*** Zomaar een trip ***

 

Een lentetrip als uitstapje door de tuin van onze provincie. Terwijl onzichtbaar, hoog in het bewolkte hemelsblauw het lied van de leeuwerik gedragen weer ruimte vond, liepen we onze vrije zaterdag gedwongen de bochtige contouren van de paden mee. Soms dwars onderbroken door het profiel van overstekende tractorsporen diep vanuit het plakkerige akkerland, die op haar beurt, juist met het vers omgeploegde de start van een nieuwe lente verraadde. Energie vragende regenbuitjes achter Winthagen sarden onderweg richting Eyserheide, tijdelijk zónder succes, met prikbeurten ons humeur. Juist nú, omdat we vandaag voor de “Heuvelenroute” als training hadden gekozen. Door haar variabele ligging, ideaal om dubbel in hoogte te genieten van diepte én eindeloze vérgezichten tussen knoppen en het vroeg uitgelopen groen. ’n Tintelend windje kon het jawoord van het verliefde kraaienpaar ook al niet beletten, al vlogen ze een sappige twijg als bouwpakketje met een omweg naar hun toekomstige thuis.

  We hadden geen pedometer nodig omdat deze route óók als fietsroute bij het recreatieschap O.Z.L. bekend stond. Toch, door het vroege uur bleven we met onze wens avontuurlijk eenzaam. Zo genoten we intens, stap voor stap én vlogen als gereden op een heksenbezem. Onze ogen dwaalden vooruit via het kreupelhout en opgedirkte voortuintjes naar de mysterieuze maretak. We moesten zelfs ’n keer lachend op de vlucht voor een té fanatiek wakend ganzenpaar dat het territorium reikhalzend een paar meter te vér had verlegd; Alsof ze naast oudroest nu al het ongelegde ei moesten beschermen. Terwijl regendruppels na hun landing op onze waterafstotende pakken weer verdampten, vermengd het siennabruin zich dieper in de vruchtbare Limburgse löss. Ons ontbijt op de hand smaakte tussen Bosschenhuizen en Simpelveld gesmeerd met pindakaas en smoorde onze woorden tót fluisteren… “Bingo!” Já, dat was warempel een kievit die zwart-wit gekleed met glans haar modeshow liep, amper tien stappen van ons vandaan, met haar kuifje fier voorovergebogen en spietsend in de wind. Ook die hond, een euvel in regelmaat, dreef ons achter de kuiten en joeg ons sneller vóór de gespreide gierlucht uit terwijl hijzelf het gulzig snoof. Och, wandelaars nemen dikwijls deze variant voor lief. Een toverformule is niet altijd nodig om gezond te blijven. Een vuistregel is: “Vroeg uit de veren én je eetzonde op tijd verbranden”, eeltloos in goed uitgelopen schoenen!

  We lieten het kikkerbeet in de sloot bij de molen achter en de paddentrek duelleerde in veelvoud met de schoonheid van de fazanten. Terwijl in Molsberg een angorapoes binnen, spinnend achter het glasgordijn, ons buiten in de frisse lucht met minachtige arrogantie liet passeren. Lonkte een drachtige geit nieuwsgierig haar passanten na als ze langs het zompige pad bokkensprongen maakten. Achter het gehucht én dorpen staarde het beton van de stadsflats op afstand weer tegemoet. Met nog een ommetje langs stalenkunst én andere moderne bouwsels, lieten we vandaag de schreeuwende vakwerkhuizen weer even voor geweest. Mooi lieten we achter als een broodnodige injectie die nog lang náwerkt in onze geest.

 

Mathieu Simons

12-03-1994