Mijn derde reis

Na nieuwjaar zijn we de missionair tocht gaan rijden. Dit is een route langs kerken die gebouwd zijn door de Jezuïten. Het houtsnijwerk is fantastisch mooi en alle kerken zijn gebouwd in de tweede helft van de  17de eeuw.

 C:\Documents and Settings\Karel\Desktop\New Folder\DSCI0464.JPG

 

De wegen die we bereden werden steeds slechter, het eerste stuk, zo’n 300 km naar Conception was redelijk te doen,  hier hebben we dan ook overnacht in een goed hotel. De andere dag gingen we naar San Ignatio, deze weg was slechter, veel gaten in de weg, maar we reden nog steeds op asfalt. In San Ignatio is de kerk van hout en het altaar is verzilverd denk ik. Het glom en blinkte. Ook hier was het hotel goed en goed geslapen.

 

C:\Documents and Settings\Karel\Desktop\New Folder\DSCI0472.JPG

 

C:\Documents and Settings\Karel\Desktop\New Folder\DSCI0475.JPG

C:\Documents and Settings\Karel\Desktop\New Folder\DSCI0489.JPG

 

C:\Documents and Settings\Karel\Desktop\New Folder\IMG_3231.JPG

Dan vroeg op en op weg naar San José, al na 10 km hield het asfalt op en werd het een zandweg. De gehele weg was vervormd door de vele regen en je kon niet harder dan 20 of 30 km per uur, we moesten nog 250 km rijden naar San José. Dit wordt een latertje dan dacht ik. Onderweg gestopt in San Rafael, gelunchd en toen weer verder. De weg werd beter en we konden goed door rijden. San José viel tegen, het stadje is oud maar niet zo goed onderhouden als de andere steden die we bezocht hebben. We gingen naar het beste hotel, dit was slecht en ook niet schoon. We konden niet doorrijden want het was al te laat. Slecht geslapen, niet douchen, ook geen ontbijt in dit hotel genomen, terug naar Santa Cruz.

Afstand volgens de kaart +/- 280 km. We kwamen op een nieuw stuk weg, echt mooi, dus het gas erop. Na vijf km ging het over in verhard zand, de onderlaag voor het asfalt. We moesten tol betalen en een bijdrage voor de plaatselijk politie (dit heb ik inmiddels geleerd hier) en we gingen verder.

We waren over de helft toen we wel meer dan 40 vrachtwagens zagen stilstaan. Wat is hier gebeurt?

Één voor één probeerden ze door de modder te ploegen, wij reden zoveel mogelijk aan de rand van de weg en passeerden de meeste vrachtauto’s. Verder ging het op dat moment niet, we stonden meer dan een banddikte in de modder, iedere keer als ik gas gaf, wilde de auto dwars gaan.

Na een klein halfuurtje wachten, kreeg ik de mogelijkheid om voor een vrachtauto te gaan. We glibberden naar de overkant en gingen verder. Het hele stuk modder was misschien 4 km, we deden er ruim 1 ½ uur over. Mijn moeder zei, goh dit is nog eens een avontuur.

Na tien uur rijden waren we thuis, de andere dag de gehele ochtend bezig geweest met het schoonmaken van de wielen en de onderkant van de auto. De auto naar de garage gebracht voor een controle, men zie alles is goed tot afgelopen week. De auto is al de gehele week in de garage, er is een geluid dat niet goed is en men kan het niet vinden.

C:\Documents and Settings\Karel\Desktop\New Folder\DSCI0504.JPG

 

7 Januari gingen mijn moeder en Gerard weer terug naar Nederland,  wij gingen naar Samaipata. Een dorp op 1.600 meter hoogte, 2 ½ uur van Santa Cruz. Het klimaat daar is te vergelijken met het klimaat in Nederland als het een goede zomer is. Overdag warm tot heet en in de avond koelt het af, wat in Santa Cruz niet altijd gebeurt. Hier kan het ’s-nachts nog wel 30 graden zijn en vochtig. We waren gegaan met vrienden, Erika en Carlos. Carlos was toen al twee jaar ziek, heeft een jaar op bed gelegen met een infectie in het bod van zijn been. We hebben een rustig weekend gehad en gekeken naar vakantie huisjes daar. Samaipata is er populair als het gaat om vakantie huisjes.

We hebben een optie genomen op een huisje dat 2 jaar geleden gebouwd is. De eigenaar had twee dezelfde huisjes laten bouwen met de bedoeling deze te verhuren. Dit vond hij achteraf lastig dus hij besloot de huisjes te verkopen. We maakten met hem een afspraak voor de volgende week en zowaar hij was daar op de afgesproken tijd. Weer alles goed bekeken en we hebben een bod gedaan. Dit accepteerde hij, dus het huisje is nu van ons. Dan volgt het bekende papierwerk weer, dus wij naar Norita en haar gevraagd dit alles voor ons in order te maken. Dit is inmiddels ook al gebeurd.

 

Eind januari kwamen Gerke, Gerrie en Petra. Zij wilden wel de carnaval hier meemaken.

Carnaval was begin februari en we zouden 2 dagen doen, niet de vier dagen. We zijn naar de parade gegaan en aldaar volgespoten met schuim, puma noemen ze dat hier. Je wordt er echt goed nat van.

 

C:\Documents and Settings\Karel\Desktop\New Folder\IMG_5644.JPG

De parade was nu korter dan vorig jaar, de reden hiervoor was dat de koningin niet wilde dat het zo laat zou worden als het jaar daarvoor.

C:\Documents and Settings\Karel\Desktop\New Folder\IMG_5639.JPG

We zaten met een groep en we noemden ons de pisarochies, we hadden allemaal een speciaal jasje aan. Dit was niet kleur vast, mijn T-shirt had dezelfde kleuren als het jasje. De andere dag gingen we naar een BBQ bij iemand thuis van de groep.

Al bij binnenkomst werd je met de tuinslang natgespoten, drie stappen verder kreeg je bier in je handen gestopt. De voorzitter van de groep gaf aan dat wij als nieuwkomers gedoopt moesten worden, we werden tevens benoemd tot lid voor het leven. De doop hield in dat je overgoten werd met bier. We hebben gegeten, goed vlees, gedanst, gezongen en toen we een beetje droog waren naar huis gegaan.

 

Op maandag zijn we naar Samaipata gegaan, Gerke, Gerrie en Petra wilde graag El Fuerte zien en ook de watervallen. Zij wisten nog niet dat wij een huisje daar hebben, zij waren in de waan dat we en huisje hadden gehuurd. Inmiddels hadden we het huisje al een naam gegeven, WADANGEL.

Iedereen vraagt zich af at een Wadangel nu precies is, het woord komt (nog) niet voor in de Dikke Van Dalen.

 

Welnu, de eerste keer dat ik ging zeilen met Gerke en zijn broer op het Wad zijn we met de boot droog gevallen op een zandplaat. In de verte zagen we Engelsmanplaat, daar wilden we naar toe lopen. Toen we van de boot gingen zei Gerke tegen mij dat ik voorzichtig moest lopen, want tussen de planten leven Wadangels. Ik vroeg wat zijn dat voor beesten, hij antwoordde dat deze in je voet kunnen steken als je erop staat. We liepen op blote voeten, dus je begrijp ik liep heel voorzichtig. En de broers lachen en zeiden dat deze beesten helemaal niet bestaan. Gerke had het woord terplekke verzonnen.

C:\Documents and Settings\Karel\Desktop\New Folder\IMG_5684.JPG

De weg naar Samaipata heeft nogal te lijden gehad van de hevige regenval de laatste tijd. Een afstand van 120 km duurt nu 2 ½ uur rijden.

C:\Documents and Settings\Karel\Desktop\New Folder\IMG_5680.JPG

Als de weg omhoog gaat krijg je mooie panorama’s en kun je zien hoe mooi dit land is. Bij het huisje aangekomen zei Petra, hé WADANGEL. Toen pas kregen ze door dat het huisje van ons is.

We moesten nog wat boodschappen doen en zijn dus in de middag naar de plaza gegaan. Het was nog steeds carnaval dus we kregen wederom water naar ons gegooid. We zijn op een terrasje gaan zitten en hebben genoten van een watergevecht zonder verder nat te worden.

C:\Documents and Settings\Karel\Desktop\New Folder\IMG_5728.JPG

De volgende dag El Fuerte bezocht, El Fuerte is een oud fort van de Inca’s, alhoewel andere beweren dat het een tempel was. Men weet het niet precies wat het nu eigenlijk was.  ’s-Avonds in het huisje een BBQ gedaan.

C:\Documents and Settings\Karel\Desktop\New Folder\IMG_5776.JPG

 De laatste dag zijn we naar de watervallen gegaan. Nu was er veel meer water dan een paar maanden geleden en het is heerlijk schoon water.

C:\Documents and Settings\Karel\Desktop\New Folder\IMG_5806.JPG

Terug naar Santa Cruz en de trip regelen naar de jungle.

Ruta Verde is het reisbureautje dat dit voor ons regelt, wij gevraagd voor 4 personen een boottocht op de rivier bij Beni. Na twee dagen werden we gebeld en het reisbureau vertelde dat deze tocht niet mogelijk was. Hevige regenval had de kampeerplaatsen onder water gezet, maar hij had een alternatief, iets duurder (300%) en op een grote boot. De Freemin genaamd, heeft hutten met airco en kleinere boten om op het ondiepere gedeelte van de rivier te varen.

We gingen accoord en we zouden met het vliegtuig naar Beni gaan. Ruta Verde vertelde dat met de bus gaan niet aan te raden was omdat de weg voor een deel onder water stond.

’s-Ochtends 5 uur uit bed, naar het vliegveld, El Trompillo, dit ligt midden in de stad.

Het vliegtuig zou om 7 uur vertrekken, echter er was vertraging, gelukkig maar een half uur.

We stapte gebukt in een 20 persoons vliegtuig, wat was dit een oud vliegtuig, ik denk meer dan 50 jaar en gebouwd van hout. De piloten hebben geen deur, maar een gordijntje voor de cockpit. Gerrie ging op een stoel zitten naast de motor en Gerke naast de andere moter.

Eindelijk stegen op, ging wel moeizaam, ik dacht het is maar een uurtje vliegen.

Echter na 10 minuten maakte het toestel een scherpe bocht naar links, ik keek naar buiten en zag dat een motor niet meer werkte. We gingen terug naar het vliegveld. Het vliegtuig vloog erg laag over de huizen en uit de motor kwam olie en rook. We landden veilig en de uitgerukte brandweer was niet nodig gelukkig. De schrik zat goed in de benen en toen de piloot zei dat we in twee uur weer konden vliegen zeiden we dat we niet mee gingen. Overleg met Ruta Verde voor een alternatief, zij zeiden ga met de bus. We besloten alles te annuleren, maar wat nu.

Terug naar huis en overleggen wat we nu konden gaan doen. We besloten om naar Refugio de Vulcano te gaan in een lodge, lopen in de jungle leek ons niets. De volgende dag met de auto naar Berjemo, een dorp 40 km voor Samaipata. We konden de auto laten staan bij de boederij van Pedro. Na twee uur wachten werden we opgehaald door een kleine Suzuki en met 8 personen erin gingen we de berg op. De weg was smal en de auto niet veilig. Over 12 km deden we een uur, maar het was de moeite waard.

C:\Documents and Settings\Karel\Desktop\New Folder\IMG_5980.JPG

We werden gastvrij ontvangen en gemeld werd dat mobiele telefoons niet werkten hier, ook geen radio, tv enzo. De omgeving was fantastisch en de verzorging uitstekend. We hebben hier drie dagen gewandeld en gerust.

Twee dagen later gingen Gerke, Gerrie en Petra weer naar huis.