Sneeuw

 

Een klassiek echtpaar van iets boven de gemiddelde leeftijd, had ter ere van de komende kerstdagen een heuse videorecorder inclusief een videoband als proef van hun meer modernere kinderen cadeau gekregen. Jáwel, toen het afstellen…

  Er volgden uren van gemor en onbegrip, gepaard gaande met de hier niet te beschrijven zwarte woorden door de heer des huizes zelf. Eindelijk, het was zover. Na het opruimen van het verpakkingsmateriaal en het afbetten van zijn voorhoofd, kon de juist geprogrammeerde videorecorder gestart worden voor het opnemen van een luchtige film in het nachtelijke uur; Terwijl ze gewoonte getrouw tóch vroeg naar bed konden gaan. Immers, de techniek staat toch voor niets? Zo konden ze dan de volgende dag – op de éérste kerstdag – uitgerust en wel, in warme pantoffels saampjes knus op de bank naast een mok heet dampende cacao, naar hun állereerste zelf opgenomen speelfilm gaan kijken.

  Klik!... O jee, geen film? Terwijl tussen het beeldloos geruis van de televisie door, zijn sip kijkende echtgenote met een teleurstellende meisjesstem vroeg: ‘Zegk jóng, has’te nit get verkieëd gedoa, ich zieë alling mar sjnei-j?’ ‘Uhhh… nei-nein’, met een laconiek gebaar richting het venster naar hun groenogende tuin, omdat het nog niet echt wilde winteren. En hij niet bewust wilde zijn dat hij die moderne audiotechniek schijnbaar nog niet meester was: ‘Joa-jóa… met een verlegen lach, mar vir höbbe noên wal ing richtige witte Kris, mit sjnei-j op òzze tillevisie!’

 

Mathieu Simons