PAROCHIENIEUWS MARTINUSKERK VRIJDAG 17 JUNI 2022

secretariaat Martinusparochie, Rijdersstraat 107, 0226 42 12 64, martinus.tveld@gmail.com

pastores: Gerard Remmers 06 51553475 – Toon Jorink 06 51 49 47 18, voor verdere informatie omtrent namen etc. zie onze website www.martinusweb.nl. info Uitvaartvereniging: www.uitvaartstjozeftveld.nl Anita Messelaar 06 20915051, Els Jonker 06 34956504

 

OPENINGSTIJDEN:

Het secretariaat is op maandag- en vrijdagmorgen geopend van 10.00 uur tot 12.00 uur

 

De Mariakapel is dagelijks geopend

 

VIERINGEN IN ONZE MARTINUSKERK.

 

Zaterdag 18 juni 19.00 uur:

Viering, lector Anneke Bruin, voorganger pastor Steur.

Intenties:

Truus Keesom – Ligthart en Jan Keesom en zegen over hun gezin, John van Kempen.

 

Woensdag 22 juni 19.15 uur:

Viering in Maria Mater

(nog) geen intenties:

 

Zaterdag 25 juni 19.00 uur:

Viering met zang door Interamvo, voorganger Toon Jorink.

Intenties:

Simon Wijnker en Truus Wijnker – Groot en Edwin  en familie, Marjo Kuhl, Jan en Tiny van Straalen Baars en overleden familie, Martien van der Eng en Truus van der Eng – Groen, Evert Arends en om zegen over zijn gezin, Overledenen familie Veldman – Perrin, Jan Jaspers en Fita Jaspers – Bakker, Jan Wit en Riet Wit – van Stralen en familie Wit en familie van Stralen en Margareth Vermeer, Ine Gooijer – Gooijer, Afra Bakker – de Boer en overleden ouders Bakker – Dekker en de Boer – Wester en familie, Ria Rood – Moras, Vera Jong – Eiling en Atie Jong -  Huijberts.

 

VIERINGEN IN MARIA MATER

De volgende viering is op woensdag 13 juli 19.15 uur,

Daarna op woensdag 27 juli, 10 augustus en 24 augustus om 19.15 uur

U bent van harte welkom.

 

VIERINGEN IN WAARLAND, NIEUWE NIEDORP EN DE NOORD:

Waarland:

Zaterdag 18 juni 19.00 uur:

Eucharistieviering rond 100 jarig bestaan Wulfram, zang gemengd koor, voorgangers Remmers en Jorink.

 

Nieuwe Niedorp:

Geen Viering.

 

De Noord:

Zondag 19 juni 09.30 uur:

Viering met de Cantorij, voorganger pastor Jorink.

 

BLOEMEN:

In de maand juni verzorgen Elly Betjes en Trees Droog de bloemen. In juli zullen Cora de Boer en Noelle Appel deze zorg op zich nemen.

 

MARTHA:

Martha heeft weer even rust.

 

OVERLEDEN:

Op 4 juni is op 55 jarige leeftijd Monique Post overleden.

Monique woonde in Julianadorp en vandaaruit is er afscheid van haar genomen. Wij condoleren haar ouders, zussen, zwager en verdere familie met dit verlies.

 

TENSLOTTE 1:

En dan nadert de vakantietijd alweer. Zoals alle jaren verschijnt er in die periode geen Heraut, dit jaar zal de laatste van dit seizoen 8 juli verschijnen. Op 2 september komt de eerstvolgende pas uit dus 7 weken(zeven, het lijkt wel al langer te worden) geen parochienieuws. Gelukkig hebben we de website nog.

 

TENSLOTTE 2:

Hieronder nog enkele artikelen uit het pastoresteam.

 

                                                                                   Gerda en Tineke.

 

Mijn laatste strohalm ( getuigenis )
Drie jaar geleden ging Jen, een jonge vrouw, door de moeilijkste periode van haar leven. Ze had een scheiding achter de rug en leed, aan een postnatale depressie. De vrouw was kerkelijk opgevoed, maar had in haar tienerjaren de kerk de rug toegekeerd. Op een dag liep ze langs de plaatselijke kerk en besloot ze het weekend daarop naar de mis te gaan.
Ze heeft daarna haar parochie een brief gestuurd. Ze begon zo:

(Ik ben waarschijnlijk de minst gekwalificeerde persoon om iets over God te schrijven. Ik ben niet echt een kei in religie, om het zo maar te zeggen. Ik ken maar weinig Bijbelverzen uit het hoofd. Ik heb geen gedetailleerd beeld van het Katholicisme. Ik weet niet eens hoe ik de Rozenkrans moet bidden, maar ik ben leergierig. Gelukkig weet ik sommige dingen wel, zo zeker als ik weet dat ik ademhaal: Ik weet dat de kracht van God verbazingwekkend is. Ik weet dat ik  mijn leven niet in eigen hand heb. Ik weet dat God altijd bij mij is. Ik weet dat God mensen op prachtige manieren gebruikt en ik weet dat God niet bezig is mij te straffen. Ik weet dat God van mij houdt - al heeft het mij moeite gekost dat te aanvaarden.
Bovenstaande vormt slechts een deel van haar brief, waarna ze verderop haar levensreis verder beschreef: Op een zondagochtend, mijn dochtertje was ongeveer éé
n jaar, vond ik mezelf terug in de parochie. Die afgelopen maanden waren in zo’n waas voorbijgegaan dat ik niet eens weet hoe het kwam dat ik daar was. Ik was voldoende hersteld om te kunnen functioneren, maar had het donker nog lang niet achter me gelaten. Ik weet nog hoe bang ik was toen ik naar binnen liep. Ik was ten einde raad. Het was mijn laatste strohalm en ik was doodsbang, omdat ik wist dat als deze laatste wanhoopspoging om God een kans te geven en mijn leven een kans te geven mislukte, ik niet wist of ik weer op zou krabbelen.
Ik weet niet hoeveel maanden ik de mis vanuit het voorportaal gevolgd heb. Mijn dochtertje was nog geen één jaar, en ik dacht bij mezelf: Stel nou dat ze begint te brullen? Stel dat mensen zien wat voor een brok wanhoop ik ben? Of dat ik een alleenstaande moeder ben? Stel dat ze onaardig doen, daarom, ik bleef in het voorportaal staan en klampte me vast aan ieder woord dat werd gesproken. Steeds als het koor zong over Gods liefde moest ik huilen. Ik wilde wanhopig geloven in Gods liefde, maar dacht dat die niet voor mij was weggelegd.
Uiteindelijk raapte ik genoeg moed bij elkaar om naar binnen te gaan, al was ik er nog niet echt aan toe. Ik wilde zo graag deel uit maken van Gods liefde, van wat het ook mocht zijn. Ik weet nog dat ik dacht: Is dit écht? Deze mensen zijn zo aardig.
)

Bovenstaand verhaal van Jen is er één van talrijke, die ik graag met u wilde delen. Ik denk dat haar verhaal een verhaal is, welke ons kan helpen een beeld te vormen wat voor een kerk we samen kunnen zijn, een kerk die ook ruimte bied aan mensen die zich ‘’ geknakt ‘’ voelen, opgebrand en of vervreemd van zichzelf. De belangrijkste taak voor ons als parochie is mensen helpen, op een manier die hun leven verandert, welke mogelijk leidt naar de veiligheid en allesomvattende liefde die Jezus ons aanbiedt.
( auteur Fr. James Mallon door diaken Hans Bruin 06 54956924 )

 

Stille preek
“Er was een man, die niet meer naar de kerk ging.
Na een aantal weken viel dit de pastoor op.
Hij miste hem in de kerk. Hij besloot de man een bezoek te brengen.
Het was op een winteravond en de man zat gezellig bij de open haard.
De pastoor ging erbij zitten en zweeg. Op een gegeven moment pakte
hij één kooltje uit het vuur en legde het apart op het stenen muurtje. Na een korte tijd was dit kooltje uitgedoofd. Maar in het vuurtje gloeiden de andere kooltjes nog verrukkelijk.
De man keek ernaar en zei: “pastoor, zondag kom ik weer in de kerk.” Hij had de stille preek begrepen. Een vuurtje blijft  alleen branden als de kooltjes “samen” zijn.
                                                                                   diaken Hans Bruin