Martinusparochie-'t Veld


 

 

 

 

 

 

 

 ST.MARTINUS     KERKGEBOUW     KERKHISTORIE     GESCHIEDENIS VAN DE DORPEN 

 

 

 

Welkom

Vieringen

Parochienieuws

Heraut-archief

Adressen

In Memoriam

Foto's

Boeken van Theo

Links

Samenwerkingsverband De Vijfhoek
 
Maria Onbevlekt Ontvangen (Kloosterkerk) – Nieuwe Niedorp
H. Wulfram – Waarland
H. Martinus – ’t Veld
H. Hart – Heerhugowaard De Noord
H. Familie – Heerhugowaard ‘t Kruis

 

Berichten van het Pastorale Team

 

9 mei 2022

 

MEIMAAND MARIAMAAND:

Vanouds is de meimaand speciaal gewijd aan Maria. Waarom dat zo is weet ik niet. Het enige dat ik heb kunnen vinden is dat dit al in de middeleeuwen het geval was. En wel in Italië. Voor heel veel katholieken heeft Maria een bijzondere betekenis. Maria is iemand bij wie wij gemakkelijk een kaarsje aan steken, iemand wiens voorspraak wij vaak vragen. Een persoon in wie wij veel vertrouwen hebben. In protestantse kringen heerste vroeger nogal wat weestand tegen Maria. Men  vond, en misschien niet helemaal onterecht, dat katholieken zoveel aandacht aan Maria schonken, dat God zelf op de achtergrond raakte. Maar in de jaren zestig van de vorige eeuw raakte alles op de schop. Ook Maria verloor haar grote rol binnen de katholieke kerk. Stond er vroeger in elke katholieke huiskamer wel een beeld van Maria, later moest je Maria met een lantaarntje zoeken. Maria verdween naar zolder en naar rommelmarkten. Het leek het definitieve einde van de Mariadevotie in Nederland. Maar op de een of andere manier liet Maria zich niet zomaar op zij zetten. Bedevaartplaatsen als Lourdes en Fatima bloeien weer als vanouds. En ook dichterbij trekt Heiloo ook weer volop gelovigen. En ook bij onze reformatorische broeders en zusters is er meer aandacht voor Maria gekomen. Het merkwaardige feit doet zich voor, dat er steeds minder kerken zijn, dat intussen meer als de helft van Nederland zich niet meer rekent tot een kerkgenootschap, het aantal Mariakapellen nog steeds groeit. En in elke kapel die aan Maria gewijd is, branden altijd kaarsen of waxinelichtjes. Ook in de Vijfhoek schenken we aandacht aan Maria. Juist ook in de meimaand. In verschillende van onze kerken wordt weer wekelijks een Rozenhoedje gebeden of een Mariaviering gehouden. In Waarland is er een oude traditie in ere hersteld. We vieren sinds vorig jaar weer een echt Marialof. Dit jaar op 16 mei om 19.00 uur in de Wulframkerk. De focusgroep heeft dit jaar het initiatief genomen om een fietstocht te organiseren langs alle kerken van de Vijfhoek en bij elke kerk stil te staan bij de afbeelding van Maria, of de Mariakapel aldaar. Deze fietstocht vindt plaats op zondag 29 mei. Er wordt gestart en weggezonden vanuit de kerk van Nieuwe Niedorp (de enige van onze kerken die aan Maria is toegewijd). Om half een is de start en we hopen dat veel parochianen mee zullen fietsen (U mag natuurlijk ook met de auto).

Maria kan voor iedereen betekenis hebben (of krijgen). Of je nu kerkbetrokken bent of randkerkelijk, katholiek of van een ander of geen kerkgenootschap lid bent. Of je nu jong of oud bent. Allemaal hebben we wel eens behoefte aan troost of een steuntje in de rug. Maria kan dat voor ons zijn. Misschien zien we u in het lof in Waarland of bij de fietstocht rond onze kerken. En anders…. Steek gerust eens een lichtje op bij Maria. De meeste Mariakapellen zijn altijd open overdag.

 

Gerard Remmers, kapucijn.

 

 

21 januari 2022

 

NU AL PRATEN OVER PASEN?

Kerstmis en de jaarwisseling is net achter de rug. Moet je dan nu al over Pasen beginnen? Het klinkt een beetje absurd. En toch is het helemaal niet zo vreemd. Maar Pasen is pas op 17 april hoor je dan. Dat klopt. Maar we vergeten dan dat aan Pasen een periode vooraf gaat. Dat is de zg. Veertigdagentijd, vroeger beter bekend als de grote Vasten. Die vastentijd kun je qua omvang wel een beetje vergelijken met de Ramadan. De vastenmaand van de Islam. Maar de vastentijd van de katholieken was beduidend minder zwaar. Overdag mocht er, zij het met mate, gewoon gegeten worden. En op water en koffie en thee stond helemaal geen beperking. Er werd niet gesnoept. Als kinderen hadden we ons vastentrommeltje, waar het gekregen snoep in ging. Er werd wel soberder gegeten. Veel mensen probeerden in die tijd ook wel om niet te roken. Een hele opgave in de tijd dat bijna iedereen rookte. Die vastentijd bestaat niet meer. De vastentijd werd vervangen door de Veertigdagentijd. Veertig dagen (behalve de zondagen) voor Pasen waarin we nadenken over het lijden en sterven van Christus. De bedoeling was dat je je in die tijd, net als vroeger in de vastentijd, het nodige zou ontzeggen. Wat je daarmee uitspaarde werd gegeven aan de Vastenactie. Op  deze manier sneed het mes aan twee kanten. De mensen versoberden wat én de derde wereld profiteerde ervan. Helaas bleef dit meestal bij goede bedoelingen. De meeste mensen stopten heus wel wat geld in het vastenzakje maar zichzelf wat ontzeggen gebeurde niet zo heel veel.

In dit opzicht ben ik wel eens jaloers op de mensen van de Islam. Zij nemen hun vastentijd bloedserieus (tenminste heel veel Islamieten). Van zonsopgang tot zonsondergang wordt het niet gegeten en gedronken. En het slot van de Ramadan is echt een groot feest. In het verleden heb ik wel geprobeerd om mensen op te roepen om de Veertigdagentijd weer wat serieuzer op te vatten. Ik vroeg mensen om samen met mij een dag per week te leven op water en brood en het geld dat zo uitgespaard werd aan de vastenactie te geven. De laatste jaren kreeg ik niemand zo gek om met me mee te doen. Dan heb je zelf ook de neiging om het maar te laten waaien. Dit jaar een nieuwe poging. Wie doet er met mij mee? In de Veertigdagentijd een dag in de week leven op water en brood. Er wordt steeds meer gepropageerd hoe zinvol het is om te vasten. Doe je het niet om jezelf wat beter te kunnen beheersen dan zou je het kunnen doen voor je eigen welbevinden. Wie er mee doet graag een mailtje aan remmersgerard@gmail.com. Ik stuur dan elke week een stimulerende boodschap. Ik ben benieuwd.

 

Gerard Remmers, kapucijn

 

 

6 december 2021

 

OP WEG NAAR KERSTMIS

Wij zijn bijna halfweg de advent en we kunnen ons afvragen wat wordt het met Kerstmis. We weten wel dat er geen vieringen meer zijn in de avond en dat we maar 4 mensen per dag mogen ontvangen. En soms hoor je dat Kerstmis niet door kan gaan: de corona heeft ook Kerstmis in de greep. 

Is Kerstmis dan alleen anno 2021 negativiteit en geen hoop dat het ooit weer beter mag gaan in de wereld?

Gelukkig mogen we juist in de kleine dingen nieuwe lichtpuntjes ervaren. Ik denk er aan toen de bisdommen bekend maakten, dat Kerstmis niet met nachtmissen gevierd kan worden, stonden de vele vrijwilligers op om juist een Kerst te maken waar het eeuwen oude verhaal beleeft kan worden in de kerken van de Vijfhoek.

Advent is een tijd van voorbereiding op de geboorte van Gods Zoon. De donkere kanten worden verdreven door dat er iedere week een kaars op de adventskrans wordt aangestoken.

Kerstmis is het feest dat het Licht in onze wereld brengt. De kerstboom staat al in vele huizen, de kerststal blijft bij velen op zolder staan. Het gaat juist om dat oude verhaal dat de kerststal ons verteld. Hebben die oude verhalen afgedaan in onze tijd? Kan het licht van de adventskrans juist een ander licht werpen op ons leven. Kunnen wij anno 2021 het Kind weer in ons leven toelaten? Kunnen wij ons daarop voor te bereiden?

Dat kan natuurlijk door bezinnen en voorbereidingen te treffen voor de Kerstdagen. We kunnen ons verheugen op Kerstmis als we licht zien in deze tijd. Verheugen dat het Kind weer in ons leven komt.

 

Gaudete: de derde zondag van de Advent die mag ons weg helpen naar Kerstmis.

Zoals ik al schreef hebben de bisdommen maatregelen genomen met betrekking van het coronavirus. Deze maatregelen betekent dat het geplande rooster aangepast gaat worden. Daarom vraag ik u op te letten op de komende publicaties in de dorpsbladen, dit om teleurstellingen te voorkomen.

 

Namens het pastorale team: Toon Jorink, diaken

 

8-11-2021

 

KERKSLUITINGEN.

 

Jarenlang ben ik pastor geweest in Zevenaar en omgeving. Toen ik daar begon in 2005 was er sprake van een parochieverband Zevenaar en Gelders Eiland. Dat bestond uit een zevental parochies. Zes tamelijk kleine dorpsparochies en één grotere parochie, Zevenaar. De verschillende parochies werden samengevoegd tot één Willibrordusparochie. Na enkele jaren kwamen er weer vier voormalige parochies bij en later nog eens twee. We waren dus met dertien geloofsgemeenschappen. Tot er enkele jaren terug besloten werd om negen van de dertien kerken te sluiten. Op niet al te lange termijn zal er waarschijnlijk slechts één kerk open blijven. Het is een hard, maar wel duidelijk beleid.

Ook hier in onze Vijfhoek hoor ik mensen zich ook wel eens de vraag stellen: Hoelang zal onze kerk nog open kunnen blijven. Als je puur naar het kerkbezoek kijkt ben je geneigd om te zeggen: Niet lang denk ik. De Corona heeft hier natuurlijk ook geen goed aan gedaan, maar het kerkbezoek is soms schrikbarend laag. Kerkbezoek is echter niet het enige wat belangrijk is. Er is ook nog de vraag: Hoe vitaal is een parochie? Zijn er nog een behoorlijk aantal vrijwilligers? Hebben we nog koren? Is de actie kerkbalans nog  succesvol?

Allemaal zaken die de vitaliteit van een parochie mede bepalen. En dan is er natuurlijk ook nog het beleid van het bisdom. De bisschoppen voeren in dit opzicht niet allemaal hetzelfde beleid.              

Maar de beste kans om een kerk open te houden is om de kerk ter plaatse een vitale geloofsgemeenschap te laten zijn. En al ga je niet zo heel vaak of nauwelijks naar de kerk, toch kun je je ook dan inzetten voor de gemeenschap. Er zijn vele activiteiten in een parochie waar je aan deel kunt nemen. En wat is er op tegen om je af en toe eens in de kerk te laten zien tijdens een viering. Het zijn maar een paar manieren waarop een ieder kan helpen om de kerk in haar of zijn dorp te behouden. Mensen, als we allemaal gaan zitten afwachten kunnen we er zeker van zijn dat er over een paar jaar geen kerk meer in ons dorp in functie is.

 

De pastors willen heel graag dat onze kerken behouden blijven. Maar zonder de steun van de plaatselijke gemeenschap gaat dit echt niet lukken. Laten we reëel zijn. Het is jullie kerk. Is het dan te veel gevraagd om je je daar een beetje voor in te zetten?

 

Pastor Gerard Remmers.

 

 

Wat is het voornaamste?

Een leraar stond voor zijn klas. Er stonden allerlei dingen voor hem op zijn bureau. 

-Toen het lesuur begon, pakte hij zonder woorden een grote lege mayonaise - pot en deed hem vol met golfballetjes. Toen de pot tot de rand gevuld was, vroeg hij de jongeren of de pot vol was. Ze knikten bevestigend.
-Toen pakte de leraar een doos met kleine kiezelsteentjes en goot die uit in de pot. Hij schudde de pot een beetje en de kiezelsteentjes rolden in de open plekjes tussen de golfballetjes. Toen vroeg hij zijn leerlingen opnieuw of de pot vol was. Andermaal beaamden ze dat de pot nu echt wel vol was.
-Nu pakte de leraar een doos met zand en goot hem over de kiezelstenen en de golfballen. En natuurlijk, het zand vulde alles verder op. En weer vroeg hij of de pot nu vol was. En weer zeiden ze; “Ja, nu is de pot vol”. 

-Daarop nam de leraar twee blikjes bier van de tafel, maakte ze open en goot ze leeg in de pot. En het bier vulde de ruimte tussen de zandkorrels. De jongeren lachten.

Toen het weer rustig was zei de leraar; “Deze pot staat voor je leven. 

-De golfballetjes zijn de belangrijke dingen in je leven: je familie, je kinderen, je gezondheid, je vrienden, je geloof, je grootste hobby. Het zijn de dingen die zo belangrijk voor je zijn, dat wanneer al het andere in je leven er niet meer zou zijn, maar dit nog wel, je leven nog steeds meer dan genoeg de moeite waard zou zijn”.
-De kiezelsteentjes zijn de andere dingen die ertoe doen - zoals je werk, je huis, je auto. -Het zand is al het andere, de kleine, onbelangrijke dingen. 

Wanneer je het zand of het bier eerst in de pot doet, is er geen tijd en ruimte meer voor het echt  belangrijke in je leven. 

Vergeet nooit jezelf de vraag te stellen, wat de golfballetjes of kiezelsteentjes van je leven zijn. Die moet je als eerste in de pot leggen en daar alle aandacht aan geven. 

 

Hans Bruin

 

3 januari 2021

ZALIG NIEUWJAAR
Namens het pastoresteam; pastoor Tilma, diaken Toon Jorink en diaken Hans Bruin, maar ook namens Pater Jan Molenaar, Pater Gerard Remmers, rector Luc Georges en diaken Wim Timmer, wensen wij u allen een zalig nieuwjaar, waarin Gods zegen u inspiratie, geestkracht, harmonie en gezondheid moge brengen.
Het afgelopen jaar heeft voor de meesten onder ons in het teken gestaan van oplettendheid, beperking van de sociale contacten en of erger, want allemaal hebben we moeten ervaren hoe het Corona-virus grip kreeg op ons leven. Ook heeft dit zijn weerslag gehad op de kerk-vieringen. Zo konden de Paasvieringen niet doorgaan en mochten er niet meer dan 30 mensen in de kerk, waardoor ook de Kerstvieringen anders ingevuld moesten worden. Gelukkig waren velen van u via de ‘live-streaming’ verbonden met de ‘De Vijfhoek-vieringen’ van Kerstavond en eerste Kerstdag, gezien de 1400 digitale bezoekers !
De Vijfhoekvieringen werden verzorgd door de parochies uit Het Kruis, De Noord, ’t Veld, Nieuwe Niedorp en Waarland, welke op Kerstavond hun eigen ‘Kerststal-herder en op eerste Kerstdag hun eigen ‘parochie-kaars bij de Kerststal plaatste. Een prachtig gebaar van kerkelijke éénheid, want samen vormen we de ledematen van de kerk.
Ook voelde we ons rijk met onze pastoor Tilma weer in ons midden. Pastoor heeft namelijk het Corona-virus onder zijn leden gehad.

2021 JOZEF-JAAR !

Paus Franciscus heeft besloten om 2021 speciaal aan de heilige Sint Jozef toe te wijden. De Corona-pandemie heeft daarin een rol gespeeld, omdat deze extra duidelijk heeft gemaakt welke betekenis mensen voor elkaar hebben, er te zijn in elkanders vreugde en verdriet. Volgens de paus lijken deze mensen daarmee op de heilige Jozef. Met dit speciale themajaar wil de paus dan ook de heilige Jozef als beschermer extra benadrukken. Ook zijn rol als voedstervader van Jezus wordt dit jaar extra belicht. De paus brengt dit in verband met de zorg voor armen en migranten, maar ook met de rol van Jozef als patroonheilige van de arbeiders. Ik wens u allen dat de heilige Jozef ons moge begeleiden op ons levenspad, beschermen tegen alle onheil en ons weet te inspireren in het delen van elkanders liefde.

Hartelijke groet, mede namens het pastores-team, diaken Hans Bruin

 

KERSTMIS 2020 - Hoe wordt met Kerstmis? Een Kerstgroet per post!

Dit stukje is geschreven voordat de persconferentie is geweest op 8 december, maar het wordt wel steeds duidelijker dat er geen versoepeling plaatsvindt met Kerstmis. Maar wat doen wij met die onzekerheid, laten we die alleen gelden in onze eigen kringetje en voelen wij ons tekort gedaan. Maar die onzekerheid is ook buiten die kring. Dan denk ik aan al die mensen die in verzorgingshuizen en verpleegtehuizen verblijven en waar nu zo weinig bezoek ontvangen kan worden. Maar ook mensen die zich een isolatie hebben opgelegd of geïsoleerd zijn om het coronavirus. Ook in onze parochies zijn er mensen die zeker op deze dagen behoefte hebben aan een blijk van betrokkenheid om even uit deze zo onnatuurlijke situatie te zijn. Een kaartje kan zo’n blijk zijn, het besef dat er aan hen gedacht wordt maakt het lichter en minder onzeker.

Laten we in de pen klimmen of achter de computer om een kaart te sturen naar hen in de verzorgingshuizen: b.v. Magnushof in Schagen en de Koppeling in Nieuwe Niedorp en zij die gebonden zijn aan huis.

U weet vast wel iemand die dat op prijs stelt. Het is een kleine moeite, mar o zo gewaardeerd.

Namens het pastoresteam: Toon Jorink, diaken

 

Woensdag 4 november 2020

 

IN DIENST VAN DE VREDE
 
‘’ Vriend, ik doe u toch geen onrecht? 

Dit waren de woorden van Jezus, die we afgelopen zondag hebben mogen horen uit het Evangelie volgens Mattheus, welke in het teken stond van de vrede.
Zo horen we Jezus dan ook iedere zondagviering zeggen; Vrede geef ik u, Mijn vrede laat ik u, woorden waarmee Hij het belang ervan onderstreept, want ondanks vele vredesinitiatieven in de wereld zien we ook zovele schendingen ervan. We hoeven hierbij maar de denken aan discriminatie, aan vluchtelingen die worden tegengehouden aan grenzen, aan mensen die gevangen zitten in oorlog, welke uitzien naar een leven zoals God dat heeft bedoeld, leven in vrede. Daarom zegt Jezus….. Vriend, Ik doe u toch geen onrecht, woorden waarmee wij worden opgeroepen in dienst te staan van die vrede en om deze vorm te geven in een wereld voor ons allemaal.
Afgelopen vrijdag hebben we naar de status van de Corona kunnen luisteren. Allemaal merken we dat het nog steeds oppassen geblazen is in onze omgang met elkaar, maar ook dat ons geduld extra op de proef wordt gesteld, en zeker voor de kwetsbaren onder ons. Zo hoor ik dan zelfs mijn altijd positieve moeder van 89 jaar zeggen; ik vind er op deze manier niets meer aan, waarvan ik denk dat ze niet de enigste is.
Doch wordt ons gevraagd rustig te blijven en moeten we hopen dat er binnenkort een medicijn op de markt komt, waarna we onze sociale contacten weer kunnen oppakken.
Dat het Coronavirus ook de kerkvieringen nog steeds in de greep heeft, dat is ook duidelijk.
Volop wordt er dan ook achter de schermen nagedacht over de koren, maar ook over de vieringen van Allerzielen en Kerst. Hou pakken we dat aan is de centrale vraag ?, want er mogen volgens de richtlijnen van de R.I.V.M. niet ‘’ zoveel ‘’ mensen in de kerk zijn. Deze puzzel is nog niet helemaal uitgewerkt maar zal u binnenkort worden aangereikt.
Vrede laat Ik u, Mijn vrede geef Ik u. Laten we Hem daarin volgen.
Het geeft de mens zoveel rust, waardoor we ook deze Coronatijd
met elkaar aankunnen.


Hartelijke groet, mede namens het pastoresteam, diaken Hans Bruin

 

 

Vrijdag 23 oktober 2020

 


Waar worden mensen nou écht gelukkig van?


Concept Van De Geboorte Van Een Kind Stockvectorkunst en meer beelden van  Bord - Bericht - iStockDit waren de woorden die ik in mijn preek uitsprak in de viering van 4 oktober jl. Geen moment hoefde ik daar over na te denken, omdat mijn hoofd en hart nog helemaal vol waren van de geboorte van onze eerste kleinzoon Lenny, een geluksgevoel die veel verder gaat dan al het materiele bij elkaar…..welke je mogelijk ook kunt ervaren als een kind zomaar iets voor jou heeft gemaakt,  of misschien wel voor vader of moederdag. Gewoon iets kleins, een tekening of een kus welke gevoelens oproepen van verbondenheid, van liefde … over wat je kunt betekenen voor elkaar, de houding die Jezus ons heeft voorgedaan, om Hem daarin te volgen. Onderstaand schrijven komt van Opa Leo Fijen, de man die we denk ik allemaal wel kennen van het Geloofsgesprek op zondagmorgen. Hartelijke groet, Diaken Hans Bruin

Opa
Op een koude zaterdagmorgen loop ik mijn wekelijkse route naar de winkels in mijn dorp. Ik ben later dan normaal en verbaas me Kleurplaat Opa En Oma » Animaatjes.nlover het lege dorpsplein. Ik zie bijna geen dorpsgenoten. Voor het eerst is het echt koud deze winter. Misschien schrikt de vrieswind mensen af. Als ik daarover loop na te denken, zie ik in de verte mijn kleinzoon aan komen lopen. Steeds weer als hij opa of oma ziet, gaat hij van enthousiasme en blijheid huppelen. Ook nu springt hij van puur plezier naar mij toe. Die onbevangenheid en puurheid van mijn kleinzoon wennen nooit en maken het zachtste in mijn ziel wakker. Ik wacht hem op met open armen en geef hem een dikke kus. Zijn moeder is mijn dochter, ze komt me tegemoet met de winkelwagen. Daarin zit met speen de andere kleinzoon, nog maar één jaar jong. Hij moet lachen als ik zijn speen uit zijn mond haal. En hij maakt smakkende geluiden met zijn mond. Dan vraagt hij eigenlijk om een kus van opa. Die krijgt hij, midden op het dorpsplein, in een snijdende kou. En juist nu merk ik niets van deze kou. Want ik voel mij opgetild door mijn twee kleinkinderen. De oudste doet dat met zijn huppelende blijheid. De jongste wil een zoen van opa. Het gaat in het leven niet om woorden, maar om liefde die geen woorden nodig heeft. Ik word op deze koude ochtend bevestigd als grootvader. Ik ben een gezegend mens die mag delen in de warmte van kleinkinderen. Door een huppelpas en een zoen. Daar kan geen vrieskou tegenop.  (Auteur: Leo Fijen uit de bundel: Alles wat me dierbaar is.)

 

 

MAGNIFICAT: ZINGEN MET MARIA

‘God groet u zuivre bloeme’: de meesten van u zingen dit lied zo mee. Misschien dat jongere parochianen er minder mee vertrouwd zijn, maar de oude Maria-liederen raken bij veel mensen een gevoelige snaar. Bij Maria vinden we herkenning. Als moeder snapt ze wat het betekent om de zorg te hebben voor kinderen. We zien Maria in de Bijbelse verhalen omgaan met de onverwachte en soms moeilijke gebeurtenissen in het leven. Tegelijk is Maria iemand die vreugde en hoop vindt in haar geloof. Kortom: Maria begrijpt wat wij meemaken. Geen wonder dat we een bijzondere band met haar hebben, die tot uitdrukking komt in de liederen die we haar toezingen.

Wist u dat Maria zelf ook gezongen heeft? Toen zij bij Elisabeth op bezoek kwam, zong ze een lied van vreugde en dankbaarheid. Wij kennen dat lied onder de titel ‘Magnificat’. Ook dat lied is bij velen van u wel bekend, al wordt het niet meer zoveel gezongen.

Het woord ‘Magnificat’ komt uit het Latijn. U moet maar denken aan ‘magnifiek’ of aan een Magnum, een lekker groot ijsje. Dan voelt u al aan dat Maria in haar lied bezingt hoe groot God is. Maria heeft dat zelf ervaren. Want de grootheid van onze God laat zich vooral zien, doordat Hij oog heeft voor wie klein is. Maria voelt zich bevoorrecht, omdat God haar heeft uitgekozen om moeder te worden van Jezus. Zoals wij ons bevoorrecht mogen voelen, dat we leven en toekomst vinden in de kracht van de heilige Geest. Wat een wonder dat God zich met ons bezighoudt! Dat is groots!

Met haar lied bezingt Maria hoe groot en klein bij God omgekeerd worden: mensen die zichzelf groot maken, die aan zichzelf genoeg hebben, die overheersend zijn: ten opzichte van God stellen ze niks voor. God zet hun buitenspel, want arrogantie doet afbreuk aan eenheid. Maar de eenvoudigen, degenen die zich bewust zijn van hun tekorten, de mensen in nood: naar hen ziet God om. Hij tilt hen op, geeft hen hoop, beschermt hen en geeft hen een plek te midden van zijn volk.

Maria bezingt die oude belofte van Gods kracht. Wij mogen met haar meezingen. In een wereld waarin hard schreeuwen en harde repressie de boventoon voeren, blijven wij zingen met Maria. Misschien als steeds kleinere parochiegemeenschap, misschien zoekend en aarzelend, maar met Maria in ons midden als voorbeeld en houvast. God maakt het kleine groot. Is dat niet magnifiek?

Pastoor Tilma

 

 

ZOALS WIJ ONZE SCHULDENAREN VERGEVEN

ConFront - Vergeven? Dat nooit? Of juist toch wel?

Vergeven, misschien wel een van de moeilijkste dingen in het leven. Maar ook een van de belangrijkste dingen voor een gelukkig leven. Vaak wordt er gedacht dat vergeving met de jaren komt, dat je op een gegeven moment wel voelt dat het tijd is om de ander te vergeven.
Niets is minder waar. Vergeven is geen gevoel, maar een persoonlijke keuze
.
Mensen die eindelijk de keuze van vergeving gemaakt hebben komen tot het besef dat het eigenlijk zonde van hun tijd en energie is geweest, om alsmaar vol boosheid terug te denken aan het onrecht dat ze is aangedaan.
Daarom vroeg de apostel Petrus in het Evangelie aan Christus: Hoeveel keer moet ik iemand vergeven; zevenmaal? Nee, zei Christus, zeventigmaal zevenmaal, waarmee Hij probeert aan te reiken dat we ons hiervoor oneindig moeten blijven inspannen, naar de ander maar zeker ook naar jezelf, want door vergiffenis kan je verder gaan met je leven, kan je hart genezen, met de gedachte dat diegene die jou gekwetst heeft dit mogelijk heeft gedaan vanuit een eigen gekwetst hart. Vergeef jezelf…… Onderstaande tekst is van pastor Hans Stolp.
Hartelijke groet, Diaken Hans Bruin

VERGEEF JEZELF
Stel je voor dat Christus zelf voor je staat.
Kijk maar, durf maar, dan zie je Hem écht.

Kijk – en stel je dan de ogen voor, waarmee
Hij je aankijkt. Kijk in die ogen en laat je
raken door die allesomvattende liefde.
dat totale begrip en die troostende warmte
die je vanuit Zijn ogen tegemoet stroomt…

Stel je voor dat Christus zelf voor je staat.
Kijk maar in Zijn ogen en laat je raken,
laat je door Hem kennen. En dan, als je
het durft, kijk dan door Zijn ogen naar jezelf.
Kijk maar, maar kijk vol begrip en warmte
naar jezelf. Kijk en aanvaard jezelf,
zoals Hij je aanvaardt: onvoorwaardelijk.

Kijk naar jezelf, zoals Christus naar je kijkt
en zie, hoe Hij jou alles vergeeft: alles,
waar je zelf zo vaak aan tilt en waarover je
je zo schuldig voelt, het is goed, zeggen
zijn ogen. In die warme, eindeloze zee
van liefde die van Zijn ogen uitgaat, lost al
het donker op. Het is een liefde die jou laat
voelen: zoals je bent, ben je goed.

Kijk naar jezelf, zoals Christus naar je kijkt
en herinner je: wie zichzelf kan vergeven,
die kan anderen vergeven. Wie dat eenmaal
kan, wordt een geschenk voor anderen.
Want die kan zichzelf, ja, die kan het eigen
hart in alle kwetsbaarheid, zonder muren
en zonder enige reserve, aan anderen geven.

Stel je voor dat Christus zelf voor je staat,
kijk in Zijn ogen en laaf je aan Zijn liefde.
(Auteur Hans Stolp)

 

 

IN DIENST VAN DE VREDE


 
‘’ Vriend, ik doe u toch geen onrecht? 
Dit waren de woorden van Jezus, die we afgelopen zondag hebben mogen horen uit het Evangelie volgens Mattheus, welke in het teken stond van de vrede.
Zo horen we Jezus dan ook iedere zondagviering zeggen; Vrede geef ik u, Mijn vrede laat ik u, woorden waarmee Hij het belang ervan onderstreept, want ondanks vele vredesinitiatieven in de wereld zien we ook zovele schendingen ervan. We hoeven hierbij maar de denken aan discriminatie, aan vluchtelingen die worden tegengehouden aan grenzen, aan mensen die gevangen zitten in oorlog, welke uitzien naar een leven zoals God dat heeft bedoeld, leven in vrede. Daarom zegt Jezus….. Vriend, Ik doe u toch geen onrecht, woorden waarmee wij worden opgeroepen in dienst te staan van die vrede en om deze vorm te geven in een wereld voor ons allemaal.
Afgelopen vrijdag hebben we naar de status van de Corona kunnen luisteren. Allemaal merken we dat het nog steeds oppassen geblazen is in onze omgang met elkaar, maar ook dat ons geduld extra op de proef wordt gesteld, en zeker voor de kwetsbaren onder ons. Zo hoor ik dan zelfs mijn altijd positieve moeder van 89 jaar zeggen; ik vind er op deze manier niets meer aan, waarvan ik denk dat ze niet de enigste is.
Doch wordt ons gevraagd rustig te blijven en moeten we hopen dat er binnenkort een medicijn op de markt komt, waarna we onze sociale contacten weer kunnen oppakken.
Dat het Coronavirus ook de kerkvieringen nog steeds in de greep heeft, dat is ook duidelijk.
Volop wordt er dan ook achter de schermen nagedacht over de koren, maar ook over de vieringen van Allerzielen en Kerst. Hou pakken we dat aan is de centrale vraag ?, want er mogen volgens de richtlijnen van de R.I.V.M. niet ‘’ zoveel ‘’ mensen in de kerk zijn. Deze puzzel is nog niet helemaal uitgewerkt maar zal u binnenkort worden aangereikt.
Vrede laat Ik u, Mijn vrede geef Ik u. Laten we Hem daarin volgen.
Het geeft de mens zoveel rust, waardoor we ook deze Coronatijd
met elkaar aankunnen.


Hartelijke groet, mede namens het pastoresteam, diaken Hans Bruin

 

 Wilt u mij met mijn studiebeurs helpen om priester te worden?

Geachte heer/mevrouw,

Mijn naam is Emil, ik ben 28 jaar, ik kom uit Colombia en ik zit in het tweede jaar van de priestersopleiding. Ik ben opgegroeid in een katholiek gezin en heb vier broers en een zusje. Ik herinner mij dat toen we kinderen waren, we regelmatig met zijn allen naar de kerk gingen en onze ouders ons zeiden om tot God te bidden en Hem te danken voor alles wat wij hadden.

Op een bepaald moment moesten mijn ouders, broers, zusje en ik bij mijn opa en oma gaan wonen. Die tijd is voor ons als kinderen een goede tijd geweest, omdat er in de wijk van opa en oma veel kinderen waren waarmee wij konden spelen en praten. Maar aan de andere kant heeft het feit dat onze opa streng was, ons, vooral voor mijn broers en mij, moeilijkheden gegeven. Wij werden een beetje opstandig. In ieder geval, mijn opa wilde het beste voor ons. Een paar jaar daarna zijn we verhuisd naar een eigen woning waarin mijn ouders nog tot op de dag van vandaag wonen. In de loop van de jaren werd deze opstandigheid in mij steeds groter, tot een punt dat ik weinig aandacht meer gaf aan wat mijn ouders mij zeiden. Ik begon naar feestjes te gaan, alcohol te drinken, enz.  Op dat moment vond ik het aantrekkelijker naar een feest of voetbalwedstrijd te gaan dan naar de kerk. Natuurlijk ging ik af en toe, maar de H. Mis sprak mij niet erg aan en soms bleef ik gewoon tijdens de Mis buiten de kerk staan.

Ik heb een paar jaar zo geleefd, helemaal bezig met dingen van de wereld. Voor mij was werken het belangrijkste, want zo kon ik geld verdienen om de dingen te doen die ik wilde doen. Maar als je aan aardse dingen gehecht bent merk je, vroeg of laat, dat ze je niet het ware geluk kunnen schenken. De feestjes, vriendin, vrienden en deze hele sfeer gaven mij een soort blijdschap, maar dat was geen diepe blijdschap. Het was oppervlakkig, omdat God er niet bij was. Aan de andere kant was mijn relatie met mijn ouders niet best. Ik heb ze soms door mijn gedrag doen lijden. Natuurlijk, ik leed ook, maar ik kon mijn gedrag niet veranderen. Maar toch was God naast mij. Vandaag mag ik het zeggen. Hij heeft mij zoveel beschermd. Toen ik bijvoorbeeld naar feestjes of de discotheek ging, deed ik dat met een scooter en na het feest moest ik dronken terug naar huis rijden. Dat was natuurlijk heel gevaarlijk en onverantwoord, maar het maakte mij niet zo veel uit. Een paar keer heb ik bijna een ongeluk gehad, maar God heeft dat niet toegelaten. Helaas, voor een vriend was dat niet het geval. Hij was toen 17 jaar oud en na bij een feest te hebben gedronken ging hij weg met zijn scooter en heeft hij een ongeluk gehad dat hem zijn leven kostte. Dat deed mij veel pijn en liet mij nadenken over hetgeen ik aan het doen was, want mij zou hetzelfde kunnen overkomen, zo realiseerde ik me. Ik was ongeveer 20 jaar oud toen dat gebeurde en vanaf dat moment begon ik het leven meer te waarderen. Toen ik 18 jaar was heeft mijn vader mij uitgenodigd om naar de Kerk te gaan om te luisteren naar een paar catecheses die hem hadden geholpen. En zo ben ik bij de Neocatechumenale Weg gekomen. De Neocatechumenale Weg is een beweging binnen de katholieke Kerk waar men het geloof in kleine gemeenschappen beleeft en de kracht van het doopsel herontdekt. Natuurlijk, in het begin had ik er veel moeite mee en daarom ging ik er alleen maar af en toe heen. Maar toch, deze kleine momenten hielpen mij om langzamerhand terug naar de Kerk te komen. Intussen had ik ook militaire dienst gedaan. Dat deed ik in Bogotá, de hoofdstad van Colombia. Deze ervaring heeft mij geholpen om een bredere kennis van de realiteit en van het lijden te hebben. Want de stad waar ik vandaan kom is klein en rustig, maar in de hoofdstad is het totaal anders. Het bataljon lag dicht bij de arme wijken en daar heb ik veel dingen gezien.

Wat mij het meest trof was om jongeren van mijn leeftijd te zien die door de drugs als zwervers leefden. Ik ben God heel dankbaar dat Hij mij in die tijd beschermd heeft, want ik liep het risico om in de greep van de drugs te komen. God liet dat echter niet toe. Toen ik naar huis terugkwam, had ik de behoefte om naar het woord van God te luisteren. Ik ging naar de Kerk, naar mijn gemeenschap, en daar waren de broeders en zusters die mij met blijdschap ontvingen. En op dat moment begon ik het Woord van God te begrijpen dat mij langzamerhand verlichtte, dat mij liet zien dat ik een kind van God ben en dat God van mij houdt zoals ik ben. Op dat moment begon ik een innerlijke vreugde te ervaren, een vreugde die ik niet gevonden had in de aardse dingen. Deze ervaring heeft mij goede vruchten gebracht: bijv. de verzoening met mijn ouders en met andere mensen. Het heeft mij van een leven gedomineerd door alcohol gered, het heeft mij de hoop teruggegeven. Natuurlijk waren en zijn er nog momenten van strijd tegen de neiging tot het kwaad, maar op die momenten heb ik de kracht van het gebed en van de gemeenschap kunnen ervaren.

Ik zit nu in het seminarie, omdat ik naar de roepstem van God heb geluisterd en deze heb beantwoord. Er zijn bepaalde tekens in mijn leven die mij hebben geholpen om mijn beschikbaarheid te geven om het evangelie te verkondigen dat ik ten eerste heb ontvangen. Hierdoor mogen andere mensen ervaren met de hulp van de Heilige Geest wat ik ervaren heb; dat God liefde is, dat Hij vergeeft omdat Hij barmhartig is, dat Hij Zijn zoon Jezus Christus heeft gezonden om ons te redden en tot Hem terug te brengen. Ik heb over de kracht van het gebed geschreven. Daarom wil ik u vragen om voor mij en mijn medestudenten te bidden. En als u ons met onze studiebeurs kunt helpen, wilt u dan een bijdrage geven? Dank u wel van seminarist Emil Serpa de la Ossa

Dank voor uw bijdrage!

Het seminarie stelt aan iedere priesterstudent een maandelijkse studiebeurs beschikbaar.
Hiervan kan de studie van iedere student bekostigd worden. Om dit te kunnen doen zijn zij afhankelijk van giften van mensen zoals u die het seminarie een warm hart toedragen.
Zonder trouwe weldoeners zou het seminarie eenvoudig weg niet kunnen bestaan.
Middels bovenstaande getuigenis van priesterstudent seminarist Emil Serpa de la Ossa doen
zij dan ook een beroep op uw. Deze wordt van harte aanbevolen. Dank voor uw bijdrage.
Diaken Hans Bruin

Uw donatie via internetbankieren

Stort uw donatie op reke­ningnummer NL64 INGB 0000 0054 64. Vergeet daarbij niet te vermel­den t.n.v. ‘Het Groot­semi­narie' o.v.v. Jaaractie Studiebeurs 2020.

Of via de website van het seminarie: www.willibrordseminarie.nl

Berichten van 6 augustus 2020

Verandering door gebed
Het is vandaag 6 augustus nu ik onderstaande schrijf.  
Het is de dag waarop de Katholieke kerk de Gedaanteverandering van Jezus op de berg Tabor viert. We zitten op deze datum nog volop in de vakantieperiode en zo ook de pastores. De vakantietijd vormt voor velen een prachtige tijd om even uit te rusten, misschien wel van een drukke baan maar mogelijk ook van de Corona-stress.
Dat de wereld van dit virus in de greep is, lijkt duidelijk, maar gelijkertijd ervaren we ook dat de wereld ‘’gewoon‘’ verder gaat, met alles erop en eraan. Zo zijn we gisteren enorm opgeschrikt door een explosie die in Beiroet/Libanon heeft plaats gevonden, een ontploffing die bij mij herinneringen opriep aan de vuurwerkramp in Enschede, waar een complete woonwijk werd weggeblazen. Wat een drama voor alle betrokkenen, waarvan ik mij kan voorstellen dat dit ook een aanslag kan betekenen op iemands vertrouwen in de toekomst, misschien zelfs wel in God.
Gelukkig geven de woorden van de apostel Paulus uit de heilige Schrift ons houvast.
Woorden die doordrenkt zijn van Geloof, Hoop en Liefde, waarvan de Liefde de grootste is.
Hiermee onderstreept Paulus dat het altijd de Liefde is die ons mensen verder helpt, een houding die hijzelf als een werkwoord heeft moeten ontdekken. Zo ontdekte Paulus dat de liefde bij hem ontbrak, totdat hij Jezus leerde kennen, die hem genas van zijn onrechtvaardige manier van denken, welke hem veranderde in een liefdevol mens.
Jezus nodigt ook ons mensen uit, om net als Paulus met Hem in gesprek te gaan, je hart voor Hem open te zetten en toe te vertrouwen aan wat daar ontbreekt. Uit ervaring maak ik vaak mee dat bidden niet voor iedereen meer vertrouwd aanvoelt en dat mensen daar soms bij geholpen moeten worden. Bidden is niet anders dan in gesprek zijn met God. Om daar een beetje extra ondersteuning aan te geven voeg ik het interview toe van de Italiaan Luigi Gioia, toen hij op bezoek was in de Abdij van Egmond. Ook voor hem is het meer dan duidelijk dat God de mens ondersteund in een gedaanteverandering van Geloof, Hoop en Liefde, die ons vraagt Hem daarvoor uit te nodigen.
Ik wens u allen een fijne voortzetting van de vakantieperiode en blijf in gebed met u verbonden.
Hartelijke groet, mede namens het pastores-team.

Diaken Hans Bruin

 

Zeven tips voor een gesprek met God

In zijn boek ‘Zeg het tegen God’ beschrijft de Italiaanse Benedictijner monnik Luigi Gioia hoe je het beste kan bidden. ( interview gepubliceerd in Trouw 2018 )

‘Gebeden hoeven niet eindeloos lang te zijn. Houd het kort en simpel.’

Eigenlijk vindt hij het helemaal geen gekke vraag. Natuurlijk heeft Luigi Gioia voorafgaande aan onze ontmoeting gebeden voor het welslagen van dit interview. “Vanochtend heb ik een half uur genomen om naar de dag van vandaag te kijken. En ik wist dat jij mij zou komen interviewen. Dus heb ik gebeden dat wij een goed gesprek zouden hebben.” Dat gebed voor een succesvol interview blijft een beetje boven het gesprek hangen. Die eeuwige vraag: Helpt bidden nou wel of niet?

Gioia vindt de vraag of een gebed beantwoord wordt eigenlijk niet zo belangrijk. Niet voor niets besteedt hij er in zijn boek, dat afgelopen week in Nederlandse vertaling verscheen, nauwelijks aandacht aan. “Bidden helpt alleen al doordat ik als ik bid de dingen anders ga zien. Mijn perceptie verandert. Volgens mij is dat een wonder. Mensen realiseren zich vaak onvoldoende dat op het moment dat ze begonnen te bidden, zich al anders voelden. Ze voelden zich in harmonie met iets groters, noem het God. Ik wil het niet minimaliseren, begrijp me goed. Ik heb in mijn leven vaak gebeden voor dingen, soms hele wereldse dingen en ze zijn gewoon gebeurd. Ik weet niet of ze plaatsvonden omdat dit nu eenmaal moest, of omdat God erachter zat. Ik geloof dat bidden altijd tot een verandering leidt. Vaak is het alleen niet op de manier dat we gehoopt of gedacht hadden.”

Gioia praat bijna een uur lang in de Abdij van Egmond (“Hier lijkt bidden inderdaad niet zo moeilijk”) gedreven over iets dat volgens hem iedereen kan leren. Hijzelf kan geen dag, zelfs bijna geen uur zonder bidden. “Leven is voor mij als de stukjes van een puzzel. We kijken ernaar en we zien eerst alleen de stukjes en we verliezen vervolgens het overzicht. Bidden helpt mij om van die stukjes weer één beeld te maken.”

Je kunt overal bidden

“We hebben de neiging heel hard te zoeken naar de ideale omstandigheden om te bidden. Een rustige plek, genoeg vrije tijd en de juiste stemming. Dat soort dingen. Op deze manier ga je nooit bidden. Heb je bijvoorbeeld een rustige plek, dan ben je niet in de stemming. Lawaai of een slechte stemming of een verkeerd moment, het maakt niet uit: alles kan in een gebed worden omgezet. Op het moment dat ik dat door had, kon ik overal bidden. Soms zijn we gewoon te beleefd om te bidden. Denken we dat we voorzichtig met God moeten zijn. Maar God is altijd bij ons. Altijd en overal. Hij is bij me als het lawaaiig is en als het stil is. Het is mijn gewoonte geworden om constant met God te praten, want dat is bidden toch vooral voor mij. Of ik nou wandel of in de auto zit, ik praat met Hem. Zodra ik in de auto zit, begin ik al met bidden. Ook al is het maar een ritje van tien minuten. En dan begin ik altijd met de dingen maak waar ik het meest zorgen over maak. Zelfs over dingen die we ongepast vinden als het om God gaat, kunnen we met Hem in gesprek gaan. Als ik bijvoorbeeld kwaad ben. God wil mijn woede horen en dus moet ik die met Hem delen en vertellen waar die vandaan komt. Zelfs als ik vol lustgevoelens zit, kan dat een plek krijgen in mijn gebed. God weet wat het is om mens te zijn en Hij heeft me zo geschapen.”

Gebed is een gesprek dat God met jou begonnen is

“Bidden is tweerichtingsverkeer. Daarom is de Bijbel zo belangrijk, want daarin praat God met ons. Daarin raakt hij ons aan met zijn woorden. In de Bijbel lees je hoe Jezus mensen geneest, hoe hij met zijn leerlingen rondtrekt, hoe hij praat met de Samaritaanse vrouw, daar kan je God ontmoeten in de Psalmen. Bidden is vaak een antwoord op God die ons ‘aanraakt’ met Zijn woorden. Tegen mensen die God niet kunnen vinden, zou ik willen zeggen: ‘Alleen al het feit dat je dingen aan hem toevertrouwt, maakt een verschil in je leven.’ Zelfs als een gebed niet beantwoord wordt. Maar zeg wel tegen Hem: ‘Ik vind het frustrerend dat ik niets van U hoor.’ Het is belangrijk het gesprek niet te beëindigen. Je moet altijd door blijven bidden. Zoals Jezus op het kruis. Zelfs op het moment dat hij het gevoel had dat God hem had verlaten, bleef hij met Hem praten.”

Kijk naar het voorbeeld dat Jezus zelf heeft gegeven

“Toen ze Jezus koning wilde maken, deed hij iets opmerkelijks: hij ging gelijk in gebed. Ander voorbeeld: hij verricht een groot wonder en dat maakt hem gevierd. Wat doet Jezus dan: hij gaat weer bidden. Wat hij eigenlijk doet is afstand nemen. Hij laat ons zien dat het goed is om je af en toe terug te trekken in jezelf, om afstand te nemen. Anders zijn we constant ‘ in de gebeurtenissen’ en missen we het overzicht. Jezus bidt omdat hij dan in een ‘ruimte’ komt waar hij contact kan maken met zijn Vader. Met God.”

Zoek naar een goede houding om te bidden

“Dan bedoel ik niet of je op je knieën moet gaan om te bidden. Iets wat ik trouwens niet kan. Ik zit liever. In het boek gebruik ik het woord ‘pose’. Welke houding moet je aannemen om God te bereiken? Daarbij is het van belang om God niet te zien als een verre entiteit, maar als een iemand met wie je dagelijks verkeert. Die ons helpt begrijpen waar het in het leven om draait en wie hij werkelijk is. Hij is een Vader, hij geeft om ons en hij houdt van ons. Hoe meer ik zelf met dit beeld vertrouwd raakte, des te meer veranderde ik. Door jezelf als Zijn zoon of dochter te beschouwen, heb je altijd toegang tot Hem. Jezus is daarin natuurlijke hét voorbeeld. Als zoon van God heeft hij ons laten zien wat het betekent om kind van God te zijn.”
Hou het kort en simpel

“Gebeden hoeven niet eindeloos lang te zijn. Zelfs een zin, een kreet of een woord kan een gebed zijn. Hou het kort, hou het simpel, doe het vaak en wees echt. Zolang het maar tegen God gericht is. Dat leren we in de Psalmen, die bevatten een schat aan korte zinnen die lucht geven aan alle mogelijke situaties in je leven. Hou het kort en herhaal het veelvuldig, zou ik willen zeggen. De woestijnvaders, zeg maar de eerste monniken, vergeleken het gebed met een pijl. Gebeden moeten als pijlen zijn die je op God afvuurt. Ze zijn snel en je moet er veel gebruiken. Dit beeld laat ook zien dat iedereen kan bidden, ook al heb je weinig tijd.”

Wees eerlijk

“Als je gelooft dat God alles van je weet kun je – ook al zou je dat willen – geen dingen voor Hem achterhouden. Verder vereist bidden ook een gezonde dosis zelfkennis. Je moet jezelf in de ogen durven kijken. Vaak durven we God geen dingen toe te vertrouwen, omdat we ze niet eens tegen onszelf durven te zeggen. Bidden kan dus een manier zijn om een gezonde wijze eerlijk naar jezelf te kijken en je tekortkomingen onder ogen te zien. Ik was onlangs jaloers op iemand. Dat kon ik maar heel moeilijk van mezelf aannemen: hoe kon ik nou jaloers zijn op iemand? Door het onder woorden te brengen in een gebed kon ik aanvaarden dat ik na-ijver voelde. Waarom zou ik mij ervoor schamen?”

Zeg het tegen God

“Belangrijkste les is: breng het onder woorden. Leg het bij God neer. Als ik terugkijk op mijn gebedsleven, kan ik alleen maar zeggen dat alles ervan afhankelijk is. Het heeft voor mij alles veranderd. Er zijn gebeden van mij beantwoord en anderen niet. Eén gebed is heel pijnlijk voor mij geweest, het werd niet beantwoord en leidde bij mij tot een grote crisis. Ik kon niet begrijpen waarom God mijn gebed niet verhoorde. Het ging om een meisje dat ik kende. Ze wilde abortus plegen en ik bad dat ze niet zou doen. Uiteindelijk deed ze het toch. Dat was pijnlijk. Ik dacht dat God naar me zou luisteren.

Nu kijk ik er anders tegen aan. Nu zie ik dat God vaak machteloos is. En Hij denkt op lange termijn. Soms grijpt Hij direct in de geschiedenis in en verandert dingen meteen. Maar Zijn favoriete manier om dingen te veranderen, is om het aan de geschiedenis over te laten. Dingen veranderen dan van binnenuit. Hij zelf is deel van de geschiedenis.”

‘Zeg het tegen God. Een aanmoediging om te bidden’, Luigi Gioia uitgeverij Kok 248 blz. € 17,95

 

Gods brief aan jou

Mijn kind,
Alles wat je doet is Mij bekend
Want je bent gemaakt naar Mijn evenbeeld
voordat je verwekt werd, kende Ik je al
Je bent geen vergissing
Ik heb je prachtig gemaakt
Ik heb je gemaakt in de buik van je moeder
Mijn verlangen is om je te overladen met Mijn liefde
Ik geef je wat je nodig hebt
Ik denk oneindig veel aan je
Ik zal niet stoppen met het goede voor je te doen
Want je bent Mijn kostbaarste bezit
Als je Mij met je hele hart zoekt, zal je Mij vinden
Ik ben de Vader die je troost in al je verdriet
Als je terneergeslagen bent, ben Ik dicht bij je
Zoals een herder een lam draagt, zo heb ik jou gedragen
IK ben je Vader en Ik hou net zoveel van jou als van mijn Zoon, Jezus
Hij kwam om te laten zien dat Ik aan jou kant sta en niet tegenover je
Ik gaf alles op waar Ik van hield, zodat Ik misschien jouw liefde zou winnen
Jezus stierf zodat wij weer bij elkaar kunnen komen
Als je Jezus verwelkomt, ontvang je Mij ook
Kom thuis en Ik geef je het grootste feest dat je beleefd hebt
Mijn vraag is : Wil je Mijn kind zijn?
IK wacht op je ….

Groeten van je hemelse Vader  -  ( ontleend aan psalm 139 )

 

 

 

        

 

 

 

 

 Bijgewerkt 200805