*** Nieuwsgierig ***

 

Na een ietwat drukke dagtaak inclusief als hulpje bij de afwas, mocht ik me laten neervlijen op mijn vaste plekje voor de TV. Om naar één van mijn voorkeurprogramma’s, het nieuws te gaan kijken. Terwijl ezelsoren in het programmablad het veelvuldig gebruik ervan verraadde. Zapte ik met de afstandsbediening heen en weer én weer terug via alle kanalen die ik destijds geactiveerd had. Behalve “kanaal-25”, die is voorbestemd als videokanaal dit ten gunste voor de kwaliteit van het televisietoestel. Dús nu buiten functie, weergegeven door ruisende sneeuw. Nee maar … wat is dit nou? … Geen sneeuw? Het scherm gaf nu sneeuwloos een gitzwart vlak aan met een fel lichte streep rechts iets uit het midden. Het leek wel op een op een kier staande deur. Nieuwsgierig schoof ik voorover op het puntje van mijn fauteuil terwijl een lesje Spaans van mijn schoot afgleed. Prompt, alsof mijn nieuwsgierigheid bestraft werd, sloeg de deur op het scherm dicht. Slechts het sleutelgat bleef door het lekkende licht duidelijk zichtbaar in het pikzwarte vlak. Het lokte me dichterbij … zzzoeff …. Als was het een implosie. Met een ontzettende zuigkracht werd mijn persoontje áls nieuwsgierigheid door het sleutelgat naar binnen gezogen. En belandde in een enorme wit gekalkte hal met felle verlichting én aan weerszijden tientallen deuren. De hal liep zover ik kon kijken taps uit tot een gang met aan het eind slechts een piepkleine opening. Repeterend keek ik van links naar rechts en luisterde gedwongen naar wat er achter die deuren gebeurde. Zo werd de hal gevuld met gemixte gesprekken en galmende tunes in variabele ritmes, soms herkenbaar als mijn favoriete muziek van de groep ABBA tót de hardrockband Meatloaf . Doch, de conisch uitlopende gang zoog me verder. Terwijl ik de zapper nog klemvast in mijn hand hield, schoof ik steeds sneller door de steeds enger wordende gang. De deuren werden ook steeds kleiner en werden langzamerhand luikjes. En de luikjes gingen op hun beurt over tot kluisjes waar ik noodgedwongen mijn zapper moest achterlaten omdat mijn nieuwsgierigheid anders klem kwam te zitten in de engte. Door mijn code “andré-em-jé-es” te gebruiken nam ik veilig afscheid van mijn kleinood. En begon mijn gestalte zich prompt sneller aan te passen door de vaart die ik kreeg. In een mum van tijd werd ik van een wormvormig virusje zelfs vloeibaar. En spoot later als menggas binnen in een heel groot hoofd  Waar het krioelde van ontelbare “nulletjes” én “eentjes” die als een grote formule op hun ontcijfering wachtte. Warempel, het leek wel op het hoofd met zijn technische inhoud op die van Anton; de voorloper van onze huidige TV. Dat gekrioel werd me te technisch en mijn onverzadigbare nieuwsgierigheid was even verdoofd.

Met dezelfde snelheid als ik gekomen was suisde ik clockwise ook weer terug. Via gas tot vloeibaar en virusje, groeide mijn gestalte weer systematisch naar mijn normale ik. De zapper werd weer als bezit automatisch in mijn hand geklemd. Eer ik het wist stond ik weer in de enorme wit- en fel belichte hal. Alleen, nu was het wel erg doodstil zodat ik mijn eigen adem kon horen. De deuren waren allemaal op slot op ééntje na. Daar klonken in de verte zwoele klanken én kirrende stemmetjes. Mijn nieuwsgierigheid werd prompt op de proef gesteld en kreeg ik het lef om ook dáár eens langs een kier naar binnen te gluren. Eer ik de daad in werkelijkheid kon omzetten, werd er op mijn schouder getikt en vroeg een zeer bekende stem: “Jóng, ik dacht dat je het nieuws wilde zien? Heu … eh …jázeker. Nu moest ik een paar tellen later wél gedwongen naar de reclame kijken. Eer ik passief mocht meekijken naar het favoriete programma van mijn vrouw. Om straks, aansluitend als ik niet in slaap val, voor bedtijd tóch nog het laatste nieuws op RTL4 te kunnen zien.

 

 

Mathieu Simons

26 mei 2003