*** Ontspoord? ***

 

Verleerd f verkeerd gerangeerd? Met vragen of je prestaties kunt of mag afdwingen n het wekenlange- en gedisciplineerd leven n trainen zoals een sportman het behoord?
 Toch, een door het verleden geleden lichaam laat zich niet zo gemakkelijk - misschien nooit meer - renoveren. Al lijken de "bouwstenen" nog goed en functioneel perfect. Doch als het "fundament" het niet meer kan dragen, dn stort het in; en meestal wel op dt moment waarop je het nooit had verwacht.
 Zoals bij mij laatste, mijn allerlaatste 'RUN' van Winschoten, waar ik mijn uitstappen van 1992 mst en zou vergelden; om later met een gerust geweten op mijn lauweren te kunnen blijven rusten.
 Met wekenlange trainingen door regen en wind n opgeofferde vakantie, bracht de intercity mij vijf uur verder in richting het noorden waar het boemeltje mij "thuis" bracht waar de herkauwende koeien hun regenjassen inmiddels k hadden uitgedaan. Dr moest mijn verzorging dit keer mt 'Bavaria-alcoholvrij', mij terug op het begeerde podium brengen. Al probeert de commercie je nog wel te zoete sportdrank aan te praten, zweert zelfs een enkeling het toch bij een kistje makreel. Is die voeding werkelijk het belangrijkste? Je moet immers k de capaciteit bezitten om dt te verbranden. En t gejaagd ben jij je energie als je niet oppast, vrtijdig kwijt. En bovendien als je ouder wordt gaat de celsplitsing van je body ook al niet meer zo snel. Of, de klassieke pan spek mt ei naast een bloederig biefstukje zou dat mijn oplossing kunnen zijn?
 Na het in de avond geloste startschot, vrat ik de kilometers zoals het gehoord, niet te gulzig mt pappen en nat houden. Nog behaaglijk bij een temperatuur van 17C moest ik later na 35 kilometer, in de duisternis met kippenvel, node het Winschoterdiep mijn billen laten zien omdat het open hemeldak 's nachts het kwik ook sneller langs het water liet zakken. Om iets lichter dan mijn goede moed weer koortsig te duelleren met de t frisse buitenlucht. Afgewisseld door wazige barbecueluchtjes n heet op de naald gespeelde housemuziek. Tot de marathonafstand kon ik die variabele afwisseling tussen brandende toortsen n narokende kaarsen accepteren, het ging toch goed? Terwijl een kniesoor de appelpartjes te groot vond voor zijn bijtende castagnetten, kon ik een eerste plaats in mijn klasse - veteraan 2 - nog gemakkelijk bevechten inclusief door anderen te dubbelen. Overmoed zou mij dra bestraffen n een "verboden" bekertje ordinair water; z werd binnen duizend meter het vage vuur mijn hel en weer nuchter met: "Jong, woa biste noe i hiemelsnaam mit bezig?" En in de vorm van een klapvoet met steken beurtelings in m'n knien brachten mij t snel het antwoord. Vr ik helemaal opbrandde seinde mijn tweede ik: "Een goed sportman durft k gezond te denken aan morgen!" Gepaard met de gedachte aan jl. 'Nacht van Gulpen' (1993), waar ik twee sportmakkers in hun harnas heb zien sterven, was mijn besluit van voortijdig stoppen niet moeilijk. Mijn vrouwtje Cily ontspande zich opgelucht met een zucht en ik stond stil als dikke vijftiger bij die wissel van waar ik op dat moment moeiteloos en voldaan achterom kon kijken. Na vijftig voltooide kilometers wierp ikzelf het wisselblok om naar een nieuw gepolijst spoor; dr kan ik nog verder voor ik definitief rangeer. Of, ben ik nu voorgoed ontspoord?

 

Mathieu Simons
18 september 1993