*** WERK IN UITVOERING ***

 

Tijdens onze verhuizing, die wij uit kostenbesparing zelf deden – samen met een handje hulp van onze schoonzoon – kwam het moment suprême. Namelijk, onze geliefde zeshoekige vitrine met spiegelglazen achterwand én de bijzondere salontafel die sinds de bezorging op dezelfde plaats had gestaan; Met een dik glazen blad mét geslepen rand bóvenop een speelse beer die ruggelings met zijn pootjes omhoog als steun diende. Tot op dat moment dachten wij nog, uitgevoerd in brons met hier en daar passende groene oxidatievlekken. Immers, de sluwe verkoper had ons destijds met hoog metaalklinkende tikjes erop bevestigd. Met: “Hoort u, écht brons,” dat wel tegen een stootje kon.

  Nadat we preventief een flanellen laken voor bescherming óver het losliggende blad hadden uitgespreid. Kwam het uiterst voorzichtige tilwerk samen met onze schoonzoon, na de afspraak met één, twee, drie én dan tegelijk tillen. Omdat het losse blad als ovaal onhandiger dan zwaar leek. Amper in actie en nog géén tel later … bàfff … na een doffe landing op het dempende karpet. Tegelijk en vragend uit een reflex, nog met het afgedekte blad stevig in de handen, keken we synchroon ónder het laken naar de vloer. Waar een bronzen beer met de pootjes omhoog nog had moeten staan. Gaven tientallen scherven van kunsthars het antwoord… nee maar? Door de lange en permanente druk waren de rubberen dopjes op de beer voor stabiliteit, zuigend onder het blad blijven hangen om tijdens het tillen door de zwaartekracht alsnog los te schieten. En hier lag het resultaat aan onze voeten. Geschrokken en sip tegelijk wisten we niet of wij nu moesten lachen óf moesten huilen?

  Naast wat eerst zeer echt leek én nu achteraf toch kitsch bleek, hadden wij bovendien voor minstens 550 gulden verlies de meest erkende verhuizers uitgespaard.

 

Mathieu Simons

***