we langs Bago's lopen vertelt Shirley dat ze haar dochter op moet halen van het vliegveld en dat de kok niet op is komen dagen, en dus Bob er alleen voorstaat. Nico overlegt later met Shirley en zegt dat we wel wat anders zoeken. Ze ziet haar dochter weer voor het eerst sinds een jaar dus tja, wij snappen het ook wel. Het is al zwaar genoeg zonder acht gasten die willen eten om voor Bob de plaats te runnen. We wachten op de boot tot het ongeveer 19:30 uur is en gaan dan op weg naar het vliegveld. We hadden van opa al gehoord dat het vliegtuig vertraging had en dus hadden we daar al rekening mee gehouden. Er komen twee vliegtuigen aan maar we zien dat deze te klein zijn. Uiteindelijk komt er een Martinair vliegtuig aan en we vermoeden dat dit ze zullen zijn. Miklós ziet Peter en Patrick van de trap afkomen van veraf, want we moeten op flinke afstand van het hek om het vliegveld heen blijven. Acht jaar geleden wachten Rob, Afra, Marijn & Jurriaan nog op een balkon op ons, maar dat mag nu ook niet meer. Als Nico een vliegtuig wil filmen mag dit natuurlijk niet (dat weet Nico dondersgoed, maar zo eigenwijs als hij is). Uiteindelijk zien we Cora, Patrick en Dianne al staan maar Peter nog niet. Ze komen uiteindelijk naar buiten en daar zijn ze dan eindelijk. Nico en Peter (broertje van Nico) gaan met de taxi en bagage naar de boot en de rest loopt. Miklós en Yorick halen nog even twee pizza's om te eten. We komen uiteindelijk bij Bago's en als we daar even zitten (we moeten wachten totdat Nico en Peter met de dinghy terugkomen) komt Shirley boos en verdrietig binnen. Haar dochter is niet aangekomen, we weten er het fijne niet van maar het lijkt ons erg pijnlijk als je je dochter uit Amerika verwacht na een jaar en als ze dan niet aankomt. We gaan naar de boot waar Peter al het een en ander heeft opgeruimd. En dan zijn we opeens met acht man aan boord. Voor hen is het inmiddels 04:00 uur 's nachts dus ze zijn erg moe, maar dit betekend niet dat er niet eerst nog wat rosé wordt gedronken. Patrick (11) en Dianne (10) slapen in Miklós kooi en Peter en Cora in Yoricks kooi. Miklós en Yorick mogen zelf weten waar ze slapen, buiten of op de bank. Het regent ons nog te veel dus buiten is geen optie. We gaan lekker slapen, good night!

afbeelding:

Patrick & Dianne

donderdag 22 december 2005
Vandaag is het plan voor Nico en Yorick om drie duiken te gaan maken. Vooral voor Nico zal het intensief worden denken we. Ze gaan al vroeg de kant op en Wilma en Miklós gaan ook de kant op om even te internetten. Hierna komen we Nico en Yorick tegen die als ze klaar zijn met hun 'logboek' ook naar 'Bago's' zullen komen. We wachten met eten bestellen op Nico en Yorick maar als ze komen blijken ze gegeten te hebben (Yorick had alleen gezegd dat ze naar ons toe zouden komen dus wij gingen er vanuit dat ze nog moesten eten). Miklós en Yorick gaan nog maar even internetten en hierna gaan Nico en Yorick weer naar de duikschool om voor te bereiden voor de nachtduik. Wilma en Miklós vermaken zichzelf op de boot, niksdoen is ook wel is lekker. De buurman is helemaal in kerststemming en zijn stagen zijn voorzien van kerstlichtjes, ziet er erg mooi uit. We leggen de boot op het strand en lopen Bago's binnen. Hier zitten van de Zweden de moeder en dochter al uren te wachten op vaders. De rubberboot ligt aan een slot op het strand, waarvan vader de sleutel heeft. Andere dochter zit op de boot en kan dus niet van de boot af. Wilma oppert dat Miklós hun wel even naar de boot kan brengen (leuk he, zoveel inspraak heb ik nou). Moeder wil toch op vader wachten dus brengt Miklós de dochter naar de boot (eerst houden ze nog even vol dat dat echt niet hoeft maar we weten dat ze het erg op prijs zouden stellen en dus blijven we aandringen). We praten met de andere dochter (de één is 25 en de ander 35) en ze zijn zo ontzettend dankbaar, kan je je bijna niet voorstellen. Miklós en de dochter (we weten de namen niet) gaan terug naar het Bago's waar vader inmiddels is gearriveerd. Miklós wordt wel tien keer bedankt terwijl het eigenlijk helemaal niks voorstelt (in wat voor wereld leef je als je met dit soort dingen elkaar al niet meer helpt!?). We moeten morgen wat komen drinken etc. Zelf zijn ze overigens ook veel te vriendelijk. De rubberboot van de 'Moby Dick' (zelfde boot als van de mayday midden op de oceaan die als eerst te hulp schoot) was losgeslagen en de vader van de Zweden is toen helemaal de baai uitgeroeid om het bootje te halen. Toen hij het bootje had teruggebracht kreeg hij maar een heel zwak bedankje, erg onbeleefd. De Zweden gaan ervandoor want ze moeten vroeg op om het eiland rond te rijden. Wij eten wat met Marco en Natascha en de zwager van Marco. Tijdens het eten zit er een hagedis op een balk boven de tafel, we hopen maar dat hij niet naar beneden valt. We zien ook de eerste kakkerlakken, maarja, we zijn Marokko gewend dus wat zijn nou twee kakkerlakken in de tijd dat we hier zijn. Bob en Shirley willen al vroeg sluiten omdat ze niet veel klanten meer verwachten, dit kunnen we begrijpen. We zeggen Marco en Natascha gedag want die zullen vannacht om 5 uur vertrekken. Nico gaat al snel slapen, want hij is natuurlijk ontzettend moe. Morgen moeten de twee weer duiken maar eerst drinken Miklós en Yorick nog wat. Morgenavond komen Peter, Cora, Patrick & Dianne aan om hier te blijven voor ongeveer twee weken, we hebben er zin in! Good night!

woensdag 21 december 2005
We slapen flink uit en hierna is het middaguur alweer bereikt. Miklós en Yorick gaan internetten en later als we Greg tegenkomen blijkt de nachtduik van Nico en Yorick verplaatst te zijn naar morgen. We gaan naar de boot en even later klopt een van de Zweden aan dat Nico en Wilma op het strand staan. De Zweden zijn erg vriendelijk maar gesloten valt ons op, zoals de meeste Scandinavische mensen die we ontmoeten. We willen (alweer) bij Bago's gaan eten maar als we net buiten staan om weg te gaan begint het keihard te regenen. Een paar minuten is het ook zo weer over en we arriveren droog in Bago's. We eten samen met Marco en Natascha plus de rest van de familie. Het is gezellig maar Bob en Shirley (de eigenaars) gaan sluiten, soms wordt het wel erg laat 's avonds, vooral voor hun. Ze zijn alleen op maandag gesloten en dan doen ze inkopen voor de komende week en Shirley vertelt ons dat maandagavond de enige avond is dat ze vrij is. Verder werken ze van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat. Miklós drinkt nog wat bij Marco, Natascha en Kevin. De dag is zo alweer om en Nico en Yorick moeten morgen drie duiken maken, dus ze kunnen wel een goede nachtrust gebruiken. Good night!

dinsdag 20 december 2005
Nico en Yorick worden weer vroeg weggebracht door Miklós, vandaag moeten ze het examen maken en nog een laatste duik doen. Wilma en Miklós drinken koffie, wassen wat af en gaan hierna de kant op om te lunchen en te internetten. We gaan naar een tentje wat volgens Yorick heel goedkoop was met ontzettend lekker eten. Maar 6 euro voor een broodje is zelfs in Nederland extreem duur. Maarja, het smaakt verschrikkelijk lekker dus we klagen niet. Opeens ziet Miklós Yorick langslopen en Nico en Yorick blijken allebei hun examen gehaald te hebben, een felicitatie waard! Wilma en Miklós gaan weer verder naar het internetcafé en hierna richting de bar waar Nico en Yorick met Greg (hun instructeur) wat aan het drinken zijn. Greg is ontzettend aardig en Nico en Yorick hebben besloten om dan maar meteen 'advanced divers' te worden wat bestaat uit een nachtduik, een navigatieduik, vissenidentificatie en nog twee duiken. Greg's vrouw is er ook met hun bijna éénjarige dochtertje. Erg leuk is de discussie over Oostenrijk het Duitsland. Alle Oostenrijkers zeggen bewust 'ciao' als ze iemand groeten om maar geen 'tschüs' te hoeven zeggen net als de Duiters. Greg is dus duidelijk een Oostenrijker en is erg trots op zijn land. We drinken nog een biertje met Greg terwijl zijn vrouw even gaat internetten en Greg gaat hierna ook weg. Wij eten in Tobago's Beach Club (voor de verandering), en later komen ook Marco en Natascha bij ons zitten. Kevin (8) zit alweer achter de vrouwen aan en staat met een paar Canadese vrouwen te praten. Wij gaan hier later ook bij staan en we hebben wel lol met z'n allen. Miklós en Yorick gaan later nog mee naar een karaokebar en Kathy blijkt onverwacht ontzettend mooi te kunnen zingen. De eigenaar van de tent komt meteen naar Miklós toe om te vragen wie ze is en of ze naar hem toe kan komen straks. Later blijkt dat hij de baas van Christina Aguilera is (geweest) en hij is erg geïnteresseerd, we moeten ook eerlijk toegeven dat iedereen echt perplex stond toen ze begon te zingen. We vermaken ons prima 's avonds en leren Stuart kennen, een Engelsman die hier voorlopig woont. Hij is een jaar of 22 en later drinken we nog wat bij hem thuis. Hierna gaan we naar de boot want het is alweer flink laat. De zon komt al op.... Nico en Wilma blijken echter ook maar net op de boot te zijn. Tijd om maar is flink te gaan slapen! Good night!

maandag 19 december 2005
Nico en Yorick moesten natuurlijk al weer vroeg bij het duikcentrum zijn dus bracht Miklós hen weg. We hebben enorm last van de muggen/zandvliegjes, van Wilma en Miklós zitten de voeten helemaal onder de bulten daarom denken we dat het zandvliegjes zijn. Het jeukt verschrikkelijk. Volgens een duikinstructeur moet je veel lokaal voedsel eten, dan wordt je minder gestoken of zelfs helemaal niet. Wilma en Miklós eten wat, drinken koffie en gaan dan internetten. Hierna halen we fruit bij een fruitstalletje langs de weg. Als Miklós een foto maakt zegt de eigenaresse 'no no! You better come back thursday to make photo's, then I have fresh fruit!' Hierna eten we wat in een klein tentje. We vragen een twee broodjes kaas maar krijgen een broodje met van alles en nog wat. We gaan terug naar de boot waarna Miklós wil gaan snorkelen. Nico en Yorick komen echter net aanlopen als hij met de dinghy op het strand is en dus besluit Yorick ook zijn spullen te gaan halen. Een Fransman had er niet bij nagedacht dat ook hier het tij een rol speelt, dus dat als je je plastic bootje met buitenboordmotor niet hoog genoeg op het strand ligt dat hij wel is onder zou kunnen lopen. De golven sloegen het boot je in (lag ondertussen halfvol) en met acht man lukte het niet eens om de boot goed de kant op te krijgen, zoveel water en zand zat er inmiddels in. Uiteindelijk lukte het het beetje om te keren en dat was dat. Yorick kwam toen net aanvaren en het snorkelen was weer mooi. We zagen weer een enorme trompetvis en later zag Miklós een steenvis (als die je steekt ben je binnen een kwartiertje dood) op de bodem liggen, goed gecamoufleerd uiteraard (Goh, waar zou die vis op lijken!?). Terug op de boot eten we Wilma's lekkere maar pittige creoolse saus met pasta, onze lippen branden nog. Het smaakt goed. Wilma heeft ook nog muffins gemaakt van papaja en banaan, doen het ook goed. Hierna drinken we nog een Caipirinha (Portugees limoendrankje, gemaakt door Nico) en dan gaan Nico en Wilma alweer slapen. Miklós drinkt nog een biertje en hierna gaan Yorick en hij ook slapen. Morgen de laatste dag dat Nico en Yorick gaan duiken. Good night!

zondag 18 december 2005
Na gisteravond Marco, Natascha en Kevin ontmoet te hebben (Natasha en Kevin hadden we de dag ervoor al ontmoet) zitten we nog uren in de 'Beach Club Tobago' te borrelen. Kevin spreekt geen Nederlands en Natasha is van origine een Trinidiaanse en we spreken Engels onderling. Ze worden wel af en toe uitgenodigd door de ambassade, dat je hierbij dan allemaal bekende Nederlanders en mensen van het Nederlandse koningshuis (Maxima, Koningin Beatrix) ontmoet is heel normaal. Het is gezellig en hierna gaan we naar de boot. We liggen flink te schommelen maar ach. Miklós brengt Nico en Yorick 's ochtends vroeg alweer naar het strand omdat zij verder moeten met hun duikcursus. Wederom een lekker rustige dag op de boot. Wilma en Miklós gaan internetten en als we hierna weer bij 'Beach Club Tobago' komen zitten Nico en Yorick er alweer. Ze hebben allebei de testen gehaald ter voorbereiding op het examen. We eten wat en zij gaan alweer verder omdat ze behalve theorie ook nog een duik moeten maken vandaag. Wilma en Miklós gaan naar de boot en halen dan meteen Kevin op om te gaan snorkelen. Kevin is 8 jaar maar weet dondersgoed wat hij wil. Op weg naar het rif zegt hij in de rubberboot 'I'm spoiled', 'ok Kevin, why?', 'well, because I'm cute'..... ('Ik ben verwend', 'ok Kevin, hoezo?' 'Nou, ik ben schattig') Het snorkelen is hier verrassend mooi. Het Rif is aangelegd door het hotel dus we hadden niet al te hoge verwachtingen. We zien echter prachtige trompet- en papegaaivissen en nog veel meer vissen. Kevin kan niet rustig snorkelen en vindt het net als Yorick een stuk leuker om de vissen weg te jagen dan er van te genieten, maar ach. We brengen hem terug en wij gaan naar de boot. Nico en Yorick hebben we nog niet horen roepen dus gaan wij maar weer naar de Beach Club om daar te wachten op hen en daarna wat te eten. Het duurt nog even voordat ze komen. We eten wat en het is gezellig met Natascha en Kevin. Hierna gaan Nico en Wilma naar de boot en Miklós en Yorick blijven nog even omdat het nog vroeg is. Hierna komen Natascha en Kevin ook terug (Marco is naar Trinidad familie ophalen) omdat de boot teveel schommelt. We drinken nog wat en hierna gaan we naar de boot. Good night!

zaterdag 17 december 2005
In Nederland vraag ik me altijd af of er inderdaad 'na regen zonneschijn' komt. Hier echter is het duidelijk dat dit het geval is. Het beloofd meteen een stralende dag te worden. Nico en Yorick gaan beginnen met een duikcursus (Miklós kan niet omdat zijn oren dit niet toelaten) en dus een lekkere spannende dag voor hen, en een zeer rustig dagje voor Wilma en Miklós. Nico en Yorick worden om 9 uur op het strand afgezet door Miklós en krijgen een video en gaan later hun eerste duik nemen. Wilma en Miklós spreken Peter van de 'Kerewin' over de satelliettelefoon en ook hij is veilig aangekomen op Barbados! Daar drinken we vanavond vast een biertje op (sowieso wel). Hierna gaan Wilma en Miklós internetten. Het is in het internetcafé stervenskoud omdat de airco keihard aanstaat. We krijgen gewoon blauwe lippen en stijve handen van de kou. Hierna gaan zij we wat eten in het restaurantje langs het strand met uitzicht op de baai. Wilma eet de befaamde 'Kaloulousoep', een plaatselijke soep die Nico ook wel is maakt. Smaakt fantastisch. Hierna komen Nico en Yorick ook aanzetten en vooral Yorick is laaiend enthousiast over het duiken, Nico nu ook (we hadden het idee dat hij het meer voor Yorick deed van voor zichzelf). We eten en drinken nog wat en hierna gaan Miklós en Yorick de snorkelspullen halen om maar onze eerste Caribische snorkeltour te maken. We verwachten niet zo heel veel maar bij een de (aangelegde) rotsen van een hotel zien we toch nog ontzettend mooie vissen. We zien kleine inktvisjes, papegaaivissen (felgekleurde vissen), trompet- en naaldvissen en het is fascinerend mooi. Later halen Nico en Wilma ons op met de rubberboot die Miklós en Yorick op het strand hadden gelegd. Nico en Yorick gaan de duikcursus meteen helemaal voltooien (vandaag was een soort kenningsmakingsdag) dus we blijven vermoedelijk nog drie dagen liggen. Nico en Yorick leren inmiddels om straks de theorie te behalen op deze stralende dag. De zon is volop aanwezig en het water is lekker warm. We gaan waarschijnlijk vanavond lekker uit eten, goh, wat vervelend dat Caribische leven... Good night!

vrijdag 16 december 2005
Een nieuwe dag met.... veel regen! De hele nacht komt het water met bakken uit de hemel en wie denkt dat dat 's ochtends anders is heeft het flink mis. Het is volle maan geweest en met volle maan doen zich vaak weersomslagen voor en dit merken we nu. Normaal gesproken koelt de regen lekker af en is het een welkome afwisseling in deze hitte (vaak duren de regenbuien minder dan een minuut) maar nu bleef het maar duren en ondertussen was het wel 30 graden. Buiten staan doe je niet en dus is het binnen bloedheet, omdat er geen luik open kan niks. We gaan uiteindelijk als het een beetje droog is toch maar de kant op en gaan wat drinken. We raken in gesprek met wat mensen en hierna gaan Nico en Wilma naar de wasserette en Miklós en Yorick internetten. Als Miklós en Yorick zitten te internetten komen er twee jongens binnen. Één minuut later komen er drie politieagenten binnen, en niet zomaar politieagenten, nee echt drie van die klerenkasten waar je u tegen zegt. Een man die samen met de agenten is gekomen wijst één van de jongens aan en een politieagent pakt hem vast en slaat zijn pet van zijn hoofd. Hij wordt mee naar buiten genomen en meteen goed gefouilleerd om daarna meegenomen te worden. Waarschijnlijk iets gestolen of iets dergelijks, en dan heb je hier een groot probleem. Het regent nog steeds en Nico en Wilma hebben de wasserette ontdekt en gaan later de was brengen (nog steeds in de regen). Als ze met de dinghy op het strand aankomen gaat de rubberboot bijna om, niet dat het heel veel uit zou maken want ze waren toch al zeiknat (ik weet zeker dat het in Nederland nog nooit zo hard geregend heeft). Als we allemaal weer op de boot zijn maakt Nico alvast wat voor het eten en later eten we lekkere lamscurry van Nico met aardappelpuree. Hierna gaan Nico en Wilma de was ophalen. Nog steeds regent het maar nu wel minder hard. De dag is alweer om nadat Miklós en Yorick nog een biertje hebben gedronken en we hopen op beter weer morgen. Good night!

afbeelding:

Goh.. zullen we maar naar huis.. Nederland is zo erg nog niet...

donderdag 15 december 2005
Nico en Miklós gaan al vroeg de kant op om nog wat dingen te halen en te regelen. We gaan de halve stad door voor iets voor de radio maar nergens schijnen ze te snappen wat Nico bedoelt of hebben ze het niet. Uiteindelijk gaan we terug naar de boot nadat we een minikerstboom hebben gekocht (40 centimeter hoog). We zouden graag de boot helemaal volhangen met lichtjes maar helaas hebben ze geen 12 volts lichtjes alleen maar 110 volt. Als we op de boot zijn tanken we water (eigenlijk Miklós en Yorick). Een man maakt een praatje met ons en hij blijkt de kapitein van de 'Lynx' te zijn. Dit is een enorme cat in ferryvorm. Een enorme grote snelle cat die heen en weer vaart tussen Trinidad en Tobago en dit kreng vaart gemiddeld 40 knopen (!), we voelen ons dan wel heel zielig, onze topsnelheid ligt maar op de 14,1 knoop. Erg aardige Canadees en hierna vertrekken we naar Store Bay. We motoren erheen omdat we geen zin hebben om de zeilen te hijsen en er ook niet bijster veel wind is. Daar aangekomen leggen we de boot voor anker tussen nog vele andere boten. Nico en Miklós gaan naar de kant omdat de andere twee niet veel zin hebben en Wilma alvast begint met koken. Nico en Miklós zien opeens veel villa's en dat soort ongein. Dit was er acht jaar geleden nog niet en dit is echt zonde. We merken dat alles nu veel meer om de toerist draait en dit is o zo zonde. Het gaat niet meer om jou als mens maar om jou als toerist, om het geld. De fastfoodketens zijn hier ook vertegenwoordigd. We drinken uiteindelijk een biertje en maken kennis met onze buren. Zij varen onder een Nederlandse vlag, de vrouw komt echter van Trinidad. De man leren we nog niet kennen maar het zoontje wel. 'Kevin' vindt dat we een geniale naam voor onze boot hebben uitgezocht (hij is een jaar of twaalf schat ik) en had gewild dat zij die naam hadden. Hun boot heet 'The Black Pearl' genoemd naar het schip in de film 'Pirates of the Caribbean'. De vrouw spreekt een heel klein beetje Nederlands dus we houden het maar op Engels, het jongentje spreekt accentloos Engels en we weten eigenlijk niet of hij Nederlands praat. We gaan terug naar de boot waar Wilma een heerlijk gerecht van rundvlees en broodvrucht heeft gemaakt. We eten heerlijk en drinken ook nog een malibu-ananas. Nico heeft bakjes gekocht die we al eerder hebben gehad en die werkelijk schitterend zijn. Deze zijn gemaakt van kalebas en helemaal met een mes bewerkt met mooie plaatjes erop. Hierna gaan Nico en Wilma slapen terwijl Miklós en Yorick nog een biertje drinken. Het laatste wat je verwacht in een baai in het Caribisch gebied is toch zeker wel 'Hazes', maar jawel hoor, onze Nederlandse buurman is blijkbaar Hazes fan want Miklós hoort opeens 'een beetje verliefd' door de baai schallen. 'Wij houden van Oranje' zingen we natuurlijk mee, we moeten er wel om lachen. Het is opzich nog heel vroeg, ruim voor middernacht maar toch besluiten we al te gaan slapen. Het is hier om zes uur donker en dit zorgt ervoor dat je ritme veranderd. We staan vroeger op en gaan ook vroeger naar bed. Good night!

woensdag 14 december 2005
Vandaag ontbijten we apart omdat Miklós en Yorick later wakker zijn. We drinken koffie en Miklós en Yorick duiken het water in. Nico en Wilma gaan boodschappen doen en blijven een paar uur weg. Miklós en Yorick maken met succes popcorn (op de oversteek lukte het niet omdat de maïs niet wou poppen). Later komen Nico en Wilma weer terug en dan gaan Miklós en Yorick naar de kant om te internetten. Het valt ons op dat niemand voor je aan de kant gaat. Ze zijn niet opdringerig maar ook niet vriendelijk. De taxi chauffeurs hebben wel enig gevoel voor humor: 'I have been waiting for you all day!'. Na het internetten drinken we op de boot de eerste 'rumpunch' van de reis. Ik denk dat het voorlopig nog niet de laatste is. Al de hele dag landen en stijgen de pelikanen naast onze boot en het blijven fascinerende beesten. We herinneren ons nog goed dat we deze beesten acht jaar geleden voor haaienvinnen aan zagen (we waren niet de enige). Nico filmt een pelikaan maar de coastguard (met machinegeweren) denken dat we hen filmen en dat mag natuurlijk niet. Goh, waren we toch even vergeten dat de coastguard een militair object is.... gaaaaaap. We praten nog wat en gaan hierna bij de 'pizzaboys' eten. Het duurt even voordat ze klaar zijn maar het smaakt goed. Deze vestiging grenst aan een 'Church's Chicken', dat is dus net als de Mac Donalds grenst aan de Burger King (de twee zijn alleen gescheiden door een klapdeur). Nico en Wilma gaan hierna boodschappen doen en Miklós en Yorick alvast naar de boot. Morgen vertrekken we waarschijnlijk naar Store Bay, omdat we vandaag nog te veel moesten doen. Good night!

dinsdag 13 december 2005
We slapen flink uit, en wat is het dan opeens raar om op een schip wat niet beweegt te slapen. Het is meteen weer heet. Inmiddels hebben we Zweedse, Engelse en Franse buren erbij gekregen. Wilma, Miklós en Yorick zwemmen, waarbij Wilma langs de Engelsen gaat en een praatje maakt. Op een gegeven moment komt de kustwacht naar vele boten toe om te gebaren dat ze vriendelijk op moeten donderen. Als ze na twee minuten nog niet weg zijn komen ze nog een keer langs om te vertellen dat ze op moeten donderen. Er blijkt een schip te komen en dus moeten een paar schepen die in de weg liggen aan de kant. Even later komt er een andere man in een speedboat (geen kustwacht) ons vertellen dat we misschien weg moeten vanwege een lijn die moet worden gespannen tussen de betreffende boot en de wal, waardoor wij anders gevangen liggen tussen de kant, het schip en de lijn. Er komt een enorme zandlosser aanzetten en we moeten inderdaad weg. Miklós kijkt de man aan op een manier alsof hij elk moment vuur kan spuwen. De Zweden kiezen meteen het ruime sop en wij leggen de boot 100 meter verder (dat is nog een gedoe als je eerst het anker binnen moet halen en daarna weer uitgooien). Nico en Miklós gaan vervolgens de stad in naar het reisbureau en zitten lang in het internetcafé. Terug op de boot gaan Miklós en Yorick de kant op om te internetten. We besluiten weer uit eten te gaan 's avonds en na een tijd zoeken komen we eerst bij een soort punchkraampje uit. Ze maken hier punches van pindakaas (?), seamoss (zeewier, maar het was glad, wit en slijmerig, volgens Yorick waren het gewoon kwallen), en nog meer vage ingrediënten. Miklós en Yorick nemen maar een 'gewone' bananenpunch en Nico en Wilma allebei een bietjespunch. We raken in gesprek met twee locals en de naam Leo Beenhakker doet het hier overal goed (hij zorgde ervoor dat Trinidad & Tobago zich heeft geplaatst voor het WK 2006 in Duitsland). Leuk gesprek en hierna gaan we toch echt wat eten. Als we denken dat we de punches ophebben zitten ze allemaal nog meer dan halfvol, het is gewoon bijna een hele maaltijd. We komen uiteindelijk bij een restaurantje wat 'Eddie's' heet. Er hangt een foto van de eigenaar die doet vermoeden dat het een luxe restaurant is maar dit is het natuurlijk niet (we moeten erg om lachen dat een man in een net pak in zo'n klein restaurantje een foto laat maken met de tekst eronder 'executive director'. We wijzen aan wat we willen en krijgen dit dan in een plastic bak, het smaakt redelijk. We betalen 60 TT, oftewel 10 euro. Hierna drinken we in het stadje nog een biertje en worden we uitgenodigd door een man om bij hem en zijn familie kerst te komen vieren als we dan in Scarbourough zijn. We willen echter liever Kerst in Charlotteville vieren, aangezien we dit hier acht jaar geleden ook hebben gevierd en het toen ontzettend naar ons zin hebben gehad (met z'n allen op het strand een kampvuur bouwen en nog veel meer). We praten nog even met de man en gaan hierna naar de boot. Hier drinken we nog een biertje bij onze 'Christmas Reggae Cd' die we hebben gekocht in het stadje. Echt fantastisch om jinglebells te horen maar dan op de Bob Marley manier. We vragen ons af wat de kustwacht (gebouwtje op de pier hier) nou nog doet op zo'n dag en 's avonds, behalve met hun machinegeweer rondlopen. We zullen het nooit weten. We zijn van plan om morgen naar 'Store bay' te vertrekken. Good night!

maandag 12 december 2005
Wie denkt dat er na aankomst meteen geluierd en gerust wordt zit er flink naast. De eerste inspanning is toch echt de champagne ontkurken, een hele lekkere champagne zelfs. Dan liggen we opeens op ons droomeiland waar we acht jaar geleden voor het laatst waren. Toen op bezoek bij de Thalassa die een rondje Carieb deden en tja, nu liggen we er zelf. Nico en Yorick gaan bij de Engelse buren langs die voor hun boot een toepasselijke naam hebben bedacht 'champagne traveller'. Zij waren dus alweer twee flessen verder voordat ze daar weggingen. Hun topsnelheid lag rond de 19 knopen maar zij hebben er even lang over gedaan als wij, dat stemt ons gunstig. We gaan de kant op om de papieren en dergelijke te regelen. Hup naar de immigratie. We hoorden al van de Engelsen dat je iedereen mee moet nemen naar het kantoor omdat ze anders heel moeilijk gaan doen. Na een half uur van formulieren kunnen we eindelijk gaan maar niet nadat Nico en Miklós naar de douane zijn geweest om daar de nodige papieren in te vullen. Het is ongelooflijk heet. De hitte is niet te verdragen en de wind is hartstikke warm. Overal op straat schelt de muziek je om de oren. Veel reggae en Bob Marley achtige muziek, fantastisch. Miklós merkt later in het café op dat je hier echt een duidelijke cultuurverandering ziet ten opzichte van de Cabo Verde. Ook hier staat de muziek kneiterhard aan, bij ons had de overheid allang ingegrepen waarschijnlijk omdat het niet goed voor het gehoor zou zijn. Dat er hier geen regels zijn is echter geheel niet waar. Je mag heel veel niet en overal hangen regeltjes. Zelfs hier is de verwestering te zien als we een KFC (Kentucky Fried Chicken) tegenkomen en nog meer Amerikaanse fastfoodketens. We eten in een 'Chefs & BBQ' met geweldig eten. Hierna gaan Nico en Wilma boodschappen doen en Miklós en Yorick gaan op zoek naar een internetcafé. Overal zien we kerstbomen, onderschat alsjeblieft niet hoe belangrijk Kerst hier is. We moeten erg lachen om de plakplaatjes op de ramen, van sneeuwmannen, ach, hetzelfde als in Nederland. Alle kerstliedjes zijn omgesmolten tot reggae versies (je herkent de liedjes ook daadwerkelijk) of bubbling (voor degenen die weten wat dat is) versies, echt fantastisch. Het internetcafé is redelijk luxe en we vermaken ons een uurtje. We lopen terug naar de boot en moeten lang fluiten voordat er iemand reageert. Miklós opperde al om naar de boot te zwemmen maar dit was gelukkig niet nodig. Miklós en Yorick gaan zwemmen maar wie denkt dat dit verkoeling brengt heeft ongelijk. Het water is 'pislauw' volgens Yorick en het koelt af zolang je zwemt, maar op het moment dat je op de boot staat en je weer droog bent dán zweet je je helemaal gek. Onze buren, een soort toerist/vissersbootjes, kijken echt de gehele dag toe wat we doen. Ze hebben gewoonweg helemaal niks te doen. We hadden al besloten wat op de kant te gaan eten maar willen eerst nog even internetten. Als we hiermee klaar zijn lopen we wat rond en doen nog wat boodschappen (drank, maïs om popcorn te maken, drank, brood ennn... ja) We komen bij een klein restaurantje waar Yorick ananassap bestelt. Een hele ananas wordt geofferd om sap te maken maar het smaakt dan ook wel voortreffelijk. We mogen zelf aanwijzen wat we willen eten in een vitrine. We betalen 220 TT, pakweg 35,- euro. We lopen terug naar de boot terwijl de straten nog zwaar bevolkt zijn. Het is hier vijf uur vroeger dan in Nederland en wij leefden nog in het Nederlandse ritme. We zijn redelijk moe. Terug op de boot ligt de buurman praktisch bovenop ons maar iedereen aan boord spreekt daar alleen maar Spaans (niet dat ze zich er ook maar enigszins druk om maken). Zo sluiten we onze eerste dag in de Carieb, op Tobago, af en de komende vijf maanden zijn we hier nog niet weg! Tja, de voertaal is hier Engels (doe geen moeite om ze te verstaan want als ze tegen elkaar praten is het net Fries voor een Hollander) dus bij deze 'good night!'

De grote oversteek
maandag 28 november 2005 - maandag 12 december 2005
Het is de dag van het vertrek. Wat doe je dan? Goede vraag. Wie denkt dat we vol met stress zitten zit er compleet naast en wie denkt dat we heel veel doen ook. Eigenlijk zwerven we de hele dag wat doelloos rond op de boot en doen we de laatste klusjes. Niemand weet wat te verwachten maar toch zijn we allemaal geenszins zenuwachtig, uiteindelijk is het toch gewoon een 'stukje' zeilen. Toch staan we op het punt de Atlantische Oceaan 'eventjes' over te steken. We verwachten er ongeveer drie weken, 21 dagen, over te doen over de 2100 mijl die in het verschiet liggen. Om 15 uur nemen we afscheid van Michiel, Theo en Peter en we wensen elkaar een behouden vaart. Heel raar, we kennen hen een week maar het voelt alsof we elkaar al jaren kennen. Michiel en Theo vertrekken het eerst en hierna de Kerewin. Wij tanken water en kiezen hierna ook het ruime sop. Veel wind staat er nog niet deze eerste dag maar we varen rustig aan richting Tobago en de tocht van 2100 mijl is begonnen.

afbeelding:

Dag Mindelo!

Dag 2
Miklós heeft 's nachts vermoedelijk walvissen geroken. Een enorme zure stinkende lucht die niet te verklaren valt zou op walvissen kunnen duiden. Niks gezien en nergens opgebotst dus het valt allemaal wel mee. De boten achter ons zijn uit zicht verdwenen en er zijn drie nieuwe boten in zicht gekomen. Weer een paar slachtoffers om in te halen. De vislijn knapt twee keer als we beet hebben, vermoedelijk wordt de vis aan de haak eraf gebeten door een grotere vis of haai. Er is inmiddels meer wind gekomen en we lopen hard, tussen de 7,5 en de 8,9 knoop. We eten 's middags warm omdat die ook weer stroom scheelt omdat we dan geen licht hoeven te gebruiken 's avonds. Het contact met de 'Pas de deux' en de 'Kerewin' verloopt moeizaam. We hebben geen groot bereik met de marifoon en de Kerewin al helemaal niet. Met de Pas de deux is het nog redelijk te doen. We leggen 100 mijl af en beseffen dat dit pas een klein stukje van de hele oversteek is. Zucht.....

afbeelding:

De fascinerende lucht bij zonsondergang

Dag 3
We zijn 's nachts flink doorgelopen! 's Ochtends om 11 uur ontvangen we een 'mayday relay' van de 'Moby Dick'. Het zeilschip 'Caliso' blijkt in grote problemen te zijn want hij heeft scheuren naast de kiel en een gat in de romp. We haasten ons ernaar toe zo snel we kunnen en de Pas de deux ook. Als we aankomen liggen de Moby Dick en de Pas de deux al bij de Caliso en wij blijven ook standby om mensen van boord te halen in het geval dat de kiel eronder uit valt, wat elk moment kan gebeuren. Inmiddels is mammoettanker de 'Endless' onderweg om hulp te verlenen. We maken ruimte voor de Endless en de Caliso manoeuvreert zichzelf naar de lijzijde (de beschutte kant van het schip). De bemanning wordt met een soort kooi van boord gehaald en zelfs de bagage mag mee de tanker op. Inmiddels liggen we al een paar uur te wachten en zijn blij dat de bemanning van boord is, zij hebben gelukkig de kans gekregen hun bagage van de boot af te halen. Ze zwaaien naar de Pas de deux en naar ons en de bemanning van de mammoettanker schreeuwt dat we 'the greatest' zijn. We blijven standby totdat de Caliso wordt losgegooid en aan de oceaan wordt toevertrouwd. We zien een vrouwelijk bemanningslid huilend op het dek neervallen als de boot wordt losgegooid. De Caliso heeft geen ruimte om het schip te bergen. Het meest vreselijke wat je kan gebeuren is om je schip achter te moeten laten maar aan de andere kant bedenken we ons dat zij het er wel heelhuids vanaf hebben gebracht en dat is niet helemaal vanzelfsprekend midden op de oceaan. Het geeft ons ook een goed gevoel dat er wel drie boten hulp komen bieden in geval van nood. We varen weg omdat we niet willen zien dat het schip naar de kelder gaat en Michiel strijkt uit respect zijn vlag. We voelen ons verbitterd en teneergeslagen. Wij moeten ook weer door en zetten na een paar uur weer koers richting Tobago. Het klinkt erg crue maar het is wel zeer interessant om zo'n operatie mee te maken. We moeten verder en daar gaan we weer, op naar Tobago.
 

afbeelding:

linksboven: De Caliso tussen de Moby Dick en ons in
rechts: de 'Endless' in aantocht
linksonder: De bemanning en bagage wordt van boord getakeld
Dag 4
's Nachts varen we wederom flink door en we zijn langzaam uitgelopen op de Pas de deux. Tijdens het dagelijkse Happy Hour vangen we twee vissen vlak na elkaar. Eerst een kleine dorado en hierna een grote van 83 cm. Na een langdurige strijd weten we hem binnenboord te krijgen. We hebben helaas al gegeten want verse vis is natuurlijk het lekkerste maarja, dan maar de koelkast in om morgen opgegeten te worden. 's Avonds op het Nederlands uurtje op de radio komen we er niet door want ons zendvermogen is niet toereikend genoeg. We horen wel hoe het met veel andere schepen gaat en we zijn blijkbaar op het goede moment vertrokken want de schepen die een dag later zijn vertrokken hebben maar matige wind.
Mensen zullen vast gaan vragen wat we zoal doen op de oversteek. Tja, goede vraag. Veel lezen, buiten zitten, wachtlopen, slapen, muziek luisteren en zo gaat het dagen door, vandaar dat de dagverslagen ook niet al te lang zijn.

afbeelding:

Enige afleiding, vis gevangen (helaas geen foto van de vis genomen)

Dag 5
's Nachts veel te weinig wind maar 's ochtends steekt de wind gelukkig weer op. We eten 's middags lekkere vis, de dorade van gister, die is klaargemaakt door Wilma. We hebben te veel vis en zijn gedwongen nog een flink stuk overboord te gooien omdat we het niet op kunnen. Aan boord van de Pas de deux hebben Michiel en Theo een heel ander probleem. De vriezer heeft het begeven met 150 biefstukjes en nog ander vlees erin. Dit wordt dus biefstukkige week voor hen. Het is natuurlijk helemaal niet leuk omdat er op den duur zeker biefstuk weggegooid zal moeten worden en er ligt voor een fortuin aan vlees in die vriezer. Michiel oppert nog dat als we langszij komen hij de biefstukken wel even in onze kuip mikt maar helaas, we liggen te ver voor. 's Avonds maakt Wilma lekkere tosti's. Hierna luisteren we even naar het Nederlandse babbeluurtje maar er is niks aan.

Dag 6
Wilma heeft van een kant en klare mix broden gemaakt maar die blijken naar benzine te smaken. Het is zo overweldigend dat we gedwongen zijn de broden weg te gooien. We krijgen een mailtje van Mark Matthews, de kapitein van de Caliso die ons bedankt voor de hulp die we hebben geboden, ze zijn allemaal gezond en wel aan boord van de 'Endless'. Ze zullen 12 december aankomen in Philladelphia, de VS, en tot hun spijt is de Endless een alcoholvrije boot. We zijn blij dat het goed met ze gaat. Er blijkt inmiddels een schip vanaf de Cabo Verde op weg te zijn naar de Caliso om het schip te bergen, we hopen dat het lukt. Een paar dagen later krijgen we het bericht dat het schip inderdaad is geborgen! 's Avonds eten we pannenkoeken en dit smaakt uiteraard fantastisch.

Dag 7
We krijgen een quiz van het Engelse jacht de 'Jam'. De vragen zijn uiteraard onvoorstelbaar moeilijk (Oxford level!) maar het is een leuk tijdverdrijf. 's Avonds eten we een mooi vers brood van Wilma en dit smaakt fantastisch. Het is enorm mooi weer maar we verbranden als een gek en dus is het de kunst om zoveel mogelijk uit de zon te blijven.

Dag 8
Sinterklaas bezoekt de Oceans 4!Het paard van Sinterklaas blijkt zelfs te kunnen vliegen! We krijgen zelfs midden op de oceaan cadeautjes van onze goedheiligman. Maar helaas heeft sinterklaas zich niet goed verborgen gehouden zien we in ons logboek want Yorick schrijft:'Stoomboot met sinterklaas gezien + zwempieten!' Waarop Wilma opschrijft 'oh vandaar die pepernoten!' en Miklós schrijft:'Paard van sinterklaas in de mast > pas op! We hebben inderdaad pepernoten, door Yorick gemaakt en die smaken goed. Het gister door Wilma gebakken brood is helaas alweer oud, zo hard gaat dat dan wel weer. Ter ere van sinterklaas eten we pannenkoeken en tja, nog steeds smaken ze fantastisch.

afbeelding:

Op zoek naar sinterklaascadeautjes

Dag 9
Het fascinerende van een verhaal wat doorverteld wordt is dat het altijd steeds mooier en heftiger wordt. We ontvangen al snel mailtjes met de nieuwe versie van het 'Caliso verhaal'. Mensen hebben gehoord dat de Caliso op een walvis was gevaren en dat de walvis agressief werd en de boot tot zinken bracht. Wij zouden toen de bemanning van boord gehaald hebben aldus het verhaal. Fantastisch. We horen op twee verschillende Nederlandse netten meerdere mensen dit verhaal vertellen of bevestigen. De verklaring voor de verwarring is het feit dat een ARC jacht op een walvis was gevaren en deze walvis had toevallig een jong. Mama walvis werd dus enorm agressief maar deze boot kwam er met de schrik vanaf (een walvis is voor de goede orde wel even zwaar en net zo groot als ons jacht bijvoorbeeld). Mooi ineengevlochten verhaal is het dus geworden. We eten kaasfondue en het smaakt wederom voortreffelijk, wie zei dat je aan boord afviel op de overtocht of alleen maar rijst en pasta at!? We spreken op het Nederlandse net 's avonds de 'Silencio'.

Dag 10
Het zendvermogen van de radio is toegenomen en dit stemt ons blij. De instellingen bleken niet goed te staan, niet door ons toedoen, en nu kunnen we wel met andere praten over de radio. We varen ontzettend hard, al sinds een paar dagen, met een gemiddelde van 7,2 knoop over 6 dagen en vaak varen we nog boven de 8 en de 10 en 11 knopen worden ook regelmatig gehaald! Het gaat dus fantastisch. We eten gehaktballen met aardappelpuree vanwege de enorme golven en het geslinger van het schip. We varen een stuk naar het noorden omdat er op onze positie veel onweer en regen voorspeld is, hier ontkomen we gelukkig aan. Wederom wordt de enorme kennis van Herb (een gepensioneerde Canadees die in het leger heeft gediend en nu dagelijks boten van weersinformatie voorziet, en eigenlijk altijd gelijk heeft) bewezen als het de weerberichten zeggen dat een bepaalde storm naar het zuidwesten af zal zakken. Herb voorspelt echter dat deze naar het noordoosten zal wegdraaien (wat eigenlijk nooit voorkomt schijnt het) en Herb blijkt gelijk te hebben. Voor landrotten maar een vage naam maar voor een ieder die een flinke zeilreis onderneemt een fascinerend fenomeen. 's Avonds eten we niks vanwege de hoge golven, Wilma en Yorick zijn misselijk.

afbeelding:

Fred & Wilma, ehh Nico & Wilma, zo gaat het koken na een paar dagen op de oceaan

Dag 11
De duogen gaan stuk. We balen. De duogen verzorgd het grootste deel van onze stroomvoorziening. De duogen is een sleepgenerator die we in het water hangen en hierdoor stroom opwekt. We kunnen de 'windvaanfunctie' van de duogen wél nog gebruiken maar deze heeft beduidend minder effect en levert minder op dan het slepen. Zuinig aan met de stroom dus. We eten aardappelpuree met groeten en chorizo, de hele oversteek eten we 's middags. We varen in een etmaal 175 mijl en we denken dat dit een nieuw record is maar we zouden in de afgelopen dagen wel al meer hebben kunnen halen, we hebben geen zin om dit helemaal uit te zoeken.

Dag 12
Het is een heel onrustige nacht maar we lopen wel nog steeds ontzettend hard. Miklós haalt tijdens zijn wacht een snelheid van 12,3 knoop. We eten rijst omdat het koken ontzettend moeilijk is. Enorme golven komen ons achterop en één golf slaat naar binnen maar het valt mee, alle luiken waren gelukkig dicht. We hebben nu in een etmaal 182 (!) mijl gevaren en als we dit mededelen op het Nederlandse netwerk staan veel boten perplex. We schijnen een Volvo Ocean Racer te zijn.

Dag 13
De één na laatste nachtwacht en met Tobago nu schijnbaar binnen handbereik begint het aan ons te vreten. Het is erg onrustig maar Miklós haalt wel een nieuw snelheidsrecord van 14,1 knoop over de grond (ware snelheid). Overdag koken Miklós en Yorick en zij maken wraps. Smaakt goed. Het schommelen is heel vervelend maar over het algemeen gaat het goed. Michiel roept ons uitgelaten op om mee te delen dat hij nog 7 mijl te gaan heeft tot Barbados, hij is er dus al bijna! We voelen de blijdschap. Voor Theo en Michiel is de sneller oversteek helemaal fantastisch omdat hun vrouwen de 12e aankomen op Barbados en zij hadden niet verwacht dit te zullen redden. We spreken af om in contact te blijven en elkaar op te zoeken als we bij elkaar in de buurt zijn. Elke dag roepen we elkaar even op op de radio en zo scheuren zij door naar Barbados om daar waarschijnlijk aan het bier te gaan. Zucht, wij moeten nog een nacht. We besluiten vandaag heel langzaam te varen omdat Wilma liever niet in het donker aankomt. Uiteindelijk gaan we op een driedubbel gereefd grootzeil nog te hard en varen we zonder zeilen verder, nog steeds lopen we vier knopen af en toe. Zo gaan we de nacht in en zien Tobago liggen. Land in zicht na twee weken oceaan! Miklós maant Yorick aan tijdens zijn wacht wat vaker buiten te kijken. Yorick heeft inmiddels al drie kwartier niet buiten gekeken en eenmaal buiten blijkt er een enorme mammoettanker op topsnelheid langs te zijn gedonderd. Miklós is boos op Yorick want helemaal in de buurt van land moet je vaak kijken (zeker om het kwartier). Als het licht is zijn we met z'n allen buiten en komen aan op Tobago. We zijn stil en kijken om ons heen en gooien uiteindelijk de boot voor anker in Scarborough. WE CROSSED THE OCEAN! De champagne wordt ontkurkt en dat om heel vroeg 's ochtends (zal jullie het tijdstip besparen). Wilma valt van vermoeidheid in slaap op de bank en allemaal zijn we een beetje versuft. Uit het logboek blijkt dat we er 13 dagen en 20 uur over hebben gedaan om over te steken en dit is ruim sneller dan veel andere jachten en bovendien sneller dan we zelf hadden verwacht. Het eerste jacht van de ARC kwam gister binnen (hoorden we) en dus hebben we het zeker enorm snel gedaan. We zijn op Tobago en we zien maar even wat vandaag ons brengt, maar bovenal; WE CROSSED THE OCEAN!

De hele tocht hebben we om de paar uur contact gehad met Michiel van de Pas de deux. Dit is erg prettig omdat je dan even je verhaal kwijt kan en ook dingen als het weer kan bespreken. De Kerewin zijn we na de eerste dag al hopeloos kwijtgeraakt omdat zijn marifoon maar een heel matig bereik heeft en hij heeft geen radio. We hopen dat hij binnen een paar dagen veilig Barbados zal bereiken, in navolging van de Pas de deux. Het verhaal van de oversteek mist nog veel dingen maar enigszins bijzondere dingen staan hier vermeld als het goed is. Een verslag van 14 dagen schrijven blijft lastig!

afbeelding:

LAND IN ZICHT!

maandag 27 november 2005
De laatste dag in Mindelo gaat hieraan vooraf. Miklós en Yorick hebben een fascinerende dag in de ghetto van São Vicente met de twee Noorse meisjes. Zij hebben een broertje ontmoet op een ander eiland van 'Padric the Rastaman'. We gaan naar hem op zoek en uiteindelijk wijst Daniël (de begeleider van de band bij de bbq) ons de weg naar de Rastaman. Daar aangekomen vangen we vele nieuwsgierige blikken van de ghetto bevolking. Eenmaal binnen rookt hij eerst even zijn joint op in het achtertuintje, een steeg van een meter breed en drie meter lang. Hierna zijn we verplicht wat drinken te aanvaarden. Het cliché in het filmscenario wil dat er nu een enorme bodybuilder binnenkomt. Goh, laat er toevallig een enorme gespierde kerel binnenkomen waar je u tegen zegt. We praten nog een paar uur met hen en vermaken ons prima en voelen ons geenszins bedreigd. Padric is een soort levende Bob Marley en zijn rastahaar is in overvloed aanwezig. Later haalt Daniël ons weer op en gaan we weer terug naar de boot, een fascinerende ervaring. Hoe smerig de huisjes zijn in de ghetto is niet te bevatten en dan is Rastaman nog wel iemand die redelijk wat geld heeft (voor hem is het zijn werkplaats). 's Avonds eten we nog in Club Nautico voor de laatste keer en vermaken ons prima om hierna te gaan slapen, want tja, er staat ons ook nog zoiets als een oversteek te wachten!

zaterdag 26 november 2005
Vandaag hebben we een barbecue in het vooruitzicht. Wat vervelend. Nico en Wilma gaan de kant op om inkopen te doen en dergelijke terwijl Miklós en Yorick met Mai Rita, Stine naar de kant gaan om zich vandaag te vermaken. We lopen ongeveer het hele stadje door en we gaan daarna hier iets drinken in 'Club Nautico', je zou het bijna onze stamkroeg noemen. We mogen niet eens betalen, omdat wij ze voor vanavond hebben uitgenodigd voor de barbecue. We gaan naar onze boot en we leren ze Rummikub spelen. Ze vinden onze boot fantastisch, evenals de Pas de deux (die weer bij Peter en ons is aangesloten) en de Kerewin. Hun boot, een 31 voeter (10 meter), wordt dus met z'n vieren gedeeld en de dochters slapen met mama in één bed, een bed wat kleiner is dan de kooien die wij voor onszelf hebben. Hierna gaan we op de kant internetten. Als we terugkeren bij onze boot is de band die Michiel heeft besteld bijna klaar om te gaan spelen. Ze hebben zich op het voordek van de Kerewin geïnstalleerd. Het kan allemaal net aan. Daniel, een jongen die de band begeleid of iets dergelijks, wil geen bier. 'Drinking is very bad, I only want natural things, like marihuana'. Ieder zo zijn eigen opvattingen maar zijn echte naam is natuurlijk 'rastaman'. De band is fantastisch en het is erg gezellig met nu ook de Noren erbij. We geven de band nog een glaasje 'Schippersbitter' en ze weten tijdelijk even niet waar ze moeten kijken. De band speelt een uurtje en dan gaan ze weer weg, maar niet voordat Michiel en Yorick op de djembees hebben meegespeeld. Hierna gaat de barbecue in de fik en het eten is weer geweldig. Het blijft nog heel lang gezellig tot diep in de nacht en dan is de dag van vertrek opeens alweer morgen. We bereiden ons voor om maandag waarschijnlijk over te gaan steken. Boa noite!

vrijdag 25 november 2005
Na het ontbijt drinken we koffie waar Peter bij aansluit. We zijn blij dat we de rest van de nacht wel gewoon hebben kunnen slapen. Nico en Yorick gaan bij wat Nederlandse boten langs om even kennis te maken. We modderen wat aan de rest van de middag. Miklós en Yorick varen wat rond in de dinghy. Rond een uur of half vijf gaan we naar de kant om te internetten, Nico en Wilma hebben 's middags al geinternet. We komen om zes uur in de 'Club Nautico' aan en hier zijn Michiel, Theo en Peter al, verder barst het er van de Nederlanders. De 'Nije Faam' en de 'Drifter' zijn weer teruggekeerd van hun uitstapje van een paar dagen naar een ander eiland. Wij zitten gewoon met Michiel, Theo en Peter aan tafel en het is zoals altijd hartstikke gezellig. We zien dat de vaten bier naar binnen worden gerold/gegooid. Michiel merkt op:'ze gooien gewoon met die vaten!' Peter werkt in de horeca en merkt op:'Denk je dat dat bij ons anders gaat?' Prachtig. Opeens zien we een paar Noren binnenkomen die we al eerder in La Coruña en Camariñas hebben gezien. We praten even met ze en ze sluiten bij ons aan en bestellen in navolging van ons ook eten. Ondertussen zijn de 'Catch 22' en de 'Lady Jean' binnengekomen en daar maken we ook een praatje mee, allemaal erg aardige mensen. De sfeer in Mindelo en dan vooral in 'Club Nautico' is zo ontzettend goed. We praten honderuit (vooral Yorick) met de Noren, en de nodige flessen wijn worden aangesleept. Het blijft ook erg gezellig en zo brengen wij de avond door. We gaan terug naar de boot maar niet voordat we de Noren hebben uitgenodigd voor een barbecue bij ons morgenavond. Zal vast gezellig worden. Bij Wilma is alle wijn niet zo goed gevallen en zij duikt meteen haar bed in. Wij nemen met z'n allen bij Peter aan boord nog een biertje. Uiteindelijk gaat iedereen slapen om morgen maar weer een gezellige dag mee te mogen maken in Mindelo. Boa noite!

donderdag 24 november 2005
's Ochtends halen Nico en Yorick wat boodschappen. Naja, dat 'wat' kan weggelaten worden want het aantal pakken cake, zakjes olijven en zakjes pistache- en cashewnoten waren niet te tellen. We ruimen alles op, waarbij nu ook het aantal blikjes bier en cola aan boord bijna niet meer te tellen zijn. We drinken koffie als Peter langs komt varen. We nodigen hem uit voor een kopje koffie en we vermaken ons prima. De cake die we hebben gekocht bevalt ons gelukkig goed, ik zou niet weten wat we met al die cake zouden moeten anders. We bellen ons neefje Luuk die vandaag 11 is geworden. Miklós en Yorick gaan naar de kant om te internetten. Nico en Wilma gaan later ook naar de kant om vlees te halen voor de barbecue van vanavond, met de 'Pas de Deux' en de 'Kerewin'. We hebben om half vier afgesproken bij de dinghy maar Nico en Wilma zijn iets later. Miklós en Yorick drinken dan alvast maar een biertje. Eenmaal op de boot besluiten we om de boot maar alvast naar de Kerewin te leggen. Het is inmiddels flink gaan waaien. We liggen al snel, geen probleem. Voor de zekerheid toch maar op twee ankers gaan liggen, alleen de 'pas de deux' heeft geen anker uit maar dit moet geen probleem zijn. Er zijn inmiddels alweer een berg Nederlanders binnengekomen en het lijkt erop dat de Nederlanders bijna in de meerderheid zijn in deze baai van toch ruim 70 boten. Het waait inmiddels nog wat harder en Miklós vaart rond in de dinghy, later met Yorick. We zitten hierna aan boord en dan komen ook Michiel, Theo en Peter aanschuiven en we drinken en borrelen alvast wat. Inmiddels steekt Peter alvast op zijn boot de barbecue aan met flink wat gel en spiritus. Fikt lekker. Even later zien we opeens dat we verplaatst zijn, we zijn gekrabd. Snel de motoren gestart en opeens slaan we helemaal los. Miklós achter het roer van onze boot en Yorick stond inmiddels bij de 'pas de deux' achter het roer. Na een paar pogingen liggen we eindelijk weer vast, nu aan drie ankers. Wilma heeft enorm veel tijd in de keuken doorgebracht en het resultaat mocht er wezen. Het vlees is waanzinnig lekker en met de nodige wijn en bier erbij vermaken we ons prima, wederom is het erg gezellig. Na ook nog Wilma's fruitsalade, salade en stokbrood te hebben gegeten hebben we allemaal echt wel genoeg gegeten. Het blijft tot heel laat nog gezellig als we weer zijn gekrabd en Michiel besluit op zichzelf te gaan liggen. Theo beweerde daarvoor nog dat we waren gekrabd maar volgens Michiel was dit niet het geval. Vlak hierna roept Michiel:'Theo we gaan los!' en zo had Theo dus gelijk. Later komen Michiel en Theo nog even wat drinken en hierna besluiten we te gaan slapen, het is alweer behoorlijk laat. Als we net lekker slapen zijn we weer gekrabd. Nu echter zo dichtbij de achterbuurman dat we besluiten een stuk naar voren te varen en de ankers opnieuw uit te gooien. Nu liggen we wel goed lijkt het en nu maar hopen dat we de rest van de nacht een rustige nacht hebben, boa noite!

afbeeldingen:

linksboven: Peter vertoont zijn bbq-kunsten

rechtsboven: Nico & Michiel

rechtsmidden: Yorick, Miklós en Michiel

rechtsonder: Theo gaat uit z'n dak

linksonder: Yorick en Theo

woensdag 23 november 2005
Al vroeg gaan we op weg naar de kant om met de auto het eiland te gaan verkennen. Op het parkeerterrein wijst hij aanvankelijk naar een kleine rode auto (formaat Fiat Panda) en we hebben zoiets van 'nee he..!' gelukkig blijkt het een andere auto te zijn, een Suzuki jeep. We kopen een kaart voor 1750 escudo's (17,50 euro!), echt schandalig maar we moeten wel. We staan op een plek waar we niet mogen parkeren en er komen twee politieagenten onze kant op en die maken ons duidelijk dat we hier niet mogen staan. Nico lult er gewoon overheen door te vragen wat de interessante plaatsen op het eiland zijn en als ze eigenlijk niks uitbrengen zegt Nico: 'ok thank you, bye!' en we rijden weg, de twee agenten verbijsterd achterlatend. We rijden op gevoel wat rond en komen in wijken waar de armoede duidelijk zichtbaar is. Na een tijdje rondgereden te hebben besluiten we om wat te gaan drinken. We bestellen wat te drinken en hierna komt de eigenaresse naar buiten, waarbij we ook hadden besteld, 'in het Nederlands is een stuk makkelijker', hiervoor hadden we in het Portugees besteld, met moeite. Ze woont hier pas kort en woont ook nog in Amsterdam. Ook zij is door de individualisering van de maatschappij en het onvriendschappelijke klimaat tegenwoordig weer hierheen gegaan. Erg leuk gesprek waarbij ze bij ons komt zitten waarna we verder gaan verder. We rijden Mindelo aan het we komen huizen tegen waar je in Nederland niet eens in zou mogen wonen. We zijn omringd door bergen. We komen in een dorpje waar een visser een haai heeft gevangen. Een heel klein dorpje waarbij ze alleen de voorkant van de huizen verven, want tja, niemand ziet de andere kanten! We komen later bij een verbluffend mooi strand. Bijna geen voetsporen, wit zand en blauwe zee. Erg mooi. We gaan verder en onderweg ziet Miklós een paar kinderen bij een school met een lekke bal voetballen. We pakken een bal uit de auto die we bewust hebben meegenomen om weg te geven en als we deze bal hebben gegeven klinkt het in koor 'obrigado!' (dankjewel!). De juf is ons ook erg dankbaar. Hoe kan je zoveel kinderen blij maken met zoiets simpels. We rijden weer verder door het fascinerende landschap en zien het vliegveld (bestaand uit één baan en één terminal), verdwalen op zo'n vliegveld is gewoonweg onmogelijk, al zou je het willen. We bezoeken nog de 'Monte Verde' (groene berg) en hierboven is het ook adembenemend groei en ontzettend mooi. Boven staan verschillende satellietontvangers en een soldaat doet ons uiteindelijk omkeren omdat we niet verder mogen. We rijden met onze jeep het hele steile pad weer omlaag na van het adembenemende uitzicht te hebben genoten. We gingen naar een groothandel waar je ook echt alleen maar alles in het groot kon kopen alleen kunnen hier niet met euro's (?) betalen. Bij de kleinste supermarktjes kan dit wel. We besluiten morgen de boodschappen op te halen. Bij de boot gaan Miklós en Yorick alvast naar 'club nautico' waar zij Michiel, Theo en Peter treffen en alvast een biertje drinken. Later drinken we met Nico en Wilma er ook nog bij nog wat biertjes en gaan wij naar de boot om daar te eten want de kip moet op. Na het lekkere Mexicaanse eten zet Miklós koffie maar Nico en Wilma zijn alweer in slaap gedonderd buiten op de bank. Na tien minuten zijn ze weer wakker om na de koffie meteen weer in slaap te vallen. Miklós en Yorick gingen ook maar slapen om morgen ons hier weer te vermaken in Mindelo. Boa noite!

dinsdag 22 november 2005
Nico is na het ontbijt alweer op weg naar Peter, naar de Kerewin. Wilma, Miklós en Yorick drinken met z'n drieën koffie. Miklós en Yorick gaan even langs de Drifter om een cd even te halen van de zoon van Arnold en Coby. Miklós helpt Arnold even met de computer en Coby zet cd na cd op. Het is ontzettend gezellig en terwijl Arnold zoiets heeft van 'kan die muziek niet zachter' vindt Coby het schitterend. Echt twee mensen bij wie de deur altijd voor iedereen open staat. Ze hebben een speciale 'oven' om dingen te kunnen roken en we moeten natuurlijk proeven. Arnold wordt 'bevolen' om crackers en saus te geven en de hele gerookte dorade gaat erdoorheen. Ontzettend lekker en genoeg om niet meer te hoeven lunchen. Op de boot is Nico met wat klusjes bezig en Wilma is de was aan het wegbrengen op de kant. Wilma heeft meteen wat boodschappen gehaald. Miklós en Yorick halen nog even 35 bier en wat cola (tja, een goede voorbereiding is het halve werk) en dat is ook geregeld. Nico en Wilma gaan met de 'Nije Faam' naar het internetcafé en Miklós en Yorick komen later ook. We moeten nog flink wat wachten bij dit internetcafé elke keer. Uiteindelijk gaan Nico, Wilma en de 'Nije Faam' op weg naar de 'club nautico', het muziekcafé van gisteravond, wat te drinken. Michiel is inmiddels ook in het internetcafé en die komt later ook. Miklós en Yorick hebben problemen bij het afrekenen. We moeten in totaal 475 escudos (/110 is euro's dus zeg maar /100) betalen staat er op onze schermen maar Yorick moet opeens 350 escudos betalen en Miklós 550. We snappen niet waarom en ze kan het ons ook niet uitleggen. Uiteindelijk komt er een heel verhaal over mb dit mb dat, we gaan ervanuit dat ze bedoelt dat we hebben gedownload maar dit hebben we juist niet. Er hangt een Portugees blad aan de muur waarop iets staat over het aantal mb's dat je gebruikt of zo en dat je daarvoor moet betalen (we vragen ons af of zijzelf weet waar ze het over hebt want wij snappen niet eens wat ze bedoelt), een andere vrouw merkt op dat wij toch nooit kunnen weten wat daar staat. Ze haalt een blad tevoorschijn waar in het Engels iets onder stond over 'available mb's'. Ze haalde een blad tevoorschijn met begintijden, eindtijden en het aantal mb's erop. Mb's (Megabytes) die tijdgebonden zijn!? Het aantal mb's wat je gebruikt heeft weer helemaal niks met de tijd te maken, iemand die het snapt mag het naar oceans4@hetnet.nl mailen. We gaan naar de 'club nautico' en drinken hier een biertje met de 'Nije Faam'. Nico brengt hen weg en we zien Theo, opstapper van Michiel, staan. Hij voegt zich bij ons en later ook Michiel, Nico en Peter. Het is erg gezellig en Kees Rol, een Nederlander die hier al wat jaren ligt voegt zich ook nog bij ons. We besluiten om hier te gaan eten met z'n allen. Kees is uitgenodigd door iemand dus hij verdwijnt weer van het toneel. Het is op en top gezellig en het eten is goed. Aan het eind van de avond staat er meer dan 40 bier op de rekening, volgens Theo een teken dat het goed zit. We gaan laat terug naar de boot waar onze boatboy nog steeds op ons zit te wachten. Er liggen nog meer bootjes dus we zijn gelukkig niet de laatste ook al is het erg laat. Wat een gezelligheid vandaag. Morgen gaan we over het eiland toeren met een auto. Boa noite!

maandag 21 november 2005
Om 10 uur ligt onze boatboy naast de boot met twee stokbroden. Hij is een uur te laat maar daar hadden we al op gerekend. Later horen we dat het tijdsverschil hier 2 uur bedraagt met Nederland. 's Ochtends gaan Nico en Wilma de kant op en Miklós en Yorick blijven aan boord. Later komt Michiel aan boord van de 'Pas de deux' en nog eventjes later monsteren ook Theo en Peter aan, Theo is een opstapper van Michiel en Peter vaart met zijn 'Kerewin' rond. Het is erg gezellig en het gaat hard met het bier. We vermaken ons prima en Miklós en Yorick gaan later naar het internetcafé waar het ontzettend druk is. De eerste computer die Yorick wordt aangeboden doet het slecht. Als we afrekenen verwacht ze dat we ook voor de computer betalen waarop het internet het niet deed. We zeggen dat we echt niet gaan betalen voor een computer waar we niks aan hebben gehad en zo betalen we gewoon wat we moeten betalen. Terug op de boot vermaken we ons nog wat om daarna naar de kant te gaan om wat te gaan eten. Op de kant komen we Arnold en Coby van de 'Drifter' tegen, samen met Paul en Mariëtta van de 'Nije Faam'. We staan een tijd te praten en een Kaap Verdiaan die in Nederland en hier woont brengt ons naar een restaurant. Hier worden we door 'Saya' begroet, een Kaapverdiaanse die in Nederland, Rotterdam, is opgegroeid en nu sinds drie maanden hier is en niet van plan is nog terug te gaan. Ze is een jaar of 30 en heeft twee zonen van zestien (!) en tien. Erg energieke persoon. Ze heeft een eigen platenmaatschappij, runt het restaurant en spant zich in voor een organisatie voor de Kaapverdianen in Nederland. Ze merkt op dat er in Rotterdam maar 25 legale Cabo's zijn en wij moeten lachen. Hier voegt ze aan toe dat echt zo is. Ze begint het Nederlands alweer een beetje te vergeten (woorden als 'spies' kan ze niet opkomen) maar legt ons wel uit wat we kunnen eten. Het smaakt erg goed en opeens zit je dan met twee andere boten aan tafel die je verder alleen over de radio hebt gesproken. Het is erg gezellig en hierna gaan we nog naar een soort muziekcafé waar we nog wat drinken. Sfeervolle muziek en we hebben het erg gezellig. Om 2 uur plaatselijke tijd komen we terug bij de dinghy en daar zit onze boatboy te wachten totdat wij terugkomen. Helemaal niet aan gedacht dat hij op ons moest wachten, hij is echter niet gekrenkt of wat dan ook (kost hem anders ook weer geld natuurlijk) maar we vinden het wel lullig voor hem. Op de boot gaan we snel slapen want het is laat zat. Morgen misschien met een auto het eiland verkennen. Boa noite!

zondag 20 november 2005
Lekker uitslapen! Om 12 uur was iedereen present om te ontbijten. Het verschil in temperatuur met de Canarische eilanden is duidelijk voelbaar. Het is hier veel heter en de slaapzak kan waarschijnlijk voor de komende zes maanden de kast in. Na het ontbijt onder de zonnetent maken Nico en Yorick de rubberboot klaar terwijl Miklós en Wilma binnen bezig zijn om alles op te ruimen. Even later komt Michiel van de 'Pas de deux' langs om kennis te maken en we blijken wederzijdse kennissen/vrienden te hebben, erg leuk persoon. Inmiddels is het een kleine Nederlandse kolonie geworden want er liggen alweer vier boten bij elkaar en daar komen er zeker nog meer bij. We willen naar de kant om even rond te kijken. We stuiten op een probleem (niks te maken met het naar de kant gaan). Als dit opgelost is zal ik uit de doeken doen wat er aan de hand was. We gaan naar de kant met de dinghy en Wilma blijft op de boot want dit had zij al besloten. Op de kant is er meteen een boatboy die op onze rubberboot gaat passen dus dat is geregeld. We willen geld pinnen maar dit is niet mogelijk omdat alleen de 'Visa-card' geaccepteerd wordt, laat dit de enige kaart zijn die we niet hebben. Na flink gelopen te hebben, dwalend door het stadje, komen we bij een café waar we met euro's mogen betalen en we krijgen als wisselgeld escudo's terug. We internetten in een relatief luxe internetcafé maar goedkoop is het ook niet (1,50 euro voor drie kwartier). Terug naar de boot en de boatboy komt ons morgenochtend brood brengen. We hopen dat we morgen wel naar een wisselkantoor kunnen om geld te wisselen, maar hier is op zondag ook echt alles dicht. Op de boot borrelen we wat en luisteren naar de radio naar de andere Nederlandse schepen. We eten de dorade die we gister gevangen hadden en het smaakt goed, mede dankzij Wilma haar 'mango marinade'. We borrelen nog wat na voor de verandering na het eten. Het is een lekker gevoel om stil te liggen en we ruimen ook van alles op. Alle lakens kloppen we uit en we verzamelen was. We zijn op de Cabo Verde en bereiden ons hier voor om binnen een week (ongeveer) te vertrekken naar het paradijselijke Tobago! Boa noite!

Oversteek van Canarische eilanden naar de Kaapverdische eilanden (Cabo Verde) - deel 2
Ook hierna loopt alles goed. We leggen contact met andere Nederlandse boten via de radio. Iedereen wisselt gegevens uit wat betreft het weer en vooral het vissen. De wachten zijn over het algemeen rustig. Twee wachten leveren een kl*jo zonder licht op die ook niet op de radar te zien is, als de maan nog niet is opgekomen zie je werkelijk geen steek. De maan komt op en dit lijkt in eerste instantie alsof er een enorm schip ons achterop komt. We realiseren gelukkig meteen dat dit de maan is. Het is echt prachtig om de maan te zien opkomen. Overdag verloopt alles goed. We halen alle boten in en zijn veruit de snelste. De andere Nederlandse boten die 's avonds radiocontact hebben (waar wij ons ook bij aan hebben gesloten) hebben het er onderling over dat wij zo ontzettend snel zijn. Toch wel een lekker gevoel om zo snel te zijn maar als we realiseren hoe hard de Volvo Ocean Racers varen dan zijn we toch eigenlijk maar een klein en langzaam bootje (het etmaalrecord van de Volvo Ocean Race staat op 500 mijl, ons etmaalrecord op 153 mijl, ter vergelijking). We vissen er op los maar dit heeft twee van de laatste drie dagen geen zin. Wel neemt een vis ons inktvisje (aas) mee. We worden nog eenmaal verwend met een dolfijnenshow, nu wat dichter bij de boot. Er gebeurd verder nog genoeg maar dit komt momenteel bij geen van ons vieren naar boven drijven en dus laat ik het maar zo. De laatste dag worden we gebombardeerd. De vliegende vissen springen ons om de oren en landen hierbij helaas op het dek. Fascinerende beesten. Miklós gooit 's ochtends bij het begin van zijn dagwacht (7 uur) meteen de vislijn uit en een uurtje later begint deze te ratelen. We halen een, vermoedelijk, dorade binnen! De dorade is niet eens zo geweldig bijzonder maar dat we em binnen hebben gehaald! De vis pakken we met een grote haak achter zijn kieuwen en stoppen deze dan op z'n kop in een emmer. Zo, avondeten bijna gereed, Nico moet alleen de vis nog fileren en Wilma moet de vis nog bakken. Op 50 mijl van de Cabo Verde af zien we de eerste eilanden al liggen. We zijn er bijna! De laatste mijlen stormen we met meer dan zes knopen op de eilanden af en we zullen midden in de nacht aankomen schatten we (hoewel het lijkt alsof de eilanden binnen vijf minuten te bereiken zijn is het dan nog uren varen). Wilma vraagt of Miklós de vislijn binnen wil halen maar hij wacht nog even omdat het nog niet donker is en Miklós en Yorick een spelletje aan het doen zijn. Twee minuten later ratelt de molen voor de derde keer (één vis verloren) vandaag! Het kost wat moeite om de lijn binnen te halen omdat we hard varen en de vissen ook nog is hard wegzwemmen. We vangen opnieuw een dorade! Deze is echter werkelijk prachtig en deze vis lijkt wel een kunstwerk. Overheersend blauw en geel en patronen op het lijf die aan kunstwerken doen denken (de foto zal ik jullie besparen want deze is nogal bloederig). Maar bovenal ons avondeten! We besluiten om deze morgen te eten omdat het eten voor vanavond al praktisch klaar is. We eten redelijk vroeg om voor het donker en voordat het druk wordt alvast gegeten te hebben. De dorade smaakt bijna naar kip, het moge duidelijk zijn dat het goed smaakt. We stormen in het donker op de eilanden af en komen eigenlijk geen andere schepen tegen. Nog een paar uurtjes en we zijn er. Het radiocontact met de andere schepen wil maar slecht lukken helaas. Om 23:30 gaan de zeilen eraf en varen we 'Mindelo' binnen op Sao Vicente. Miklós ziet de haven met ankerplaats uiteindelijk liggen (het is redelijk lastig oriënteren omdat het goed donker is) en daar blijken veel boten te liggen (veel zonder ankerlicht natuurlijk). Bij de ankerplaats komt de eerste local met zijn bootje alweer naar ons toevaren:'Ey brada, alles goed?' (brada= brother). We zeggen hem dat we niks nodig hebben en uiteindelijk liggen we op een goede plek om het anker uit te gooien. Een andere man in een bootje beweerd dat hier de politie ons weg zal sturen en dat hier een grote boot langs zal varen morgenochtend en blabla. Hij wil dat wij hem volgen (zodat hij ons een plek aanwijst en dan geld kan vragen omdat hij ons geholpen heeft). We luisteren niet naar hem en gooien gewoon het anker uit. We liggen precies tussen twee boten in en de 'grote boot' kan er sowieso niet langs anders. We gooien het anker uit en zijn blij dat we liggen. Er komt al snel weer een andere man die 'Louis' heet en ons natuurlijk met van alles en nog wat kan helpen. Na tien minuten is hij eindelijk weg. We zitten met z'n vieren versuft op de bank en drinken nog wat om daarna te gaan slapen. Miklós doucht nog even snel maar dit merkt de rest al niet eens meer (de douche zit naast de kooi van Nico en Wilma en maakt flink geluid). We gaan lekker slapen want we zijn doodmoe van de afgelopen dagen! Morgen Mindelo verkennen om dan over een week ongeveer over te gaan steken! De tocht is ons erorm meegevallen. Het 'rollen' door de golven is ons ontzettend meegevallen en we hebben ons opzich wel vermaakt hoewel de laatste dag opeens wel erg lang duurt. We bereiden ons hier voor op de oversteek naar Tobago! Aangezien de Cabo Verde tot niet zo lang geleden Portugees zijn geweest (nu onafhankelijk) zeg ik maar weer:'Boa noite!'

afbeeldingen:

links: de gevangen vis waarvan we vermoeden dat het een dorade is

rechts: een vliegende vis die op het dek is geland

Oversteek van Canarische eilanden naar de Kaapverdische eilanden (Cabo Verde) - deel 1
's Ochtends gaan we langs een paar andere Nederlandse boten om gedag te zeggen. 800 mijl voor de boeg en we zijn één van de weinigen die koers zetten naar de Cabo Verde. Na bijna iedereen gedag te hebben gezegd vertrekken we. Bij de 'Myrdinn' aan boord staan ze met gastoeters op het achterdek om ons uit te 'zwaaien'. Veel mensen zwaaien ons uit vanaf hun boot, ook veel onbekenden. Toch wel hartverwarmend. Veel van hen zullen we weer zien op Tobago, het meest zuidelijke eiland van het Caribisch gebied. Veel wind staat er niet maar we hopen dat de wind wat toeneemt. Er liggen nog vier schepen voor ons die we al snel inhalen. De vislijn gaat natuurlijk uit en we hopen voor de verandering in deze dagen nu wel is wat te gaan vangen. Het nieuwe wachtsysteem is ingegaan. Overdag wordt er om de beurt 4 uur achtereen wachtgelopen en 's nachts 3 uur om de beurt. En dit rouleert zodat niemand altijd de hondenwacht heeft (van 1 tot 4 uur 's nachts). Het gaat prima en we zien nog wat schepen 's nachts maar verder niet veel. De tweede dag heeft de vislijn al een keer gerateld als hij opnieuw afgaat met een enorm kabaal. Miklós haalt de lijn binnen maar dit kost de grootste moeite. Uiteindelijk zien we dat we een dorade aan de lijn hebben van ruim een meter. We hebben een speciale haak om een vis mee op te hijsen en die halen we tevoorschijn. Zo groot is dit beest. Het is ook een prachtig beest met een blauwgele gloed over het hele lijf. De vis spartelt enorm tegen en als Nico probeert rum in zijn kieuwen te spuiten (met een spuitje), om de vis uit zijn lijden te verlossen, vliegt hij opeens van de haak af en verdwijnt met vistuig en al in het diepe. We balen. De vis zal niet lang meer leven omdat hij verwond is en wij zijn ons vistuig kwijt. Hierna verliezen we nog twee vissen op het allerlaatste moment. Het aan boord hijsen blijkt ontzettend moeilijk. We gebruiken een plastic inktvisje als aas, werkt goed. De dagen verlopen over het algemeen hetzelfde. We hebben echter weinig wind en varen maar vier knopen dus zal het meer dan vijf dagen gaan duren voor we de Cabo Verde bereiken. Elke dag hebben we in de namiddag een happy hour (liefst twee achter elkaar) en dan drinken we wat samen en eten wat lekkers. We vervelen ons niet echt aan boord en het weer is ook goed. M'n gevoel zegt me dat we al dagen onderweg zijn maar dat is niet zo. De derde dag zien we dolfijnen op grote afstand enorm hoog springen. Ze spelen en dit duurt nog eventjes. Alle nachtwachten zijn goed verlopen. Geen schepen in de buurt eigenlijk. We vangen een vis! Miklós laat de lijnen (inmiddels hebben we nog een lijn erbij gegooid alleen die loopt niet over een molen) iets langer liggen en bij het binnenhalen blijken we beet te hebben. Nico maakt de vis schoon op het achterplatform en Wilma treft voorbereidingen om te gaan eten in de keuken. We zijn er nog steeds niet helemaal uit wat voor vis het nou was omdat in ons vissenboek geen enkele vis echt helemaal hetzelfde is zoals die van ons. Afijn, we laten het ons goed smaken! De dagen en nachten verlopen nog steeds goed en Miklós is vooral bezig met het aas en de vislijnen. Iedereen heeft zo zijn eigen ding. Inmiddels is dit de vijfde dag en we lopen nu iets sneller dan de afgelopen dagen. We hopen zeker binnen drie dagen de Cabo Verde te bereiken. Vannacht twee schepen gezien maar dat was ook alles. De Volvo Ocean Race is van start gegaan maar helaas hebben we hen nog niet langs zien komen. 's Ochtends bakken Nico en Wilma om de beurt brood en veel water verbruiken we niet. Tot nu toe verloopt alles goed en hopen we snel de Cabo Verde te bereiken! Buenas noches!

afbeeldingen:

linksboven: De dorade die verloren zou gaan

rechts: de gevangen vis waarvan we vermoeden dat het een tonijnachtige is

linksonder: Marianne, Nico, Wilma en Vincent.

Terug naar logboek