HOME

ASTROLOGY

ASTROARTICLES GEBOORTETEKST OMARKHAYYAMINTRO
ENGLISHRUBAIYAT DUTCHRUBAIYAT MIRIAM GEDICHTENRUTH SAYINGS BOOKS HERINNERINGEN LINKS

"Wekelijks" commentaar (Weblog)

Deel 3, vanaf 1 januari 2014 tot nu. (Klik hier voor deel 4 nu, klik hier voor INHOUD , hier voor deel 2 2010 tot 2014, en hier voor deel 1a 2004 tot 2009. )
Uw Commentaar
is welkom naar hans-van.rossum@hetnet.nl.
Ik heb een boekje met een vertaling in het Nederlands van de kwatrijnen van de beroemde Omar Khayyam uitgegeven.
Kosten Euro 17,50 plus verzendkosten. Bestellen via hans-van.rossum@hetnet.nl .
Ook afspraken voor astrologisch advies mogelijk via dit adres.


Jaap Fischer, Boudewijn de Groot. (3 maart 2021). Van beide Nederlandse zangers houd ik, er is veel overeenkomst. Beiden hebben hun eigen stijl, zingen in het Nederlands, zingen rustig, de teksten zijn belangrijk. Jaap Fischer zingt nog wel, maar schijnt flinke afstand van zijn oudere liedjes te hebben genomen en zingt nu in een heel nieuwe stijl, verlogent als het ware zijn oude ik, naar mijn mening zijn betere zang-ik. En Boudewijn de Groot is weinig veranderd, het is apart hoe jong zijn stem nog klinkt. Sinds kort heb ik spotify op mijn computer; verwonderlijk hoe je eigenlijk alle muziek van de wereld onmiddellijk kan horen.

Corona, hoe lang nog? (19 februari 2021). Te midden van alle gruwel verhalen over Corona tekent Dr. Marty Makary, professor aan the John Hopkins Universiteit in de Verenigde Staten een optimistiser beeld. Hij schrijft (door mij vertaald): ""Tussen alle dreigende berichten door is een zeer belangrijk feit grotendeels verwaarloosd: het aantal besmettingen is over de afgelopen 6 weken met 77% omlaag gegaan. Met de huidige gang van zaken verwacht ik dat Covid grotendeels voorbij zal zijn in April, en we dan in staat zullen zijn ons normale leven weer op te pakken.""
Laten we daar maar van uitgaan, dat valt te overzien!

Is de mens slim? En hoe zit het met evolutie? (18 februari 2021). Is de mens slim? We lezen vandaag in de krant, dat een mars missie geslaagd is, een Europese raket is geland. Wie zijn er nu al op Mars? Europa dus, Amerika, China, Rusland, Arabieren misschien. Is het slim, gaan we straks Mars bezetten, er wonen, het even vervuilen als de aarde of er iets moois van maken? Hoeveel hongerige mensen zouden we met de kosten van een marsvlucht kunnen voeden? We hadden in 2009 al een virus uitbraak; wat hebben we er van geleerd? Kunnen we alle virussen uitbannen, alle ziektes, moeten we toe naar het eeuwige leven, moeten we steeds ouder worden of op tijd doodgaan en daar de evolutie misschien mee helpen?
Ik herinner mij lang geleden het boek "Het verschijnsel mens" van Teilhard de Chardin (Zie ook https://www.geestkunde.net/uittreksels/lanting-het-verschijnsel-mens-(uittreksel).html ) gelezen te hebben met zijn theorie van een grote piramide, waar de mensheid steeds dichter bij de top komt. En dan, vroeg ik me toen af, wat doen we als we die top bereikt hebben? Kunnen we dan niet verder of moeten we een steeds hogere piramide zoeken? Dat wist Teilhard de Chardin ook niet. Evolutie is er maar is tegelijkertijd niet te voorspellen, het tijdsbestek van het evolutie proces waar we inzitten is te lang voor onze hersens.
Keihard werken om de vakantie te kunnen betalen of een mooier, groter huis, of de tuin. Of de kinderen een goede opvoeding te geven? Vroeger was het makkelijker, je ging naar hemel of hel, naar het nirwana, je wist dat je na je dood beloond of gestraft werd zoals in het christendom na 1 leven, of in het Boeddisme na een oneindigtal. Maar nu moet de Westerse mens het doen met wel 1 leven maar zonder de beloning van een god waar we niet meer in geloven.
De zin van het leven - misschien moeten we er niet te veel van maken, te veel aan denken. Gewoon een beetje meeleven met wat op onze weg komt, doen wat we willen doen, wat bij ons past, waar we ons prettig bij voelen. Ons niet te veel laten afleiden door alle verschrikkelijke berichten over de wereld uit kranten, op tv.
Evolutie, ook het begrip evolutie evolueert, we mogen er allemaal van denken wat we willen. En dat we er over kunnen denken is al een luxe; een groot deel van de mensheid komt daar (nog) niet aan toe, moet kijken hoe ze kunnen overleven met honger, met oorlog, noem het maar op.
Het leven van nu is voor hen urgenter dan de zo verre toekomst

Ouderdom. (11 februari 2021). Iedereen wil over het algemeen wel lang leven, oud worden, zeker in het rijke Nederland, waar geen oorlogen gevoerd worden, men niet hoeft weg te vluchten, geen honger heeft. Men wordt hier over het algemeen heel goed verzorgd. Ik mocht bijvoorbeeld samen met andere oudjes als een van de eersten groepen vorige week de anti-corona prik halen. Aan de andere kant, je gaat niet meer (al lang niet meer) vooruit maar al dan niet sneller of langzamer regelmatig stukjes achteruit. Vaak is daar ook best mee te leven. Zo raakte een paar dagen geleden een stukje vulling van een kies los en vandaag was ik daarvoor bij de tandarts. En wat bleek: een paar omringende kiezen was zwak, gevuld, niet of nauwelijks te redden. Gelukkig, een gebit is niet nodig, de boel kan nog met kunstgrepen gered worden, maar toch overviel het me, ik had eigenlijk verwacht dat de vulling er wel weer ingeplakt zou kunnen worden.
Het komt er eigenlijk op neer: weet en accepteer dat ouderdom gebreken meebrengt en dat je achteruit gaat en wees blij als de achteruitgang niet al te snel verloopt.

Dr Seus (6 februari 2021), de bekende kinderboeken schrijver schreef:
From there to here, from here to there, funny things are everywhere!

Geheugen. (5 februari 2021). Het geheugen is als een zeef; je hoopt, dat de overbodige, misschien ook vervelende herinneringen er doorheen lopen en de goede behouden blijven. En meestal gaat dat ook zo. Want natuurlijk, je hebt liever te maken met leuke herinneringen dan met vervelende. En het geheugen is niet alleen een zeef, maar ook een soort van toverbal: vervelende herinneringen die toch blijven hangen worden vaak bij het herinneren (of herbeleven) wat verfraaid, wat minder erg gezien. En zeker is dat ook zo als het gaat om onze eigen daden, die natuurlijk vaak beter hadden gekund. Maar we zijn zoals we zijn, we hebben nu eenmaal ons eigen karakter, onze mogelijkheden zijn beperkt, hoewel we natuurlijk ook best wel van onze ervaringen leren.
Geheugen, een soort van onbetrouwbare, minder of meer correcte manier van kijken naar ons leven en onze daden en die van anderen.
Mijn oudste dochter vraagt mij nu wat op te schrijven over het verleden, over haar moeder en jongere zus; enige verkleuring is dan dus zeker niet uitgesloten.

Niemand sloopt onze stad (26 januari 2021), zeggen de Alkmaarse jongeren en voetbal fans. Fantastisch, jongeren, die misschien best wel af en toe van rellen kunnen houden, maar die ook houden van hun stad, die zeggen: van onze stad blijf je af. Waarom is Alkmaar een uitzondering, waarom houden jongeren in Amsterdam, Rotterdam of Eindhoven niet van hun stad en hun voetbal club. Waarom vernielen voetbal supporters en andere jongeren in andere steden hun eigen stad, in plaats van die stad te verdedigen? Laten de Alkmaarders trots zijn op hun jeugd die hun stad tegen relschoppers en buitenstaanders verdedigt in plaats van mee te doen met het vernielen van hun woonplaats, hun mooie stad.

The past is another country (26 januari 2021). Die zin haalt Joost Zwagerman aan in zijn muziek verhalen bundel Perfect Day. "The past is another country", wat een zin vol betekenissen, vol mogelijkheden van interpretatie. Iedereen kan daarbij zijn eigen gedachten hebben, laat ik mijne dus maar niet noemen, behalve een: je zou soms ook kunnen zeggen: the past is another day.
Overigens, Zwagerman is een omstreden figuur, een kennelijk gekweld mens, met zijn zelfmoord na de geboorte van zijn kind. Volgens de verhalen viel hij zijn vrienden vaak tot diep in de nacht lastig met zijn ideeen of gepraat.
Maar wat kan hij schrijven. Over muziek, over schilderijen, zoals ook in Vals Licht.

Astrologie voor het jaar 2021 (9 januari 2021). Je kan bij astrologie kijken naar persoonlijke horoscopen, naar hoe de planeet standen de geboortehoroscoop van mensen beďnvloeden, En ook kan je kijken naar de planeet standen gedurende dit jaar, en wat die voor de hele maatschappij, voor onze aarde voor het jaar 2021 kunnen betekenen. En dan valt op, dat in de ongeveer 90 jarige cyclus tussen Saturnus en Uranus we in 2021 te maken hebben met een vierkant tussen die twee. Een vierkant, een strijd, botsing, waarbij Saturnus graag aan traditie vasthoudt, alles rustig wil bekijken en organiseren, en waar Uranus het nieuwe wil, vooruitgang en veranderingen. Saturnus is degelijk, beperkend, Uranus onvoorspelbaar. Het vierkant is exact 17 februari, 14 juni en 24 december 2021, we hebben er dus het hele jaar mee te maken. Wat gaat dit voor de wereld betekenen? Op zijn minst een strijd tussen behoud van de bekende oude structuren, die men vaak niet graag wil veranderen, en vernieuwing die ook risico-vol kan lijken, angst kan geven voor het onbekende.
Wat de vernieuwingen zullen zijn is moeilijk te voorspellen. Bij vorige gelegenheden gingen bijvoorbeeld in 1839/40 en 1930/31 de beursen sterk omlaag. Grote werkeloosheid was het gevolg. Gaat de computer in versneld tempo werk van mensen overnemen? Wat gebeurt er verder? Want Uranus gaat ook over techniek dus nieuwe technische doorbraken en toepassingen lijken waarschijnlijk.
Maar bij Uranus hebben we ook te maken met vernieuwingen waar we nog niet aan gedacht hebben, die inderdaad volkomen nieuw zijn. En die we dus ook niet kunnen voorspellen. Wel dat ze de hele maatschappij zullen raken, dat is duidelijk. We kunnen of moeten dit jaar misschien leren anders met elkaar, met de maatschappij om te gaan.

Koninkrijk of republiek (9 januari 2021). In NRC van 9 Januari uit Nelleke Noordervliet haar voorkeur voor een republiek. Theoretisch heeft zij een punt, maar in de politieke praktijk is zij uiterst naďef. Wat is immers het geval: Een koning is rijk en blijft koning voor het leven. Hij heeft naast ceremoniële taken een belangrijk aandeel als begeleider van handels missies en verhoogt bovendien het aanzien van een land in het buitenland, waar het begrip koning toch enig effect heeft. Voor zijn benoeming hoeft hij geen macht-spelletjes te spelen, hij hoeft niet rijker te worden.
Een president daarentegen is over het algemeen iemand die nog niet rijk is en macht wil ten koste van alles. Trump is daar een goed voorbeeld van, maar hij is niet de enige. Ik durf te beweren dat meer dan 90 procent van alle presidenten in de wereld hun land enorm veel geld kosten, da ze slecht voor hun land zijn. Presidenten beginnen meestal arm maar vergaren vrijwel allen in korte tijd een vermogen. Corruptie voor zo veel mogelijke persoonlijke vermogen en macht is schering en inslag. Persoonlijk gewin gaat bij vrijwel alle presidenten voor het landsbelang.
Weet Nelleke een eerlijke president? ik ben er van overtuigd, dat dat dan in de wereld een uitzondering is. Laten we dus blij zijn met onze koning, die ons als koning alleen al behoedt voor een corrupte president.

Astrologie is nuttig voor beter begrip (7januari 2021). Volgens een artikel in de Volkskrant is astrologie de laatste jaren populair; astrologie websites worden veel vaker bezocht. We hebben meer problemen, meer onzekerheid, de wereld om ons heen lijkt wel een andere wereld door o.a. corona, en we willen weten wat we daarmee kunnen doen. Wat doen we zelf goed, wat verkeerd, wat willen we eigenlijk, wat is ons karakter, wat past het beste bij ons. Vragen genoeg en het is mooi, dat men niet alles bij de buitenwereld neerlegt maar ook naar zichzelf wil kijken. We kunnen anderen, bijvoorbeeld partners, werksituaties of iets anders wel de schuld geven als we ongelukkig zijn, maar het is goed ook te weten: wat kunnen we er zelf aan doen. Willen we te veel steun of beslissen we te veel, zijn we te toegevend of juist te dictatoriaal, hoe goed kennen we onszelf eigenlijk. En ook, wat bied de toekomst ons, wat gaat er met ons gebeuren, wat komen we, al dan niet verwacht, binnenkort tegen. Leven we op de goede manier?
Astrologie kan ons karakter niet veranderen maar kan ons wel leren hoe we in elkaar zitten, op welk gebied we ons wat meer moeten inspannen en ons wat gelukkiger kunnen voelen, meer creatief kunnen zijn. En dus beter in ons vel kunnen zitten.
Ook onder astrologen zitten goede en slechte vakmensen zoals in elk vak. Maar een ding is zeker: astrologie werkt; een bezoek aan een goede astroloog is nooit weg. En gelukkig kan men meestal zelf in een gesprek met een goede astroloog wel aanvoelen waar je iets mee kan doen.
Ik ben al vele jaren astroloog en kijk met voldoening terug op de vele consulten met en reacties van "klanten", van de kopers van astrologisch advies.

Leven en dood, met of zonder Corona, wie en wat moeten we ermee (25 december 2020)? We hadden griep, we hadden zware griep, en nu hebben we corona. We mochten ziek worden, we mochten dood als we al minder gezond waren, en nu moeten we koste wat het kost zo lang mogelijk blijven leven. Wat is het toch met de corona, met de moderne tijd, dat we niet dood mogen, zelfs als we oud zijn met veel klachten en gebreken, als we al aan het eind van een min of meer voltrokken leven staan en als dat zo lang mogelijk in leven houden zoveel kost dat de samenleving er nog jaren onder gebukt zal gaan.
Ik ben oud, 92 jaar, en denk dat ik dus best mag zeggen: ouderen worden veel te veel beschermd door allerlei genomen maatregelen en dat gaat ten koste van jongeren, ten koste van de economie, en ten koste van eigen of publieke bedrijven. Ten koste van de geestelijke en lichamelijke gezondheid van opgroeiende mensen, die hun scholen gesloten zien, niet naar hun universiteiten of vak-opleidingen kunnen. Alles, alles om ouderen mogelijk een paar jaar extra leven (wat voor leven?) te geven zonder rekening te houden met wat dit de totale mensheid, de maatschappij kost.
Is het een algemene angst of ontkenning voor de dood, mogen we niet meer dood, willen we zelfs niet meer over doodgaan praten, willen we het eeuwige leven, bestaat het begrip: een voltooid leven niet meer? Of komt het omdat we in feite niet zo erg vol meer leven, steeds meer afhankelijk zijn van tv, muziek- en andere massa bijeenkomsten, vervlakking, onze auto's, onze luxe? Godsdiensten zijn veelal weg, in hel en paradijs wordt niet meer geloofd, dat lijkt mij een goede zaak, maar er is misschien te weinig voor in de plaats gekomen, men wil met leven doorgaan in de hoop nog iets meer te beleven.
Het gekke is ook: men wil over het algemeen kinderen, die het beter hebben dan wij, maar we zadelen ze wel op met onze schulden, met onze eenzaamheid die ze moeten verbreken, met onze luxe inclusief de luxueuze medische verzorgingvoor ons, waar wij menen recht op te hebben.
Ik vraag me af waarom de Medische Zorg in grote meerderheid zo'n belang hecht aan het verlengen van het leven van ouderen, hen zoveel ruimte en tijd geven; leren ze hen bij hun studie niet dat jongeren op z'n minst dezelfde zo niet meer recht hebben op zorg? Of is het, misschien gemeen gedacht, omdat ouderen meer geld hebben en betere zorg verzekeringen en men aan hen meer verdient?
Een omslag in denken is hard nodig: jongeren, en niet ouderen, horen voor te gaan in de medische zorg. En dat zeg ik als 92 jarige (die overigens ook van die goede medische zorg voor ouderen profiteert) in volle overtuiging!
P.S. In een artikel in het Noordhollands Dagblad van 24 december praat Ad Verbrugge over dit onderwerp, maar gaat mijns inziens niet ver genoeg.

Douchen kost tijd. (3 december) Douchen kost tijd, veel tijd. Steeds meer mensen staan dagelijks onder de douche, vooral in het rijke Nederland, met excuus dat ze anders gaan stinken. Maar als ze stinken komt dat meestal niet van het al dan niet douchen; ze stinken gewoon naar iets. Vroeger douchte ik zelden; ik moest er een beetje door mijn ouders toe gedwongen worden, vooral 's winters, want onze douche gaf alleen koud water. Ik waste me hooguit met een washandje. En nu heb ik er de tijd niet voor over: eerst enige tijd tamelijk oncomfortabel onder warm water staan en daarna jezelf moeten afdrogen. Dat hoeft niet dagelijks. Bovendien neem ik veel liever een bad; heerlijk liggen in warm water, daar gaat weinig boven en speelt tijd geen rol.

De eerstvolgende ""grote conjunctie"" (3 december), die elke 20 haar plaats vind, namelijk van Jupiter met Saturnus, is vlakbij, a.s. 21 december 2020; ze staan dan bij elkaar in het teken waterman. Na een aantal conjuncties in een aarde teken is deze conjunctie het begin van een serie conjuncties in een lucht teken. Dit is dus zowel het begin van een nieuwe cyclus van 20 jaar (van deze tot de volgende conjunctie) als van een langere cyclus van deze conjuncties in lucht tekens, van nu tot 2159.
Wat zal deze conjunctie betekenen voor onze wereld, de maatschappij? Verwacht geen plotselinge veranderingen; het kan ook een gelijdelijk proces zijn van nieuwe benaderingen, nieuwe overtuigingen en structuren. Ik kom hier nog op terug, maar de overgang van aarde naar lucht conjuncties kan goed leiden tot een minder materiële en meer wetenschappelijke instelling op aarde en tot helderder relateren.

Corona, opwarming aarde etc. (28 november). Wij zaten te praten met onze kleinzoon van 20jaar oud over corona en het effect daarvan op de maatschappij van nu, en op de opwarming van de aarde, die steeds onvermijdelijker lijkt. Vroeger, zeg 30 jaar geleden dachten we daar niet aan, had niemand het erover, dat we bezig waren onze aarde uit te wonen, maar inmiddels is het wel een algemeen bekende dreiging te zijn. Ik ei tegen hem: jij en jouw leeftijdsgenoten zitten er maar mooi mee; wij laten jullie een fraaie toekomst achter. We zeggen allemaal: we houden van onze kinderen, van onze kleinkinderen, maar we doen niets met het klimaat, offeren er niets voor op. Is het omdat we het niet willen weten of omdat we niets van onze luxe levensstijl willen opgeven,ook niet als onze kinderen straks in een onbewoonbare wereld terecht komen? Het is eigenlijk onbegrijpelijk: we zetten kinderen, nieuwe mensen op aarde, waarvan we zeggen zoveel te houden, op wat straks een onleefbare aarde is. We rijden rustig door in onze autotjes, kopen de supermarkten leeg met producten uit verre landen, gaan, althans voor de corona uitbraak en zeker weer daarna, met vakantie naar verre landen, kortom leveren niets in voor hen die na ons komen. En nu weten we allemaal wat de dreiging is, wat we aan het doen zijn. De liefde gaat over de maag zeggen ze wel eens; de liefde gaat over de luxe, de onmiddellijke vervulling van onze behoeften.

Mijn jongste dochter (22 november).
Ik schreef 12 November dat mijn jongste dochter Miriam vrijdag 6 November was overleden. Het was haar tijd, zoals dat wel genoemd wordt. Zij kon al lang niet meer toneel spelen, sinds een maand kon zij niet meer lopen en zat in een rolstoel en ook ging zij steeds verder dementeren. Zelfstandig leven was er niet meer bij. Zo te zien was zij langzaam aan het inslapen en wilde zij niet meer verder. Dat is natuurlijk meteen ook de verstandelijke redenering, wat er nog in haar hoofd om ging weten we niet. We moeten allemaal een keer dood en het is mooi, als dat na een voltooid leven gebeurt. Maar daar houdt het natuurlijk niet meteen mee op. Stromen van emailtjes en telefoontjes vol medeleven en vol verhalen hoe iedereen Miriam had ervaren: warm, enthousiast, creatief, spontaan. Een begrafenis met maximum 30 aanwezigen, maar ook wel met facetime. Speeches, een samenzijn daarna, de crematie. Rituelen zijn belangrijk om de dood als het ware te aanvaarden maar heffen het gemis niet op als de dode heel nabij stond. En dan een stroom van herinneringen van het begin (in het geval van een dochter of jongere zus vanaf de geboorte) tot de dood.
Haar kamer in het verzorgingshuis waar zij de laatste twee jaren woonde moet natuurlijk ontruimd; een andere bewoonster stond al klaar en keek even naar binnen. Ik krijg deze kamer zei zij; laten jullie de gordijnen hangen of nemen jullie die mee?
Naarmate de kamer verder leger wordt en haar spullen er uit zijn lijkt dat wel een extra belevenis van het definitieve feit: Miriam is echt dood, ze heeft nu geen kamer meer die aan haar herinnert. Maar toch ook: ik heb zoveel herinneringen aan haar, ze komen steeds voorbij, als een film die doordraait. In mijn hoofd leeft ze nog door.

Natuur of elektriciteit? (24 november). In een artikel van vandaag in de Volkskrant quoteert Mac van Dinther rijksadviseur Berno Strootman: ""Als den Haag niet snel de regie pakt bij de ruimtelijke ontwikkeling van het landschap dan wordt Nederland een grote hagelslag. Wat we hard nodig hebben: een minister van ruimte""
Nu kunnen alle regio's doen wat ze maar willen en wordt er te veel naar geld gekeken. Als boer of regio land verkopen aan ontwikkelaars van zonne-of windmolen-parken levert ze veel geld op. En het milieu, de natu.ur heeft het nakijken.
Denk Europees, zet die parken neer waar zat ruimte is, bv in Finland. Grond in Nederland is schaars; er komt geen grond bij, gaat steeds meer af. Laten we toch eindelijk eens een beetje zuinig zijn op het beetje grond dat we nog hebben!

Straatbeeld door corona (21 november). Ik liep gisteren door een drukke winkelstraat en het was botsen of om elkaar heen lopen; meer van dat laatste overigens.
Een metafoor voor het leven misschien: je met elkaar bemoeien of elkaar met rust laten.

Zeden misdrijven 2 (20 november). Een paar dagen geleden schreef ik over een zeden misdrijf in Zeeland. Vandaag lees ik in de Volkskrant over de talloze getuigenissen van zeden misdrijven en mishandeling van kinderen in het Deense Godhavn instituut en 18 vergelijkbare instellingen. Verband met Zeeland? Ja, ouders, verzorgers die kinderen misbruiken, buren die niets zeggen. En vooral, kinder beschermers die of niet of te laat reageren of kinderen naar instituten sturen waar ze dan niet controleren of de opvang, het leef klimaat daar klopt. Worden de kinderen daar echt geholpen of bestraft? De kinder misbruikers kan en moet je veroordelen, maar wat moet je denken van die vele beroepsmatige kinder beschermers, die kinderen niet of slecht beschermen bij de ouders en bij de opvang instituten, die na een herplaatsing geen enkel toezicht houden of mogen houden, geen enkele controle uitoefenen, hun ogen al dan niet moeten dichtknijpen voor misstanden op de door hen opgelegde nieuwe plek?

Zeden misdrijven (17 november). Ik schreef vandaag volgende brief aan de Volkskrant:
In Uw krant van dinsdag 17 november, pagina 4 Voorop schrijft U over de rechtszaak tegen de Zeeuwse garagehouder die zijn dochters misbruikte en al eerder, in 2004, veroordeeld werd voor kinder misbruik. Kunt U mij uitleggen, waarom deze man opnieuw jarenlang zijn gang kon gaan, waarom de kinderbescherming zijn dochters al die jaren niet beter beschermd heeft? Het lijkt er op alsof de instanties die kinderen moeten beschermen, zeker zoals nu, tegen een al veroordeelde vader, regelmatig verstek laten gaan en er ook steeds mee wegkomen. Natuurlijk, de vader en moeder zijn verantwoordelijk voor het schandalige misbruik, maar ook de instantie die toezicht moest houden en de kinderen moest beschermen is volgens mij volledig medeplichtig aan het misbruik. Zij hebben weggekeken, niets gedaan, het misbruik mogelijk gemaakt. Waarom gaat U hier niet op in, pakt niemand de falende beschermers aan, zodat in volgende gevallen het toezicht kan blijven falen, de toezichthouders wel hun salaris blijven krijgen en weer geen bescherming bieden, hun plicht niet hoeven te doen?

Mijn jongste dochter (12 november).
Mijn jongste dochter Miriam is vrijdag 6 November overleden. Haar leven was voltooid zoals dat heet, ze was al enige tijd aan het dementeren en de laatste dagen zelf bezig in te slapen, overgaan van steeds meer slapen naar de definitieve slaap. Een vol leven heeft zij geleefd, boordevol activiteit, vol relaties, vol creativiteit. Het is een vreemd gevoel, een kind van je wat dood is. Wat eerder dood gaat dan ikzelf. Niet plotseling, maar toch. Als een film zie ik haar hele leven voorbijgaan, vanaf haar geboorte 18 augustus 1962 tot nu.

De horoscoop van Joe Biden volgens mijn tekst programma (3 november).
vind U op mijn pagina Geboortetekst

Klassieke muziek vertolken (22 oktober). Het is vreemd met vertolkingen van oude klassieke muziek: de meeste dirigenten spelen de luide delen te luid en de zachte delen te zacht. Het enorme contrast maakt dat je de keus hebt bijna verdoofd te worden door hard of de zachte delen nauwelijks te horen. Dit is ook het geval thuis bij tv uitzendingen, bv van het Concertgebouw Orkest, etc. Ik denk dat dat nooit de bedoeling van die componisten was, maar dat in hun tijd het bereik van de instrumenten minder wijd was en hun aantekeningen daarop gebaseerd. Dirigenten zouden niet met de extreme geluidsverschillen, die met de huidige technieken mogelijk zijn, dirigeren; in mijn opinie ontkennen zij de oorspronkelijke klank en kleur.

Oskar Wilde (22 oktober).Gisteren was er op Arte-tv een uitzending over Oscar Wilde een van mijn favoriete schrijvers. Levend in een tijd dat homosexualiteit in Engeland gestraft werd met gevangenisstraf en na het uitzitten daarvan uitgeweken naar Frankrijk; van Engeland had hij genoeg.
Behalve zijn bekendheid als schrijver liet hij een geweldige hoeveelheid quotes na, wijs, humoristisch, alles door elkaar.
Het mooie van internet is dat je even in computer of ipad kan aantikken Oscar Wilde quotes en je krijgt ze allemaal

Enkele voorbeelden:
If a thing is worth doing, it is worth doing well. If it is worth having, it is worth waiting for. If it is worth attaining, it is worth fighting for. If it is worth experiencing, it is worth putting aside time for.

I think God, in creating man, somewhat overestimated his ability.

I never travel without my diary. One should always have something sensational to read in the train.

The only thing to do with good advice is to pass it on. It is never of any use to oneself.

Work is the curse of the drinking classes.

Overigens, mijn favoriete quotes zijn ook die van de zo geestige schrijver van kinderboeken, Dr Seuss, die U o.a. hier kan vinden: https://www.quoteambition.com/dr-seuss-quotes/

China en mensenrechten (21 oktober). Wat China doet met mensenrechten is erger dan we kunnen verzinnen. Wat er nu gebeurt met de Oeigoeren is onbeschrijfelijk: uitmoorden als ras, gewone kinderen bij ouders weghalen en naar opvoedkampen sturen, andere opvoedkampen dan waar hun ouders naartoe moeten, hun taal verbieden, enz.enz., kortom een heel volk wordt uitgeroeid, alleen omdat ze een andere taal spreken, een afwijkende groep zijn, dat is het China van nu. In China de Communistische leider tegenspreken is onmogelijk, hoe moorddadig zijn beleid ook is. En het Westen accepteert alles van China, of het nu Hongkong betreft, uitmoorden van een wat afwijkende volksgemeenschap of wat dan ook. Er zijn wat Westerse protesten, maar iedereen weet dat die niets zullen veranderen. Het lijkt erop, dat voor het Westen maar een ding telt: handel, het kopen van goedkope Chinese producten, handel met China, geeft niet wat het ook doet, is heilig.
Terwijl we allemaal best weten wat de enige manier is om China te raken: een handels boycot en handelsverbod. Je zou willen, dat dat middel ingezet werd om China tot gedragsverandering te dwingen. Het middel zou zeker effectief zijn, want China leeft van zijn export, maar een handels boycot wil het Westen niet. Onze regeringen hebben mooie woorden van afkeer, maar helaas, ze doen niets. En ook wij, we blijven de Chinese producten kopen en consumeren. Mensenrechten zijn leuk om te belijden maar we willen er geen goedkope producten voor missen.Hoe hypocriet kunnen wij Europeanen, wij Amerikanen zijn: mensenrechten laten vertrappen om wat goedkope producten te kunnen kopen!

Herinneringen aan de koninginneweg. (19 oktober). Veel herinneringen vervagen, andere komen terug. Van mijn geboortehuis, Koninginneweg 227 in Amsterdam Zuid herinner ik mij veel. Geen wonder, ik woonde er, met een onderbreking van mijn 5e tot mijn 9e, de tijd dat mijn ouders uit elkaar gingen en mijn zus en ik met mijn moeder mee naar het Gooi vertrokken en wij na de dood van mijn moeder weer terug kwamen bij mijn vader en zijn tweede vrouw.
De Koninginneweg was een wat statige weg waar tram lijn 2 doorreed en piepend bij een halte een aantal huizen verder regelmatig even tot stilstand kwam. Vlak bij een ingang van het Vondelpark ook, waar ik 's winters vaak met vrienden ijs-hockieden op een klein vijvertje. Er was nog vrijwel elk jaar ijs toen. We schaatsten ook op de Pieter Lastmankade en maakten soms tochten naar Volendam.
Het huis was wel een speciaal huis: op de begane grond de boekhandel van mijn vader, Minerva, op de eerste verdieping de uitgeverij Bigot &van Rossum, dan de woonverdieping op 2, de slaapverdieping van ouders en zussen op 3 en tenslotte de zolder verdieping met mijn kamer op 4. Verwarming was daar niet; in die tijd waren alleen de woonkamers verwarmd; als het 's winters vroor zat mijn bevroren adem 's ochtends op de schuine zolder wand boven mijn bed. Ik woonde daar totdat ik op mijn 17e. een kamertje huurde in de Handboogstraat in het centrum van Amsterdam, voor een huur van 50 gulden per maand. Een zit/slaapkamertje, waar je net met gebruikmaking van 1 stoel en het bed met twee of 3 personen kon zitten. Een soort van wasbak met koud en warm water aan 1 kant, het raam aan de andere kant, een straalkacheltje, dat was het. Maar mooi pal in het centrum dus, op loop afstand van het Leidseplein en de Keizersgracht waar ik een tijdje werkte bij een boeken antiquariaat.

Corona's meest kwetsbare groep. (17 oktober). Wanner je het hebt over de meest kwetsbare groep van het corona gebeuren hangt het er maar vanaf waar je wan uitgaat. De groep die meer kans heeft er aan dood te gaan zijn volgens de wetenschappers de ouderen boven een bepaalde leeftijd. Is dat 65, 70, 80, dat hangt ook af van de algehele conditie van een oudere en niet alleen van de leeftijd. Maar als je naar de economische gevolgen kijkt zijn de meest kwetsbare mensen degenen met een eigen bedrijf of werkzaam in een bedrijf dat door corona geen of minder inkomsten heeft of die ontslagen worden. En kijkje naar leefstijl, levensbehoeften dan zijn volgens mij ook jongeren tussen de 15 en 20 kwetsbaar. Zij willen zich ontplooien, contacten leggen, opleidingen volgen en studeren en moeten nu opeens aan allerlei beperkende maatregelen voldoen. Wie zijn het meest kwetsbaar, heb je het dan over lichamelijke kwetsbaarheid en behoeften of over geestelijke kwetsbaarheid en behoeften?
Ik denk dat de gevolgen van corona voor jongeren onderschat worden en dat er te weinig aan gedaan wordt om die gevolgen voor hen zoveel mogelijk te beperken.

Fakenews (17 oktober).De techniek dondert voort met steeds nieuwe mogelijkheden. Als je iets wilt mededelen, rapporteren kan dat in een flash. Je drukt op een paar knoppen en jouw bericht kan door miljoenen gelezen worden op twitter, facebook of wat dan ook. En zoals met alle technische uitvindingen: dat kan goed gebruikt worden, maar ook slecht. Je kan berichten rondsturen die waar zijn of verzonnen.
Een nieuwe manier van communiceren, met flinke invloed, maar zoals met de meeste nieuwe dingen: de invloed zal wel afnemen, er komt weer iets anders dat nieuw is, de berichten worden minder gelezen of misschien zelfs minder geloofd. En, tamelijk menselijk: men gelooft voornamelijk de berichten die toch al overeenkomen met jouw eigen geloof.
Fakenews -tijdelijke invloed?

Verdringt Corona andere noodzakelijke medische zorg? (14 september 2020)
Ik ben op mijn leeftijd zeker een van de "kwetsbare ouderen", hoewel het met mijn gezondheid best meevalt. Zo doe ik om dat zo te houden mee aan een taichi groep en fiets dagelijks een aantal kilometers. Maar wat mij opvalt: Een specialist in het ziekenhuis besteedde keurig aandacht aan wat klachten die ik had met mijn benen, eerst telefonisch, dan tijdens een bezoek. Maar mijn huisarts krijg ik daarna moeilijk te spreken, die wordt door zijn telefoniste volledig afgeschermd.
Ik heb ik er wel begrip voor, dat huisartsen drukker zijn dan in normale tijden, veel tijd moeten besteden aan corona klachten, maar dat mag volgens mij niet gaan ten koste van hun normale werk: aandacht besteden aan alle (dus ook niet-corona) patiënten. Daar zin ze huisarts voor, met de taak of plicht om naar alle patiënten te luisteren en hen de nodige zorg te bieden. Mijn indruk is, dat dat niet voldoende gebeurt, dat ik als het ware een soort van corona verhaal nodig hebt om mijn huisarts te spreken te krijgen!

Windmolen parken in Nederland voor multinationals, groot schandaal (12 september 2020). Het is een schandaal dat de op te richten windmolen parken die met subsidie gebouwd worden zogenaamd met stroom voor huishoudens, die stroom gaan leveren aan data centra van Google, Microsoft etc, die naast de subsidies voor de parken ook nog belasting deals krijgen. Alle in Nederlandse opgewekte en gesubsidieerde groene stroom van windmolen parken gaat dus zoals het er nu uitziet naar nieuwe datacentra van multinationals in plaats van naar huishoudens, naar centra die ook geen banen opleveren en Nederland verder vervuilen en waar we in feite niets aan hebben.
En onze regering lijkt deze deal te verbergen of liegt erover en doet of ze het milieu belangrijk vindt.
Daar gaat onze natuur en milieu. Zijn we helemaal gek in Nederland?

Onvoorstelbare luxe en verspilling in Nederland (8 september 2020). Leef je nu, ben je een jaar of 15, 20 oud, dan ben je niet anders gewend, dan zie je het niet, maar vergeleken met 70 of 50 jaar geleden, misschien zelfs 25 jaar geleden is het dagelijks leven enorm luxueuzer geworden. Overbodige luxe mag je wel zeggen. En luxe die de aarde uitput, het milieu aantast en waarvan men tegelijkertijd denkt dat men niet zonder kan, dat het geen luxe is. Allerlei bedrijven leven ervan, willen winst, weten ons ervan te overtuigen dat het geen luxe is, dat we er recht op hebben, dat we niet zonder kunnen. En we geloven dat. Kan je het de ouders van nu, de jeugd kwalijk nemen? Nee, denk ik, wij grootouders hebben dat allemaal laten gebeuren. En het ging ook zo geleidelijk na de oorlog van 1940-1945.
Wat voorbeelden? Men denkt tegenwoordig dat men niet zonder dagelijkse douche kan want de reclame heeft ons verteld dat we anders stinken. Wat al die verspilling van water kost voor milieu, och een kniesoor die daar aan denkt. Wat men uitgeeft aan kleding, aan vakanties, aan eten, het is normaal geworden. Overal supermarkten met alles het hele jaar verkrijgbaar, ook seizoen groenten, seizoen fruit, alles zoals bijvoorbeeld aardbeien continue ingevlogen. Overal tv, auto's, redelijk ruime woningen. goede verwarming, tegenwoordig in alle kamers in plaats van alleen in de huiskamer, in plaats van warmere kleding. En de reclame tijd voor min of meer onnodige dingen neemt alleen maar toe Ja, want de bedrijven die die artikelen verkopen moeten winst maken. Eenvoudig is het niet om nog wat te veranderen, alles hangt aan elkaar. Armere landen hebben onze koopzucht nodig. Mensen uit armere landen komen of naar ons toe of gaan geleidelijk voor meer luxe zorgen in hun eigen land. Het is zowel luxe van kopen als luxe van ontspanning waar we mee te maken hebben.
Wat deden wij als opgroeiende jeugd zonder festivals en dergelijke? We lazen soms bibliotheek boeken, we speelden grammofoon platen af, we speelden kaartspelletjes zoals bridge, eenentwintig of klaverjassen, hadden wellicht hechtere vrienden groepen waar we mee samen kwamen, jongens liepen achter meisjes aan en omgekeerd, we deden ook veel aan sport. Je mocht nog sporten voor je plezier, hoefde niet perse talent te hebben n als een gek te trainen.
Kortom, alles was anders en natuurlijk ook niet perse beter. Er is een Duitse uitdrukking: In der beschrenkung zeigt zich der meister. Voor veel mensen gaat dat niet op. En de luxe die we nu allemaal gewend zijn heeft nog een ander effect: om die zo noodzakelijk geworden luxe te betalen moeten veel mensen ook harder werken, meer geld verdienen, worden steeds meer loonslaven. Want de luxe is in ons hoofd geen luxe meer, het is vaak een deel van het leven, een noodzaak: iedereen, al jouw buren kopen en geven uit, je moet haast wel meedoen, je moet het geld ervoor ook eerst verdienen.

Dementie (7 september 2020). in onze vpro gids zegt Adelheid Roosen over dementie: "Het is alleen het hoofd dat hapert. Een hart wordt nooit dement". Een mooie uitdrukking. Maar wat er in het hoofd omgaat van iemand die dement is weten we niet. Mijn demente jongste dochter reageerde gisteren eigenlijk nog verrassend vaak op ons en haar omgeving met lachen of bewegingen.

Ouder worden (vervolg) (6 september 2020). Als je ouder wordt kom je lichamelijke of geestelijke problemen tegen; je gaat achterui, al dan niet gelijdelijk. Zo heb ik nu een afspraak lopen met specialisten voor mijn benen en ogen. In beide gevallen hopelijk niets ernstigs, maar je wilt het wel zeker weten. En we leven in Nederland in een land waar die specialisten er zijn en waar die specialisten het ook zeker willen weten. En dan vraag je je ook weleens af: wat zijn de verschillen van medische behandeling per land groot! Voor wat er in Nederland aan ouderenzorg (ook aan niet-ouderen zorg) uitgegeven wordt zou er in arme landen heel wat zorg aan heel veel mensen geboden kunnen worden. Maar we leven nu eenmaal in een rijk land en tegelijkertijd ook in een vol land; als je medische zorg in verschillende landen wilt vergelijken moet je misschien alle facetten van het leven vergelijken.

China (31 augustus 2020). 17 juli schreef ik over China en omdat het land steeds belangrijker wordt en vooral de macht aan het overnemen is van de Verenigde Staten, las ik ook het boek De Nieuwe Keizer van Ties Dams. Als je iets van China wilt weten is dit boek belangrijk. Een uitvoerige beschrijving van alleenheerser Xi Ping, van jongen tot "keizer". Een duidelijk overtuigd communist, maar ook zonder enige scrupules om de partij belangen te steunen, de partij zo machtig mogelijk te maken. Het oudste keizerrijk van de wereld de wereld van nu weer te gaan beheersen. Wel, Xi Ping is inderdaad bezig om het leven van de meeste Chinezen wat welvarender te maken, maar daarbij laat hij iedereen doden die zijn doelen tegenwerkt of die niet aan hem en zijn partij gehoorzaamt. Zich misdraagt uiteraard volgens zijn opinie. Kost dat miljoenen doden? Och, als hij zijn zo ""verheven"" doel maar bereikt. Als Nederlander krijg je een beetje de indruk dat hij een soort van gehoorzame robots maakt van de Chinese bevolking.
En naast zijn macht in China is hij hard bezig, vriendelijk glimlachend, ook de macht van China naar buiten toe te vergroten; met uiteindelijk doel steeds meer landen die het Chinese systeem volgen. Alle middelen tellen, ook dus een enorme inhaal slag op technisch gebied.
De dreiging China is voor ons groter dan we allemaal denken, mede door het (tijdelijke?) verval van Amerika.

De mens (19 augustus 2020). De mens is een merkwaardig wezen in de evolutie. Je kan naar de mens op verschillende manieren kijken, zowel positief, optimistisch, als negatief, pessimistisch. Je bent zelf mens en kan uitgaan van de ontwikkeling van de soort, de mens, en zien hoe die soort de wereld veroverd heeft, via taal en schrijven steeds meer ontdekt heeft, steeds meer ontwikkeld heeft en mogelijk zelfs de sprong gaat maken van leven op andere planeten. Kijken hoe die soort ook veel andere soorten uitgeroeid heeft of getracht heeft uit te roeien; alles wat lastig is voor de mens moet immers weg, dood. De mens redeneert vanuit de mens, wat goed is voor de mens (en dan vaak voor een bepaalde heersende groep) is goed. Steeds meer mensen, steeds meer steen, een steeds vollere, volgebouwde aarde, uitroeien van ongewenste insecten, bacillen, dieren, de egoďstische mens als bepaler van wat voor hem goed is.
Je kan er ook anders over denken, kijken vanuit de aarde, de aarde zien als een min of meer levend mechanisme. En dan ga je je toch echt afvragen of de evolutie die tot de mens-soort geleid heeft wel zo goed, zo nuttig is. Maar wat is nut, waarom leven we, zijn we op aarde? Moeten we ons ook vermenigvuldigen op andere planeten, het heelal veroveren? We weten het niet, weten niet eens hoe groot het heelal is. Dus ja, zijn we als mens goed of slecht bezig?
Ik denk ook wel aan de jeugd van nu, die met de erfenis zit van wat wij tot stand gebracht hebben, goede en ook slechte dingen, en hoe die er op gaat reageren. We laten onze kinderen een mooie rotzooi na denk ik wel eens, maar misschien komen zij wel tot prachtige oplossingen. Hoewel het er nu met corona allemaal een beetje extra negatief uitziet hoeft dat natuurlijk niet zo te zijn. De toekomst is een verrassing, is niet te bevatten, is ons onbekend.

Misbruik in sport, bonden alleen uit op roem en geld. (7 augustus 2020) Het is de tijd van schandalen in de sport, van alles is geoorloofd als we maar winnen. Wie zijn daarvoor verantwoordelijk? Bij het turnen wordt de schuld gelegd bij enkele trainers, de bond wast de handen in onschuld; ze "wisten het niet" en konden dus niets doen. Terwijl elke buitenstaander meent te weten: voor het bondsbestuur tellen en telden alleen resultaten en natuurlijk eisten ze zelf van de trainers goede resultaten, hoe dan ook. Lekker makkelijk van dat bondsbestuur om nu een paar trainers te straffen die turnsters wat stevig aanpakten, terwijl ze natuurlijk volgens iedere buitenstaander zelf verantwoordelijk waren en nooit met maatregelen kwamen om misbruik uit te sluiten. Trainers ontslaan, die volgens de wensen van de bond opereerden, deden wat de bond wilde namelijk kampioenen afleveren de schuld geven, zelf zeker niet aftreden. Moreel schandalig en zeer hypocriet.
In het wielrennen zien we een soortgelijke hang naar geld en resultaten: al jaren lang zijn er valpartijen, zoals recent in Polen, en de wielerbonden doen daar niets aan. Kijk o.a. naar de sprint aan het eind van veel ronde-etappes: een super riskante chaos, waar niets aan gedaan wordt omdat die sprint bijdraagt aan het aantal tv en andere toeschouwers. Wie zijn er verantwoordelijk voor valpartijen: de renners krijgen de schuld, maar de valpartijen komen doordat ook hier de bestuurders te veel uit zijn op geld?
Het zal bij de meeste sporten wel niet anders zijn want sport is big business. En supporters en kijkers en atleten accepteren dat kennelijk. Zou het helpen om de bestuurders wat meer wettelijk verantwoordelijk te maken, want uit zichzelf en zonder dwang onttrekken ze zich daar steeds aan.

92 jaar, 5 maanden en 9 dagen oud. (27 juli 2020) Dat is mijn leeftijd vandaag, aardig zo niet heel oud. Ik schreef al eerder over oud worden, loop soms met het idee er een vollediger verslag, mogelijk boek over te schrijven. Iedereen wordt immers ouder tot hij of zij, eerder of later, dood gaat. En de omstandigheden kunnen beter of slechter zijn met een betere of slechtere gezondheid. Achteruitgang is er bijna altijd: concentratie, geheugen, kleine of grotere lichamelijke gebreken, herinneringen. Ook die herinneringen kunnen van allerlei aard zijn, van tevredenheid met bepaalde dingen die ik in mijn leven gedaan heb, tot verdriet over andere dingen die ik niet had moeten doen of beter had kunnen doen. Ik ben zo ongeveer vanaf mijn 50e geďnteresseerd geraakt in astrologie en was na een aantal jaren opleiding een redelijk goede astroloog. En vraag me dan wel eens af: hoe heeft het geboorte moment, de geboorte horoscoop mijn leven bepaald; hoeveel was voorbestemd, hoeveel bepaald door het karakter waar ik zelf mee geboren was.
Over het algemeen vind ik mijn leven redelijk geslaagd, waarmee ik eigenlijk bedoel best wel prettig. Maar er zijn ook minder leuke herinneringen waarvan ik achteraf denk of weet dat ik anders had moeten reageren. en dat zijn dan vaak gebeurtenissen op menselijk vlak, waar mijn waterman karakter als het ware in de lucht zweefde zonder te zien wat er op de grond en dan met name bij mensen om mij heen gebeurde. Over het algemeen hoort het natuurlijk ook wel bij een waterman om in de lucht te zweven, gevoelens van anderen niet te herkennen en ja, wat doe je er aan, wat kan je er aan doen als je zo bent geboren? Dat klinkt wat fatalistisch, wat gemakkelijk, zo van "zo ben ik nu eenmaal", maar ik geloof dat dat toch vaak voor veel mensen opgaat: het aangeboren karakter bepaalt heel wat van het gedrag van veel mensen.
Misschien is het goed wat herinneringen aan gebeurtenissen noemen uit mijn leven en daar misschien wat op voort borduren. Dat kunnen momenten zijn vol tevredenheid over mijn toenmalige beslissingen (of moet ik eerder zeggen toenmalige mee dobberen op wat het leven mij bracht, maar ook vol spijt dat ik toen situaties niet beter inschatte of beter gezegd niet beter aanvoelde. Maar denken ligt mij nu eenmaal beter dan aanvoelen; voelen, aanvoelen is niet mijn sterkste punt, zeker niet aanvoelen wat een ander voelt en nodig heeft.

Meeuwen. (19 juli 2020) Meeuwen zijn prachtige vogels, je zag ze vroeger voornamelijk dicht bij zee, aan het strand, zeilend op de wind, zwevend en met een fabelachtige techniek gebruikmakend van de wind, er zelfs tegenin zwevend. Tegenwoordig zie je ze, wellicht meer dan vroeger, ook in de stad. Je ziet ze nu in en boven de plantsoenen in Alkmaar, de stad waar ik woon. Ik kijk uit mijn raam of sta op mijn balkon en geniet ervan, van al hun wendingen in de lucht of als ze zich wat verzamelen op het gras.
Het gekke is nu, dat hier in Alkmaar al jaren een soort van actie aan de gang is tegen meeuwen. Zijn dat mensen, die tegen de natuur zijn, die alleen maar mensen en auto's willen zien? Die auto's maken meer lawaai dan de meeuwen, kunnen niet zo mooi vliegen, stinken ook nog, maar van protest tegen auto's horen we niets, die hoeven kennelijk niet weg uit het stadsbeeld.
De mens heeft de aarde al volledig in bezit genomen en veel dier- en planten-soorten al uitgeroeid en probeert dat in Alkmaar nu ook met de meeuwen. Eieren in de broedtijd met olie insmeren of kapotmaken, ook al mag dat gelukkig wettelijk nog niet, hoe gek kan je worden? Er hangen zelfs aanplakbiljetten in de stad tegen meeuwen. Voer ze vooral niet.
Mensen, denk toch eens na hoe mooi die meeuwen zijn, hoe blij we moeten zijn dat ze niet alleen aan het strand maar ook in Alkmaar te zien zijn. Zet de tv eens uit of de transistor radio, en kijk en luister naar de meeuwen, zie hoe mooi ze zijn en geef ze wat ruimte in plaats van ze te willen verjagen, ze te willen vernietigen!

Ouderdoms perikelen (18 juli 2020), die zijn er altijd wel als je ouder wordt. In mijn geval zijn het op dit moment de onderbenen, de voeten. Niet onoverkomelijk, niet erg, maar een licht gevoel alsof het bloed er wat moeilijker doorstroomt, alsof je iets meer op het evenwicht moet letten. Hoewel, dat valt erg mee. En alsof je iets meer jezelf een duwtje moet geven bij het lopen. De neuroloog kon er niets aan doen, ik hoefde me er ook geen zorgen over te maken. En dat doe ik ook niet, want met een tikkeltje extra besturing vanuit de hersens gaat het lopen prima. En het is logisch, dat je met 92 jaar de benen wat meer moet gebruiken, noem het trainen, dan pak weg 40 jaar geleden. We liepen vandaag, het was prachtig zomerweer, een eind langs het strand en langs een mooie zee vol golven en dan is er met de benen in feite niets aan de hand. Gezondheid heb je niet in de hand, maar ik besef me vrijwel dagelijks, dat ik bof met wat ik allemaal kan doen. En er ook nog over kan schrijven. Geen reden tot klagen dus, ik denk dan maar aan mijn twee grootvaders, die tot heel oud nog heel fit waren.

China (17 juli 2020). Nu Amerika onder Trump veel sympathie verspeelt in de wereld kijkt men wellicht wat minder kritisch naar China, een grootmacht, waar we in feite weinig van af weten.
Ik las daarom vol interesse het boek Fabels over China van Jan van der Putten.
In deze tijd van kritiek op het Amerika van Trump is het hard nodig meer te weten over wat er in China gebeurt en wat de Chinese plannen voor de toekomst zijn. Chinezen zijn over het algemeen zeer vriendelijke mensen, maar achter de fluwele handschoen kan ook een ijzeren vuist verborgen zitten. Waar volgens Jan van der Putten het Communistisch bewind nu mee bezig is gaat veel verder dan we allemaal denken of weten. Binnenkort heeft elke bewoner een camera achter zich aan die elke niet welgevallige handeling of opmerking registreert. Verzet tegen het systeem wordt hardhandig afgestraft, o.a. met straf kampen of met intrekken van privileges, zoals het niet verstrekken van hypotheken etc.
Lezenswaardig boek dus; het geeft de huidige situatie in China en de ambities ervan in de wereld goed aan. Totale controle van hun eigen burgers en verspreiding van hun systeem in de wereld, waar ze door Trump's beleid als het ware bij geholpen worden. Een communistisch China als wereld heerser, daar moeten we denk ik ook niet zo blij mee zijn. Enfin, de wereld is in beweging, de techniek maakt steeds meer mogelijk, meer kennis maar ook meer controle.
Amerika of China - dan toch maar Europa?

Vragen (10 juli 2020).
Een goede vraag
stelt elk antwoord
in haar schaduw. (Ischa Meijer)

Corona (8 juli 2020) is er nog, al lijkt in Europa het ergste over, het is een rare tijd. Dat is natuurlijk een dooddoener, alle tijden zijn raar, onbestemd. Maar normaal zijn er toch wat regels, wat gewoonten, waar je je aan vast kan houden. Je weet, dat je door een auto overreden kan worden, een gevaarlijke ziekte kan oplopen, kan doodgaan door wat dan ook of door ouderdom. Maar je hebt bij de meeste ziektes toch een beetje het idee, dat er regels zijn, je weet hoe het verloop is, dat je er al dan niet iets aan kan doen, het verloop kent. Het beďnvloed je leven misschien wat minder op de een of andere manier. Maar corona dreigt, bedreigt ons allemaal, of je het nu wel of niet opzoekt, of je nu wel of niet risico's tegenkomt. Je lijk er continu rekening mee te moeten houden. Als ik mijn jongste dochter bezoek in haar verpleeghuis heb ik haar weken niet gezien, mag er nu pas weer naar binnen onder strikte condities, moet ik mijn handen extra desinfecteren, extra afstand houden. En ze begrijpt er niets van. Ook van andere mensen houden we afstand, van elkaar, het lijkt wel alsof uit een soort van door de overheid voorgeschreven angst we geen contact meer met elkaar mogen hebben. Het is misschien niet zozeer de angst om zelf corona op te doen als wel de angst om anderen te besmetten. Je praat met bijna niemand, iedereen houdt afstand, men schrikt voor elkaar, voor mensen die dichtbij komen. De overheid heeft ons bang gemaakt, extra bang zodat we maar goed desinfecteren en afstand houden. Maar wat is een samenleving gebaseerd op afstand houden? Vervreemding, eenzaamheid? Natuurlijk het corona virus heeft zich waanzinnig snel over de hele wereld verspreid, angstaanjagend, er is nog geen bestrijdingsmiddel, alleen maar het anti verspreidingsmiddel van afstand houden en wassen. Een paarden middel in de maatschappij waarin we leven van volop contact, van een praatje maken met iedereen, die daar ook behoefte hebben. Een sluipmoordenaar is nu onder ons en maakt ons bang. Is het wel zo erg, zo griezelig en onbestrijdbaar als men ons wil doen geloven? Hoort een beetje meer of minder risico niet ook bij het leven, moeten we zo bang zijn voor het risico van doodgaan? Want bij leven hoort de dood nu eenmaal ook, ondanks de doorlopende ontwikkeling van de medische wetenschap. Ik zei laatst: ik wil wel dood als het zover is, maar niet aan zoiets doms als een corona infectie. Misschien is dat het wel, zo'n miniklein en onzichtbaar virusje als corona, daar willen we ons eigenlijk niet door laten pakken.

Geluk, ongeluk, wat is wat, wat is houding, gevoel er over? (3 juli 2020). Mijn jongste dochter dement en bezig aan haar laatste levensfase. Mijn oudste dochter, die haar zus zo fantastisch begeleidt, er steeds voor haar is om haar zoveel mogelijk warmte te geven en die nu ook door het verpleeghuis of verzorgingshuis of hoe je het precies wilt noemen gevraagd wordt om alvast te gaan kijken wat er moet gebeuren als haar zus stopt met leven. Nu al kijken en beslissen over wel of niet begraven en kijken waar, allemaal niet leuk. Zoals ook het rondwarende corona virus en mogelijk een volgend virus al in de maak niet leuk is. Zelf al oud en enerzijds nog verwonderlijk fit en helder, anderzijds ook, zij het redelijk langzaam, achteruit gaand. Het is nu niet bepaald de vrolijkste periode in mijn leven, of in de wereld. Of in de levens van mijn dochters, of van veel mensen. Maar je kan ook kijken naar de prettige, goede dingen die er ook zoveel zijn. Samen leven met een geweldige partner, kijken naar wat mijn dochters van hun leven gemaakt hebben en nog maken, kijken naar mijn eigen leven met alle goede en ook minder goede herinneringen, het leven dat ik geleefd heb en het nog komende, al dan niet korte leven. Kijken hoe ook veel dingen in de wereld beter zijn dan vroeger. Niet kijken naar wat minder gaat maar wat nog wel gaat, goed gaat. En wat ouderdom betreft, die houdt in minder dadendrang, minder activiteit, maar ook minder plichten, meer tijd dingen te doen, jezelf te dwingen tot iets positiefs en creatiefs.

Geschiedenis (23 juni 2020), wat geschieden is, wat gebeurd is, is in feite wat elk verteller ervan, elke persoon of elk land over gebeurtenissen wil vertellen om er zelf zo goed mogelijk uit te zien of juist de ander er zo ongunstig mogelijk uit te laten zien. Natuurlijk, er zijn feiten die niet verdraaid kunnen worden; de 1e wereld oorlog duurde bijvoorbeeld van 1914 tot 1918, die data kent iedereen, maar wat er in die oorlog allemaal gebeurde, daar kan zeer verschillend over gerapporteerd worden. En hoe langer geleden iets is hoe meer de verschillende versies kunnen verschillen. En altijd om de verteller en zijn groep er wat beter te laten uitzien, de andere partij wat neer te halen.
Ik las net het boek "1000 years of annoying the French" van Stephen Clarke, wat voornamelijk gaat over de bizarre relatie in de loop der eeuwen tussen Engeland en Frankrijk, en krijg toch een ander beeld van Frankrijk en de Fransen dan wat ons over het algemeen wordt beschreven. Zijn de feiten in dit boek allemaal correct, wat is waar van de Engelse visie, houden de Fransen en Engelsen zich misschien even vaak of weinig aan de echte feiten, hebben ze allebei dezelfde patriottische blik op de geschiedenis? Het woord geschiedenis moet je in ieder geval met argwaan, met een zekere scepsis benaderen. En hoe langer iets geleden is, hoe meer kleine verschuivingen kunnen lijden tot een steeds mooier of lelijker of afwijkender beeld.
De nog steeds slechte verhouding Frankrijk-Engeland is geen wonder na hun vele oorlogen, speelde zelfs mee in de twee wereld oorlogen. Er is Geschiedenis die je niet leest in de schoolboekjes of die heel verschillend is in weer andere schoolboekjes. Zelfs of beter gezegd juist officiële geschiedenis is onbetrouwbaar, is vaak niet wat geschied is, maar wat men wil geloven of anderen laten geloven dat geschied is.
Geschiedschrijving, bekijk het met argus ogen, verwacht soms waarheid, maar lees vaak een gekleurd verhaal.

Corona (11 juni 2020). Het corona virus heeft de wereld veroverd als nieuws item, ook al lijkt mij het gevaar sterk overdreven en is ook het aantal sterfgevallen sterk overdreven. Vaak gaf corona besmetting slechts een duwtje aan mensen die al ziek waren en aan het doodgaan waren. De echte gevolgen van corona, het echte gevaar is veel en veel kleiner dan gerapporteerd wordt. Regeringen gebruiken door overdrijven het corona voor het doordrukken van nieuwe maatregelen, kranten gebruiken (vaak niet bewust) het schrijven over corona en overdrijven van het risico van corona om lezers te trekken; gezamenlijk wordt er door regeringen en kranten een grote paniek gecreëerd.
Het aantal doden is zeer beperkt, maar de gevolgen van de regeringsmaatregelen leiden er toe dat de maatschappij en economie nog jaren en jaren ontwricht zullen zijn.
Onder het mom van corona dreiging worden kinderen uit scholen gehouden, worden bejaarden en gehandicapten in verpleeghuizen geisoleerd van familie, bezoeken mensen elkaar niet meer, gaan bedrijven failliet.
Regering en kranten redacties, Wilde U dat echt??

En dan lees ik net in de Volkskrant van vandaag op pagina 2 dat de regeringspartijen de Corona maatregelen niet willen evalueren. Schandalig, vuurrode kaart voor VVD, CDA, ChristenUnie, die wel idiote maatregelen durven nemen maar die dan niet durven te evalueren.

Aanvaarden, begeleiden en overlaten aan anderen (1 juni 2020). Hoe voelt het om de verzorging van mijn jongste, verstandelijk gehandicapte dochter Miriam aan anderen over te laten, nu Miriam dementeert en in een verzorgingshuis moet wonen? Dat is eigenlijk een proces wat je als ouder regelmatig ziet terugkomen. Eerst moet je heel erg aan het idee wennen, dat jouw kind gehandicapt is, dat kost tijd. Ik zei toen we het pas wisten wel eens: het verschil tussen Einstein en mij is groter dan tussen mij en Miriam, maar de werkelijkheid van het aanvaarden kost tijd, speciaal denk ik voor de moeder, die het kind 9 maanden in zich heeft voelen groeien. Het eerste overlaten begint al vroeg, verstandelijk gehandicapte kinderen worden door leeftijdgenoten uit de buurt nauwelijks of niet als gelijkwaardig geaccepteerd, kunnen misschien wel naar de normale kleuterschool maar moeten daarna naar een speciale school, verder weg, kunnen daar misschien met een bus naartoe of moeten weggebracht maar komen tussen de middag niet naar huis. Ze kunnen dan nog thuis blijven wonen, maar de kans op vereenzamen is groot. Na de schooltijd is er de keus: thuis laten blijven wonen zonder vrienden of wonen in een gezinsvervangend tehuis met soortgenoten en weer naar een andere dagopvang. Dat moment, voor Miriam rond haar 17e, was voor haar wel tamelijk normaal omdat haar oudere zus studeerde in een andere stad en daar ook "op kamers" woonde. Maar de begintijd was voor haar toch moeilijk, ze had veel last van 2 iets oudere bazige zussen. Spannend, maar ze sloeg zich er goed doorheen. Voor ons als ouders een weloverwogen, verstandige beslissing, maar emotioneel wel heel heftig; we waren dagen van streek. Een gehandicapt kind, wat je zo goed mogelijk verzorgd en beschermd hebt aan "vreemden" overlaten, het verwerken daarvan kost tijd, veel tijd, ook al zagen we dat het voor Miriam goed was, ze was in een eigen omgeving op haar eigen niveau, samen met min of meer gelijkgestemden. Wat Miriam ook geholpen heeft is haar natuurlijke gave van relateren; met de meeste mensen kon zij goed opschieten, als die maar niet de baas over haar wilden spelen, daar kon zij absoluut niet tegen. Natuurlijk hield onze begeleiding niet op, maar meer op afstand, niet dagelijks.
In feite kwamen wij, de familie, weer heel actief in beeld als beslissingsnemers toen de theatergroep Maatwerk ophield te bestaan (was dat in 2015?) en opgenomen werd in een al bestaand Theater centrum voor niet-gehandicapten, waar de gehandicapten in feite het tempo niet aankonden en de leiding ook ervaring met gehandicapten miste. Deze verandering van werksituatie versnelde mogelijk het begin van geestelijke achteruitgang, dementie, zodat Miriam al gauw in haar gezinsvervangend tehuis niet meer echt op haar plaats was en wij moesten zoeken naar andere opvang, liefst zo dicht mogelijk bij den Haag, waar haar oudere zus woont. Een spannende situatie met bezoeken aan een flink aantal verzorgings mogelijkheden in o.a. Rotterdam, Berkel, Nootdorp, Rijswijk en Delft. Die laatste werd het, kleinschalig (2 groepen van 8 ouderen, 2 groepen van 8 jongeren), gelijkvloers, tuin, prettige sfeer en 15 minuten rijden naar haar zus.
Voor mij lijkt mijn "verantwoordelijke" taak hiermee wel beëindigd.
Ik kijk dan terug op een lang leven van zorg voor Miriam in de overtuiging dat Miriam op een plek is waar zij goed verzorgd wordt en ik die stap terug ook kan doen. En dat is ook goed gezien mijn leeftijd. Bovendien heeft haar zus, die al lang curator was, alle verantwoording namens de familie al heel lang en heel goed overgenomen.
Ja, nu ik in feite aan de zijlijn sta, zoals dat heet, flitst regelmatig de hele levensloop van Miriam langs me heen. Een gehandicapt kind, een zorgenkind, zoals dat bij de katholieke ouder vereniging heet, is wel echt een hele zorg; het beďnvloed het hele gezinsleven van ouders en broers en zussen op elk gebied, heeft z'n moeilijke en goede momenten. Weliswaar nu als afsluiting dus een grote stap terug, maar tegelijkertijd boordevol herinneringen aan alle facetten van ons leven met mijn toch zo dappere, creatieve, vrolijke jongste dochter, geboren in 1962, nu bijna 58 jaar oud.

Alkmaarse stofzuigers (1 juni 2020). Alkmaar is een zeer prettige stad om te wonen; leuke winkels, schone straten, veel restaurants en plantsoenen. Over die plantsoenen en straten wilde ik het nu eens hebben. Allereerst de plantsoenen: het is fantastisch hoe die onderhouden worden en gebruikt. Wij wonen aan de rand van een vrij groot plantsoen, wat door naburige scholen dagelijks gebruikt wordt voor de gymnastiek uren. Trefbal, hockey, voetbal, allerlei andere spelen, het is komen en gaan, steeds andere klassen die elkaar afwisselen. En de gemeente houdt daar goed rekening mee: het gras wordt er zeer regelmatig gemaaid, de planten waar nodig gesnoeid of vervangen; het wordt zowel goed gebruikt als mooi gehouden. En je kan er ook nog lekker zitten; er zijn genoeg bankjes. Maar soms schiet de gemeente ook door, want niet alleen ons plantsoen wordt perfect onderhouden, ook de straten er om heen. Er rijden regelmatig grote trucks rond, die alle stoepen en alle stoepranden minutieus schoon zuigen, alsof de straat een soort huiskamer is waar perse heel regelmatig gestofzuigd moet worden. Op de Alkmaarse straten is dan ook geen vuiltje te vinden, uitgezonderd misschien een net geproduceerde honden drol. Want honden zat en hoewel de honden bezitters zich over het algemeen keurig houden aan het bordje "geen honden want speelveld" op het plantsoen, daarbuiten gaat het nog wel eens mis. Geen wonder overigens met het enorme aantal honden die er in Alkmaar rondlopen, met hun volgzame baasjes of bazinnetjes aan een touw, waarbij je je vaak afvraagt: wie is eigenlijk de baas? Evenals ik me afvraag: moeten de straten nu echt zo perfect schoon? Maar goed, alle lof dus voor de Alkmaarse plantsoenen dienst.

Nederland (1 juni 2020). Nederland is een apart land; lang niet alles is misschien goed, maar aan de andere kant, als je het met de rest van de wereld vergelijkt is het samen met een tamelijk klein groepje buurlanden toch wel een soort van paradijs. Vrijheid van meningsuiting, medische verzorging, opvang van lichamelijke of verstandelijke gehandicapten of ouderen, samenwerking voor verdere verbeteringen, het is er allemaal. Ik maakte het mee, toen mijn jongste dochter met down syndroom jong was en naar een speciale school kon, hoe ze rond haar 18e naar een gezinsvervangend tehuis kon en naar een dagopvang, in haar geval een theater groep, hoe ze nu als 58 jarige woont in een speciale voorziening voor oudere gehandicapten, waar ze ook als dementerende de juiste opvang en begeleiding krijgt. Als ouders van een gehandicapt kind hebben wij in de begintijd, zeg vanaf 1965, zelf veel gedaan aan de oprichting van gezinsvervangende tehuizen en andere voorzieningen, waar we overigens wel subsidie voor konden aanvragen en kregen, maar inmiddels zijn die opvang en verzorgings mogelijkheden er vanuit de Staat toch maar mooi voor vrijwel iedereen.

Gokken met pensioenen, mag dat wel? (24 mei 2020). Er wordt steeds meer over pensioenen gesproken en over de problemen die pensioenfondsen hebben door de lage rente. En als alternatief wordt dan gesproken over beleggen op de beurs. Het gekke is dat zelfs vakverenigingen, vertegenwoordigers van arbeiders, van mensen met een salaris, hier over lijken te willen praten of zelfs al praten. Ik vind het absurd, te gek voor woorden. Je gaat toch niet speculeren met het geld bestemd voor de oude dag van anderen, voor als die niet meer werken?
Het klinkt allemaal zo mooi: de rente is laag en op de beurs zijn hogere rendementen te maken. Ja, dat is zo als de beurs omhoog gaat, als de economie groeit en groeit en groeit. Maar wat, als er een recessie komt en de aandelen in elkaar zakken? Want dat hoort bij de beurs, die kan zowel omhoog als omlaag gaan. Als je zelf, met je eigen geld wilt speculeren, o.k. Het is misschien niet verstandig, want de ervaring is dat op z'n minst evenveel mensen geld op de beurs verliezen als verdienen, maar het is tenminste jouw eigen geld. Speculeren, gokken met het pensioen, het geld van anderen is een andere zaak. Ik vind het schandalig dat pensioenfondsen meer risico's met het hen toevertrouwde geld willen gaan nemen dan ze nu op een redelijk veilige manier al doen. Vakverenigingen, regering, gebruik je verstand, laat het niet gebeuren want gokken betekent een kans op winst maar ook op verlies.

Toeval, lot of noodlot, wat bepaalt ons leven (12 mei 2020)? Een eeuwenoude vraag waar we niet uitkomen. Waarom werd ik op een bepaalde plek geboren en in hoeverre bepaalde dat mijn leven? In mijn geval was dat Amsterdam Zuid; had het ook Dar es Salaam kunnen zijn en heeft iemand ooit mijn wensen of oordeel daarover gevraagd? Nee dus, het was kennelijk mijn lot. Van mijn 5e woonde ik in het Gooi, in Blaricum, samen met moeder en oudere zus, omdat mijn ouders gingen scheiden en op mijn 9e vertrok ik weer naar Amsterdam en ging weer bij mijn vader wonen na de dood van mijn moeder. De lagere school werd door mijn vader gekozen en de HBS daarna stond ook al bij voorbaat vast. Nu kan je wel zeggen, dat zelf beslissen pas op een bepaalde leeftijd begint, maar is dat wel zo; in hoeverre bepalen uiterlijke omstandigheden en invloeden ook daarna mijn keuzes? Na de HBS naar de Grafische School, dat wilde ik zelf wel, maar wel omdat mijn vader uitgever was. In Militaire dienstplicht uitgezonden naar Indonesie, alles beslist door anderen, en toen ik daarvandaan terug kwam in Nederland maakte ik al dan niet bewust of gebaseerd op die buitenlandse ervaring de keuze om niet in Nederland te willen blijven. In opleiding bij een firma voor uitzending naar Indonesie of Hongkong, maar de firma besliste nogal onverwachts dat het Japan werd. En zo werkte ik 12 jaar in Japan, in feite zonder dat ik daar zelf iets over te zeggen had gehad. Gaat alles zo in het leven? Mijn eerste vrouw ontmoette ik op een verjaardag van een gezamenlijke vriend, mijn 2e vrouw op een receptie van een zakenrelatie waar ik op het allerlaatst besloot naar toe te gaan. Natuurlijk, ik had in beide gevallen misschien wel kunnen zeggen: je bent wel leuk, maar dat is het, maar zonder het toeval was er geen enkel contact geweest. Toevallige ontmoetingen, beslissingen van anderen, van mijn "lot", die wel mijn leven bepaalden.

Steeds maar meer groei is geen vooruitgang, (1 mei 2020), het is de weg naar de afgrond. Of, zoals fotograaf van der Meer zegt: "Achteruitgang is soms de enige manier om vooruit te komen, vooral op een doodlopende weg."
En straks na Corona hoeven aandeelhouders en heel grote bedrijven weer geen belasting te betalen, gaan we weer gewoon verder met onze tomeloze verspillingen en mag de KLM van ons belastinggeld weer vrolijk de lucht verpesten met stank en geluid.
Lang leve de welvaart, lang leve onze politici, lang leve wij zelf!!

Interview Toon Hermans (20 april 2020). Een klein bijkomstig voordeel van het corona gebeuren is dat oude tv programma's herhaald worden, die vaak beter zijn dan wat ons nu voorgeschoteld wordt. In dit geval een interview vanochtend op npo2 van Toon Hermans door Sonja Barends Wie kent die twee namen nog? Een conferencier en een presentatrice van vroeger (het interview is van 1994) beiden van grote hoogte. Was alles vroeger beter? Nee, zeker niet, maar deze twee waren wel uitzonderlijk goed in hun vak, zo zie je ze niet vaak. De moeite waard dus om dit interview te bekijken. De opmerkingen van Toon Hermans zijn wijs, de man is bescheiden en met zijn mooie kop en zo levendige ogen en wijde belangstelling zie je dat hij het leven vol leefde. Een inspiratie, ook nu.
Hieronder de url, maar misschien ook te zien in programma's herhalen. Op npo2, 11.00, 20 april, Sonja op zaterdag. Toon Hermans heeft ook op leeftijd een prachtig gezicht met bijzondere ogen die stralen vol levenslust.
URL van deze herhaling: https://www.bing.com/videos/search?q=sonja+barends+interview+toon+hermans&src=IE-TopResult&conversationid=&pc=EUPP_&ru=%2fsearch%3fq%3dsonja%2bbarends%2binterview%2btoon%2bhermans%26src%3dIE-TopResult%26FORM%3dIETR02%26conversationid%3d%26pc%3dEUPP_&view=detail&mmscn=vwrc&mid=A5FC8425C154755E1B9EA5FC8425C154755E1B9E&FORM=WRVORC

De Rubaiyat van Omar Khayyam (18 april 2020). De Rubaiyat met de kwatrijnen van de Perzische dichter en wijsgeer Omar Khayyam (geboren ca 1040, gestorven op 85jarige leeftijd) is al sinds ongeveer mijn 16e mijn meest favoriete boek. Als ik maar 1 boek naar het zo bekende onbewoonde eiland mee zou mogen nemen dan zou dat het zijn. Omar Khayyam werd door FitzGerald in Engeland geďntroduceerd; zijn bewerking en die van zijn vele volgers legden de nadruk op rijm en dichterlijke vorm.
Ik heb deze kwatrijnen ook bewerkt, maar met de nadruk op de inhoud, de gedachten wereld van Omar Khayyam. Mijn Nederlandse en Engelse bewerkingen staan op deze website.
Er is nu een boekje verschenen met een selectie van 144 kwatrijnen uit mijn Nederlandse bewerking. U kunt dat bestellen of informatie vragen via mijn email hans-van.rossum@hetnet.nl
Misschien juist nu kunnen we veel leren van en ook plezier beleven aan deze kwatrijnen, weliswaar uit een andere tijd, maar daarom niet minder actueel. Overigens, naast zijn wijze levenslessen schuwde Omar Khayyam de wijn en ook vrouwelijk gezelschap niet, zoals uit onderstaand kwatrijn blijkt.

Een stuk brood, wat vers water,
de schaduw van een boom en jouw
ogen. Geen sultan is gelukkiger dan ik,
geen bedelaar droeviger.

Belasting betalen? Alleen als je niet rijk bent! (12 april 2020) Ben je arm, dan betaal je belasting, je ligt er vaak krom voor. Ook nog als je tot de middengroep behoort betaal je belasting, met het stijgen van het inkomen en verstrijken van de jaren steeds meer. Maar ben je rijk of super rijk, heb je genoeg geld om belasting te betalen, dan betaal je heel erg weinig of zelfs niets.
Hoe kan dit, een absolute wan-situatie, die maar voortduurt, zelfs verergert. Nederland belasting paradijs, hoe kan dat, hoe bestaat dat? Zeker niet voor de gemiddelde Nederlandse burger.
Ik heb eigenlijk maar een gedachte, waarom dit mogelijk is en de politici in Nederland deze situatie al zo lang laten voortduren: velen van hen gaan werken (nou ja, werken??) voor de grote firma's die ze geen belasting hebben laten betalen. Er wordt wel eens geschermd met vestigings klimaat, maar het Nederlandse vestigings klimaat is goed genoeg: er zijn weinig landen, waar de grote firma's zo makkelijk aan goed en hardwerkend personeel kunnen komen. Werkgelegenheid, wat wel eens als excuus wordt gebruikt? Goed opgeleide Nederlanders (en goed opgeleid zijn we bijna allemaal) vinden heus zonder moeite wel werk.
Nee, economische redenen worden natuurlijk wel aangevoerd, maar kunnen het niet zijn; ook zonder de belasting voordelen, zonder belasting paradijs komen die grote internationale firma's toch wel naar Nederland.
Waarom laat dan toch de Nederlandse politiek de huidige toestand bestaan? Misschien is het goed eens te kijken naar Nederlandse politici, die na hun politieke loopbaan voor de grote firma's gaan werken, dat zijn er heel wat. Of er ook andere voordelen zijn (geld, vakantie reisjes, etc.etc.) voor de politici weten we niet, kunnen we niet bewijzen, maar misschien zegt het spreekwoord "voor wat hoort wat" genoeg. Deze onlogische, schrijnende wantoestand van veel belasting betalen voor de armen en midden groep, weinig tot niets voor de rijken en super rijken mogelijk maken en in stand houden, het is de Nederlandse politiek die het mogelijk maakt. Stelen van de armen, geven aan de rijken. Dat dit nog steeds bestaat, ook in tijden van de corona virus, maar ook toen er geen corona virus was. Waarom komen we niet in opstand, waarom klagen we de politici die deze toestand al zoveel jaren laten voortduren niet aan?

Corona virus en ouderen (7 april 2020). Er wordt veel aandacht gegeven aan ouderen in deze corona tijd, ook door nieuwsberichten en kranten. Ze zijn zo eenzaam, zielig, lopen veel risico. Als oudere zelf (92 jaar oud) mag ik dan misschien toch zeggen, dat het me verbaast, al die extra aandacht voor ouderen. Over het algemeen zijn wij ouderen toch ook nu een bevoorrechte groep denk ik dan. Er verandert veel minder in ons leven; we krijgen weliswaar minder bezoek, maar hebben vaak wel telefoon, radio, tv, kinderen die hulp aanbieden. Ja, de dreiging van besmetting en eerder doodgaan is er wel, maar was die er niet altijd boven een bepaalde leeftijd?
Jongeren zoals de groep 50ers, hebben vaak geldelijke risico's bij een al dan niet eigen bedrijf, waar nu vaak de klanten wegblijven en waar ze besmet kunnen worden, de zorgen om medewerkers of collega's. De dreiging van ontslag als ze voor anderen werken, de zorgen dat de opgroeiende kinderen niet naar school kunnen en ook besmet kunnen worden.
Dus ja, wie hebben het het moeilijkst? Iedereen heeft het moeilijk, dat staat vast, maar dat ouderen het nu perse moeilijker hebben dan jongeren door het corona virus, dat geloof ik niet. Zeker niet in Nederland, waar de zorg voor ouderen zo goed geregeld is. Misschien moeten ouderen die dat nog kunnen zelfs meer de kans krijgen ook zelf wat voor anderen te doen en zo nog wat meer in de maatschappij mee te kunnen doen. Hoewel dat ook weer moeilijk is omdat we dan ook besmet kunnen raken en anderen kunnen besmetten. Ook als oudere moeten we thuis blijven zoals iedereen die dat kan. Maar ik denk dan aan de vele jongeren die zich inzetten voor anderen en niet thuisblijven maar door werken? Waarom is daarvoor een leeftijdsgrens?
Misschien zie ik het verkeerd, sta ik als oudere best wel ver van het maatschappelijk gebeuren, maar ik denk toch en zonder iedereen individueel over een kam te willen knippen (elke persoon uit elke groep kan zijn eigen, zeer speciale problemen hebben): ouderen hebben vaak relatief wat minder dagelijkse zorgen door corona dan jongeren, misschien moeten we ons dat realiseren!

Corona virus en astrologie (5 april 2020). Het corona virus brak uit toen Saturnus en Pluto vanuit de aarde gezien precies in dezelfde richting stonden; een conjunctie. Dat doen ze al ronddraaiend om de aarde ongeveer elke 33/37 jaar. Een conjunctie betekent astrologisch, dat de energieën waar beide planeten voor staan tegelijk, al dan niet samen werkend, hun invloed op het aardse gebeuren uitoefenen. Saturnus gaat o.a. over traditie, regels, degelijk voorbereiden, inspanning moeten leveren voor resultaten en over beperkingen, zuinigheid. En Pluto o.a. over vernieuwing, omgooien van het bestaande, macht uitoefenen en afdwingen, wedergeboorte, de phoenix die op staat uit het vuur. Deze conjunctie is dus een soort strijd tussen het bestaande en een beginnende revolutie, een nieuwe manier van leven en van een nieuwe situatie in de economie, waarbij de veranderingen door de Pluto energie als het ware afgedwongen worden.
Had ik het kunnen weten en mensen kunnen waarschuwen? Ja, als ik maar beter vooruit gekeken had, had ik U wel kunnen vertellen, dat er een moeilijke tijd aan zat te komen, maar niet, hoe die zou uitwerken. De conjunctie Saturnus-Pluto is nooit prettig en gemakkelijk, dat tonen alle eerdere conjuncties van die twee wel aan. In 1982 zagen we bijvoorbeeld het begin van aids en de Falkland oorlog, in 1947 de oprichting van Israel en de scheiding van India en Pakistan. En (om wat verder terug te gaan) in 1518 de publicatie van de brief van Luther en het begin van de reformatie. Grote veranderingen in maatschappij en leefpatronen dus elke keer dat Saturnus en Pluto bij elkaar staan. Overigens, in september staan ze weer dicht bij elkaar maar het wordt net geen exacte conjunctie.
De situatie is dit keer wat gecompliceerder, doordat vlak na de Saturnus Pluto conjunctie ook Jupiter een conjunctie met Pluto vormt, 3 maal exact, op 5 april, 30 juni en 12 november. En die twee conjuncties zo dicht bij elkaar, dat is misschien nog nooit voorgekomen. De invloed van Pluto blijft, maar er komt dan een nieuwe dynamiek bij: Jupiter is een hoop brengende invloed, een energie van samenwerking, groei, vooruitgang. De moeilijke periode van de Saturnus Pluto conjunctie zou daardoor wat gunstig beďnvloed kunnen worden. Wishful thinking of realiteit, feit is dat Jupiter niet voor niets de planeet van het goede, van positieve groei en soms zelfs overvloed is, zelfs als hij samen moet gaan werken met de niets ontzienende Pluto. De vraag is wel: kan de goede, vruchtdragende Jupiter energie op tegen de zo tot het uiterste gaande energie van Pluto, vergroot hij diens invloed of kan Jupiter de dwang van Pluto afzwakken. De Jupiter-Pluto conjunctie gaf in het verleden wel vaak oplossingen, maar vaak ook pas na strijd. De maatschappij en de meeste mensen houden nu eenmaal niet zo van veranderingen. Enkele voorbeelden: onder invloed van de Jupiter Pluto conjunctie, die elke 13 jaar voorkomt, zag 1994 het begin van de democratie in Zuid Afrika, zagen we in 1981 de eerste personal computer verschijnen. En om wat verder terug te gaan in 1956 zagen we de Glasnost met Perestoika en zware kritiek op Stalin in Rusland en hielden de V.S en de United Nations Frankrijk en Engeland tegen bij hun invasie van Egypte.
Wanneer zal de corona bedwongen zijn vraagt iedereen, maar we moeten wel zeggen: dat weten we niet, dat hangt ook van de reacties van de mensheid op deze conjuncties af. En die zijn, we zien daarin de invloed van Jupiter, tot nog toe redelijk goed: er is saamhorigheid, men houdt zich aan de voorschriften en maatregelen tegen verdere verspreiding. Om dan toch een gokje te wagen: het zou kunnen dat met Jupiter erbij vanaf 5 april er geleidelijk aan een wat minder sterke invloed van Pluto komt; Pluto wil verandering, dat blijft, maar de manier waarop zou met Jupiter erbij misschien wat soepeler, met wat minder corona dwang en wat meer inspraak kunnen verdergaan.
Maar laat ik benadrukken, dat ik wel over de gaande conjuncties kan fantaseren, maar dat ik ook niet weet wat er echt gaat gebeuren en hoe het allemaal afloopt en dat U dus geen "waarde" aan mijn opmerkingen mag hechten. Bovendien zijn voor iedereen de persoonlijke omstandigheden anders.

Ouderen en praten (28 maart 2020). Misschien is de aanhef hiervan niet goed en moet ik het meer over mijn eigen praten als oudere hebben. Want soms sluipen gedrags patronen er bij mij in, zonder dat ik ze meteen door heb, en dan is het goed er eens aan te denken, hoe ik reageerde op het praten van ouderen. Dat was trouwens heel verschillend. Mijn beide grootvaders praatten niet zo veel; de een, boven de 90, zat veelal gebogen over een boek, de loep rustig bewegend van links naar rechts en dan weer terug naar de volgende regel; de andere studeerde op zijn 84e nog Italiaans, speelde veel patience en schaakte met mij als ik op bezoek kwam. Mijn vader daarentegen was een prater, een begenadigd prater in zijn werkzame leven mag ik wel zeggen. Maar ouder vertelde hij vaker hetzelfde verhaal. Het praten nam toe, toen deze zo vrij levende man zonder al te veel remmingen zich plotseling tot een wat strengere christelijke geloofsorde bekeerde; hij wilde opeens iedereen over het geloof vertellen en zo mogelijk bekeren. Zondags zat hij soms in het bushokje te wachten op slachtoffers. We mochten (niemand) geen boodschappen doen op zondag; als hij dan zonder sigaretten zat maakte hij een kleine uitzondering.
Maar goed, praten van ouderen was het onderwerp. Het is logisch, dat als je nog werkt en vrijwel de hele dag je mond moet gebruiken je daarna wat minder spraakzaam wordt; het bekende beeld van de vroeger niet uithuizig werkende vrouw en de tegenover haar zittende zwijgende man. En dat verandert na het pensioen: opeens geen beroepsmatige verplichting tot praten, tot overleg. Wat doe je dan, wat is de verleiding: te pas en te onpas, maar voornamelijk te onpas iedereen jouw mening laten horen, zo niet opdringen. Ik amuseer me goed als ik alleen ben, houd me o.a. bezig met mijn meningen te uiten op het zo geduldige internet. Maar daarnaast praat ik ook veel, zeg maar rustig te veel met de paar mensen, die ik in de loop van de dag ontmoet. Mijn vrouw is daar natuurlijk het meest een slachtoffer van. En hoe ouder je bent, hoe vaker je het zelfde vertelt. Gelukkig zegt zij dan vaak: dat heb je al verteld, maar het is voor haar ook vaak vechten tegen de bierkaai. Het tweede slachtoffer is mijn dochter, die natuurlijk ook graag haar verhaal kwijt wil. Wij hebben nu afgesproken dat zij mij waarschuwt: "Papa, ik wil je iets vertellen, wacht met commentaar tot ik klaar ben." Maar als je altijd een pratend beroep hebt gehad (of als je altijd graag je opinies geuit hebt, of als je denkt het beter te weten of raad te kunnen geven) is op tijd en lang genoeg zwijgen niet echt een gave. Je moet het leren; misschien wel de belangrijkste les om te leren als je oud wordt.

Het Corona virus en maatschappij veranderingen (28 maart 2020). Zijn het de maatschappij veranderingen, leven we met te veel mensen te dicht op elkaar, willen we onszelf steeds meer beschermen tegen ziektes, tegen de dood en worden we door al die beschermingen ook kwetsbaarder? De wereld wordt steeds meer een geheel, staat steeds meer in verbinding en dat heeft dus ook nadelen, zoals nu blijkt. Maar het is ook de tv, de moderne communicatie drang, waardoor we meteen alles te weten komen over de rest van de wereld. Vroeger, ik spreek nu over 80 jaar of langer geleden, hoorde je toch meer over dingen waar je in zekere zin deel van uitmaakte, waar je bij betrokken was. Wij hadden 1 telefoon, waar zelden van gebruikt gemaakt werd, daarnaast krant en radio. De wereld verder weg was ook echt verder weg. Persoonlijk contact was in feite het enige contact. Je vrienden, die je dagelijks zag en waar je samen mee optrad, samen dingen deed, alles besprak als je elkaar ook echt zag. Je wereld was veel kleiner maar daarbinnen ook intensiever. Althans dat denk ik, want wat weet je als oude man van het leven van de opgroeiende jeugd? Misschien is het leven voor hen minder verschillend van voeger dan ik denk. Kunnen zij beter het nieuws van verder weg elimineren, moeten ze zich veel meer op het nu concentreren dan wij. Gelukkig zijn jonge mensen minder vatbaar voor virussen en epidemieën dan ouderen.
Soms vraag ik me ook af: worden we niet min of meer kunstmatig te oud, zijn we te bang voor de dood, moeten we het doodgaan weer als iets normaals, iets noodzakelijks gaan zien. Moeten mensen wel zo treuren, het zo vreselijk vinden als iemand, een ander, dood gaat? Doodgaan hoort bij het leven, bij alles, is soms zelfs een bevrijding; laten we die wetmatigheid maar weer proberen te accepteren in plaats van te denken of te hopen dat de techniek ons straks in staat stelt heel lang of zelfs eeuwig te leven. Alsof we denken daar zelfs recht op hebben!
Overigens, laat ik dat maar bekennen, ook ik hoop niet op een besmetting door corona; ik ga liever "gewoon" dood.

Het Corona virus 3 (21 maart 2020). De eerste dag van de lente en de eerste zondag met verder gaande maatregelen. Mag je nog naar verjaardagen, helemaal niet of alleen verjaardagen met bijvoorbeeld niet meer dan 10 personen? En moet je thuis blijven en zo min mogelijk mensen bezoeken of kan je nog wel naar een familielid waar maar enkele mensen aanwezig zijn. In het huis waar mijn dochter Miriam woont heeft men nu de deuren gesloten: geen bezoek van buiten en bewoners moeten binnen blijven. Op het plantsoen, waarop wij vanuit os huis uitkijken zag je enkele vaders met hun kinderen voetballen, op afstand van elkaar. Wij gingen vandaag wel naar buiten, maar niet naar strand of andere plekken met veel mensen maar een plek, waar wel wat auto's reden, maar waar het stil genoeg was om als wandelaar geen contact met anderen te hoeven maken.
De situatie is eery, bizar, ik hoop dat de mensen verstandig genoeg zijn en overal voldoende afstand zullen houden, zodat geen verdere dwingende restricties nodig zullen zijn.
Het is een epidemie, die zich zo supersnel over de wereld verspreid, en dat o.a. dankzij onze eigen uitvindingen: auto's, vliegtuigen, onze reis en vakantie behoeften, behoefte aan luxe producten en die te halen van ver weg, etc. etc.
Is het de aarde die ons waarschuwt? En als we niet luisteren (wat we vermoedelijk niet doen) en we het te bont blijven maken, dan schudt hij of zij (is de aarde mannelijk of vrouwelijk of allebij?) straks misschien nog even met zijn Noord- of Zuidpool en kan het leven op een andere manier verder gaan.
Of zie ik het te pessimistisch: moeten we de "vooruitgang" alleen maar wat beter begeleiden, beter plannen? En hopen dat onze kinderen wat wijzer zijn en verstandiger zullen leven dan wij.

Dr Seuss, Amerikaans bekende kinderboeken schrijver, dichter en tekenaar, van o.a. The Cat in the hat. (18 maart 2020). We zijn allemaal ongerust. Daarom voor de afwisseling wat quotes van de zo bekende Dr Seuss:
“I like nonsense, it wakes up the brain cells. Fantasy is a necessary ingredient in living, it's a way of looking at life through the wrong end of a telescope.”
“You have brains in your head. You have feet in your shoes. You can steer yourself any direction you choose. You're on your own. And you know what you know. And YOU are the one who'll decide where to go...”
“Today you are You, that is truer than true. There is no one alive who is Youer than You.”
“The more that you read, the more things you will know. The more that you learn, the more places you'll go.”
“A person's a person, no matter how small.”
“Unless someone like you cares a whole awful lot, Nothing is going to get better. It's not.”
“Why fit in when you were born to stand out?”
“Think left and think right and think low and think high. Oh, the thinks you can think up if only you try!”
“Remember me and smile, for it's better to forget than to remember me and cry.”
“They say I'm old-fashioned, and live in the past, but sometimes I think progress progresses too fast!”

Het Corona virus 2 (18 maart 2020). Het is nog maar kort sinds de uitbraak van het Corona virus, maar alles is veranderd, het hele leven. De straten zijn min of meer verlaten, mensen werken thuis als het kan, worden ontslagen, scholen zijn dicht, enz enz. Het lijkt wel erger dan een oorlog door alle onzekerheid; wie is de vijand en waar kunnen we hem tegenhouden, verslaan? TV en radio staan bol van het nieuws, van aankondigingen van maatregelen. Niemand weet waaraan hij of zij toe is, of de huidige maatregelen zullen werken, hoeveel al dan niet kwetsbare mensen het virus zullen krijgen en of ze er al dan niet aan zullen doodgaan. Vroeger bleef zoiets min of meer lokaal, nu wordt meteen de hele wereld besmet. Ik ben 92 en hoor dus tot de kwetsbare groep; helpt het dat ik redelijk gezond ben en dus niet zo kwetsbaar volgens mijn omgeving? We zullen het wel zien; wat er allemaal nog aankomt weten we niet. Is dit wellicht een waarschuwing van de natuur dat de mens verkeerd bezig is, dat hij de maatschappij anders moet gaan indelen, zijn gedrag moet veranderen, de aarde en andere levensvormen met meer respect moet gaan behandelen? We weten het even niet, dat is wel duidelijk!
De corona crisis plaatst ons voor onbekende problemen, een onbekende situatie. En dat maakt het belangrijk, dat we ons verstand gebruiken, niet in paniek raken, naast elkaar staan. En tot dusverre lijkt dat te lukken; er is een sfeer van samenwerking, van de nodige maatregelen en raadgevingen van de experts zo rustig mogelijk opvolgen en van afwachten of die werken. Misschien is dat wel de beste houding voor het moment.

Het Corona virus (14 maart 2020). Eerst lijkt het ver weg, in China helemaal, waar het ook nog ingetoomd wordt, dan is het opeens overal. De kranten, de TV staan er bol van, alsof ze voor elk artikel erover een nieuwe abonnee verwachten. Ze maken je bang, overal kan je besmet worden, ga niet meer uit huis, niet meer winkels binnen, niet meer naar verjaardagen. En dat, terwijl de besmetting weliswaar om zich heen grijpt als een echt virus, maar waar toch de meeste besmette mensen niet doodgaan. Een hysterie, maar anders dan andere hysteries is dit er een, die meer bedrijven dood maakt dan mensen. Misschien grijpt de natuur een beetje in, zijn er teveel mensen met een lang doodsproces, die nu wat eerder aan de beurt komen, maar over het algemeen valt het mee, zijn de gevolgen van de paniek veel groter, veel ingrijpender voor ons leven dan de ziekte zelf. Dank zij, of beter gezegd, door het dwingend gedrag van de media wordt alles herhaald en herhaald en herhaald, ontsnappen daaraan is niet meer mogelijk. Ook ik raakte wat in paniek: moet ik nog mensen bezoeken, winkels ingaan, etc., maar nu denk ik dat het allemaal eigenlijk een teken des tijds is: we mogen niet meer dood gaan, moeten het eeuwige leven hebben. De media verheerlijken het leven, willen de dood schrappen, uitbannen, behalve dan in hun berichtgeving, waar ze van die dood smullen. Ze gaan er met gestrekt been is, zoals dat in de voetballerij heet. Kruip met je hoofd onder de dekens, wees bang, sidder!
Maar we gaan allemaal een keer dood en dat is maar goed ook. En voor veel mensen is misschien het leven ook zo leuk niet meer, de dood kan dan ook een bevrijding zijn.
En wat de politici betreft, die nu zulke extreme maatregelen hebben genomen en misschien nog moeten nemen: het zijn ook maar mensen; ze kunnen hun best doen, maar zeker weten wat nodig is weten ze ook niet. Het corona virus is iets totaal nieuws.

Miriam (5 maart 2020). Gisteren was ik bij Ruth in den Haag om te werken aan de boek uitgave van mijn Omar Khayyam bewerking en Miriam was er ook. Haar dementeren gaat elke keer wat verder, zoals ook deze keer. Lichamelijk lijkt zij nog sterk; zij kan urenlang staan of heen en weer lopen; het lijkt alsof ze dat prefereert boven zitten. Ze loopt dan wat rond, kijkt hier of daar, pakt een kussen, tijdschrift of iets anders op, legt het weer ergens neer, misschien zonder te beseffen wat zij in haar handen heeft. Maar die bewegingen geven haar kennelijk rust. Als je haar begroet, opnieuw toeroept, reageert ze meestal enthousiast, alsof ze je net voor het eerst ziet. Ze at prima, moet wel gevoerd worden maar pakt ook zelf stukjes eten van haar bord. Op een bepaalde manier is ze er niet en is ze er juist wel; we letten op haar en kijken regelmatig wat ze doet, ook al lijkt ze ons bij haar rondscharrelen niet nodig te hebben, te vergeten. En dan opeens kijkt ze weer naar je. Miriam verkeert in feite in een wat bijzondere positie: ze heef haar vaste permanente woning bij de verzorgings stichting Ipse de Bruggen en daarnaast is ze veel weekend dagen bij haar zus Ruth en Franc thuis. Ze heeft dus wel veel meer afwisseling dan haar medebewoners. En daar lijkt ze van te genieten, ook van de auto ritjes heen en weer tussen Delft en den Haag. Ook gaat ze nog vaak met Ruth mee boodschappen doen bij de supermarkt. Ze kijkt daar, zowel als op straat veel om zich heen, maar of ze nu echt weet wat ze ziet? Ik denk het niet. Ja, dementeren is een merkwaardig proces, als het ware het geleidelijk (maar ook wel weer heel snel) je afsluiten voor het denken, voor het verwerken van indrukken. de hersens zijn een apart deel van het lichaam geworden. We wandelden een half uurtje samen met haar en dat gaat dan weer best goed. Naar de W.C. gaan kan ze allang niet meer zelf; het is zaak te zien wanneer het nodig is; je moet wat kleine tekentjes in haar gedrag herkennen, want aangeven doet ze het ook niet, en als je te laat bent en haar dan extra moet schoonmaken geeft dat heel wat extra werk, extra wassen. En protesteren als je haar naar de W.C. brengt (of duwt) doet ze altijd, evenals bij gewassen worden 's ochtends of overdag. Men zegt altijd, dat Verstandelijk Gehandicapten (down syndroom) op jongere leeftijd gaan dementeren en dat is dus ook zo bij Miriam: van een leven als succesvol actrice in een professionele toneel groep nu dus op haar 57e dement, een proces wat al rond haar 51e begon. Een proces wat we te laat pas zagen, toen het wel al begonnen was maar zij toch ook nog genoeg zelfstandig dingen deed, zij het op een iets lager niveau; het begin van dementeren hoeft niet altijd zo duidelijk te zijn, zeker niet voor ouders, partners en broers of zussen. Ze wordt wat ouder, denk je dan, zonder meteen aan dementie te denken. Misschien wil je het ook niet zien, schuif je het verdriet weg.
Het leuke is wel, dat Miriam haar hele leven een talent had om met mensen te relateren; iedereen zei ze altijd vol enthousiasme goeiendag en dat doet ze nog steeds, waardoor mensen gelukkig ook nog steeds heel positief op haar reageren.

Interviewer Ischa (5 maart 2020). En dan kom je in de bibliotheek en ziet tussen de net ingeleverde boeken De interviewer en de schrijvers liggen van Ischa Meijer. Nu herinner ik mij nog steeds mijn enthousiasme over zijn op tv uitgezonden interviews en sommige stukjes van de dikke man enz. En is hij weer volop in het nieuws door zijn 25e sterfdag. En heeft iedereen het over zijn brief aan zijn moeder. Vaders en moeders zijn populair tegenwoordig, krijgen vaak de schuld.
Ik nam dit boek mee naar huis. Deze verzameling geschreven interviews met schrijvers is denk ik wel het beste wat hij geschreven heeft, mede omdat hij als het ware niets geschreven heeft, de schrijvers heeft laten praten zodat je ze bijna denkt te kennen. Hoe doe je dat? In zijn geval haast ongemerkt; zijn vragen en de reacties van de schrijvers vallen samen, er is geen duidelijke grens tussen de een en de ander en dat lijkt het klimaat te scheppen voor de schrijvers om zich te uiten, na te denken over dingen, in hun herinnering te duiken, na te gaan wanneer, waarom en hoe ze wilden gaan schrijven. Ik ben nu iets over de helft en lees net het interview met Gore VIdal, geweldig, zoals ook alle andere, bijvoorbeeld dat met Jules Deelder, die aan het eind van het gesprek even zijn zonnebril afzet.
Natuurlijk wordt Ischa als interviewer ook geholpen door het feit dat de geďnterviewden interessante mensen waren, maar ook, waar vind je tegenwoordig nog een interviewer die zichzelf en zijn eigen meningen niet veel belangrijker lijkt te vinden dan zijn onderwerp? Ischa doet dat niet, cijfert zichzelf naar de achtergrond, dat is denk ik zijn gave.

Schooltijd (4 maart 2020). De eerste school, waar ik naar toe ging was geen succes; een kleuterschool (zoals dat toen heette) in Amsterdam Zuid, niet te ver van de Koninginneweg waar wij woonden. Mijn 2 jAAR oudere zus vond de school leuk, ik moest er foor de loopjongen van onze boekhandel met zijn bakfiets naar toe gebracht worden, anders ging ik niet. En liep er weer uit als ik de kans kreeg. Het was een tijd van veel bouw activiteit en de hei machines op straat interesseerden me meer dan de kleuterschool. Toen verhuisden we naar Blaricum en ging er na een klein jaar naar de lagere school. Wij woonden naast het gezin van het hoofd van die school, zijn twee dochters, een ongeveer mij leeftijd, de ander een jaar jonger waren tot die tijd mijn beste speelmakkers. Ik moest wel even aan de taal wennen, het Goois was net eve3n wat anders dan mijn Amsterdams. Op die school bleef ik ongeveer 2 jaar, daarna verhuisde onze moeder (mijn ouders waren inmiddels gescheiden) met ons naar Bussum en ik dus naar een nieuwe school daar tot en met de derde klas. Toen overleed mijn moeder in augustus 1937, ik was toen 9 jaar en mijn zus Nel en ik verhuisden naar mijn vader en zijn tweede vrouw in Amsterdam, de Koninginneweg weer. En vanaf de 4e tot en met 6e klas ging ik dus naar de school daar in de buurt. In mijn horoscoop staat Saturnus in mijn 3e huis; dat geeft een gebroken school opleiding aan, wat dus wel klopte. Na die lagere school ging ik naar de 2e 5jarige HBS b en deed daar in 1946 eindexamen. En omdat ik toen dacht net zo als mijn vader uitgever te worden vervolgde ik mijn opleiding met 2 jaar grafische School. Het 3e jaar liet ik vallen; ik bleef wel geďnteresseerd in het boekenvak en ging werken bij Swets en Zeitlinger, de grootste boekhandel in wetenschappelijke en 2e hands boeken. Een leuke tijd, de interessantste boeken zag je langskomen. Missende bladzijden werden indien mogelijk gekopieerd bij de Universiteits bibliotheek. Ik woonde toen inmiddels op een heel klein kamertje in een pand van 1650 in de Handboogstraat voor het in die tijd gangbare bedrag van 50 gulden per maand. Ik had er geen badkamer, wel een fontein met koud en warm water; wilde ik me wat beter wassen dan ging ik naar het Sportfondse zwembad op een 200 meter afstand. Er was wel een klein gas stelletje om op te koken; vaak was dat macaroni met kerrie poeder, als .Niet te ver van het Leidseplein, waar ik veel tijd doorbracht, schakend of pratend bij café Reinders.

Ouderdom (4 maart 2020). Naarmate je ouder, zeg boven de 70, lijkt het wel of je wat meer complimentjes krijgt, alsof je minder achteruit gaat dan je denkt, men lijkt je gerust te willen stellen. Je zegt bijvoorbeeld tegen iemand: "m'n geheugen gaat achteruit, m'n evenwichtsgevoel wordt minder" en krijg dan al gauw het antwoord: ""maar met jouw valt het best nog wel mee". Is dat als een geruststelling bedoeld, wordt je met andere ouderen vergeleken die harder achteruit gaan dan jij, of wordt er eigenlijk gezegd: "je wordt oud en gaat natuurlijk steeds verder achteruit, dat hoort er nu eenmaal bij, maar je hebt toch niet zoveel reden tot klagen, accepteer het dus maar. De keus is uiteindelijk ouder worden met achteruitgang of niet ouder worden en stoppen met leven." En daar zit natuurlijk veel in. En tegelijkertijd maakt die reactie je ook duidelijk dat je anderen niet met jouw ouderdom moet lastig vallen.Doe wat je nog kan en heb daar plezier in; bekijk de zaak wat positiever. Want dat is natuurlijk ook zo: iemand die ouder wordt is daar mee bezig en kan daar tot uit den treure over praten, mede omdat hij of zij niet zoals de toehoorder nog werkt en hardstikke druk is en veel mensen ontmoet, maar die alle tijd aan zich heeft en minder mensen ontmoet. Ja, met jou valt het wel mee kan al dan niet waar zijn maar is tegelijkertijd een waarschuwing: accepteer het ouder worden en praat of denk er niet te veel over na, laat het los.

Leven (29 februari 2020), wat is dat?. Vandaag is het dus 29 februari, een datum die alleen maar eens in de 4 jaar voorkomt; mensen die op die datum geboren zijn zijn eindelijk weer eens jarig. Trouwens, wat betekent de geboortedatum - in sommige landen is iedereen 1 januari jarig. En wat betekent het leven en voor wie? De corona virus is ook een levend mechanisme, blijkbaar ook aardig slim; het weet zich aan omstandigheden aan te passen, weet zich zelfs te vernieuwen als ik het goed begrepen heb. Ja, wat maakt het leven leuk? Goede gezondheid, een leuke of betekenisvolle baan, goed gezelschap, familie, houden van jezelf en jezelf goed gezelschap vinden, gezond egoďsme waar ik een paar dagen geleden over schreef, creatief bezig zijn, het zal voor iedereen wel wat anders zijn. En wat is creatief? Voor de een iets anders dan voor de ander. Je kan misschien zelfs creatief een broek of rok strijken en er creatief bij denken. En over het algemeen zijn dingen die je vrijwillig doet en die creatief zijn voor jezelf leuker dan dingen die je moet doen, hetzij van jezelf hetzij van anderen. Iets moeten is een minder goed uitgangspunt als het alleen maar moeten is, je er niet echt achter staat. Ja, hoe richt je je leven in en wat voor invloed heeft de start, de plaats of omstandigheden van geboorte, het karakter? Als gepensioneerde heb je meer tijd maar moet net zo goed kiezen wat je doet. De eigen creativiteit uiten lijkt me goed en kan dus ook heel persoonlijke creativiteit zijn, is misschien iets wat anderen niet creatief hoeven te noemen. Maar daar gaat het denk ik toch over: jouw eigen creatieve bezigheid of bezigheden kiezen en zoveel mogelijk tijd geven, daar gaat het denk ik om.

Gezond egoisme (24 februari 2020). Al een tijdje verveel ik mensen met de uitdrukking "Gezond egoisme". Het woord egoisme heeft een wat negatieve klank, omdat men daarbij vaak denkt aan geld verdienen, rijk willen worden, macht over anderen willen hebben, alleen aan jezelf denken, etc., terwijl het juist ook kan gaan over goede eigenschappen. Je kan denken dat je beter leeft als je zelf alles hebt wat je wilt, maar ook denken dat het leven ook voor jou meer kwaliteit heeft als jouw omgeving het ook goed heeft, als het goed met de hele aarde gaat, als je op jouw manier aandacht geeft aan wat je zelf kan creëren. Die betere aarde is trouwens ook een zaak van leven of dood voor onszelf; we kunnen die aarde niet kapot maken maar wel onleefbaar voor onszelf als we er niet gauw iets aan doen. Dat besef begint wel te groeien, maar er naar handelen is iets anders; het ongelimiteerd consumeren en daarmee gepaard gaand vervuilen lijkt bijna niet meer te remmen en zo hollen we naar de ondergang.
En nu las ik net in een boekje met wat uitspraken van de Dalai Lama de uitdrukking "Verstandig Eigenbelang", wat in feite hetzelfde betekent. Ik ben dus in goed gezelschap. Verstandig eigenbelang: verstandig omgaan met onze geboortegrond, de aarde, gaan we dat ooit nog doen of storten we onszelf verder de afgrond in zodat het leven op aarde een nieuwe start kan maken? Misschien is dat voor de aarde trouwens ook wel beter?!

92 (24 februari 2020). Een paar dagen geleden, de 19e Februari, werd ik 92. Zoals de laatste jaren gebruikelijk waren Anna en ik een paar dagen op Texel, een favoriete plek van ons. Soms zitten we in een huisje of bungalow of appartement, dit keer dus weer eens in een hotel. Texel is een eiland met alle eigenschappen daarvan, vol variatie: het strand landschap aan de westkant, de haventjes in het zuiden met de grote Mokbaai, de wadden in het Oosten met de meertjes vol vogels en de vuurtoren en weer stranden in het Noorden, met uitzicht op Vlieland. Het eiland Texel trekt veel toeristen, die allemaal met de pont moeten komen, maar op de een of andere manier heb je daar geen last van; af en toe zie je wat wandelaars, wat fietsers, mede gasten in een strandtent waar je wat gaat eten of drinken, maar storend is het nooit. Je weet dat er veel campings en bungalow parken zijn maar allemaal goed verscholen achter wat bebossing. Een prachtige, steeds wisselende natuur. Een rustige verjaardag dus weer, overdag veel lopen buiten ondanks de harde wind, om een uur of 5 weer terug in het hotel en voor het eten nog even de sauna in.
Vorig jaar waren we hier ook en vond ik het getal 91 nogal oud klinkend, nu met het een jaar oudere 92 had ik daar geen last van; ik ben kennelijk aan mijn leeftijd gewend. Het helpt natuurlijk, dat mijn gezondheid redelijk goed is, dat ik nog goed kan lopen en fietsen en denken, hoewel het geheugen zeker wat minder wordt. Enfin, voor zover een verjaardag een soort kunstmatige mijlpaal is, is die dus weer voorbij en gaat het leven verder. Wat het jaar zal brengen, we zien het wel.
Gisteren was ik met Ruth en Franc in Groningen om de uitgave in boekvorm van mijn bewerking van de kwatrijnen van Omar Khayyam met een drukker te bespreken. Die bewerking staat overigens al sinds 1984 op een andere pagina van deze website: http://home.kpn.nl/~hansvanrossum/rubaiyatnl.html ; mijn goede vriend IJsbrand vertelde mij ooit, dat website pagina's over het algemeen veel meer bezoekers en dus lezers trekken dan een boek en dat is dus ook zo, maar zowel het een als het ander kan natuurlijk ook.

Het is zoals het is, (15 februari 2020) die uitdrukking hoor je steeds meer mensen gebruiken, zei mijn vrouw, terugkomend van een begrafenis. Natuurlijk, dood is dood, het is zoals het is, maar daar ging het haar niet om. Steeds meer mensen gebruiken de uitdrukking (of vergelijkbare, zoals Het gaat zoals het gaat) in het dagelijks leven voor dingen die ze misschien eigenlijk niet leuk vinden of niet willen, als een soort van dooddoener: het is nu eenmaal zo, het moet nu eenmaal, het is niet anders, het overkomt me, och laat maar zo erg is het ook weer niet.
Of zit er iets meer achter, is het een soort van tevredenheid met het leven, het hoeft niet zo veel anders? Of een soort gelatenheid, zo van ik zou het wel anders willen , maar och... Misschien een teken des tijds, of misschien een soort van gespreks-vulling een uitdrukking zonder betekenis? Of een gebrek aan idealen waar men voor wil vechten? Veel mensen hebben mogelijk geen idealen meer, mensen (zeker in Nederland) hebben een redelijk luxueus bestaan, redelijk verzorgd, maar misschien ook wat saaier. School, werken, al dan niet trouwen, kinderen krijgen, kleinkinderen, dood gaan; allemaal vrij overzichtelijk, voorspelbaar.
Ik denk dat dat er wel in zit, het voorspelbare. En misschien genoegen nemen met het voorspelbare omdat de technische ontwikkelingen niet te overzien zijn. En toch, een beetje verzet, iets nieuws proberen, tegen de draad ingaan kan wat spanning geven, de hoognodige afwisseling, kan de status quo doorbreken, het leven wat meer zin geven.

Astrologie: de samenstand van Saturnus en Pluto, (10 februari 2020) van begin 2019 tot half 2021 is een gecombineerde invloed op de hele wereld van deze twee zwaargewichten met elk van hen zijn eigen karakter. Maar naast die algemene invloed zijn er ook verschillen voor verschillende mensen individueel, afhankelijk van waar ze iemand ook persoonlijk het sterkst raken. Saturnus bedachtzaam, behoudend, het oude niet willen loslaten, verantwoordelijkheid nemen of moeten afleggen. Pluto radicaal vernieuwen, nieuwe prioriteiten omarmen, nieuwe systemen proberen, mensen ter verantwoording roepen als ze star bij het oude willen blijven, kijken naar oude schulden, zowel materieele als morele. Het zal voor de meeste mensen een wat onrustig gevoel geven: er komen veranderingen aan, die we niet tegen kunnen houden, vaak niet begrijpen, waar we ons vaak niet eens exact van bewust zijn, maar waar we wel mee te maken krijgen. We weten niet wat er gaat veranderen en waar we naar toe gaan, maar komen doen die veranderingen wel, ze zijn niet tegen te houden. En ze zijn niet altijd leuk, aanpassen is vaak moeilijk, ook al weten we best, dat het zal moeten, dat oude gewoonten en ideeen verlaten of verbeterd moeten worden.

De toekomst, onze toekomst. (8 februari 2020). Het is een "hot" onderwerp aan het worden: de historicus Harari was zelfs het middelpunt bij DWDD. Wat zijn de effecten van de klimaat verandering en doen we er iets aan? Daarnaast de opkomst van robots en hun invloed op de maatschappij, op de arbeidsmarkt, op ons. De technische mogelijkheden op allerlei gebied, zoals ook mogelijke toekomstige ingrepen op menselijke eigenschappen zoals creatie van superieure mensen etc. etc. Genoeg om een sfeer van onrust in de wereld te brengen. Het gevoel dat niets (of moeten we zeggen niet veel) nog zeker is. Armere gebieden zullen zich daar vermoedelijk minder van aantrekken; die zijn bezig met urgentere problemen zoals eten vinden, oorlogen voeren en vluchten, achterstand inhalen, etc. We kunnen doen of er niets aan de hand is, alsof we al zo vaak veranderingen mee gemaakt hebben, maar met de machtige rekenkracht van de computer komen de veranderingen nu wel met versnelling tot stand. Sneller dan politici zich realiseren. De mens staat nog aan het hoofd van de piramide, maar hoe lang nog. En de aarde, zal die zich een keer verzetten, zich schudden en alles opnieuw laten beginnen? Science fiction wordt gelijdelijk aan achterhaald door de technische mogelijkheden.

Jaques Brel, fou de vivre. (31 Januari 2020). Gisteren 's avonds op Canvas gekeken naar deze film over Jaques Brel. Een fantastische film, niet alleen omdat Brel er zoveel interessante uitspraken in doet en krachtige liedteksten laat horen, maar ook door de manier van filmen en interviewen. Brel had belangrijke dingen te zeggen en kwam in deze film aan het woord zoals nog niet eerder. Hopelijk is de film nog vaker te zien of komt misschien ook in de bioscoop!
Enkele uitspraken van Brel in de film:
Als je van Vilvoorde naar Hongkong wilt is Hongkong niet het probleem.
Alles waar je niet voor moet vechten laat me koud.
Als je niets te zeggen hebt, zwijg.

Nep nieuws of Keuze nieuws, wat is gevaarlijker?. (17 Januari 2020). Nep nieuws, zoals zoveel zaken begonnen in Amerika, is meestal vrij gemakkelijk te herkennen als nep, zeker voor wat meer kritische mensen. Toch trappen veel wat dommere mensen er in. Keuze nieuws, waar zelden over gepraat wordt, is denk ik gevaarlijker. Sommige kranten en tv stations maken keuzes welk nieuws ze aandacht geven en publiceren vaak is dat en vaak is dat niet alleen nieuws over geweld, slecht gedrag, enzovoort, waardoor de kijkers een zeer eenzijdig beeld krijgen over de "slechte" maatschappij en mensheid. Slecht gedrag, geweld verkoopt blijkbaar beter, en daar hebben de financiers van kranten en tv dus een voorkeur voor. De keuzes die zij maken geven dus vaak een zeer gekleurd en onwerkelijk beeld van de werkelijkheid. Daarnaast zijn er natuurlijk de politieke keuzen, maar daar kijken wij in het algemeen wel doorheen, wetend wat de politieke richtingen van de verschillende kranten en tv stations zijn.

Gedrag van vroeger. (17 Januari 2020). Het is een vorm van hoogmoed om een vorig zelf slecht gedrag kwalijk te nemen, vooral als dat vorig zelf maar een jaar of 24 oud was, en niet graag van iemand van 74 wil horen hoe het zich 50 jaar geleden had moeten gedragen. (Cees Nooteboom in Rode Regen).

Miriam nu. (8 Januari 2020). Mijn oudste dochter vroeg mij iets te schrijven over Miriam nu, hoe ik haar ervaar.
Ik was vanochtend bij Miriam, rond 11.00 uur. Zij zat aan tafel met nog een paar huisgenoten en had kennelijk net ontbeten, zag er goed verzorgd uit, leuke kleren, haar haar met mooie staart. Zij begroette mij redelijk enthousiast maar zei daarna weinig; veel zeggen kan zij ook niet meer, bovendien was ze nog wat slaperig; soms komt er een verstaanbaar woord , soms denk je opeens: hé, ze geeft een soort van antwoord, ze probeert het althans. Haar woordenschat bestaat min of meer uit het protest woord nee, bijvoorbeeld als ik haar aanraak, dan zegt ze: nee, nee. Kennelijk is haar huid vrij gevoelig of misschien voelt ze zich door aanrakingen beperkt, opgesloten, wil ze ruimte, met rust gelaten worden. Je weet het niet, ziet wel dat ze veel rondkijkt, bewegingen van mensen die heen en weer lopen volgt. Maar beseft zij wat die aan het doen zijn?
Je weet dat veel mensen dement worden, ook dat mensen met down syndroom veel eerder en vaker dement worden dan mensen zonder die handicap; wat dat betreft is Miriam misschien wel later dan het gemiddelde. Maar hoe dan ook, dement op je 57e is toch vroeg, een kind van je dat dement is terwijl je het zelf niet bent is vreemd, ook al konden we het bij Miriam verwachten. En als een dochter van je gaat dementeren kijk je onwillekeurig ook heel kritisch naar jezelf: hoe gaat het met mij, met mijn denken, is er achteruitgang, moet ik mij zorgen maken?
Ik was eerder vandaag dus bij Miriam en hoe voel je je dan? Je went aan alles zeggen ze wel, dus ook aan de dementie van Miriam? Of is het zo, dat je onwillekeurig er wat afstand van neemt? In feite lijkt het wel of enerzijds Miriam nog Miriam is, anderzijds, alsof zij er niet meer is, een vreemde is geworden, een vreemde waarmee het moeilijk communiceren is, waarvan je niet weet wat ze nog ziet, denkt, wil en voelt. En een ander moment weer lijkt zij met interesse of misschien wel verbazing om zich heen te kijken naar wat er gebeurt. Vindt het misschien leuk dat je er bent. Ze kan niet veel (of moet ik zeggen niets) meer zelf, alleen, behalve wat zitten of staan of rondlopen, rondkijken, protesteert nog wel als ze naar de WC moet, als ze ’s ochtends gewassen wordt, als ze tot iets gedwongen wordt. Ja, hoe ervaar je dat als vader? Mijn leeftijd zal daar wel een rol bij spelen; als je oud bent beb je wat meer afstand van wat er om je heen gebeurt, maar misschien is dat ook deel van mijn karakter. Je zit zelf dichter bij de dood en accepteert die onvermijdelijkheid, niet alleen bij jezelf maar ook bij anderen. Zoals ook de achteruitgang die bij het ouder worden hoort. voor de een wat duidelijker of sneller dan voor de ander. De astand tot jeugd, groei, creativiteit wordt groter, je bouwt wat meer rustperiodes in en verwacht dat misschien ook bij anderen. Misschien zie je als je ouder bent de betrekkelijkheid van het leven wat meer, het feit dat aan alles een einde komt, krijg je daardoor een zekere ongevoeligheid, wat meer acceptatie van alles wat bij het leven hoort.
Wat bij mijn gevoel voor Miriam overheerst denk ik, is dat we (moeder, oudere zus en ik als vader) haar zoveel mogelijk geleerd hebben en zoveel mogelijk kansen gegeven hebben. Zij kon daardoor ook goed schrijven en lezen, binnen haar beperking goed denken, sprak duidelijk. Natuurlijk had ze ook haar karakter mee: enorm doorzettingsvermogen om iets te leren en een ijzeren wil om op een podium te willen staan en daar in te slagen door haar activiteiten in een professionele toneelgroep voor gehandicapten vanaf haar 19e tot haar beginnende dementie.
Ja, alles uit het leven halen wat mogelijk was, dat heeft zij gedaan. Misschien zie ik daarom haar dementie nu ook een beetje als rust periode, niet meet hoeven (helaas ook niet meer mogen of kunnen) presteren. Want presteren wilde ze haar hele leven, presteren en op dat podium, op dat toneel staan en mensen amuseren. En dat is haar volkomen gelukt. Wat dat betreft kan je ondanks haar handicap bij haar geboorte en haar nu optredende dementie wel spreken van een zeer geslaagd leven, iets wat niet iedereen kan zeggen. Misschien ervaart ze onbewust ook nu daardoor in zichzelf een gevoel van trots en tevredenheid, van waardigheid: ik heb het toch maar mooi gedaan! En die gedachte geeft ook mij een gevoel van tevredenheid en acceptatie van haar dementie: ze heeft mede met onze hulp toch maar mooi alles bereikt wat ze wilde.

Ouder worden en lopen. (25 december 2019). Aan één kant willen we allemaal ouder worden, aan de andere kant ga je dan ook achteruit op allerlei gebied. Het geheugen gaat achteruit, je moet wat langer gaan nadenken over wat je gaat doen, over namen enz. Ik neem aan, dat het daarbij ook afhangt van hoe dat geheugen was. Iemand met een goed geheugen zal dat wellicht langer behouden; ikzelf, met een slecht geheugen voor feiten krijg met de jaren zeker geen beter geheugen; eerder het tegendeel; ideeen meteen opschrijven in een agenda helpt. De achteruitgang is er onvermijdelijk, hoe snel is denk ik een individuele zaak, voor ieder loopt dat anders, eerder of later, sneller of trager, met meer of minder gebreken, afhankelijk van de persoonlijkheid en de persoonlijke omstandigheden.
En er is vermoedelijk verschil in timing tussen geestelijke en lichamelijke veranderingen. Zo merk ik de laatste tijd wel, dat de onderbenen wat ongevoeliger worden en dat ik mede daardoor een slechter evenwichtsgevoel heb en ook het lopen meer inspanning kost. Zo moet ik uit zit-houding voorzichtiger opstaan en even wachten met gaan lopen. Er zijn blijkbaar allerlei oefeningen om de achteruitgang wat tegen te houden; ik noem er twee: tanden poetsen op één been (lijkt me moeilijk, maar je mag beginnen met je met een hand vast te houden) en lopen met de voeten steeds pal voor elkaar zetten, zoals de politie vroeger wel vroeg als ze dachten dat je gedronken had. Dat is een prima en makkelijk uit te voeren oefening. Kijken of het helpt en kijken wat er nog meer te oefenen valt! Overigens: oefenen vereist discipline en dat is voor veel mensen niet hun sterkste punt.

Begrafenis van mijn zus. (21 december 2019). Gisteren was de begrafenis van mijn zus in Amsterdam, de Watergraafsmeer. Eerst om half 3 een samenzijn van de toch wel uitgebreide familie in een aparte kamer, aan 1 kant natuurlijk een zeer verdrietige groep, maar ook wel weer gezellig omdat mensen die elkaar lang niet gezien hadden elkaar weer eens zagen. Daarna om 15.00 uur naar de zaal waar Annemarie in een nog open houten kist lag. Haar gezicht was wat pufferig, wat vreemd, het was kennelijk met goede bedoeling een beetje behandeld, wat kleur gegeven. Daarna mocht de familie met een aantal schroeven de deksel vastmaken. Een merkwaardige ceremonie, maar je weet nooit waar dat goed voor is; in dit geval een soort definitief afscheid denk ik. En daarna kwamen vrienden en bekenden binnen. Een aantal speeches, onder andere van mij op verzoek van de oudste dochter, dit alles afgewisseld met muziek en een dia show. Ik moet zeggen, de dia show op begrafenissen, die een vaste plaats gekregen lijkt te hebben, is wat mij betreft een goed idee; je ziet foto's van de dode met of zonder ouders en andere familieleden, vrienden, kinderen, thuis of op vakanties en dat is toch wel erg prettig. Iedereen loopt dan nog even langs de kist om afscheid te nemen en daarna in een andere zaal te condoleren en wat met elkaar te praten. En zo werd ik ook aangesproken door bekenden en ook door mensen die ik lang niet allemaal herkende. En daarna naar huis. Ik moet toegeven, alles bij elkaar, de foto's, de gesprekjes maken de dood wat gewoner, tijdelijk wat gemakkelijker. Want voor de allernaasten, de familie en vooral de partner en kinderen is daarmee het verdriet natuurlijk nog lang niet weg.
Ik ervaar de dood van Annemarie heftiger, emotioneler dan ik gedacht had; ik zag het leven van haar en ook van mijzelf vanaf het moment van haar geboorte tot haar dood als het ware voorbij vliegen; uiteraard ben ik de enige die haar zo lang gekend en meegemaakt heeft, van baby tot haar 82e jaar.

Wolken. (16 december 2019). Wolken zijn vaak zo mooi, steeds in beweging, soms snel, soms traag. Je kijkt naar een wolk en terwijl je kijkt verandert hij (of zij) van een schaapherder in een dolfijn of abstract schilderij of iets anders.
Wist U, dat er een cloud appreciation society bestaat? Op hun site ziet U de mooiste wolkenluchten, zoals bijvoorbeeld deze:
https://cloudappreciationsociety.org/wp-content/uploads/2016/06/Mike-Lerch.jpg , Lenticularis with iridescent colours spotted at sunrise over the Andes from Santiago, Chile.
Op hun site https://cloudappreciationsociety.org/ vind je er dus veel meer, allemaal zeer de moeite waard.
Maar de mooiste wolken zie je natuurlijk als je zelf af en toe naar boven kijkt.

Reclame. (15 december 2019). Reclame is overal. Door reclame worden we constant gemanipuleerd om dingen te kopen, dingen die we meestal eigenlijk niet nodig hebben, maar die ons leven zogenaamd leuker maken. Overal: op tv, op reclame zuilen langs de weg, radio, kranten en tijdschriften, overal. En die reclames zijn bijna altijd tegen het leugenachtige aan of vaak ook regelrechte leugens. Leugens of overdreven voorstellingen om je een bepaald product te laten kopen, een abonnement te laten nemen, etc. Reclame maken is een vak, een heel geraffineerd vak, een kunst bijna. De teksten zijn super slim, appelleren aan jouw behoefte aan status, populariteit, schoonheid. Zonder de geadverteerde artikelen aan te schaffen tel je niet mee, ben je dom of lelijk of allebei. Er lijkt een kentering op komst: teeners van nu kijken minder tv, minder reclame. Maar aan de andere kant willen ze niet bij de groep waartoe ze horen achter blijven. Maar ook dan, ze kijken voor zover ik het kan beoordelen minder reclame, ze luisteren misschien meer naar hun eigen groep.
Als reclame makers zouden nadenken over wat ze doen zouden ze weten dat ze vaak heel amoreel bezig zijn; hoe houden ze dat vol vraag ik me af. Voor hun stinkt geld niet in ieder geval.

Supermarkten en eten. (15 december 2019). Vroeger (ik ben al oud) kon je in winkels, bij kruideniers dingen kopen die je nodig had en die ook op het moment dat je ze kocht bijna allemaal in je eigen land geproduceerd werden. Niet al te veel keus misschien, maar alles wat je nodig had was er. Bosbessen in de herfst, aardbeien in de zomer, alles wat eetbaar was in het seizoen van productie en oogst in eigen land. Dat is nu anders. Alles is het hele jaar voorradig en te koop, want de hele wereld is supermarkt leverancier. Mede dank zij vliegtuigen die alles in een mum van tijd uit de hele wereld naar Nederland brengen. De kwalijke kant is, dat die vliegtuigen een hoop energie gebruiken evenals de vaak nodige invriezing van de producten. De goede kant is dat mensen in die arme landen wat aan de rijke landen kunnen verdienen, weliswaar tegen uitgeknepen prijzen. Maar het lijdt wel tot excessen; waarom moet je alles altijd elke dag van het jaar kunnen kopen en hoe speciaal is het dan nog? En waarom moet alles in plastic of glas of andere speciale houdbaarheids verpakking in de schappen staan, vooral de producten die van ver komen? We noemen de huidige tijd niet voor niets de consumptie maatschappij. Je zou ook kunnen zeggen: de aarde kapotmaak maatschappij.

Dood (14 december 2019). Dood hoort bij het leven, gelukkig zou ik bijna zeggen, want stel je voor dat we door de technische ontwikkelingen steeds langer gaan leven, steeds later dood gaan. Is het leven zo leuk, dat we het tot het oneindige willen verlengen? Als dementie te genezen is in de toekomst, leven we dan allemaal op zijn minst 10 jaar langer? Ik schrijf dit, nadat gisteren mijn middelste zus is overleden. Mijn oudste zus overleed zo'n 7 jaar geleden; mijn jongste zus en ik zijn nu nog over. Mijn middelste zus was 9 jaar jonger dan ik; ze was al langer ziek, had veel pijn en begon te dementeren. Ik had de indruk dat het leven van haar ook niet meer hoefde, dat ze vond dat het genoeg was. Is de dood dan iets ergs of een bevrijding? Voor een ander, weet je dat natuurlijk niet, maar voor mijzelf zou ik het in haar plaats wel zo zien. De dood van een zus, die je dus vanaf geboorte tot dood gekend hebt geeft wel heel wat stof tot gedachten; haar leven en mijn aanwezigheid daarin flitst als het ware een aantal keren door me heen. Het leven van een mens, van haar, vol goede en minder goede dagen, met geven en ontvangen van liefde, waar zij zo goed in was, geslaagde en minder geslaagde periodes, geluk en verdriet. Kinderen en partners die achter blijven en die daar elk op hun eigen manier op zullen reageren, natuurlijk weer heel anders dan een broer. Ik had haar de laatste weken nog 2 maal gezien, een maal toen zij nog goed aanspreekbaar was en daarna, toen zij al verder achteruit gegaan was en mij en ook anderen haast niet meer herkende. Ze vond het kennelijk toch wel prettig dat ik haar hand vasthield; ook al weet je dat nooit zeker, het idee dat ik haar nog zag geeft mij een prettig gevoel. Zij is 82 jaar geworden en zolang is dus ook de periode vol herinneringen aan haar.

Ouderdom (11 december 2019). Het gaat bij de gespreksstof van ouderen vaak over zichzelf als onderwerp, de gezondheid, kwalen, dementie, wat je al dan niet nog kan, hoe de maatschappij veranderd is. Wat toeneemt is vaak de praatlustigheid; ouderen kunnen je als het ware vastpakken en dwingen om te luisteren naar verhalen en opinies die je al vaak, soms te vaak, gehoord hebt. Dat komt deels doordat ze niet meer werken; mensen die een baan hebben moeten vaak de hele dag praten, telefoneren, en zijn dan blij na het werk eindelijk 's avonds wat rust te hebben. In tegenstelling tot niet-werkende ouderen, die slechts weinig gelegenheid tot praten hebben. Daar komt bij, dat een aantal contacten van nog gezonde ouderen, hun leeftijdgenoten, er mogelijk niet meer zijn, eerder dood gegaan zijn of dement zijn geworden. Het kringetje contacten waar mee gepraat kan worden wordt steeds kleiner. En daarbij, familie en vrienden wonen veel verder uit elkaar dan vroeger, je loopt niet zo maar even naar elkaar toe. Natuurlijk hangt het ook van jezelf af; je kan er op letten contacten te onderhouden, beter te gaan luisteren zodat je jongere contacten niet afschrikt. Af en toe een opinie geven mag, maar luister ook vooral naar de opinies van anderen, van jongeren.

Miriam (2 december 2019). Wij waren gisteren 's middags in Miriam's verzorgingshuis, waar Sinterklaas gevierd werd. Wat een zorgzame, lieve opvang is dat toch!
Miriam dement, wat voelt ze nog, wat ziet ze nog, ik weet het niet. Ze kan uren staan of loopt wat rond, zit heel weinig, kijkt wat om zich heen, is lichamelijk sterk. Vorig jaar ging ze nog naast Sinterklaas zitten, nu niet meer. Ik had een soort van visioen van Miriam's leven, van geboorte tot nu.
Hieronder een gedicht wat Miriam ooit schreef en wat haar zus nu in haar kamer vond:

bij zon en maan
en ik lig in bed
te stralen en mijn
gedachten heb ik
bij me

Kinderen (29 november 2019). Het is eigenaardig en toch wel algemeen geloof ik: ouders blijven zich met hun kinderen bemoeien, zien hen vaak nog steeds als kinderen die ze advies moeten en ook kunnen geven, ook al zijn die ouders al oud en de kinderen al lang volwassen. En al weten die kinderen meer over de huidige maatschappij met al zijn problemen dan die ouders. Is het bemoeizucht, is het bezorgdheid, willen de ouders die kinderen zo graag helpen, behoeden voor al dan niet goede of verkeerde beslissingen? Of willen ouders misschien soms zelf een rustig leven en denken dan dat de manier waarop ze zelf leven ook goed is voor hun volwassen kinderen?
Niet alle kinderen praten tegen hun ouders, niet alle ouders reageren, maar ik heb de indruk dat een redelijk aantal dat wel doet. Anders dan vroeger misschien; ik herinner mij toch weinig gesprekken met bijvoorbeeld mijn vader over zijn problemen met zijn uitgeverij (wel misschien over zijn successen), over mijn plannen om in het buitenland te gaan werken, etc. Het contact ging toch niet vaak de diepte is, er werd wederzijds niet gevraagd: wat zal ik doen. Als oude ouder moet je je denk ik realiseren, dat als kinderen je wat vertellen ze dat doen om hun eigen gedachten te ordenen en niet omdat ze jouw advies nodig hebben. Ze willen je wat vertellen, je op de hoogte houden. Luisteren is dan een schone zaak maar ook een moeilijke, praten is vaak leuker. Het is zo leuk om een opinie te geven, ook als die niet gevraagd wordt, dus sommige ouderen doen dat te vaak, ook juist omdat hun opinie niet meer gevraagd wordt. Maar als je meer luistert merk je dat dat genoeg is en ook nog leuk.

Astrologie boeken. (22 november 2019) Ik heb een mooie, uitgebreide astrologie (leer)boeken verzameling, zowel in de Nederlandse als Engelse taal, die ik niet meer gebruik. Als U geïnteresseerd bent kunt U contact met mij opnemen via mijn email hans-van.rossum@hetnet.nl.

Goed nieuws, slecht nieuws en de realiteit. (15 november 2019) Of je nu kranten leest of tv kijk, het lijkt wel alsof de wereld steeds gevaarlijker, onbewoonbaarder, agressiever wordt. Is er echt zoveel meer slecht nieuws, slecht handelen, zoveel meer agressiviteit in de wereld, of is dit een al dan niet bewuste keus van redacties, die denken dat goed nieuws niet verkoopt, slecht nieuws wel? En dat er wel uitzonderingen zijn, andere lezenswaardige of zienswaardige of verkoopbare onderwerpen, maar dat het dan gaat om andere onderwerpen zoals spelsituaties: kruiswoord- en andere puzzels, etc. Wat is dat toch, de mogelijke fascinatie van het publiek voor slecht nieuws en de inschikkelijkheid van de media om aan die fascinatie, die voorliefde te voldoen? We krijgen daarmee wel een zeer onreëel beeld van de wereld, van de mens voorgeschoteld. De ene brandstichting, de ene verkrachting, de ene oplichting of malversatie, de ene luchtverontreiniging na de andere; we lezen of zien erover. Zo krijgen we steeds meer het beeld voorgeschoteld dat de aarde toch wel kapot gaat, dat de mens toch wel slecht is en dat er allemaal weinig aan te doen is; pessimisme gaat al gauw overheersen door de waterval van slecht-nieuws stories. Het evenwicht is zoek en men denkt dan al gauw dat het evenwicht er ook echt niet is, dat er echt zoveel meer slechts dan goeds in de wereld gebeurt.
Redacties van TV stations, van kranten, overdrijven jullie niet, moet er niet meer evenwicht komen in jullie verslaggeving, jullie keuzes van artikelen?

Dementie met en zonder lichamelijke gebreken (7 november 2019), het onderwerp euthanasie is als de twee samengaan heel wat ingewikkelder dan het onderwerp euthanasie bij "alleen maar" lichamelijke klachten of "alleen maar" geestelijke achteruitgang. Je zou kunnen zeggen: elk geval van achteruitgang bij ouder worden is verschillend zoals ook elk mens verschillend is. Regels zijn soms nodig, maar regels voor euthanasie moeten soepel zijn, op het individu gericht. En dat betekent in feite: veel meer overlaten aan de hulpverleners, in dit geval de kinderen, verplegers en/of huisartsen.
Wij bezochten/spraken 2 ouderen. Een man, boven de 90 jaar oud, dementerend of moet je beter zeggen dement, lichamelijk gezond maar geestelijk de weg kwijt en sinds kort opgenomen in een verpleeg/bejaardenhuis, waar hij bij onze komst gezellig aan tafel zat met medebewoners, vol trots zijn kamer toonde, en samen met ons op de veranda in de zon ging zitten en zich best gelukkig leek te voelen. En een vrouw, boven de 80, beginnend dementerend/dement , met een flink aantal lichamelijke klachten zoals veel te dik, pijnlijke benen, een aantal organen zoals de lever die het slecht doen, maar nog thuis wonend met een partner.
Hij weet niet meer dat hij dement is, is lichamelijk in orde, zij denkt dat ze niet dement is, maar is er lichamelijk slecht aan toe. Beiden hebben euthanasie verklaringen getekend. Maar beiden lijken nu onbekwaam om nog zelf te vragen om euthanasie; ze kunnen er niet meer zelf over oordelen, willen het misschien ook niet meer.
Als "buitenstaander" denk ik dan, ondanks het feit dat ik persoonlijk beslist niet verder wil leven als ik dat niet zelfstandig kan doen: wat zijn dit moeilijke gevallen, wat zou ik beslissen als ik die beslissing over hun leven zou moeten nemen. Voor mijzelf weet ik het wel, maar beslissen voor anderen? Ik zou toch zeggen: respecteer wat mensen wilden toen ze hun keus maakten, hun wens uitten voor euthanasie onder goed beschreven omstandigheden. Zij schreven die wens op met hun volle verstand, respecteer dat, hoe moeilijk de uitvoering ook is. Maar je kan ook zeggen: laat de natuur zijn gang gaan, grijp pas in bij ondraaglijk lijden. En we moeten ons dan wel realiseren hoe moeilijk de beslissing ook voor jezelf kan zijn; in feite moet je beslissen voor het te laat is, dus als het nog niet strikt nodig, je nog niet dement bent.
Er is nog een tweede punt: mag je een arts verplichten de euthanasie wens uit te voeren, ook in moeilijke situaties zoals ik net beschreef? Het is goed hier met de huisarts ruim op tijd over te spreken zodat je weet er hetzelfde over te denken.
Euthanasie, een lastig onderwerp, waar steeds meer mensen mee te maken krijgen naar mate men steeds ouder wordt. Het leven kan vreemd zijn, het hoe en waarom is vaak niet zo duidelijk.

Steeds meer mannen met baarden. (6 november 2019) Waarom niet? En waaom wel? Omdat je meer wilt lijken? Ik kwam een oud spreekwoord tegen:
Als de baard het teken van wijsheid zou zijn was de bok de wijste.
Je zou ook kunnen zeggen: Er zijn veel meer dieren met baard dan knappe mensen.
Of: Die zijn baard laat staan kan met de apen klimmen gaan.
Een vriendin zei ooit over haar vriend met snor: Een zoen van een man zonder snor is als een ei zonder zout. Maar haar vriend was ook een succesvolle journalist en boeiend verhalen verteller, de snor was echt bijzaak, daar werd hij echt niet door haar op beoordeeld.

Een kolom schrijven, hoe? (1 november 2019) Ik lees nog eens Boontjes 1969 van Louis Paul Boon, volgens mij een van de beste kolomnisten ooit. Wat is zijn geheim? In de eerste plaats wellicht zijn sappige taal, doorspekt met oude gezegden en woorden. Die heeft het Belgisch Nederlands misschien ook wel meer dan wij hier in het vaak zo serieuzere Noorden. Maar hij weet ze te gebruiken alsof je tegenover hem zit, hij jou individueel wat verteld in plaats van een artikel te schrijven voor alle lezers van zijn krant. In de tweede plaats gaat alles eigenlijk over wat hij persoonlijk meemaakt: het sneeuwt, kan je nog met de auto de weg op, mensen die hij in de dagelijkse ziet of ontmoet, zijn bureau, geknutsel met zijn "schilderijen", ziektetjes, pijn aan zijn lever, zijn biertjes, alles in feite wat hij meemaakt en wat hem overkomt en waar hij jou dan over verteld met zijn wondermooie taalgebruik.
En dan denk ik: zo hoort een kolom te zijn, maar wie kan dat? Natuurlijk, je kan er ook wat van leren, maak het wat meer persoonlijk, gebruik meer beelden, toon jouw reacties, maak het niet te mooi. Maar bovenal: gebruik je fantasie. Maar dat moet je wel kunnen; je moet niet altijd te duidelijk, te exact willen zijn.

Verjaardag (31 oktober 2019). Vandaag is mijn oudste dochter jarig en dat geeft mij een plezierig en goed gevoel. Niet dat ze weer een dag ouder is, maar dat zij een bijzonder mens is en dat ik er nog bij ben, bij deze verjaardag, haar 59e, en dat we zo'n goed contact hebben. Dit weekend gaan we het een beetje vieren, ik kijk er naar uit.

Onze wereld (30 oktober 2019), hoe is die? Dat hangt natuurlijk in de eerste plaats af van waar je bent. Zo was ik een paar dagen bij de Twentse AA, een prachtig natuurgebied. Volop gelegenheid om te wandelen, te fietsen, vrijwel zonder mensen tegen te komen, overal bomen, grasvelden, prachtige oude boerderijen, riviertjes en watertjes. Overal rust; op onze hotelkamer zelfs geen tv! De wereld stond even stil. Dat zouden we vaker mee moeten maken, vooral als je in het hectische Westen van ons land woont. Er is in onze wereld te veel nadruk op ellende. En die wereld is niet meer beperkt tot de Twentse AA, tot Nederland of Europa. De kranten, de tv kanalen staan er vol mee. TV en kranten eigenaren en journalisten denken kennelijk dat slecht nieuws het belangrijkste en best verkopende nieuws is; de ellende spat er dagelijks uit. En dat willen de kijkers, de lezers, denkt men dus. Maar we doen het ook zelf natuurlijk. Je hoeft gelukkig niet te kijken naar de tv en je hoeft niet de (hele) krant te lezen. Want als je dat wel doet krijg je toch wel heel duidelijk de indruk dat de ondergang van de aarde nabij is, althans van de voor de mens bewoonbare aarde. Maar denk ik, wat we ook met die aarde doen, hoe we ook het milieu verzieken, de aarde zal wel blijven bestaan, zei het wellicht voor andere, nieuwe levensvormen in een doorgaande evolutie. Ook al komen we wel dichter bij machines die alles kunnen.
Is de mens wel zo belangrijk? Als je kijkt naar wat hij voor samenleving aan het creëren is moet je daar toch wel wat aan gaan twijfelen. We zijn hopelijk geen eindpunt maar een onderdeel van een doorlopend evolutie proces, mogelijk zonder einde, wat voor einde dat ook zou mogen zijn.
Rutger Bregman schreef een boek "De meeste mensen deugen" en wie weet, als dat zo is hebben die mensen misschien meer invloed dan het vaak lijkt!
Maar waarom bij dit alles te veel bij stil te staan. Vandaag schijnt de zon, de lucht is egaal blauw, er is wel een beetje wind, maar toch, ideaal weer om een stukje te gaan fietsen.

Meditatie (30 september 2019), wat verstaan we daar over? Het is een populair onderwerp, meditatie, of beter gezegd de behoefte aan of noodzaak van meditatie. De cursussen, de goeroes springen uit de grond; er is immers goed geld aan te verdienen want veel mensen zijn ontevreden met hun leven, met zichzelf, vragen zich af wat de zin van het leven is, hun doel (of plicht!) op deze aardbol. Nu, daar kan je over gaan nadenken, naar een meditatie cursus of iets anders gaan, waar iemand pretendeert het te weten, die je zegt dat hij of zij je je eigen ziel zal laten ontdekken tegen betaling, maar mij lijkt, dat je zelf je eigen ziel het beste kent als je er de tijd voor neemt. Neem wat rust, leef met wat gezond egoïsme, doe zo weinig mogelijk tegen je zin, neem tijd om niets te moeten, ga wat wandelen of fietsen of doe iets creatiefs als je daar zin in hebt, kijk lekker wat naar buiten. Maar als je echt depressief bent helpt dat allemaal natuurlijk weinig. Praten met iemand erover of toch maar proberen met mediteren wat tot rust te komen dus, even niets moeten. Zen, subud, taichi, gymnastiek, praten met een goede vriend of vriendin, alles kan helpen, je wat ruimte te geven. En Count Your Blessings, want die zijn er meestal ook, naast de problemen die je al dan niet tegenkomt of moeilijke beslissingen die je moet nemen.
Mijn eigen ervaring is met zen, subud, taichi, dat het vaak gaat om het inlassen van pauzes, van rustmomenten, even afstand nemen, waar je in je eentje misschien minder gemakkelijk toe komt. En dat kan nieuwe energie geven.
En ja, ik kom toch altijd ook weer mijn eigen karakter tegen en mijn reacties naar het leven en naar anderen; ondanks mijn leeftijd heb ik daar toch weinig aan kunnen veranderen.

Grootouders (15 september 2019). Ik ben een van de gelukkigen, die als kind zijn grootouders meegemaakt heeft. Een van de gelukkigen schrijf ik, want ik heb wel begrepen, dat bij veel mensen als kind al 1 of meerdere, soms zelfs alle vier de grootouders dood waren of anderszins afwezig. En ik heb ze alle vier niet alleen meegemaakt, maar zelfs zeer prettig meegemaakt. De ouders van mijn moeder woonden in mijn jeugd in Driehuis, vlak bij Velsen en mijn zus en ik kwamen daar regelmatig tot mijn 9e met onze moeder op bezoek, soms, vooral bij feestdagen zoals Kerstmis, vaak samen met neef Bram en nicht Beppie. Oma bracht dan haar tijd voornamelijk door met koken; haar soepen waren beroemd, als kleinkinderen keken we naar de gezamenlijke maaltijden uit. Met Opa wandelde ik in het bos rond hun huis, waarbij Opa met zijn wandelstok alles aanwees wat hij me als oud-onderwijzer en hoofd van een school wilde leren. De gedachte aan die wandelingen geeft mij nog steeds een blij gevoel. In de schuur van Opa en Oma stonden genoeg dingen waar kinderen mee kunnen spelen, zoals de door ons veel gebruikte stelten.
De ouders van mijn vader woonden in Amsterdam en daar ging ik vanaf mijn 9e, toen ik weer in Amsterdam woonde eerst samen met mijn vader naar toe met verjaardagen en later ging ik vaak alleen om met deze opa te schaken. Hoewel ik een sterk schaker was won hij toch vaak, vooral met zwart met zijn fameuze Hollandse verdediging.
Wat mij opvalt, en ik weet niet zeker of dat een algemeen iets is, is dat vroeger kleinkinderen met of zonder hun ouders naar de grootouders toe gingen en dat het omgekeerde zelden voorkwam; de grootouders bleven thuis en werden bezocht. Nu is het veel vaker zo, dat de grootouders van hun kant kinderen en kleinkinderen bezoeken. En daar dan ook nog allerlei taken vervullen: koken, baby-zitten, kinderen uit school halen, enz. Ik denk dat dat een duidelijk teken is van de toegenomen gezondheid van ouderen en dus ook van grootouders, en daarnaast misschien ook van toegenomen welvaart. Toen ik jong was hadden noch mijn ouders noch mijn grootouders een auto, nu hebben toch wel heel veel ouderen een auto en kunnen daar bovendien ook vaak nog goed mee rijden; ouderen zijn dus mobieler en ook vaak gezonder, terwijl de ouders tegenwoordig zich vaak drukker maken voor hun baan en zowel de vaders als de moeders werken. Grootouders worden minder verzorgd maar verzorgen wel meer! Misschien wordt dat wel weer heel anders als de pensioen leeftijd omhoog zou gaan.

Kijken naar vroeger met de moraal van nu. (14 september 2019). Dat wordt steeds meer gedaan en ik vraag me af of dat wel goed is, of dat wel kan en zin heeft. Recent een discussie over de naam Nederlandse Gouden Eeuw. Ik heb me bij de Gouden Eeuw altijd een Gouden Eeuw van de kunst en met name de Schilderkunst in Nederland voorgesteld. Rembrandt en zijn vele collega's hebben Nederland toen als schilders op de kaart gezet. Prachtig toch, Niets mis mee, met die benaming Gouden Eeuw, als je maar weet (en dat kan iedereen weten) waar het over gaat. Niet over de sloppenwijken, die er toen ook waren, niet over koloniën, nee, over de Gouden Eeuw in de kunst dus. En misschien ook over de grote culturele invloed van Nederland op de rest van de wereld. Nooit was Nederland zo belangrijk in de wereld als in die Gouden Eeuw.
Helaas lijken er steeds meer mensen te zijn, die met de ogen en kennis van nu het verleden willen beoordelen en vaak ook veroordelen. Dat gebeurde al in Frankrijk met Chirac, die als burgemeester van Parijs familieleden baantjes gaf. Met de ogen van nu fout, maar in de tijd dat hij burgemeester was deed iedereen dat, was dat usance. Moet je het dan een persoon, een groep kwalijk nemen dat ze dat ook deden? Je mag wel kijken naar de verschillen maar niet veroordelen.
Er zijn zoveel dingen in de geschiedenis van de mensheid, die in het verleden, in verschillende tijdperken, normaal waren en dat nu niet meer zijn. Maar besef: veel van die mensen leefden en handelden wel volgens de heersende moraal van hun tijd. We denken en leven nu anders en dat zal altijd wel zo blijven: wie weet wat mensen over 50, over 100 jaar denken over ons gedrag van nu, over de vervuilende fabrieken, de vervuilende mijnbouw, de vleesindustrie, de religieuze fanatiek, van allerlei andere dingen die we nu normaal vinden maar die men straks, over zoveel jaar, afkeurt.
De mensen, die zoveel kritiek hebben over het verleden kunnen zich beter bezig houden met het nu, kunnen beter kijken hoe we het nu beter kunnen doen. Al die kritiek op het verleden is zinloos en onrechtvaardig; het verleden kunnen we niet veranderen. Wat we kunnen veranderen is het nu; houdt je daar liever mee bezig dan met het willen veranderen van de naam Gouden Eeuw!

Gezond egoïsme (8 september 2019). Het woord egoïsme heeft een wat beladen klank en betekenis, over het algemeen wordt egoïsme als afkeurend beoordeeld, en toch, zonder egoïsme, zonder zorgen dat je zelf goed in je vel zit, zonder dat je goed kijkt waar je je prettig bij voelt, wat je graag doet, doe je niet alleen jezelf maar ook anderen tekort. Je gaat dan misschien teveel rekening houden met anderen en doet dingen niet omdat ze bij jou horen of omdat je je realiseerd dat ze best goed kunnen zijn, maar omdat je denkt dat je anderen een plezier doet of op z'n minst dat je met anderen, met de zwakke kanten van anderen, rekening houdt. In feite kan dat leiden tot een verwrongen toestand. Je doet dan op een bepaald moment dingen waar je niet achter staat, die niet bij je passen. Je gaat open discussies uit de weg. En wat levert het op? In de eerste plaats frustratie bij jezelf, omdat je dingen doet waar je niet 100% achter staat en je daar niet lekker bij voelt, je best wel voelt dat je jouw energie niet goed gebruikt. Je hebt rekening met anderen gehouden op een verkeerde manier en met verkeerd motief, zonder gesprek, zonder alle voors en tegens uit te praten. En dat kan aan je gaan vreten. En, dat besef je dan misschien niet, ook aan de ander, die wel voelt dat er iets niet klopt maar misschien ook niet weet wat precies.
Mensen willen elkaar vaak niet kwetsen en vermijden heikele onderwerpen, dingen die ze niet met de ander eens zijn, misschien juist wel in langduriger of intiemere relaties. Praat wat meer, geef wat minder toe zonder gesprek ergens over, kom voor jouw opinies, voor jezelf op, zou ik zeggen. Het niet of niet direct over iets met elkaar eens zijn geeft niets, als het maar wel geuit wordt.
Helaas is het zo, dat we allemaal wel een of ander kwetsbaar onderwerp hebben, waar we moeilijk over kunnen praten, waar we uit onzekerheid geen kritiek kunnen velen. Kritiek, die we misschien voelen maar die er helemaal niet hoeft te zijn, maar die we op dat gebied te gauw voelen en willen vermijden. En dat is juist de verkeerde reactie natuurlijk voor de ander en voor onszelf en die er dan ook toe kan leiden, dat anderen dat onderwerp maar gaan vermijden. Een status quo, die tot niets leidt. Teveel rekening houden met anderen is niet goed; teveel zwijgen is niet goed, het lijkt er als het ware zelfs op, dat je anderen als zwakker ziet, als minder dan ze zijn, als personen die geen stootje kunnen verdragen en waar je overdreven rekening mee moet houden.

Begin of einde? (30 Augustus 2019). Ik zit op een bank met mijn ogen half gesloten. Ik zie het wittige kleed dat al half verkleurd is, een tafel die hier op de een of andere manier gekomen is, gemaakt is door iemand die honderden of duizenden tafels als voorbeeld genomen heeft, voorwerpen om iets op te zetten, wat dan ook, lage tafels waar je zittend bij kan. een televisie toestel, schilderijen aan de muur, kasten met boeken. wie heeft dat verzameld, wie had dat nodig? ikzelf natuurlijk, gebaseerd op duizenden voorwerpen als voorbeeld, duizenden ideeën als voorbeeld, alles wat mij ooit aangeleerd werd als voorbeeld. ik leef in een omgeving, een tijdperk vol gewoontes; wat is nog van mijzelf, wat is er niet voortgekomen uit lessen van mijn moeder, mijn vader, anderen, uit conformisme, of juist uit verzet daartegen? Maar verzet ook gekleurd door de omgeving, ouders, het lag alles al vast voordat ik geboren werd, mijn karakter lag al vast toen ik geboren werd, misschien geldt dat niet alleen voor deze kamer, deze stad, dit land, maar voor de hele wereld, de hele mensheid. Zijn de voorwerpen om mij heen doelmatig, heb ik ze nodig, zijn ze mooi, nuttig, of eerder als tralies uit een gevangenis cel, voorwerpen die mij vasthouden, mijn leven bepalen, mijn creativiteit aan banden leggen. Kan ik uit mijn aangeleerde denken loskomen, iets nieuws doen, iets wat nog nooit gedaan is? Ik kan me misschien tegen sommige aangeleerde dingen verzetten, maar iets totaal nieuws verzinnen, kan dat, moet dat?
Vrijheid van lichaam, van gedachten is denkbeeldig, het zijn eerdere vrijheden, bedachte vrijheden, maar ook die vrijheden zijn het gevolg van eerdere belevenissen, zijn gedwongen acties, voortzettingen van het verleden. De instrumenten zijn anders: krassen op steen, in een muur, schrijven op zand, in klei, op papier, praten in een microfoon, toetsen bewegen op een computer, een scherpe schelp, een schep, een graafmachine, een stok, een speer, een tank, een bommenwerper, wat is er nieuw aan? Nieuw, misschien voor mij, voor anderen ook, maar niet voor het leven, de geschiedenis, evolutie, als ik dat woord mag noemen, van de mensheid, van de levensvorm.
De kranten staan bol met feiten, de tv laat ze zien, het wordt nieuws genoemd, maar wat is het? Alles past nog steeds binnen het raam van de Griekse Goden verhalen, van wat mensen van het begin af aan deden om te overleven, om alles wat dragelijker of vrolijker te maken. Liefde, rijker zijn dan anderen, contacten leggen met anderen, samenwerken in groepen, och, afgezien van nieuwe werktuigen, nieuwe technieken is er niet zo veel veranderd, is het misschien zelfs moeilijk geworden iets nieuws te doen, iets te veranderen aan anderen of aan onszelf.

Kinderen (4 Augustus 2019). Er is een liedje: Vroeger was geluk heel gewoon. Zo waren ook kinderen vroeger heel gewoon, daar dacht je bijna niet over na, het krijgen van kinderen nadat je een partner had ontmoet waarmee je ging samenwonen. Het krijgen van kinderen was min of meer vanzelfsprekend, het niet krijgen of willen de uitzondering. In armere landen waren kinderen de verzekering voor de oude dag; ze moesten voor hun ouders zorgen; in Japan bijvoorbeeld trok de oudste zoon vroeger met zijn gezin bij de ouders in en nam de leiding van zijn vader over. Overigens, nu die ouders vaak in een appartementje wonen, nu ze over het algemeen langer en gezonder leven gaat dat ook in Japan niet meer op. Bovendien zijn er, zeker in het ""rijke Westen" meer ouderen met een pensioen en een soort van financiële zelfstandigheid, er zijn meer landelijk verzorgde opvang mogelijkheden. De kinderen worden dus steeds minder gezien als gedoodverfde verzorgers van de ouders.
En toch is het in meerderheid nog vrij normaal om kinderen op de wereld te zetten, kinderen te krijgen. Maar is het wel zo normaal in onze zo snel veranderende maatschappij? De economische noodzaak is dus aan het verdwijnen en ook qua milieu moeten we ons toch echt afvragen of de aarde al niet overbevolkt is, of er nog plaats is voor kinderen. Moeten we gaan denken: het mag maar het hoeft niet, of experimenteren, zoals de Chinezen deden met een 1-kind politiek?
Maar kinderen zijn toch leuk om te hebben, mensen zonder kinderen missen iets? Is dat wel zo? Ik denk dat dat helemaal van de ouders, de opvoeders, en van de kinderen afhangt. Er kunnen veel vreugde momenten zijn en ook momenten van verdriet. Kinderen kunnen geboren worden met een handicap of ziek worden, dood gaan, leuk zijn of vervelend, goed leven of slecht. En kinderen kosten veel geld, en ook veel verzorging en aandacht en liefde; dat kan een min zijn maar ook een plus; vaak geven ze die liefde ook terug.
Waarom willen mensen vaak een huisdier, anders dan om iets te hebben om te verzorgen en tegen te praten? Waarbij die dieren over het algemeen ook nog als het goed is jouw bevelen nauwgezet opvolgen, iets wat je van kleine kinderen nog wel maar van oudere kinderen niet meer kan zeggen. Maar goed, dieren zijn natuurlijk geen volwaardige kinder (of kleinkinder) vervangers. Kinderen moeten vaak dienen denk ik als een soort surrogaat van de ouders, activiteiten ontplooien die je zelf niet ontplooid hebt, jouw eigen ideeen misschien hopelijk voortzetten, als een soort van betere ik. Overigens kan een hoge verwachting best een belasting zijn voor de kinderen.
Kinderen zijn hinderen of kinderen zijn een blessing, het kan allebei.
En ondertussen gaat de technische ontwikkeling maar voort, kan men, las ik net, de vruchtbare leeftijd van de vrouw met 20 jaar opschuiven, kan men straks wellicht embryo's buiten een baarmoeder laten groeien tot mensen of andere wezens, heeft men straks heel andere methodes voor de voortplanting en het opgroeien. Brave New World, we zijn er hard naar op weg, naar een andere maatschappij, een andere wereld. Technisch lijkt haast niets meer onmogelijk. Wij kennen de toekomst niet, ook niet de positie van kinderen daarin.

Geluk (3 Augustus 2019). Ik lees in een artikel dat de Mexicanen over het algemeen een zich gelukkig voelend volk zijn. Of wij Nederlanders ons in Mexico wel of niet gelukkig zouden voelen doet er niet toe. Wat is geluk, wat maakt je gelukkig, waar hangt het van af? Interessante onderwerpen. De een is vaker gelukkig, de ander minder. Het regent als je naar buiten kijkt en de een denkt: bah, als ik naar buiten ga word ik nat, de ander: goed voor het land en de boeren, mooi omdat ik ernaar kan kijken en lekker binnen zit. Een mooi voorbeeld van hoe je je geluksgevoel kan beïnvloeden. Dat gaat natuurlijk niet op in wat extremeriger situaties: je hebt net de loterij gewonnen, de man of vrouw van jouw dromen ontmoet en hij/zij vindt jou ook leuk, een geliefde gaat dood of wordt ziek. De omstandigheden kunnen sterk meewerken of tegenwerken, maar ook ons denken, onze fantasie heeft een grote invloed. Count your blessings is wat dat betreft voor mij een aanrader, een noodzaak, die bij de een wellicht haast vanzelf gaat en voor de ander inspanning vereist. Maar wel een inspanning die zijn vruchten afwerpt. Als ik dit zeg moet ik oppassen, want niet iedereen kan altijd gelukkig zijn. Natuurlijk, er zijn uitzichtloze situaties, waar geen enkele positieve benadering helpt. Je zit in de put en denkt er niet meer uit te komen. Maar ook dan, er aan toegeven helpt niet; tracht je te visualiseren dat er weer betere tijden komen, dat het leven goede en minder goede tijden heeft, dat altijd ergens de zon schijnt en dat iedereen daar wat van kan opvangen. Het leven is te ingewikkeld om ons er verantwoordelijk voor te hoeven voelen; we hoeven die wereld niet op onze schouders te nemen, kunnen op onze eigen bescheiden manier proberen te leven zoals bij ons past, een beetje (of meer) tevreden met onszelf te zijn, dat is voldoende.
Er is een bekende uitdrukking die we soms gebruiken over anderen: Het leven lacht hem/haar toe. Misschien zijn dat wel mensen die ook tegen het leven lachen.

Cherry Duyns (30 juli 2019). Ik schreef gisteren over 2 korte verhalen vertellers, de ene goed, de ander volgens mij minder. En nu wil ik ook Cherry Duyns noemen en zijn verzameling "Achterland, Verkenningen en Herinneringen". Zo zou ik willen kunnen schrijven; niet alleen qua schrijfstijl, die bijzonder goed is, maar ook om zijn manier van naar mensen kijken, met hen omgaan, zijn manier van interviewen. Voor wie Duyns alleen kent van Herenleed een openbaring; wat een veelzijdig mens. Hoe komt het, vraag ik me dan af, dat ik Cherry Duyns wel van TV kende maar niet als schrijver. Nu dus wel. En dat dank zij mijn systeem om in de plaatselijke bibliotheek wat rond te lopen en te kijken wat er bij "aanbevolen" of "net-ingeleverd" ligt. En zo geniet ik nu van dit boek en wil het U graag aanbevelen, ook al is het niet wereldschokkend. Eerder minzaam, welwillend kijken.

Remco Campert en Godfried Bomans (29 juli 2019). In allerlei bladen lees je over Remco Campert, die 90 jaar is geworden en hoe bijzonder hij wel is als schrijver. Als een vertegenwoordiger van het Leidseplein vlak na de 2e wereld oorlog rond 1947 was hij wel bijzonder, maar als schrijver? Ik had hem gelezen, heel vroeger, had geen herinnering aan hem als groots schrijver, en besloot wat van hem te herlezen. Eerlijk gezegd een teleurstelling; afgezien van zijn leeftijd zag ik geen reden voor de ophef over zijn schrijfsels. Want dat waren het misschien toch, verhaaltjes merendeels zonder al te veel inhoud. Min of meer toevallig was het dat ik juist bezig was een verhalen bundel van Godfried Bomans te herlezen, "Genieten in een Gekkenhuis", een verzameling stukjes uit zijn Elzevier tijd. En hoeveel beter is Bomans dan, met stukjes vol humor, vol inhoud, vol originele opinies, vandaag de dag nog even actueel als toen ze alweer lang geleden geschreven werden. Campert, volgens mij wat verjaard, eerlijk gezegd niets voor mij, maar Bomans: tijdloos, ik raad hem iedereen aan.

Lage rentes (16 juli 2019). Zowel de Amerikaanse als de Europese Centrale Banken houden al enige tijd de rentes kunstmatig zeer laag en overwegen zelfs verdere verlagingen. Zogenaamd om de economie te steunen. Maar wat zijn de werkelijke gevolgen van deze politiek? In de eerste plaats wordt zo een grote bevolkingsgroep die geld wil sparen voor een of ander doel: aankoop huis, auto, oude dag, benadeeld. In de tweede plaats is het de vraag of de economie met de lage rente wel gesteund wordt; denken politici nu echt, dat als je geen rente meer krijgt je echt al je geld gaat uitgeven? Er zijn mensen, die willen uitgeven en er zijn mensen die willen sparen, voor wat voor redenen dan ook, en ze zullen hun gedrag heus niet zo makkelijk veranderen. Door wordt ook de koopkracht niet groter. Afgezien nog van de vraag of meer koopkracht zo goed is in een wereld waar de aarde door opwarming onleefbaar dreigt te worden. Moeten we niet juist minder kopen, minder consumeren en dus ook minder uitgeven om het milieu te steunen? En bevordert lagere rente verdere vervuiling? Aan de andere kant kan goedkoper lenen ook milieu maatregelen stimuleren, maar dat is niet het uitgangspunt van de rente verlagingen; men wil de economie steunen met verdere vervuiling als resultaat.
Is het niet immoreel, dat regeringen nu mensen zonder beurs ervaring tot beleggen dwingen of proberen te verleiden met grote kans zo hun spaarcenten te verliezen? Regeringen, kijk wat jullie doen en vraag je af of het wel goed is, dat de rente zo laag is, of het wel zo goed is de beurs bijna onnatuurlijk te laten stijgen en mensen te verleiden meer geld uit te geven in een opwarmend klimaat.

Dementeren (2 juli 2019). Dementeren, ik weet niet of het een gebruikt werkwoord is, maar ik gebruik het wel ten aanzien van mijn dochter Miriam, want het is een doorlopend proces en zij is nog niet in het eindstadium beland, zij is dementerend. Zij herkent mensen nog redelijk goed, roept Ha Ruth of Ha Papa als wij haar bezoeken, antwoord nog wel op simpele vragen, voornamelijk met ja's of nee's. Zegt lekker, als ze een stukje chocola eet. De achteruitgang gaat wel snel maar is nog niet afgelopen. Soms kijkt zij naar een van haar handen alsof het een vreemd voorwerp is, niet deel van haarzelf, of ze strekt haar hand naar de tafel uit en lijkt de tafel of iets wat erop ligt te willen pakken maar weet dan niet wat ze met die hand moet. Lichamelijk lijkt ze nog sterk en gezond, loopt rond, ook in de tuin van haar verzorgingshuis, is wel vaak onrustig. Ze geniet er kennelijk nog van als er iets om haar heen gebeurt. En ook heeft ze veel rust nodig; soms als ik kom zit ze met haar hoofd op de eettafel en is niet wakker te krijgen. Ruth gaat heel goed met haar zus om, voelt aan wat ze nodig heeft, vaak een arm om haar heen, maar ik moet het toch gaandeweg leren wat Miriam wel of niet wil (als je al kan speken over willen) of nodig heeft. Dat leerproces zullen verwanten van dementerenden denk ik wel vaker meemaken. En echt weten wat er in het hoofd van een dementerende omgaat weet je toch niet, het blijft raden en kijken naar kleine indicaties.
Hoe treft ik Miriam elke volgende keer aan: het blijft afwachten.

Ed van der Elsken (2 juli 2019). Ed van der Elsken is regelmatig in het nieuws, ook na zijn dood. Er is nu weer een tentoonstelling van een selectie van zijn foto's en films in Rotterdam. Hij logeerde samen met zijn eerste vrouw Gerda tijdens zijn wereldreis tweede helft 1959 bij mij in Sakasegawa, Japan. Waarvan hieronder een foto.

Opwarming van de aarde (1 juli 2019). Het is langzamerhand steeds meer mensen en politici duidelijk, dat de aarde echt opwarmt, sneller zelfs dan we oorspronkelijk dachten, en dat we snel maatregelen moeten nemen om die opwarming tegen te gaan. Kan dat nog, is er nog tijd, dat is de grote vraag. En ook: willen en kunnen we er iets aan doen? Willen we met minder luxe leven in de rijke Westerse landen; minder auto rijden terwijl werk verder weg is en familie leden en vrienden verder uit elkaar wonen, willen we minder vaat wassers, ijskasten, make-up, kleiner assortiment en minder schadelijke en kleinschaliger verpakking in de supers, onze airconditioning uit of lager in de zomer en verwarmingen 's winters niet hoger omdat we lichtere kleding dragen; minder gadgets en electronica, vakanties dichter bij huis en minder vliegen, de lijst is lang, stappen terug nemen is voor ons bijna onmogelijk geworden. En in China, India, Afrika wonen vele miljoenen mensen die dezelfde luxe willen als wij. De aarde redden via besparingen lijkt absoluut onmogelijk.
Via geboortebeperking misschien? Maar die is er al in de rijke landen en zal in de armere landen pas tot stand komen als men al met meer luxe leeft en niet meer afhankelijk is van verzorging op leeftijd door de kinderen. Een twijfelachtige remedie dus.
Wat blijft er over? Alleen een wetenschappelijke doorbraak misschien, die er voor zorgt dat het klimaat op aarde beter te regelen is: omlaag brengen dan wel omhoog brengen van de temperatuur met technische middelen wanneer nodig, zou dat er een keer (en ook nog op tijd) kunnen komen? We weten het niet, de oplossing is er nog niet; voorlopig blijven we zitten met de dreiging van een aarde waar steeds grotere gebieden voor de mens en andere levende wezens onbewoonbaar zullen worden. Maar is de mens wel zo nodig of is hij eerder een bedreiging voor al het leven op aarde?

TV uiterlijk (16 juni 2019). Je zou denken dat tv grimeurs hun vak kennen, maar dat is vaak niet zo, zelfs niet bij de VPRO. Vandaag in boeken een schrijfster te gast, die zo opgemaakt is, dat ze er veel lelijker uitziet dan ze is. Alles overdone, waardoor het natuurlijke gezicht een vreemd masker geworden is. VPRO, kijk er eens naar, doe wat aan die overdaad aan grimage die jullie al dan niet bewust hanteren. Het ergerlijke is dat alle tv omroepen, alle grimeurs zo vaak slecht en onnatuurlijk met de grimeurkwasten omgaan zonder met de felle studiolampen rekening te houden.

Kunst, wat is kunst (9 juni 2019), dat is een vraag waarop het antwoord al een hele tijd moeilijk is. Iets moois? Iets afwijkends? Iets nieuws? Alles mag kunst genoemd worden tegenwoordig, als het maar afwijkend is: een schilderij, een beeldhouwwerk, een handeling, een video of andere installatie, een fotoboek, een protest.
je zou kunnen zeggen dat het woord kunst verwaterd is tot kunstig, grappig of raar bedacht, iets geks, iets wat je geen naam kan geven en wat onbegrijpelijk is, een durfachtige actie, maar vooral iets wat bij gebrek aan beter het label kunst krijgt opgespeld!

Groningen. (23 mei 2019) Jarenlang hebben wij in de Randstad geleefd op heel goedkoop aardgas, heel goedkoop voor ons Westerlingen, maar niet goedkoop voor de Groningers. Die moesten van de regering aardgas leveren, zowel te veel want de grond ging daardoor verzakken en er kwamen aardbeving na aardbeving en veel te goedkoop want de opbrengst staat in geen verhouding tot de schade. De opbrengst was door de lage leveringsprijs voor het Westen en de schade voor de Groningers. En nu zou je denken, dat de schade door aardbevingen aan de Groningers snel en behoorlijk gecompenseerd zou worden, maar niets is minde waar. Eerst dwong onze regering de Groningers om te goedkoop aardgas te leveren en nu het over de schade gaat (en laten we wel wezen, die schade was best te voorzien geweest, gas boren op de gedane schaal geeft aardbevingen) gedraagt het Westen via de regering zich als een super kruidenier: ze blijven harrewarren over de vergoedingen en betalingen uitstellen, alsof het op de markt is en zo goedkoop mogelijk van de schade claims willen afkomen. Schandalig: het leefmilieu van een hele provincie verzieken en dan net doen of je neus bloed. Hoe is het mogelijk in een beschaafd land als Nederland! Maar kennelijk is Nederland helemaal niet zo beschaafd.

De helden. (14 mei 2019) Ajax voetbalt dit jaar weer eens wat beter, wordt kampioen en wint de Nederlandse beker en alom, in alle kranten en op tv praat men over De Helden van Ajax. Nu moet ik toegeven, dat ik zelf niet de meest enthousiaste voetbal fan ben; het is lang geleden dat ik als aspirantje zelf gevoetbald heb in het Amsterdamse AFC, maar om nu de spelers van Ajax of welke club dan ook helden te gaan noemen gaat mij wel erg ver. Ze voetbalden dit jaar beter dan in het verleden, winnen vaker, maar maakt dat hen helden? Helden trotseren gevaar dacht ik, helden doen dat niet voor een beloning maar voor een goed doel, om mensen te bevrijden van draken of andere gevaren, om medemensen te helpen, zonder enige beloning. Wat is er zo heldhaftig aan deze voetballers? Het is hun vak, waar ze buitensporig hoog voor betaald worden; ze voetballen zo goed mogelijk om hum eigen marktwaarde op te krikken. Wat is daar zo heldhaftig aan? Sportmannen met talent voor voetballen, die super goed betaald worden, die voetballen voor heel veel geld, zijn dat nu opeens helden?

Je bent niet verantwoordelijk voor alles. (12 mei 2019): Een onderwerp waar we allemaal mee te maken hebben. De een voelt zich meer, de ander minder verantwoordelijk, maar er mee te maken krijgen we allemaal, met teveel verantwoordelijkheden. Als kind krijgen we bepaalde verantwoordelijkheden aangeleerd van of opgelegd door onze ouders: met 2 woorden praten, ons bord netjes leeg eten, netjes naar de wc gaan, even passen op jongere broertjes of zusjes, op tijd opstaan, rommel opruimen, ons best doen op school, rekening houden met anderen. Verantwoordelijkheden worden ons al vroeg ingeprent. En ophouden lijkt dat nooit te doen, de ene mens heeft daar meer last van dan de ander, voelt de druk van verantwoording meer of minder. Je krijgt een betere baan, meer salaris, koopt een groter huis met hogere hypotheek en de verantwoording neemt toe. Is de extra luxe dat waard. Geeft een klein hutje op de hei minder stress? En kan je de verantwoordelijkheden in je leven beperkt houden tot een redelijk niveau, zijn er voldoende uren van vrijheid voor jezelf?
Dat vergeten mensen vaak: verantwoordelijkheid heb je in de eerste plaats voor jezelf, voor het jezelf in goede conditie houden, op tijd rust nemen, doen wat je wilt, kortom: leven.
Je verantwoordelijk voelen kan overal: in je werk, thuis, met gezonde of zieke of gefrustreerde familie leden. Of jezelf verantwoordelijkheden inpraten voor allerlei zaken, die zonder jou ook wel zullen lopen.
Het gaat misschien maar om 2 dingen: 1e: verantwoordelijkheid nemen voor jezelf, voor goed zorgen voor jezelf en hoe te spelen in het leven, de dingen te doen waar je goed in bent endie je graag doet, niet te denken dat je onmisbaar bent. En 2e: vertrouwen hebben in anderen, aannemen dat je dingen aan anderen kan overlaten, dat ze een aantal dingen redelijk goed of zelfs evengoed als jij of misschien zelfs beter dan jij kunnen doen, jouw inmenging of hulp of raad niet nodig hebben als ze er niet om vragen. Dat vereist vertrouwen in anderen en bescheidenheid over de eigen vermogens en ook vertrouwen dat het leven z’n gang wel zal gaan.
Eigenlijk zou je kunnen zeggen: teveel verantwoording op je nemen kan leiden tot een gevoel van onmisbaarheid of juist het gevolg zijn van een gevoel van onmisbaarheid, het gevolg ook zijn van een jeugd, waarin je allerlei taken op je dak kreeg waar je nog te jong voor was. Ouders kunnen, overigens ook met de beste bedoelingen, kinderen te veel verantwoording opdwingen: pas even op je jongere broertje of zusje die op straat speelt of als wij even weggaan , laat de hond even uit maar zorg dat ie niet wegloopt, zorg dat je betere cijfers krijgt op school, etc. etc., iedereen kent wel wat voorbeelden.
Hoe dan ook, iemand die zich verantwoordelijk voelt voor allerlei dingen toont vaak een gebrek aan vertrouwen dat anderen het wel goed zullen doen, dat zaken zonder zijn of haar bemoeienis fout zullen lopen. En dat kan best ook wel af en toe waar zijn. Maar so what! Het leven is niet perfect, verre van dat. Iedereen maakt fouten, presidenten, regeringen , politici, ouders, medewerkers, iedereen. Misschien is zich verantwoordelijk voelen wel het gevolg van een ideaal wereldbeeld, een onwerkelijk beeld van de wereld. De wereld is niet perfect, verre van dat en het is maar goed dat de meeste persoonlijke fouten of tekortkomingen (als je ze zo mag noemen) maar kleine gevolgen hebben, in het niet vallen vergeleken bij de fouten van mensen in macht posities, die hele oorlogen kunnen beginnen, atoombommen kunnen gooien of drones versturen naar plekken ver weg.
We kunnen bang zijn voor de fouten of verkeerde beslissingen van regeringsleiders, mensen met macht, mensen met kwade bedoelingen. Helaas kunnen we daar vaak weinig aan doen. Maar voor het maken van fouten van de mensen om ons heen, partners, familie, medewerkers, verzorgers hoeven we niet bang te zijn. Perfectie bestaat niet; we weten vaak niet eens wat het beste voor onszelf is. Ontspanning hebben we hard nodig, afschuiven van verantwoordelijkheid hebben we nodig. Daar mogen we tijd voor vrijmaken.

De zaak Tuitjenhorn (6 mei 2019): In 2013 wijkt huisarts Nico Tromp af van de richtlijnen om een sterv ende kanker patiënt acuut palliatief te kunnen sederen. Nadat zijn co-assistente dit meldt bij de Inspectie Gezondheidszorg, wordt Tromp beschuldigd van moord. Korte tijd later maakt hij een einde aan zijn leven. De documentaire volgt weduwe Anneke Tromp in haar strijd met de overheid om eerherstel voor haar man.
Het is fijn, dat deze documentaire er is, want de overheid of semi overheid, van minister tot inspectie heeft deze integere arts onterecht beschuldigd en aangevallen, heeft grove fouten gemaakt, evenals wellicht de politie, die orders moest opvolgen. Ook wij hebben indertijd meegelopen met de protestmars in Tuitjenhorn. En je vraagt je sinds die tijd af, wat is er gebeurt met de mensen, die met hun fouten, hun verzonnen beschuldigingen deze arts tot zelfmoord aangezet hebben, je kan wel zeggen vermoord hebben. Heeft de stagiaire inmiddels arts kunnen worden en is zij als zodanig in functie? Maar zij was niet de hoofd dader in dit verhaal, dat waren natuurlijk de mensen van de inspectie en de minister die verantwoordelijk voor hen was. Wat is er met hen gebeurt, zijn zij gewoon doorgegaan na de door hen veroorzaakte gedrags moord en, kunnen we wel zeggen, daar op volgende dood van deze integere arts? Ik ben benieuwd naar de documentaire en naar wat er met de schuldige functionarissen en instanties is gebeurd of eindelijk gebeuren gaat.
p.s.: Met de genoemde verantwoordelijken is voor zover ik weet niets gebeurt; zij hebben niet de verantwoordelijkheid voor hun gedrag genomen, integendeel, hun gedrag zelfs verdedigd. Triest.

Sportslui publieksgeil of is het iets anders? (5 mei 2019): Meer en meer sportslui lijken zichzelf meer en meer belangrijk te vinden. Je ziet het bij voetbal als bijvoorbeeld een speler een doelpunt maakt en het publiek opzweept om hem toe te juichen: o, o, wat ben ik belangrijk, zie je hem denken terwijl hij naar de zijlijn en naar het publiek loopt. Een mooi voorbeeld zag ik ook bij de volleybal mannen finale op tv vandaag- of mooi? Eerder absurd! Na elke gespeelde punt zag ik de spelers van elk team elkaar omhelzen, alsof ze zojuist de nobel prijs voor de vrede gekregen hadden. Overigens die nobel prijs winnaars hebben al dat vertoon van de volleyballers niet nodig. Al die volley mannen die elkaar omhelzen na elk punt, hoe verzinnen ze het, zit er soms iets anders achter, want normaal doen wij mannen dat toch niet, elkaar zeg maar een paar honderd keer omhelzen in een uur speeltijd. Het feit, dat die mannen ook nog behoorlijk bezweet lijken maakt het eigenlijk nog vreemder. Ik denk eigenlijk niet dat alle mannen van een team op deze ceremonie zitten te springen.

Cookies (3 mei 2019): het is een epidemie! Alle websites, vooral commerciële, die klanten iets willen verkopen, eisen dat je met hun cookies akkoord gaat voordat je hun website mag bezoeken. Ik vind het een gruwelijke verplichting, die me tegen mijn wil opgelegd wordt: akkoord gaan met cookies. Ben ik alleen? Ik hoor van steeds meer vrienden, dat ze zich er ook aan ergeren, maar er verder weinig aan doen, het hoort blijkbaar bij de tijd en het feit dat iedereen alles van je mag/moet weten. In mijn geval leidt mijn ergernis er toe, dat ik een aantal websites niet meer bezoek of er even vluchtig naar kijk zonder cookies toe te staan. Ik vind dat firma's, die je dwingen hun cookies te accepteren, voordat je verder mag gaan, schandalig handelen, je dwingen tot privacy ondermijnende handelingen, die ik daarom niet als betrouwbare leverancier zie. En waarom is het nodig? Ze zeggen vaak dat de cookies dienen om hun bezoekers beter te kunnen dienen, om hun website bezoekers-vriendelijker te maken, maar dat is natuurlijk bullshit; ze doen het om jouw privé gegevens te bemachtigen en te (mis)gebruiken.
Cookies, ze zouden verboden moeten worden, geboycot moeten worden, maar helaas, het lijkt er op dat ik me als een Don Quichot gedraag en de wereld kennelijk met steeds meer cookies wil leven, alsof mensen anderen steeds meer macht in hun leven willen geven.

Koningsdag (27 april 2019). Nederland heeft een Koning en daar ben ik blij om. In de eerste plaats zijn we als koningsrijk vrij uniek in de wereld, zeker in de Westerse wereld en geeft ons dat een bepaald (misschien wel vertederend) effect in veel landen; de koning opent deuren. In de tweede plaats: wat is het alternatief: een president? En dan denk ik: onze koning is al rijk en hoeft niet meer op allerlei slinkse manieren geld te verdienen, heel rijk te worden, waarin in de praktijk helaas de meeste presidenten uitzonderlijk bedreven in zijn en daarmee de gemeenschap veel en veel meer geld kosten dan een koning. Een president wil macht en ook nog rijk worden en is dus bijna per definitie partijdig en corrupt. Een koning hoeft geen eigen voordeel na te jagen en hoeft dus niet corrupt te zijn, staat boven de partijen. Lang leve dus onze koning!
Overigens is Koningsdag wel sterk veranderd in de laatste 10-15 jaar. Was het een feest voor kinderen met spelletjes zoals straat tekenen, ringsteken, zaklopen, nu drijven die kinderen (en niet de kinderen alleen) handel; de straten liggen vol met afgetekende eigen plekjes vol oude spullen die een koper zoeken. Het gaat niet meer om spelen maar om geld, wel echt Nederlands misschien. Klein voordeel is wel dat een aantal spullen nu hergebruikt worden.

Astrologie en Hillary Clnton (8 april 2019). Als astroloog zie je en weet je hoe goed astrologie werkt, vooral wat betreft de (aangeboren) karakter eigenschappen van mensen. Soms kom je ook een leuk voorbeeld, een tekst tegen, die een gebeurtenis in het latere leven van iemand heel duidelijk maakt. Waarom verloor Hillary de laatste presidents verkiezingen van Trump, ze had toch alles in huis om te winnen? En dan quoteer ik uit een boek uitgegeven in 1994 (Synthesis & Counseling in Astrology van Noel Tyl) het volgende over Hillary: "Hillary's sun is peregrine (vormt geen aspecten met alle andere planeten)! No matter how bright, how deep, how informed, how analytical, how power oriented she is, it is difficlt for her to tune it all into the world. The light really has nowhere to go." Haar zon, haar licht kon in de verkiezingen niet voldoende naar buiten, raakte het publiek niet voldoende, dat was de handicap in haar karakter.

Familie (29 maart 2019). Familie - we hebben allemaal wel familie, als we in een beschaafd land als Nederland geboren zijn en wonen, en niet in een of ander oorlogsgebied, waar onze familie weggebombardeerd is. In Nederland hebben wij familie, al dan niet dood of nog levend, grootouders, ouders, broers of zussen, neven of nichten, kinderen, een heel leger waartussen of mee we opgegroeid zijn, waar we al dan niet leuke herinneringen aan hebben. Stof genoeg zou je zeggen om wat over te schrijven wat misschien voor anderen met dezelfde soort familieleden leuk kan zijn om over te lezen. En de meesten zijn dood, zeker als je zelf oud bent, dus ze kunnen niet kwaad worden om wat je over ze schrijft. De vraag is natuurlijk: wat weet je over ze, wat kan je er bij fantaseren, zijn hun levens uberhaupt wel interessant voor anderen, of alleen voor mij, voor zover ik ze dan meegemaakt heb. Toen ik mijn grootvader van moeders kant het laatst zag, met verlof uit Japan, ik 35, hij 95, vertelde hij mij vol trots dat hij net sigaren gekocht had en op weg naar de sigaren winkel een jongere man van rond de 75 had helpen oversteken. En ook zei hij mij: Hans, over Japan hoef je me niets te vertellen, dat interesseert me niet meer. Zijn vrouw was toen al jaren dood, na eerst steeds dementer te worden. Haar laatste jaren ging zij mijn zo eerlijke, correcte Opa steeds meer beschuldigen van ontrouw. Als hij van een wandeling terug kwam zei zij: je bent weer bij jouw vriendin geweest en maakte dan een scène. Na haar dood ging Opa bij zijn oudste dochter Annie wonen; had er een eigen kamer waar hij ook meestal alleen at en waar hij veel tijd doorbracht met lezen; naarmate zijn ogen slechter werden (staar) kon hij dat alleen nog maar met een vergrootglas.
Wat ik mij het meest van deze Opa en Oma herinner waren de verjaardagen toen zij nog in Driehuis woonden, als hun 3 dochters Annie de oudste, met haar man Oom Bram en kinderen Beppie en Brammie, mijn Moeder Doortje met mijn zus Nel en mij en tante Bep, toen nog ongetrouwd, allemaal kwamen en we kaartspelletjes speelden zoals het nu misschien onbekende kometten. Dat was misschien vanaf mijn geboorte tot een jaar of 8, 9. In hun garage stonden stelten en ander speelgoed voor ons. En Opa wandelde graag en ik ging dan altijd graag met hem mee. Hij had een prachtige wandelstok met ivoren handvat en onder het lopen wees hij van alles aan, bomen, planten, vogels, dieren. Leerzaam en leuk. Ja, dat leerzame was een karaktertrek van hem; zijn leven lang had hij les gegeven, eerst als onderwijzer, later als hoofd van een school. Vol trots vertelde hij dat Jan de Hartog nog bij hem in de klas had gezeten. Die wandelstok had ik graag willen erven, maar ik was niet alleen. Jaren later zag ik hem bij mijn tante Bep, die hem wat korter had gemaakt en er mee liep. Tante Bep had ook nog de tekeningen van Opa bewaard die hij voor zijn eind examen kweekschool had gemaakt; tekenen kon hij goed.

Mijn andere Opa, Opa van Rossum woonde in Amsterdam Oost en vanaf mijn 9e ging ik vanaf Amsterdam Zuid waar wij toe woonden regelmatig op de fiets naar hem en Oma toe. Als ik kwam zat hij meestal te patiencen, met Oma die vaak over zijn rug toekeek en commentaar gaf. Opa was een zeer tactische man; hij gaf Oma vaak gelijk maar op de een of andere manier stelde zij altijd dingen voor zoals hij het wilde. Zodra ik kwam pakte hij het schaakbord en speelden we een paar partijen; het ging altijd aardig gelijk op. Met zwart speelde hij atijd maar dan ook altijd de Hollandse verdediging, een moeilijke opening voor een tegenstander die die niet kende.
In die tijd, anders dan nu kwamen opa's en oma's vrijwel niet naar hun kinderen toe, maar kinderen en kleinkinderen kwamen bij hun op bezoek. Oma, mijn vader's moeder, was Opa's 2e vrouw; mijn vader had een halfbroer Oom Ko wiens moeder al lang dood was en waar hij goed mee op kon schieten en een jongere, "echte" broer Wim, waar hij wat minder op gesteld was.
Ja, familie, wat doe je ermee wat herinner je er van, waren ze wel of niet leuk. Ik kom er wellicht nog op terug.

Ons leven (26 maart 2019). Ons leven heeft twee belangrijke punten: begin en einde. We waren erbij toen we geboren werden en toch is het merkwaardige, dat we daar weinig van weten of althans ons er niets van herinneren. Is dat echt zo, weten we er soms onbewust wel iets van? En gaat dat onbewust weten zelfs verder terug, naar de tijd in de baarmoeder, of zelfs naar het moment van de conceptie? Kan je stellen, dat we er vanaf het mengen van eicel en zaadcel bij waren? En zo ja, als dat ons begin was, moeten we daar iets van weten, weten zonder het bewust te weten. Het begin een mysterie, even als vaak het einde, een einde van het leven waarvan we weten dat het komt maar wat we pas beleven als het zover is. En daartussen, tussen dat begin en dat einde speelt zich af wat we leven noemen. Je zou het in veel gevallen geleefd worden kunnen noemen; een hoop van ons leven, van wat er met ons gebeurt, meer dan we denken, hangt af van uiterlijke omstandigheden, van wat er om ons heen gebeurt, hoe we daar al dan niet gedachteloos, al dan niet bewust op reageren. Op reageren zonder dat vaak van tevoren te weten, zonder daar bewust over nagedacht te hebben. Het leven is een grote verrassing, een aaneensluiting van gebeurtenissen en emoties, waarvan we misschien denken die in de hand te hebben, maar waarbij het toeval, gebeurtenissen buiten ons om toch vaak de grootste rol spelen. Leven, als mieren ogenschijnlijk zo zonder individueel doel, je moet er maar niet te veel belang aan hechten; begin en einde met een langer of korter middenstuk, met meer of minder effect, dat is het wel zo'n beetje.

Bevolkingsgroei en milieu (19 maart 2019). Er wordt in Nederland meer over het milieu gepraat dan vroeger maar of er meer gedaan wordt voor het milieu is de vraag. Volgens de cijfers staat Nederland behoorlijk onderaan op een lijst van Landen die wat aan het milieu doen. En dat is helaas ook wel logisch: hoe rijker en welvarender is vaak ook hoe luxueuzer en vervuilender. Steeds vuilere lucht, steeds vuiler grondwater en grond, want we hebben steeds meer geld voor onnodige luxe. Heeft het dan nog zin om over het milieu te praten? Zin wel, maar we moeten echt anders gaan leven, soberder, en dat doet niemand.
En wat te zeggen over de bevolkingsgroei in de wereld en de toenemende rijkdom (of anders gezegd afnemende armoede) in de wereld en dus ook toenemende bestedingen? Ik lees: De bevolking van heel Afrika was in het jaar 2000 zo'n 800 miljoen. Nu zitten we al op 1,3 miljard en in 2050 zijn dat er naar schatting 2,5 miljard. Soortgelijke cijfers zijn er natuurlijk ook voor andere landen. 1,2 miljard mensen alleen al meer in Afrika die consumeren in een gebied waar de consumptie toch al toeneemt; hoe ga je dat compenseren? Gedwongen geboortebeperking, andere maatregelen, evacuatie naar maan of mars, een wetenschappelijke doorbraak om de vervuiling tegen te gaan? Het ziet er niet best uit!
Wetenschappers, jullie moeten wat meer naar het milieu kijken, opschieten met ideeen daarover, dat is belangrijker dan het meeste waar jullie je nu mee bezig houden.

Mijn dementerende dochter Miriam, vervolg 3 (7 maart 2019). Wanneer ik over Miriam schrijf is het misschien ook goed iets te zeggen over de zorg mogelijkheden in Nederland voor mensen met een verstandelijke handicap. Want die waren er natuurlijk niet altijd. Toen Miriam 3 jaar was, in 1965, werd ik gevraagd toe te treden tot het bestuur van de Stichting Tehuizen Deltagebied, een stichting met als doel het oprichten van woon opvang mogelijkheden voor verstandelijk gehandicapten. Er was een doel, nog geen concrete resultaten. Maar die kwamen er al gauw. Wij moesten het werk doen, de Nederlandse Staat gaf ons voor elk op te richten opvang huis subsidies. Toen deze stichting na jaren opging in een grotere stichting, die zich tot dan meer had toegericht op dagopvang, bezat onze stichting 9 zogenoemde gezindvervangende tehuizen in een gebied rond Rotterdam. In de begintijd deden "verwanten" het werk en vormden het bestuur, later veranderde dat gelijdelijk naar gesalarieerde bestuurders. De opvang voor ouder wordende en dementerende gehandicapten kwam pas veel later op gang maar is er nu gelukkig ook. Zodat, nu haar gezinsvervangend tehuis door Miriam's dementeren haar niet meer de nodige toenemende zorg kan geven die zorg er gelukkig wel is op andere plekken, verzorgd door andere stichtingen, net zo als die er ook is voor niet gehandicapte dementerenden. Waardoor Miriam afgelopen juni naar zo'n woonvoorziening moest maar ook kon verhuizen, waar men die nodige meerdere zorg kan geven. Het is voor ons hartverwarmend, met hoeveel toewijding en liefde de begeleiders in dat tehuis zowel Miriam als de andere 15 bewoners opvangen en verzorgen, de toenemende verzorging bieden naarmate de dementie voortschrijdt. En waar wij ook altijd welkom zijn voor bezoek en overleg en ook altijd Miriam mee kunnen nemen voor uitjes.

Mijn dementerende dochter Miriam, vervolg 2 (27 februari 2019). Deze woensdag, een waanzinnig mooie lentedag met volop zon, ging ik weer naar Miriam. Maandags, dinsdags, donderdags en vrijdags gaat zij naar een dagopvang maar woensdags blijft zij thuis in haar woon-opvang. Zoals ik al een tijdje vreesde had zij geen zin meer (maar misschien is dat tijdelijk) om samen te gaan wandelen bij het winkel centrum. Zij was wel in goede conditie, begroette me enthousiast, zat lekker aan tafel een paar koekjes te eten en keek redelijk tevreden rond. Zo zaten we dus rustig samen aan die tafel en praatten wat, dat wil zeggen ik praatte of vroeg wat en Miriam antwoordde dan goed met een toepasselijk ja of nee. Verwonderlijk hoe veel ze nog verstaat van wat men zegt en daar goed op reageert met haar ja's of nee's, terwijl ze aan de andere kant zelf bijna geen gesprek kan beginnen, niet meer de woorden kan vinden om wat te zeggen, maar dat soms wel probeert.
Een paar dagen geleden had zij 's morgens nog een epileptische aanval gehad, gelukkig zonder te vallen, omdat ze nog in bed lag, maar daar was nu niets meer van te merken. De vraag is nu: moet zij (dat wil zeggen haar begeleider) de medicijnen voor zo'n aanval vanaf nu altijd bij zich hebben of is dat wat overdreven? Epileptische aanvallen horen helaas bij de wat oudere mens met het down syndroom. Na een paar uur nam ik afscheid; ik vroeg haar eerst: zal ik weer gaan en ze antwoordde met een duidelijk: ja, prima.

Mijn dementerende dochter Miriam, vervolg (12 februari 2019). Gisteren nam mijn dochter Ruth haar jongere zus Miriam mee naar ons huis in Alkmaar, ter ere van mijn aanstaande 91e verjaardag. Miriam was al lang niet in Alkmaar geweest en die vorige keer was ze nog in de bloei van haar leven, zoals dat heet. De succesvolle actrice, die met haar theatergroep Maatwerk door heel Europa optrad. Een persoonlijkheid die wist wat ze wilde en dat ook aan iedereen duidelijk kon maken. En ook vol beminnelijkheid naar iedereen die ze ontmoette. Kortom, weliswaar verstandelijk gehandicapt, maar tegelijkertijd een sterke maar ook beminnelijke persoonlijkheid met een gave om met mensen om te gaan. En nu zichzelf een groot deel van de tijd kwijt, kijkend naar haar handen alsof dat niet haar handen maar vreemde objecten zijn, haar tas leeghalend en weer vullen zonder de voorwerpen daarin te herkennen, een speeltje eruit aan mij gevend, soms volkomen weg van de wereld en dan opeens weer naar je lachen of iets zeggen of een antwoord geven op de eenvoudige vragen die ik haar stel . Is ze er wel of is ze er niet, je komt er niet goed achter maar meestal zit ze toch in haar zeer kleine, verwarrende wereld waar ze geen enkele greep meer over heeft. Haar wanhoop als ze iets wil uiten en het niet lukt de woorden te vinden. En toch ook, ik heb het idee, dat ze het vertrouwde gezelschap om zich heen als prettig ervaart, dat het haar rust geeft tussen haar liefhebbende familieleden te zijn. Wat gaat er in haat om: niet veel denk je dan, maar iets ervaart ze toch, iets van een rust moment, van er toch nog mogen zijn, van mensen om haar heen die geen eisen stellen en die haar niet opjutten, die proberen haar te begrijpen. We gaan aan tafel en eten samen; wij brood met wat slaatjes, Miriam stukjes brood zonder korst (want haar gebit draagt ze niet meer) met haar lievelings beleg gerookte zalm. Ze geniet van het eten, pakt de stukjes helemaal zelf, vindt het duidelijk lekker. Na het eten gaat Miriam met Frank en Ruth weer naar huis, nadat ze eerst nog een plas gedaan heeft, een best wel bewerkelijke handeling waar ze mee geholpen moet worden. En dan loop ik mee naar de auto en help haar met instappen. Het is triest om haar zo achteruit te zien gaan en vaak zo gespannen, wanhopig omdat ze niets meer kan, maar wat er dan in haar omgaat weet ik niet echt. Het leek er vandaag in ieder geval op, dat het voor haar even een leuk uitje, een rustpunt was, een rustpunt in de dalende lijn. En voor mij was het fijn om haar te zien en dat ook nog in zo'n relatief ontspannen stemming.

Mijn dementerende dochter Miriam, 56 jaar oud (8 februari 2019). Ik schreef U al eerder over mijn dementerende jongste dochter. Inmiddels kan ik helaas misschien beter "demente" dan dementerende dochter schrijven, want het proces, de ziekte gaat bij haar snel. Hoewel ziekte - van ziekte kan je genezen, maar dementie is een onomkeerbaar proces. Wij wandelen regelmatig in een winkelcentrum, waar ze nog naar alles om zich kan kijken en ook dat kijken wordt minder. Iets voor zichzelf willen kopen, zoals een week of 5 geleden, is er niet meer bij. Kijken naar sommige dingen lijkt voldoende. Hoewel, de laatste keer, een paar dagen geleden, bleef ze staan voor een rek winter jacks en raakte er een paar die ze mooi vond om de beurt even aan. Ik wilde na een kwartiertje weer verder lopen, maar ze was niet in beweging te krijgen. Wat doe je dan; ik wist het even niet. Nog een kwartiertje blijven staan terwijl zij de jacks bleef aanraken hielp niet. Moet je dan maar een jack kopen, terwijl ze een prachtig eigen jack aan had? Ik wist het niet. Laten we wat chocola gaan kopen, bonbons zei ik om haar af te leiden. In het verleden hielp dat, nu niet. Uiteindelijk kreeg ik haar met wat dwang mee en liepen we weer naar haar huis, maar op de een of andere manier liet ze me duidelijk merken, dat ze niet tevreden met me was, ze wilde niet weg bij die jacks en ik had haar daartoe gedwongen. Ze liep opzichtig niet aan de zelfde kant van de straat als ik, wilde even niets met mij te maken hebben en ook weer thuis in haar verzorgings huis liep ze weer van mij weg.
Ik merk wel vaker hoe moeilijk ik het soms vind haar te begrijpen, op een goede manier in te spelen op haar emoties. Want ze mag dan wel dementeren maar emoties heeft ze nog steeds. Hoe ga ik daar mee om? Ik ben niet de geduldigste mens van de wereld maar weet ook dat ik niets moet forceren, dat ze voor alles meer en meer tijd nodig heeft, dat ze ook meer tijd nodig heeft om in beweging te komen of dat dat soms zelfs helemaal niet lukt. Mijn oudste dochter, die denk ik voor Miriam dichter bij haar staat als zus dan ik als de in haar jeugd ook vaak eisen stellende vader weet veel beter dan ik haar warmte en rust te geven.
Ik ben nu het boek De beleving van dementie van Huub Buijssen aan het lezen. Het boek staat vol citaten van belevenissen van mensen met een dementerende of demente verwant en verhelderend commentaar daarop. En dat is voor mij bijzonder leerzaam om Miriam beter te begrijpen en hopelijk beter met haar om te gaan. We zullen het zien als ik weer naar haar toe ga, want iedereen is anders en het stadium van dementie verandert, dus het blijft een kwestie van m'n best doen haar te begrijpen en om geen eisen te stellen maar haar wat warmte te geven.

Oude mensen en oud zijn (8 februari 2019). Je kan je afvragen wanneer een mens oud is. Hangt dat van zijn gezondheid af, van zijn leeftijd, van zijn karakter, van de tijd waarin wij leven? Ben je oud als je met pensioen gaat? Voor mij was dat met 60, voor de meesten van ons met 65 en de komende jaren wordt dat zelfs een paar jaar later. Met pensioen gaan heeft vaak meer met al dan niet nog willen werken voor anderen te maken en met arbeidsvoorwaarden, niet met al dan niet te oud zijn voor bezigheden, hobbies, verzorgen van anderen enz. In het rijke westen worden we vaak later oud dan in sommige armere landen. Maar ik woonde lang in "gezonde" landen zoals Japan, Frankrijk en Nederland en van het leven in die landen ga ik dus maar uit. De leeftijd voor oud zijn schuift op naarmate we langer en gezonder leven en misschien ook of we financieel redelijk onafhankelijk zijn. Waarbij ik aanteken, dat we ook met weinig geld heel goed actief kunnen blijven. Ik zelf ben nu 90 en over enkele weken alweer 91 en dat is best wel oud. Wordt vervolgd!

Bijen (8 februari 2019). Ik heb bijen altijd zeer fascinerende insecten gevonden; als kind leerden we al snel het verschil tussen wespen, die vroeger veel meer voorkwamen en 's zomers op jouw glas limonade afkwamen en je konden steken, en bijen, die hun eigen gang gingen. Net als mieren leven de meeste bijen in kolonies met ingewikkelde gebruiken. In de bibliotheek zag ik nu het boek Bijen van Veltman Uitgevers liggen met prachtige foto's van bijen rassen over de hele wereld. Die foto's zijn ook hier te downloaden: https://www.flickr.com/people/usgsbiml/ . Maar natuurlijk is niets mooier dan de bijen zelf in de natuur te zien, hun razend mooie vlieg bewegingen, stil in de lucht hangend of plotseling van stilstand naar snelheid, van links naar rechts, naar beneden of naar boven, of stil zuigend aan een bloem. We horen steeds vaker alarmerende berichten over uitstervende bijen rassen, wat rampzalig zou zijn niet alleen voor de bijen zelf, maar ook voor de bevruchting van fruitbomen en andere planten soorten. Laten we hopen dat deze mooie en zo nuttige beestjes het ondoordachte vervuilende gedrag van de mens zullen overleven.

EUROPA (27 januari 2019). Europa is een fantastisch concept; een aantal landen met veel verschillen maar ook veel overeenkomsten die na jaren en jaren van onderlinge oorlogen die onderlinge oorlogen afgezworen hebben en werken aan een gezamenlijke toekomst; een betere toekomst. Er heerst op dit moment in Europa, maar eigenlijk in de hele Westerse wereld een soort van onrust, van ontevredenheid, van verwarring over de gang van zaken; onrust over onze toekomst als mens, over de ontwikkelingen van de techniek en wetenschap, over wat we ons moeten voorstellen van een maatschappij vol robotisering. En dat uit zich helaas in ontevredenheid van groeperingen in een aantal Europese landen met Europa. Wat wil men: terug naar kleinere eenheden die nog een beetje te overzien zijn? Maar met de aan de gang zijnde ontwikkelingen is juist een grotere eenheid, een verbonden Europa zo hard nodig om de komende problemen het hoofd te bieden.
Mensen, kijk toch wat er al gebeurd is in Brussel, hoe een aantal landen met een lange oorlogs historie nu samenwerken! Uiteraard is nog niet alles volmaakt; er moet nog veel gebeuren, maar we zijn met een verenigd Europa wel op de goede weg. Kijk wat er al gebeurd is, wat we al gezamenlijk bereikt hebben, kijk niet wat er nog niet goed is. Want de voordelen van een verenigd Europa overheersen voor ons allemaal. Laat je niet meeslepen door gele hesjes of andere ontevreden groeperingen met hun wilde leuzen, hun wilde kritiek.
Kijk naar hoe we samen kunnen werken aan het Europa concept, hoe we in een groeiend Europa verbeteringen kunnen aanbrengen. We zijn er nog niet, nog lang niet, maar we zijn met een verenigd Europa wel op de goede weg naar een betere toekomst. Laten we dat vooral niet vergeten!

Een uitzonderlijk boek (18 januari 2019) is het boek Feitenkennis van Hans Rosling. Tien redenen waarom we een verkeerd beeld van de wereld hebben en waarom het beter gaat dan je denkt, staat op het omslag, en dat is absoluut niet te veel gezegd. Hans Rosling werd geboren in het Zweedse Uppsala in 1948 en stierf 7 februari 2017. Met behulp van statistieken en persoonlijke ervaringen gebaseerd op zijn vele reizen en zijn werk als arts en lezingen over de hele wereld geeft Rosling ons een veel beter beeld van de wereld dan we hadden. Hij gebruikt daarbij onder andere een verdeling van de wereld bevolking in 4 groepen, levels, van heel arm tot heel rijk, waarvan de aantallen in 2017 waren: level 1 1 miljard, level 2 3 miljard, level 3 2 miljard en level 4 1 miljard. Hij laat zien, hoeveel dingen in de loop van de geschiedenis verbeterd zijn, wat een enorme vooruitgang de mensheid heeft ervaren tussen pakweg 1800 of 1900 of 1945 en nu.
Ik was de laatste tijd nogal negatief gestemd over de wereld, maar na het lezen van dit boek en het zien van de cijfers ben ik (gelukkig) weer wat optimistischer. We zijn niet alleen wat rijker in ons rijke westen, maar over de hele wereld, ook bij de armste groepen. De gezonheidszorg is veel beter, er zijn minder oorlogen en minder oorlogsslachtoffers, de bevolkingsgroei neemt af, kortom het gaat allemaal veel beter dan ik (en vermoedelijk ook U) dacht. Lees dit boek, ik ben niet de enige die het aanbeveelt; Bill Gates schrijft erover: Een van de belangrijkste boeken die ik ooit gelezen heb - een onmisbare handleiding voor helder denken over de wereld.

Scheidende ouders en hun kinderen (12 januari 2019). Mijn ouders gingen scheiden toen ik net 5 jaar oud was. Ik herinner mij daar niet veel van, was kennelijk nog te jong. Maar mijn 3 jaar oudere zus, die ik er later naar vroeg, herinnerde zich veel meer, zoals ook ruzies tussen onze ouders. Mijn vader ging met zijn nieuwe vriendin in Amsterdam wonen, waar hij ook zijn bedrijf - boekhandel en uitgeverij - had en mijn zus en ik bleven bij mijn moeder wonen in Blaricum. Dat was toen (in 1933) gewoonte: de kinderen bleven vrijwel altijd bij de moeder. Ik had daar geen last van maar vond mezelf wel een beetje een minderheid naast de vrouwelijke huishouding van moeder en zus. Mijn vader zagen wij 4 jaar lang niet, het contact bleef beperkt tot af en toe een cadeau bij verjaardagen, Mede, denk ik, omdat mijn moeder nogal verbitterd was over de scheiding. Tot mijn moeder 4 jaar later dood ging en wij, mijn zus en ik, naar onze vader in Amsterdam verhuisden. Mijn zus had het daar wat moeilijker mee, maar ik vond het fijn weer bij mijn vader te wonen en hem zo beter te leren kennen en ik kon ook goed opschieten met mijn stiefmoeder en later met mijn 2 halfzusjes, die na 4 en 6 jaar geboren werden. In feite kan ik wel zeggen, dat ik een goede jeugd heb gehad, ook al weet ik natuurlijk niet in welk opzicht mijn leven er toch door is beïnvloed.
Dus wat is beter, een-ouderschap of co-ouderschap; dat zal wel deels van het karakter van de kinderen afhangen, maar nog meer van het feit of de ouders in heel goede harmonie met het co-ouderschap omgaan. En misschien ook of, als de kinderen of ouders dat soms beter uitkomt, er van de schema's in goed overleg afgeweken kan worden. Zeggen dat altijd het ene of het andere ouderschap beter is kan denk ik niet.

Enquête over vliegen (7 januari 2019). Enquêtes hebben het imago van neutraal onderzoek en eerlijke conclusies, maar dat is vaker niet dan wel het geval. Nederlander positief over luchtvaart staat in onze krant aan de hand van een enquête in opdracht van het ministerie van Infrastructuur en Waterstaat. En als dat ministerie de opdrachtgever is over vliegen, dan denk ik, dat de resultaten wel heel kritisch bekeken moeten worden en wel heel mogelijk beïnvloed zijn door de vraagstelling. Zij willen immers toch vermoedelijk een uitslag die uitbreiding van de luchtvaart mogelijk maakt. Nadruk op een vraag of meer vragen over het gemak en de bereikbaarheid verhogen dan de positieve reacties, veel minder nadruk en minder vragen over het lawaai en de luchtvervuiling reduceren de negatieve reacties, terwijl die vervuiling en geluidhinder juist zo belangrijk zijn. En zo wordt dan het totaal resultaat positief in plaats van negatief. Het extra schandalige is, dat dat ministerie die gemanipuleerde gegevens wil gebruiken voor het opstellen van de nieuwe luchtvaart nota voor de periode 2029-2050.
De vraag van het ministerie over al dan niet uitbreiden dan wel vermindering (daar lijken ze al helemaal niet aan te denken) van het aantal vluchten zou toch in de eerste plaats moeten zijn: wat doet het vliegen met de gezondheid en het welzijn van de Nederlandse burgers, niet hoeveel mensen vliegen wel leuk vinden.
Een gekleurde (en daardoor valse) enquête van een ministerie dat alleen lijkt te kijken naar de verkeerde, naar economische belangen in plaats van de belangen van de Nederlandse burgers, en dat daarbij dus nog bereid lijkt tot bedrog, tot een enquête waarvan de uitslag duidelijk door hen gemanipuleerd lijkt, schandalig, misdadig.

Oudejaarsavond 2018 (4 januari 2019). Oudejaars dag begon zo mooi rustig, ik denk tot een uur of 5, toen het wat donkerder werd. Eerst wat voorzichtiger, af en toe een knal van verschillende plekken rond ons plantsoen, maar gelijdelijk aan barstte het vuurwerk los, een vuurwerk heviger dan ooit, het duurde uren. Vanuit onze ramen op de 2e verdieping hebben we er een eersterangs uitzicht op. Maar moet je het zo mooi vinden en er blij mee zijn, met al dat geknal en al die fascinerende verlichting in de lucht, die uiteen spattende vuurwerk ballen? Ja, als je niet verder nadenkt en vol onschuld kijkt: op wat een schitterende manier vergeten we dan de kommer en kwel uit het afgelopen jaar en kijken we hoopvol naar het komende jaar, waarin alles zoveel beter zal moeten gaan, niet alleen met onszelf maar met de hele wereld. Vol hoop en schoonheid scheuren we de hemel aan stukken, de bestaande wereldorde en de maatschappij aan stukken; in 2019 zal alles beter worden. Dat moet haast wel lukken, want zoveel vuurwerk als dit jaar hebben we nog nooit afgeschoten, de kwade geesten zijn bedwongen. Dat we ook nog nooit zoveel vuil de lucht in geschoten hebben, het klimaat een opdonder gegeven hebben, och, met alle technische vooruitgang zullen we voor dat klimaat misschien op tijd nog iets uitvinden. Daar moeten we maar op hopen, want minder consumeren, dat bleek deze oudejaarsavond al weer, dat gaan we niet doen.

Louis Paul Boon (3 januari 2019). Ik lees/herlees al enkele dagen stukjes van de door mij bewonderde schrijver Louis Paul Boon uit de verzameling Boontjes 1969. Wat kon die man toch schrijven. Zijn kranten kolom in de Vooruit is van lang geleden dus, maar leest alsof het allemaal vandaag nog geschreven is. En tussendoor las ik op internet ook wat citaten van hem en het volgende zou ook al weer vandaag geschreven kunnen zijn:
Al schopt ge negenennegentig mensen een geweten
er blijft dan nog één smeerlap over, en die
wordt president. En als ge naar die durft
schoppen, vliegt ge de gevangenis is.
Overigens, ik raad U het herlezen van zijn oude dagelijkse krantenkolom zeer aan; beter dan heel wat dat we op de tv kunnen zien.

2019 (1 januari 2019). En dan is het een nieuw jaar, 2019 alweer. Een jaar, dat ik na een oudejaars avond met enorm veel vuurwerk rondom ons plantsoen met gemengde gevoelens inga. Misschien heeft iedereen dat wel, is het een onzekere tijd, waarvan we ons afvragen of dat allemaal wel de bedoeling is. Technische ontwikkelingen in ongehoord snel tempo met mogelijkheden van langer leven of de mens hermaken, internet en tv waar alle ellende uit de hele wereld te lezen of te zien is. En in mijn geval: een verstandelijk gehandicapte dochter die aan het dementeren is en net verhuisd is naar een nieuw opvang huis waar meer passende zorg verleend kan worden. En mijn oudste dochter, die enorm veel verdriet heeft over het achteruitgangsproces wat haar zus ondergaat. En ikzelf, in 2018 90 geworden, en nog niet helemaal gewend aan dat getal, wat wel erg oud aanvoelt en waarvan je weet, dat het ook erg oud is.
! Januari 2019, een nieuw jaar, wat zal het brengen. Persoonlijke onzekerheden, onzekerheden in de wereld, oorlogstaal hier en daar, onzekerheid genoeg.
En gelukkig schijnt de zon ook nog redelijk wat en voelt lekker warm.

Klimaat-dreiging. (9 december 2018) Er zijn mensen die het serieus nemen, er zijn er, die het tegenspreken, en er is het grote aantal mensen, dat het wel gelooft maar er niets aan doet, maar 1 ding is zeker: de gevolgen van de opwarming van de aarde zullen enorm zijn, onvoorspelbaar. Maar, lees ik, we hebben een voorbeeld van lang geleden (maar tijd is nu eenmaal een relatief begrip, zeker waar het de aarde betreft): 56 miljoen jaar geleden, 10 miljoen jaar na de reuzenmeteorietinslag die de dinosauriërs van de planeet vaagde, warmde de aarde ook al eens op. Toen kwam er een ontzaglijke hoeveelheid broeikasgas vrij, met ingrijpende gevolgen. Zoals we ook nu een monsterlijke bel van methaanhydraten, moerasgas, onder de randen van de continentale platen hebben liggen, een bevroren gevaarte waarvan we niet weten of en zo ja bij welke temperatuurstijging het kan ontdooien. Een les voor onze eigen toekomst, schrijft Maarten Keulemans in Sir Egmond van 8 December 2018 over die eerdere opwarming. De les van 56 miljoen jaar geleden, vinden wetenschappers Sluis en Frieling is niet eens wat er veranderde op aarde, maar dat er veel verandert op een planeet die snel opwarmt. Stel je voor: alles en alles verandert, er is geen plek waar het helemaal hetzelfde blijft.
Ingrijpende veranderingen toen ook in plantengroei en in de dierenwereld. Er stierven soorten uit, voornamelijk de onderzeese foraminiferen, er kwamen soorten bij zoals de voorlopers van hoefdieren en de orde waar wij zelf deel van uitmaken, de primaten.
Vergelijken met veranderingen van lang geleden; het leven van de aarde voltrekt zich in andere tijdsbegrippen dan het leven van een mens.

Klimaat-dreiging en vliegtuigen (4 december 2018), Er is een klimaat conferentie aan de gang en nu al weten alle kranten, wij allemaal, dat de conferentie geen maatregelen tegen het vliegverkeer zal opleveren. Terwijl alle conferentie leden, wij allemaal weten dat vliegtuigen de grootste vervuilers zijn. Alle milieu maatregelen zonder beperking van het aantal vlieg-uren zullen niets helpen. Het ontbreken van maatregelen werkt zelfs vaak averechts: waarom zouden wij iets doen als er toch steeds maar onbeperkt gevlogen mag worden?
De vliegtuig industrie heeft het handig opgelost: 1e: er zin regeringen in sommige landen die ook aandeelhouder van luchthavens zijn en daarom niets durven te zeggen, zoals de Nederlandse regering met Schiphol, waardoor er niet alleen niet gepraat wordt over reducering, maar zelfs wel over uitbreiding van het aantal vluchten en over een nieuwe luchthaven, en 2e: alleen maar praten over mogelijke geluidsoverlast en dubbele ramen, en de vervuiling van de afval brandstof negeren.
Ik denk wel eens: de ministers, die niets doen tegen deze vervuiling zou men moeten opsluiten; het zijn misdadigers tegen de mensheid!
Waarom beginnen milieu organisaties geen rechtszaak tegen onze regering die als dubbelrol ook aandeelhouder is? Die dubbelrol van wetten maken voor je eigen bedrijf is toch te absurd voor woorden - en toch gebeurt het en laten de milieu organisaties dat toe. Hoe serieus moet je dan ook die milieu organisaties nemen? Ik heb ze hierover benaderd maar zelfs geen antwoord gekregen.
Wij allemaal laten ons door alle reclame overtuigen dat we van alles wat we in feite niet nodig hebben moeten kopen en laten mede daarmee onze kinderen een kapotte en onleefbare wereld. Hoe kunnen ouders dat doen, vraag ik me af? De wereld kapot consumeren met alles kopen, overal heen moeten vliegen met vakantie, enz. enz. en weten (want we weten het allemaal) dat onze kinderen straks geen leven hebben, te maken krijgen met nu nog onvoorstelbare natuurrampen. Onvoorspelbaar? Dat gaat niet meer op: alle ouders weten bliksem goed dat er natuurrampen aankomen, wat hun eigen aandeel daarin is, wat ze hun kinderen, waar ze zogenaamd zoveel van houden, aandoen! En de kinderen aandoen, die ze nu nog op de wereld gaan zetten.

Vacantieweekje aan de Cote d'Azur (7 november 2018), waar ik ongeveer 40 jaar een huis had en van die 40 jaar ook 12 jaar permanent woonde. Merkwaardige ervaring, boordevol herinneringen, leuke of minder leuke. Reflecties van het nu en het verleden, van beslissingen genomen of niet genomen. over het algemeen ben ik niet het type, dat vaak terug kijkt en zijn leven en beslissingen analyseert, maar hier terug in het zo vertrouwde gebied zijn niet alle herinneringen tegen te houden. Nu zijn herinneringen helemaal niet slecht, maar vaak komen daarbij ook kruispunten, wegsplitsingen weer naar boven, waarbij ik me afvraagt of ik wel de goede afslag nam, of anders gezegd, wat er gebeurd zou zijn als ik andere beslissingen genomen had. Had ik mijn huis hier wel moeten verkopen in 2010, me permanent in Nederland vestigen, had ik me ook in Nederland kunnen vestigen met behoud van het huis. Of was het toch beter in 2010, gezien mijn leeftijd voor 1 vaste plek te kiezen, maar de verkoop beter met mijn dochter te bespreken, dieper ingaan op haar wensen en mogelijkheden. In feite gaat het niet zozeer om wat wel of niet beter was, maar om als ik het zo noemen mag de ondoordachtheid van beslissingen, de impulsiviteit die het bij beslissingen vaak overneemt.
Vaak werkt impulsiviteit ook juist heel goed uit, vertrouwen op wat de intuïtie ergens over zegt, maar het risico is wel, dat er te weinig met anderen rekening gehouden wordt. De vraag is dan natuurlijk ook: in hoeverre moet dat, in hoeverre moeten die anderen ook goed voor zichzelf zorgen, hun wensen duidelijk genoeg maken, een al dan niet stevige discussie met je aangaan

Ouder worden. (7 november 2018). Gisteren zat Herman van Veen bij DWDD en vertelde over zijn net uitgegeven boekje over ouder worden. Hij begint al vroeg met het onderwerp; hij is pas 73 en dat is tegenwoordig nog niet echt oud. Ook hij dacht dat nieuwsgierigheid essentieel is. En ook hij vond het onderwerp interessant. Je doet als je dat wilt nog steeds wel nieuwe dingen maar merkt ook, dat je daar ook vaak wat minder durf, energie in stopt. Zoals bijvoorbeeld lange reizen. Zo wil ik nog steeds een keer naar Iran - maar of het er van komt? Volgende week staat in ieder geval Zuid Frankrijk op het programma. Nieuwsgierig zijn en dingen creëren en beleven, het geeft niet wat, van het schrijven van stukjes tot speciale foto's maken tot fietsen door de duinen of zomaar door de stad of natuur of over verleden of toekomst. Want toekomst is er altijd, al dan niet korter of langer. Morgen is een nieuwe dag, maak er wat van. Ouder worden is interessant, als je er een beetje op let en het analyseert. Wanneer ben je oud - wanneer je gaat dementeren of als je gezond oud wordt? Want dementeren is eerder een ziekte en zou ik niet onder oud worden willen plaatsen; dementerenden verliezen gelijdelijk hun persoonlijkheid, hun ik, leven zonder bewustzijn van het leven, worden dus ook niet bewust oud. En oud worden lijkt mij alleen maar interessant als je je er nog van bewust kan zijn, ziet hoe je er zelf op reageert en hoe anderen op jou reageren. En ook jij op anderen. Zijn discussies nog gelijkwaardig of meen ik wijzer te zijn dan een jongere of denkt de jongere dat je een oude lul bent, jezelf herhaalt? Wie beschermt wie of is er geen beschermer? Waar gaat de maatschappij, de mensheid heen, hoe is dat voor de jeugd, jonge mensen? Boeiend allemaal, en zolang het nog boeiend is: ook leuk!

Fantasie (4 november 2018). Fantasie of verbeelding is mooi; je kan je van alles verzinnen; vervelende gedachten kunnen je plagen en leuke gedachten kunnen je vrolijk maken. Watermannen of vrouwen zijn eerder denkers dan voelers; ze zweven, leven als het ware in de lucht, de verbeelding, maken over het algemeen voor zichzelf overal mooie verhalen van; dromen weg. Dat heeft het voordeel van met gedachten spelen en het nadeel, dat je een verhaal al in gedachten gemaakt hebt en het niet meer op hoeft te schrijven; het bevordert het vormgeven niet. Dat zich verliezen in de verbeelding of fantasie gaat speelt ook op bij contact met anderen; watermannen zijn over het algemeen wel geneigd bij dingen die ze horen of lezen er allerlei dingen bij te gaan denken; de fantasie neemt als het ware over. Dat maakt mij bijvoorbeeld tot een slechte luisteraar: iemand verteld iets, een bepaald woord of stukje verhaal raakt me en de fantasie, de verbeelding neemt het over en ik zie beelden verschijnen, maak het verhaal af, zoek of zie oplossingen die ik dan ook wil uiten en dus vaak al uit. Want vaak weet ik als het ware voordat de verteller klaar is met zijn verhaal wat hij wil zeggen, hoe het verhaal verder gaat. De verteller is helemaal niet zo blij met die voortijdige reactie; hij of zij wil immers niet in de rede worden gevallen, maar eerst het hele verhaal vertellen en het op die manier voor zichzelf wat helderder krijgen, voordat hij reacties of adviezen wil horen. Misschien wil hij wel helemaal geen adviezen. Adviezen moet je in feite natuurlijk pas geven aan het eind van het verhaal en in feite alleen als er om gevraagd wordt. Watermannen kunnen door hun te snelle reageren vaak stront-eigenwijs overkomen. Maar dat zelf dan niet doorhebben. Ook al kan je misschien vaak gelijk hebben met je snelle conclusies, het is natuurlijk vaak beter wat langer te luisteren, reacties te vertragen.

De eeuw van Charlie Chaplin. (29 oktober 2018) Ik stam nog uit de tijd, dat boeken lezen normaal was, zowel voor ontspanning als om iets te leren, kortom wat nu internet en tv doet, deden en doen voor mij boeken. En ik lees nog steeds veel gelukkig. En dan kom je af en toe bij boeken, die er boven uitsteken en zo'n boek is De Eeuw Van Charlie Chaplin van Matthijs de Ridder. Lees het, raad ik U aan. Dit boek geeft veel meer aan dan alleen het leven van deze beroemde komiek, deze uitzonderlijke man, met naast zijn filmrollen en karakter ook zijn positie in de wereld, in feite in zijn tijd en daarna de meest bekende, meest beroemde en meest invloedrijke wereldburger ooit. Een idool door iedereen gekend, uitgenodigd door alle belangrijke mensen van zijn tijd, waardoor "De eeuw van" zo'n toepasselijke titel is. Het leven van Charlie (Charlot in Frankrijk) Chaplin is op zich al interessant genoeg, maar in dit boek leren we er meer over: van arme immigrant tot wereldster tot beïnvloeder van de hele toenmalige wereld. Maar ook de duidelijke bespreking van zijn films in chronologische volgorde laat zien hoe zeker hij steeds de tijdgeest wist te treffen. En ook de intriges van de Amerikaanse veiligheidsdiensten en communisten jagers komen uitvoerig aan bod, hoe hij ten onrechte uitgeroepen werd tot ongewenste burger die Amerika niet meer in mocht en in wilde en uiteindelijk naar Zwitserland vertrok, om tenslotte aan het eind van zijn leven toch nog gehuldigd te worden in Amerika, dat land waar hij zo lang gewerkt had met zoveel creativiteit.

Opwarming aarde. (29 oktober 2018) Steeds meer mensen zijn nu overtuigd van de dreiging van de opwarming van de aarde en van de desastreuze gevolgen die nu bijna onvermijdelijk lijken. Ik realiseer me, het is niet goed te pessimistisch te zijn, want als iets onvermijdelijk is doe je er misschien niets meer aan om het te voorkomen, maar daar lijkt het wel nar toe te gaan: de verspilling gaat door; de consumptie moet groeien, de opkomende economieën menen ook recht te hebben op gelijke rijkdom als in het Westen en dus ook op dezelfde verspilling. Maar ook met wat minder verspilling per persoon in het Westen zal de opwarming dus doorgaan, tenzij er een wetenschappelijke doorbraak komt die het proces zou kunnen stoppen of zelfs terugdraaien.
Maar op de langere duur is er volgens mij die maar 1 middel effectief: geboortebeperking over de hele wereld, want met een steeds groeiende mensheid, die allemaal moeten leven, werken, eten op een niet groter wordende aarde gaat het proces van opwarming gewoon door. De aarde is al vol, vol genoeg met mensen, zelfs al gaan we gewoon door alle andere levensvormen te vernietigen.
Maar geboortebeperking, het lukte in het communistische China een tijd lang, maar nu ook daar niet meer; de mens wil kinderen, wil nageslacht. In sommige landen ook omdat dat nageslacht voor ons kan zorgen als we oud zijn, maar ook als er meer sociale zekerheid is, en de zorg van eigen kinderen voor ons niet meer nodig, zal er een flinke ommekeer moeten komen in het geloof dat kinderen gelukkig maken, om tot een vrijwillige geboortebeperking te komen. Moeten andere landen het Chinese experiment volgen: 1 kind per ouder paar? Moeten mensen gaan denken: in het belang van alle kinderen en hun toekomst wil ik niet meer dan 1 kind? Ik zie het allemaal niet tijdig gebeuren, maar wellicht ben ik te pessimistisch. En onderschat ik de inventieve mogelijkheden van de wetenschap.

Amerika. (7 oktober 2018) Als we het hier in Europa, in Nederland, over Amerika hebben is het bijna altijd over de V.S., de Verenigde Staten van Amerika, alsof de rest, Canada, Zuid Amerika, niet bestaat. En alsof we dat Amerika, die V.S. ook echt kennen. Elke keer dat ik er kwam zag ik weer wat anders, zat daar in 1958 bijvoorbeeld in een bus waar gekleurde mensen achter een bepaalde lijn moesten zitten, waar je als niet gekleurde juist weer niet mocht komen, zag er de straat muzikanten, met banjo, kocht er de schilderingen met prenten van plaatselijke Jazz bandjes in plaatselijke cafés, zag de muzikanten optreden in het park. Bij volgende bezoeken leek de scheiding tussen blank en zwart minder, maar ik kwam er steeds meer achter, dat je als bezoeker Amerika niet leerde kennen, toen niet en nu niet, want je zag maar een deel, in feite het rijke deel, de zakenlieden waar je afspraken mee had, de hotel gasten waar je je hotel mee deelde, vrienden van de vrienden die je gemaakt had, kortom de bovenlaag. Wat zich daaronder afspeelde kwam (en kom) je als bezoeker niet tegen, het kansloze, arme deel van de bevolking, wit of zwart, de ontevredenen, verwaarloosden, die niet in de televisie series van het rijke, gelukkige Amerika passen. Amerika, land vol tegenstellingen, dat de tegenstellingen en de bittere kant van het bestaan zo goed verborgen houdt voor de buitenwereld, dat we er geen idee van hebben hoe erg de tegenstellingen zijn!

De zin van het leven, (1 oktober 2018) we zullen er nooit achter komen. Dit na aanleiding van een goed interview met filosoof Sanneke de Haan in de Volkskrant van vandaag. We jagen onszelf vaak op met voorwaarden voor geluk, schrijft ze, en: Maar zo zit het leven niet in elkaar. Het is het ene moment zo en het volgende moment weer anders. We blijven ploeteraars. En ik denk zelf: af en toe wat creëren, af en toe tegen iemand lachen, iemand helpen, dat is het wel zo'n beetje. Leef maar gewoon, van dag op dag, kijk niet te veel vooruit, doe ook wat dingen die je leuk vindt en die je voldoening geven.

Oud worden. (26 september 2018). Ik ben 90 en bedenk me opeens, dat ik nooit iemand van heel nabij echt oud heb zien worden. Of moet ik zeggen oud en gebrekkig? Ja, de laatste keer dat ik Opa Lijssenaar zag, de vader van mijn moeder, was hij 95, in jaren oud dus, maar niet in gedrag. Hij leefde daarna nog een aantal jaren, maar ik woonde en werkte toen in Japan. Volgens de verhalen ging hij na zijn 100e snel dood. Maar ondanks die 95 jaar was Opa eigenlijk nog redelijk jong, van lopen en van spirit. Natuurlijk, er waren gebreken, hij liep wat langzamer maar kocht nog zelf zijn sigaren, vertelde vol trots dat hij een man van 80 had helpen oversteken, had staar en las met een loep, was nog steeds de (hoofd)onderwijzer in zijn manier van doen, het vak dat hij zo lang had uitgeoefend. Ik was toen enkele maanden in Nederland, met vakantie uit Japan, waar ik hem wat (misschien wel te veel) over wilde vertellen en hij zei: Hans, ik hoef daar niets meer over te weten. Tot mijn verbazing toen, de man had altijd overal belangstelling voor gehad; nu begrijp ik beter wat hij bedoelde. Hij hoefde geen nieuwe onderwerpen en praatte liever over wat hij wist. Ik heb hem niet zien aftakelen. Met mijn andere Opa, Opa van Rossum, schaakte ik nog toen hij boven de 90 was; op zijn 84e was hij begonnen Italiaans te leren. Mijn oudste zus begon op haar 80 te dementeren en werd opgenomen in een verpleeghuis. Als je haar bezocht kwam er een eindeloze woordgolf los, ogenschijnlijk zonder enig verband. Lichamelijk ging het met haar eigenlijk nog best goed. Mijn ouders stierven jonger, moeder toen ik 9 was, vader terwijl ik nog in Japan woonde op zijn 60e. Tijdens mijn verlof had ik hem nog regelmatig gezien en leek het me dat hij wat onsamenhangender begon te praten. Maar dat kan ook komen omdat hij, de vrolijke Frans tijdens zijn eerdere leven, zich had laten bekeren tot een streng gereformeerde sekte en nu ook mij wilde redden. Evenals toevallige voorbijgangers die hij in het plaatselijke bushokje in Blaricum zat op te wachten. Ook mijn Tante Bep, meest markante familielid wellicht, heb ik niet lichamelijk zien lijden. Op haar 101ste lieten haar kinderen haar verhuizen van haar appartement naar een verzorgingshuis en daar kon zij niet aarden en ging snel dood. En ook mijn Franse buurman en vriend Marcel, 8 jaar ouder dan ik, heb ik niet zien verouderen. Toen ik in 2010 uit Frankrijk naar Nederland verhuisd was hij nog fit en vitaal en toen ik met vakantie in Sainte Maxime was en bij hem aanbelde kwam zijn vrouw naar het tuinhek, dat zij goed (hermetisch mag je wel zeggen)gesloten hield en zei dat het slecht met hem ging geestelijk en geen bezoek mocht hebben. Zij vertelde ook dat de kinderen haar weinig bij de verzorging hielpen. Waarom zij hem zo afschermde weet ik niet; hij zou zelfs ziek het vast leuk gevonden hebben mij te zien.
Ik denk aan dit alles, omdat een zeer goede vriendin ons vertelde over haar zus met kanker, die haar eigen dood en euthanasie een paar dagen geleden perfect (als je dat woord hier mag gebruiken) geregeld had. Ik ben een fervent voorstander van euthanasie als je niet meer zelfstandig en gezond kan leven maar weet natuurlijk niet of ik het als het puntje bij paaltje komt even goed zou kunnen regelen.
Ja, als je oud bent is het leven toch anders; meer tijd, trager reageren, hier en daar minder of meer achteruitgang, het evenwichtsgevoel wordt wat minder, zoals ik gisteren bij ons taichi groepje weer merkte, maar als je nieuwsgierig bent ook tijd om de nieuwsgierigheid ruimte te geven. Zoals die bekende Nederlander het zei: elk nadeel heb zn voordeel.

Vreselijke ziektes (25 september 2018) Iemand ziek zien worden, slopend ziek, dat heb ik wel degelijk meegemaakt. En dat was zo erg, zo verdrietig, als je weinig kan doen. Mijn vrouw Joke kreeg rond haar 60e een longziekte, waar ze in feite al haar hele leven bang voor was geweest, omdat die bij haar geboorte in feite al optrad. Zij was 's avonds geboren en ademde niet; de huisarts zei: ik kom morgenochtend wel terug om alles te regelen, maar die volgende ochtend ademde ze weer wel en bleek levend. Dat moet toen al een aanval van de latere slijmziekte zijn geweest; haar hele leven ademde ze wat moeilijker dan anderen, maar was toch energiek en had van de kleine benauwdheid die soms optrad weinig of geen last. Helaas was zij een vrij constante roker, hoewel de sigaretten ook vaak lagen te smeulen op een asbak. Met onze goede vriend Kevin, een Ierse priester, die evenveel rookte maakte ze wel eens grapjes: dan maar iets korter leven. Ik zelf was ook een tijd lang een stevig roker, maar na een aantal pogingen ben ik op mijn 35e definitief gestopt. Ik kreeg haar daarin niet mee; misschien had haar moeilijke jeugd daar iets mee te maken.
Die longziekte begon met een chronische bronchitis rond haar 60e, opgelopen tijdens een vliegreis terug van Londen naar Amsterdam. Toen die bronchitis niet verdween stuurde onze huisarts ons door naar de longarts, die van alles probeerde maar niets hielp. Een zuurstof apparaat bleek al gauw nodig en gaf wel enige verlichting, maar hielp geleidelijk aan steeds minder. Gelukkig kon ik mijn pensioen vervroegen en had zo wat meer tijd om voor haar te zorgen. De firma Loos bracht de zuurstof cilinders steeds sneller aan en Joke leefde verder met dag en nacht een slangetje in haar neus. Rond haar 63e leek het er op een avond op alsof zij helemaal geen adem kon krijgen en zou sterven; ik draaide toen de kunstmatige zuurstof op de maximum stand en dat hielp gelukkig Maar toch ging zij steeds verder achteruit, kon zelf vrijwel niets meer behalve happen naar adem, veel hoesten, Een verpleegster kwam dagelijks langs om haar in bad te stoppen en aan te kleden, alle energie die Joke nog had moest gebruikt worden om te ademen, om wat zuurstof uit de fles binnen te krijgen. Steeds vaker moest zij opgenomen worden in het ziekenhuis, vaak in kamers zonder telefoon en mobiele telefoons bestonden nog niet, die zouden het verblijf in het ziekenhuis wat minder eenzaam gemaakt kunnen hebben. Uiteindelijk stierf Joke, 2 maart, een paar weken voor haar 65e verjaardag van 1 april. De longarts van het ziekenhuis had toen zij het die avond bijzonder benauwd had een overdosis morfine voorgeschreven zonder met ons te overleggen. Ik ben daar nog steeds kwaad over, maar zo'n man aanklagen, wat had het voor zin, dat zou Joke niet hebben teruggebracht. Ondraaglijk lijden! Ik denk wel eens: een longziekte en geen adem kunnen krijgen is wel het ergste wat je kan gebeuren; er gaat geen seconde voorbij dat je niet voor adem moet vechten. En daarbij zijn en niets kunnen doen, iemand niet kunnen helpen, geen verlichting kunnen geven - vreselijk.

Aanzetten of uitzetten, wat is gemakkelijker? (24 september 2018). We zetten gemakkelijker iets aan dan uit, daar wordt in de economie en design industrie te weinig rekening mee gehouden. En toch is dit verschil zo belangrijk, vooral als we willen rekening houden met het klimaat, met energie besparing. Dit viel me weer op bij het kijken naar De groene Horizon van de VPRO, gisteren. Ook de Deense architect/ontwerper maakte van deze regel ogenschijnlijk geen enkel gebruik. Waarop is deze regel gebaseerd? In feite op luiheid, routine. Een paar voorbeelden: tv zetten we aan als we naar iets willen kijken, dat moeten we dan wel doen, maar na het kijken uitzetten hoeft niet zo nodig, dus daar staan we niet voor op. We doen het licht in de gang aan als we er door gaan lopen, maar gaan er rustig weer uit en de kamer in zonder het licht in die gang uit te doen. Je draait de contact sleutel van de auto om en start de motor; als je wilt rijden is dat absoluut nodig, maar je draait de contact sleutel niet op uit als je voor een stoplicht of overweg moet wachten. Op vrijwel elk gebied is aanzetten dus noodzakelijk en uitzetten niet - en dat don we dus maar niet. Waarom, waarom maakt men van de mogelijkheid van uitzetten geen gebruik? Luiheid. Door een aantal aan- en uit-knoppen te veranderen, om te ruilen, en door standij mogelijkheden van electrische apparaten helemaal te elimineren zouden we veel energie kunnen besparen. Wat te denken bijvoorbeeld van een verbinding van het voordeur slot met jouw electriciteitsnet: je gaat de voordeur uit en draait het slot om en daarmee sluit je meteen de elektra in huis af. Of een ganglicht wat vanzelf na een paar minuten weer uitgaat, etc. etc. Mogelijkheden genoeg en niet alleen goed voor het milieu maar ook nog een mooie besparing op de energie rekening.

Ouder worden, slechter horen (24 september 2018). Vanochtend ging ik even langs de gehoor-winkel en de brillenwinkel; de gehoorwinkel om een afspraak te maken voor een check-up; ik merk dat ik steeds vaker moet vragen wat iemand zegt, ook met het gehoor apparaat op. Nu vraag ik me wel af of het aan het apparaat ligt en dat bijgesteld kan worden, ik denk dat in feite wel, of dat mijn hersens weer wat trager zijn geworden met het vertalen van geluid naar betekenis, wat men ouderdomsdoofheid noemt; het euvel doet zich voornamelijk voor bij luisteren naar de TV (veel omroepers articuleren daar slecht en spreken snel). Een afspraak gemaakt en door naar de brillenwinkel, niet omdat ik slechter zie gelukkig, maar omdat een paar brillen (gewone en zonnebril) steeds afvallen en bijgesteld moeten worden. Kleine bezigheden, die bij de leeftijd horen en gelukkig weinig tijd kosten.

Vallen is gevaarlijker dan je denkt (12 september 2018), vooral als je wat ouder wordt en helemaal als je echt oud bent. Ik ken verschillende oude mensen, die na een val niet meer kunnen fietsen, niet of haast niet meer kunnen lopen, kortom die ingrijpende belemmeringen in hun leven ervaren na een val. Je zit een tijdje en staat plotseling op en merkt dat een van je benen even wat gevoellozer is; blijf dan even staan voordat je gaat lopen. Je merkt, dat je je wat minder concentreert bij lopen of fietsen op straat, mogelijk wat meer slingert, eerder afgeleid bent, terwijl aan de andere kant het verkeer alleen maar toegenomen is, de brommers lijken wel rakelings langs je te passeren, ook als je net zelf iemand inhaalt. Kijk dan nog beter uit, houdt goed rechts, stap af bij oversteken, geef goed aan wat je gaat doen met een hand. De combinatie van bij ouderdom horende mindere spierbeheersing en mindere oplettendheid kan funest zijn.
Waarom schijf ik dit? Omdat ik zelf een week geleden viel, nota bene thuis nadat ik aan een op de grond liggende cd-speler had zitten morrelen en opstond en op mijn stoel wilde gaan zitten, die helaas een klein stukje achteruit geschoven was, met als gevolg een flinke val op mijn rug. Een week lang rugpijn weliswaar, maar geen blijvende gevolgen. Daar had mijn val-engeltje, al mijn hele leven bij mij, weer voor gezorgd. Maar wel een ernstige waarschuwing om nog beter op te letten dan ik denk al te doen.

Bezoek aan Miriam (26 augustus 2018). Het bezoeken van iemand die dementeert is waarschijnlijk nooit echt leuk. Je ziet de achteruitgang, het is confronterend. Dit is, weet je, zijn of haar "eindstation". Ik ben nu, zondag avond, net thuis van een bezoek aan mijn dochter Miriam in het tehuis waar ze nu woont sinds half Juli. Het is een kleinschalige opvang in Delft Zuid. Er zijn 2 groepen van 6 ouderen en 2 groepen van 6 jongeren, elke groep met een eigen huiskamer, allemaal een mooie ruime eigen kamer met aangrenzende douche/toilet ruimte, er is een leuke tuin waar je bij mooi weer prettig kan zitten. Leiding, die vol enthousiasme hun werk doen de bewoners zo goed mogelijk te verzorgen. Maandags tot vrijdags gaat Miriam met een taxi naar een dagopvang in de buurt, het weekend is zij de hele dag thuis, tenzij iemand op bezoek komt en met haar gaat wandelen. Want dat doet zij heel graag: lopen door drukke straatjes of door een winkel centrum.
Toen ik kwam om een uur of 2 's middags moesten we haar even zoeken; ze zat heel gezellig op de kamer van een medebewoner, John, waar ze blijkbaar goed mee kan opschieten. Dat is een goed teken, ze kent nu de weg en zoekt iemand op op zijn kamer, beperkt zich niet tot de huiskamer.
We gingen eerst samen koffie drinken aan tafel buiten in de tuin en Miriam at een halve reep chocola die ik meegenomen had op en samen aten we een banaan, die ze blijkbaar altijd krijgt rond die tijd. Lekker zegt ze dan een aantal keren. Het eten van de chocola moet je wel een beetje begeleiden, zodat ze de chocola niet overal aan smeert. Daarna had ze genoeg gezeten en wilde ze lopen, eerst naar het winkel centrum waar bijna alles 's zondags dicht is en daarna de winkelstraat in die er voorbij ligt. Zo liepen we bijna 2 uur rond. Ze loopt graag en goed. Bij een drogist kocht ze nog een plastic toilettasje van 4 euro, bij een andere winkel wat douchegel en toen gingen we weer naar haar huis.
Dementie is een merkwaardig proces; de achteruitgang is er maar je weet niet precies wat zij nog weet en kan bevatten en wat niet. Nu heb ik er ook nauwelijks ervaring mee. Het valt me op, dat het haar heel veel moeite kost zich uit te drukken; vaak probeert ze iets te zeggen, wat dan niet lukt en wat zij frustrerend vindt. Maar op eenvoudige vragen kan ze dan ook weer heel redelijk antwoord geven: zullen we wat gaan lopen, zullen we die of die kant op gaan. Wil je even in die winkel rondkijken, enz. Miriam is altijd bijzonder goed geweest in het omgaan met mensen en ook nu nog zegt ze vaak hallo, hoe gaat het, tegen passerende mensen, die overigens vrijwel allemaal terug groeten. Een voorbijgaand hondje aait ze. Thuis stopte ze het toilettasje onder haar kussen. En vond het daarna prima dat ik weer naar huis ging.
Dat Miriam zo achteruit gaat is vreselijk, maar aan de andere kant, dementie is de nationale volksziekte en mensen met down syndroom treft het nu eenmaal eerder, niet leuk natuurlijk, het blijft een vreemde ervaring dat een kind van je dementeert. En hoeveel uur zal ik haar bezoeken, hoe lang vindt zij prettig? Mijn indruk nu is dat zo’n paar uur met lichamelijke activiteit een goede tijdspanne is voor haar en dat langer niet echt veel bijdraagt, maar weten doe ik dat natuurlijk niet. En dan blijft de vraag: hoe zal ik haar de volgende keer aantreffen?

Gelukkig zijn, wat is dat? (20 augustus 2018). Aan het eind van zijn boek Sapiens wijdt Harari daar een hoofdstuk aan. Zoals Nietzsche het zei: als je een waarom hebt om te leven, kun je bijna ieder hoe verdragen. Is dat het, een reden hebben om te leven? Dan waren alle gelovigen van vroeger redelijk gelukkig: ze wisten dat ze het zelf in de hand hadden later in hemel of hel te belanden. Een fantasie, ja, maar fantasieen kunnen heel gelukkig maken. Die fantasie missen we nu wel een beetje: dood is dood, is het niets, denken veel mensen. Waar hangt geluk van af: meer geld, een mooier huis? Of is de man die zelf een hutje heeft gebouwd of laten bouwen even gelukkig als een rijker iemand met een villa? Een leuke baan, een leuke partner, een leuk gezin of leuke vrienden, het behoren bij een groep, hangt het daar van af? Belangrijk zijn die in ieder geval wel. Voldoende vrije tijd, tijd voor jezelf? Creativiteit, bijvoorbeeld een kunstobject maken, een boek schrijven, iets voor de gemeenschap doen, wat voor creatieve handeling die bij jou past dan ook? Zijn het biologische processen in ons hoofd, die we al dan niet tijdelijk kunnen beïnvloeden, zoals met het innemen van dopamine en serotonine. Maakt succes bij iets wat we ondernemen ons gelukkig, mislukking ons ongelukkig? Het hebben van een levensdoel, waar Nietzsche het over heeft is belangrijk; als je denk dat jouw leven geen enkele zin heeft dan stimuleert dat niet.
Maar daarnaast is het aangeboren karakter natuurlijk een belangrijk element. Ben je een beetje tevreden dat je bent zoals je bent, kan je met jezelf opschieten. Vinden anderen je aardig of denken zij of jij dat althans? Het ene moment kan je denken: heeft het leven wel zin, een ander moment ben je tevreden, noem het maar gelukkig met wat je gepresteerd hebt.
De uiterlijke omstandigheden spelen misschien wel een veel kleinere rol dan we denken. Is de mensheid nu gelukkiger dan vroeger, dan in het jagers-, landbouwers-, industriële tijdperk? Het lijken vragen die niet te beantwoorden zijn, elk individu zal wel z'n eigen langere of kortere ups en downs hebben passend bij het eigen karakter, zowel vroeger als nu. Nu misschien iets meer, omdat we denken dat we er zelf meer invloed op zouden hebben en meer tijd hebben er over na te denken, of denken meer zelf voor ons geluk verantwoordelijk te zijn of misschien ook wel denken recht op geluk te hebben en het onszelf dan kwalijk te nemen als het niet lukt.
Maar ja, ook dat eigen karakter hebben we niet kunnen kiezen, daar zijn we mee geboren en daar moeten we het in het leven mee doen.
Maar er is natuurlijk ook een andere benadering: dat je je al dan niet gelukkig voelt en dat het dus gaat om gevoelens, die elk ogenblik weer veranderen, zoals ook gedachten steeds kunnen veranderen. Ga af en toe langs een beekje of rivier zitten en kijk naar het stromende water of ga ergens zitten en kijk naar de voorbij vliegende wolken of de blauwe lucht en misschien voel je je dan wel gelukkig of misschien voel je dan wel even niets en is dat een vorm van geluk.

Groei, groei, goed of slecht ? (19 augustus 2018). De reclame maffia, de reclame bedriegers (want anders kan ik de reclame jongens echt niet noemen) vertellen ons elke dag met de meest moderne, meest geraffineerde middelen dat we allerlei dingen in ons leven nodig hebben en moeten kopen die we niet echt nodig hebben, die ons zeker niet gelukkiger maken. Het gevolg: we moeten steeds harder werken om die kunstmatig gecreëerde behoefte te kunnen betalen en leven zo niet gemakkelijker, rustiger, maar met meer stress, met langere werktijden, met onze creatieve energie in dienst van bazen, bedrijven, niet in dienst van onszelf. En niet alleen, dat we ons eigen leven zo jachtiger en onrustiger maken, met al die groei in productie putten we ook de aarde uit, maken we geleidelijk de aarde onleefbaar. Economen zijn een apart soort mensen; ze denken in feite maar aan een ding: groei van de economie. De economie is hun baas, hun god, waar alles voor moet wijken. Bij-effecten van groei tellen niet, voor economen is de economie, de groei daarvan heilig.
Maar laten we toch eens nadenken: moeten we wel elk nieuw model kopen en een ouder model wat nog goed werkt weggooien; moeten we ons huis volproppen met dure spullen, moeten we zo nodig die auto, die elektrische fiets hebben en daarmee ook weer een groter huis waarin het allemaal past? Mensen, denk toch eens na of alles wat we kopen wel nodig is, of het ons gelukkiger maakt, of al dat geld verdienen en uitgeven goed is voor onszelf en voor onze toekomst, of die economen niet keihard liegen in opdracht van de bedrijven waar ze voor werken en door betaald worden.

Een lief gezichtje of iets anders- Vrouwensport (12 augustus 2018). Een lief gezichtje staat boven een artikel over vrouwensport in de Volkskrant Opinie van 11 augustus. Nu vind ik zelf vrouwen sport gelijkwaardig aan mannen sport, maar wel anders en ook weer verschillend per sport. Kijk bijvoorbeeld naar vrouwen voetbal: niet het eindeloze achteruit spelen, maar snel en open spel, lange ballen naar de vleugelspelers, kortom verfrissend voetbal. En kijk dan naar het mannen voetbal, het eindeloze heen en weer spelen van de backs, waar de trainers tegenwoordig zo dol op zijn: geen goals tegen, als het daarvoor nodig is dan ook maar zelf geen goals maken. Wat kleding betreft weinig verschil en dat is bijvoorbeeld ook ze in de fiets sport.
Dat is bij andere sporten wel anders. Om hun vrouwen sport te promoten gaan bijvoorbeeld beach volleybal officials op de naakt toer evenals atletiek officials: de topjes en broekjes moeten zo klein mogelijk, dat is blijkbaar voorschrift voor deelname. Maakt dat de vrouwen sport aantrekkelijker? Voor veel (mannelijke) toeschouwers blijkbaar wel.
En kunnen vrouwelijke deelnemers zich daar tegen verzetten, zich wat meer bedekken? Ik denk het niet, het hoeft van mij ook niet, maar ga je daar harder van lopen, hoger van springen? Het is vermoedelijk wel een voorwaarde voor deelname, want in onze maatschappij een effectief promotie middel.

Honden en katten (6 augustus 2018). Ik lees: ""De hond is samen met de kat 1 van de meest populaire huisdieren. In Nederland worden er op dit moment 2,2 miljoen honden (waarvan 1,5 miljoen bastaards en 750.000 rashonden) en 3,7 miljoen katten gehouden. Op de Nederlandse bevolking van ongeveer 16,7 miljoen mensen houdt dat in dat ongeveer 1 op de 7 Nederlanders zijn huis met een hond deelt en zelfs 1 op de 5 met een kat.""
Denk je eens in wat voor effect dat op ons milieu heeft, zoals bijvoorbeeld al die honden- en katten- drollen, die zij deponeren, al die biefstukjes en katten brokjes die zij eten. Krijgen de eigenaars van andere mensen geen liefde meer en hebben ze daar een huisdier voor nodig? Katten kunnen vrijwel niet getraind worden, maar het is opvallend hoe weinig honden geleerd hebben commando's op te volgen; als je ze samen hun verplichte wandelingetjes ziet lopen in stad of natuur lijkt het vaak of niet het baasje maar de hond de baas is.

Kinderen - Vroeger en nu (30 juli 2018). Wat zijn de verschillen en zijn die wel of niet heel ingrijpend? Meer welvaart? Toen ik 10 was kreeg ik als enig cadeau voor mijn verjaardag een vergrootglas om o.a. veters en zo mee te branden, waar ik heel blij mee was – nu stapelen cadeaus zich vaak op. Van Oma kreeg ik een gulden op haar verjaardag; die werd na enkele jaren verhoogd tot 1,50. Vervoer naar school: de benen of de fiets; zeker niet achterop de fiets van vader of moeder of in een auto. Trouwens niemand van de ouders die wij kenden had een auto. We konden spelen op straat of op bouwterrein in de buurt; uiteraard waren er geen ipads, iphones etc maar boeken en was er 1 telefoon thuis waar we niet aan mochten komen. Een Opa en Oma die ver weg woonden bezochten we per trein, samen of ook wel alleen, of per fiets als ze zoals wij ook in Amsterdam woonden. Want een fiets had ik op mijn 8e van mijn vader gekregen met blokken op de trappers, het zadel op de stang voor de groei. TV was er niet; we hadden radio distributie met meen ik 2 kanalen, waar je overigens als kind nauwelijks naar luisterde. Voetbalwedstrijden werden uitgezonden met gesproken commentaar van Han Hollander; we moesten van mijn vader dan doodstil zijn. Kinderen hadden vaak een gedeelde slaapkamer. Wij aten altijd thuis; de eerste keer uit eten was een gebeurtenis. Onze vakanties bleven we in Nederland; enkele jaren samen met een Opa en Oma en hun 3 dochters en hun 4 kleinkinderen naar Domburg, Vlieland en de Geul. Een ander keer ruilde mijn vader ons huis enkele weken met een familie uit Callantsoog. Wij aten zelfgezochte bramen en bosbessen in de herfst, nu liggen die het hele jaar in de super uit andere landen. Supers bestonden trouwens niet. Onze kennis ging niet veel verder dan wat we op school over Nederland en de rest van de wereld op school leerden; nu brengt de ipad en de TV de hele wereld dichtbij, soms zelfs te dichtbij.
Is het allemaal beter of slechter, hadden wij meer of minder plezier? We leefden in een kleinere wereld, maar omdat we minder hadden, minder bezaten hadden we misschien wel heel wat meer tijd voor elkaar, voor onze vrienden.
Vergelijken is moeilijk zo niet onmogelijk. Elke tijd heeft zijn voordelen en nadelen, maar je bent er aan gewend, je weet niet beter, en je probeert er wat van te maken.
Wat in feite niet veranderd is: je hebt ouders waar je vaak tegenop ziet. Met dit verschil: toen mijn ouders gingen scheiden op mijn 5e was dat een uitzondering, mijn zus en ik waren de enigen op school die dat meemaakten. En je bleef dan bij de moeder, de vader kwam in het gunstigste geval af en toe op bezoek. Nu is scheiden normaal en gaan kinderen steeds vaker heen en weer: 3 of 4 dagen bij vader, dan 3 of 4 dagen bij moeder. Ook hier weer: wat beter is weet ik niet, dat zal wel van de omstandigheden afhangen.
En toen ik 12 was begon de oorlog, 1940 tot 1945, en dat is weer een heel ander verhaal; iets wat de meeste kinderen van nu in Nederland niet meegemaakt hebben, maar wel hebben gezien op ipads of tv.

Werken om te kunnen kopen (13 juli 2018). Steeds harder werken en meer geld nodig hebben voor kopen en vrije tijd en daardoor weer harder moeten werken, etcetera, is dat het rattenrad, de paradox van nu?
Discriminatie op basis van huidskleur, geslacht is aan het uitsterven en heeft plaats gemaakt voor discriminatie op basis van meer of minder bezit.

Onze maatschappij (12 juli 2018). Onze wereld zoals we die kennen veranderd sneller dan ooit, sneller dan vroeger. Godsdienst bestaat nog steeds, Mohamed is nog een profeet, maar de invloed van Jesus neemt flink af. Op zich hoeft daar niets mis mee te zijn, als er iets beters voor in de plaats komt, maar daar lijkt het niet op. We leven nu in een door de economie geregeerde wereld. En of de economen het bij het rechte eind hadden is de vraag. Groei, steeds meer produceren is hun toverwoord. Steeds meer geraffineerdere reclame. Wat hadden wij als kind vroeger, zeg in 1930 tot 1950? Geen smartphones, hoogstens 1 telefoon per gezin; geen vakanties ver weg maar gewoon in eigen land; geen auto voor vrijwel iedereen maar een fiets; geen cosmetica en plastische chirurgie, geen televisie maar radio distributie; geen dure kleren die met mode veranderingen steeds vernieuwd moesten worden; geen exclusieve aanbiedingen van gerechten uit alle delen van de wereld, maar plaatselijke producten afhankelijk van het plaatselijke seizoen; geen ipads of computers maar boeken. Voeger overal min huis koud water en ons wassen alleen waar nodig. Nu warm water overal, dagelijks douchen anders stinken we volgens de reclame. De lijst is lang, we kunnen zo nog wel even doorgaan. Al die nieuwe producten moeten gemaakt en gekocht worden, de economie moet immers groeien, ook al is ze nog zo vervuilend. En om ons genoeg (te veel dus, meer dan we nodig hebben) te laten kopen zodat de fabrieken kunnen blijven draaien is er dus de reclame die ons op de meest geraffineerde manier vertelt, dat we niet gelukkig zijn zonder kopen van nieuwe dingen of vervangen van eerder gekochte zaken. Groei, groei, groei is het toverwoord. Zonder groei stagneert de economie, gaan we dood, dat wordt ons althans wijsgemaakt. Dat deze drogreden, waar we allemaal in moeten geloven, waar we naar moeten leven, tegelijkertijd ook de aarde uitput is kennelijk bijzaak voor zowel de rijke upperclass als de gegoede middenstander die de fabrieken bezit, die alles bezit. Want het merkwaardige is ook, dat de ongelijkheid tussen arm en rijk toeneemt maar dat iedereen te veel wil hebben. Aanschaffen van onnodige zaken waar we door de reclame toe verleidt worden, artikelen die nog goed werken vernieuwen omdat ons geleerd wordt dat alleen het laatste model gelukkig maakt, producten uit verre landen naar ons toe halen zodat we het hele jaar door alles kunnen kopen, het hoort allemaal bij de huidige levens filosofie, als we het woord filosofie hierbij mogen gebruiken.
Wij wilden meer luxe dan onze ouders en onze kinderen willen we weer meer geven dan we zelf hadden. En allemaal willen we meer dan de buurman. Groei, groei, groei, zelfs musea moeten groeien, moeten verbouwen om meer bezoekers te trekken. Alles gaat immers om geld.
Ik lees net het boek "Wat op het spel staat" van Philipp Blom en het is beangstigend, hoe we met onze geïndoctrineerde koophonger bezig zijn, hoe we continue op de meest immorele manier aangespoord worden onze wereld kapot te maken.
We kunnen echt niet zeggen, dat we het niet geweten hebben, waar ons gedrag toe leidt; we weten het of zouden het in ieder geval moeten weten, maar gaan gewoon door met verspillen. Apres nous le deluge.

Menselijk "vernuft (9 juli 2018). Menselijk vernuft, zowel in dienst van iets goeds als van iets slechts kan verbazen, maar soms hoor je iets wat niet alleen bedacht maar ook uitgevoerd is, wat je echt niet kan geloven. Zo lees ik over een tv uitzending op Arte over een echt uitgevoerd plan van de CIA in Cuba. In 1960 verspreidde de CIA het gerucht in Cuba, dat Castro van plan was de Cubaanse kinderen naar Rusland te sturen. De ouders werden bang gemaakt en zo stuurden Cubaanse ouders meer dan 14.000 kinderen zogenaamd in veiligheid naar de Verenigde Staten. Hoe misdadig kunnen ook (of juist) overheids diensten als de zo machtige CIA wel niet zijn! En die dit overigens niet zal hebben gedaan zonder toestemming van de Amerikaanse regering.

Dat Rusland een werelddeel op zich zelf vormt, is een misleidende gemeenplaats (29 juni 2018). Het is niet een vreemd werelddeel, maar een vreemde wereld. Dat schreef de journalist van de N.R.C., Dr M van Blankenstein in 1925 in zijn boek Russische Indrukken. Een geweldig boek, zoals je maar af en toe tegenkomt. En in bepaalde opzichten hoe informatief nog over Rusland hoe het was en hoe die historie het huidige Rusland nog beïnvloedt en zelfs verklaart, verduidelijkt. Dit boek stond al heel lang in onze boekenkast zonder dat ik het wist en komt uit de nalatenschap van de vader van mijn vrouw. Ik vraag me af (en ga dat nakijken in onze plaatselijke bibliotheek) in hoeverre ons exemplaar het bijna enige nog bestaande is. In ieder geval, de eerste 237 bladzijden boeien mij enorm en gelukkig kan ik nog tot bladzijde 393 doorgaan. Nu moet ik zeggen: ik heb altijd al een grote belangstelling voor Rusland en zijn anders-zijn gehad, gevoedt door het al jong enthousiast lezen van Dostojevski, Tolstoy en andere Russische schrijvers, met hun beschrijvingen van die zo andere volksaard. Een volksaard, die maar langzaam, stapje voor stapje veranderen kan. Ik kom nog op dit boek terug, maar wilde even mijn enthousiasme kwijt voor het inzicht dat je krijgt in het Russische karakter.

Miriam (26 juni 2018). Mijn dochter Miriam, verstandelijk gehandicapt en sinds al een tijd dementerend was al enige tijd niet meer op haar plaats in het gezinsvervangend tehuis, waar zij sinds 1980 woonde. Dat wil zeggen misschien nog wel op haar plaats vanuit Miriam bekeken, maar niet meer op haar plaats vanuit het huis bekeken: men was niet ingericht op het geven van de nu steeds meer nodige extra zorg. Dit werd deste urgenter door een sterk opgezette en heel pijnlijke knie, waardoor Miriam niet meer kon lopen of staan , zich alleen nog in een rolstoel kon verplaatsen en allerlei handelingen zoals aankleden, wassen, naar de W.C. gaan heel moeilijk werden. En zo werd een geplande verhuizing van tweede helft Juli vervroegd naar gisteren, 25 juni. Naar een dependance van Ipse de Bruggen in Delft, waarvan we hopen, dat dat een goede plek voor haar is. Kleinschalige verzorging, 2 groepen van 6 verstandelijk gehandicapte en dementerende ouderen in een vleugel van het gebouw en 2 groepen van 6 jongeren in de andere vleugel, met gemeenschappelijke tuin. Het lijkt ons een goede plek, dat wil zeggen dat we verwachten dat Miriam daar de nodige zorg en aandacht en liefde zal krijgen, maar tevredenheid met een "goede"plek gaat wel gepaard met het verdriet om het feit dat Miriam zo hard achteruit gaat en de extra zorg nodig heeft. Hoe gaat, hoe ondergaat Miriam deze verhuizing, een verandering van omgeving, mensen, veranderingen waar ze niets van begrijpt maar waarschijnlijk toch nog wel voelt! We zullen het moeten afwachten; keus was er in feite niet, in haar oude omgeving kon zij helaas niet blijven.
Een dementerende partner zal ook wel een verpletterende ervaring zijn, maar een dementerend kind van je dat dementeert is toch wel heel speciaal en hartverscheurend, vooral ook omdat zij als toneelspeelster haar hele leven zo creatief is geweest en nu zo verandert, zich nu in zichzelf lijkt op te sluiten.

De Maan (15 juni 2018). Ik heb iets met de maan. Bijna elke avond kijk ik er naar, laat in de avond, als ik 's nachts even wakker ben,'s ochtends vroeg als hij dan nog te zien is, van klein sikkeltje tot ronde volle maan en weer terug. Ik vind het een wonder, zoals hij (of zij) jaar in jaar uit om de aarde draait, al eeuwen lang, en daar nog eeuwen mee door zal gaan.In het groot draait de maan om de aarde, zoals in het klein delen van een atoom om een kern draaien en zoals in het groot de planeten om de zon draaien en ons sterrenstelsel weer om een andere kern. De natuur is verwonderlijk,onbegrijpelijk ondanks wetenschappelijke verklaringen en daarom kan ik alleen maar vol verwondering en bewondering naar de maan als symbool van het spel tussen aarde en maan of aarde en zon of spel van het hele heelal kijken. En wat ziet de maan er dan met zijn door de zon verlichte kant steeds zo mooi, indrukwekkend mooi uit.

Vulkanen (10 juni 2018). Voor hen die willen zijn de vulkaan uitbarstingen op Hawai en de commentaren daarop uitgebreid te zien op allerlei nieuws-zenders. Ook al voelen we dat meestal niet zo, daarmee vergeleken zijn veel van onze Westerse persoonlijke zorgen vaak heel wat kleiner. Maar tegelijkertijd wel veel dichtbijer.
Ik heb altijd al een fantasie beeld van de aarde gehad als een levend wezen, een andere levensvorm dan de mens, anders levend dan wij, in grotere dimensie, maar zeker niet statisch, onveranderlijk. Er zit beweging in en dan bedoel ik niet het draaien om zichzelf en om de zon, maar beweging via aardbevingen, vulkanen, groei op de een of andere manier; je zou ook kunnen zeggen groei naar de uiteindelijke dood over zoveel miljard jaar. In hoeverre verhaast de mensheid dat proces, met zijn gebruik van die aarde, met zijn steeds groeiend aantal bewoners, groeiende rijkdom en verspilling, groeiend aantal bommen.
Het is voor mij dan geen wonder dat de aarde protesteert, nu nog in het klein, met wat klimaat verandering, hogere zeespiegels en aardbevingen en vulkaan uitbarstingen, maar op een gegeven moment zal die aarde ons gedrag niet meer tolereren als we zo doorgaan. En dan hoeft onze aarde zich maar een beetje te schudden en de mens met al zijn bouwsels valt er af, wordt verbrand, vernietigd. Hoe lang mogen we nog experimenteren voordat de aarde er genoeg van heeft, ons eraf gooit en ruimte gaat geven voor nieuwe experimenten van nieuwe levensvormen? Of maken we eerst een einde aan onszelf en zijn computers onze opvolgers, een volgende stap?

Ideeen (8 juni 2018). Uit het boek One van Richard Bach uit 1988:
"What is so damn wonderful about mass murder that nobody in the history of the world has ever found any smarter solutions to problems than killing everybody who doesn't agree".
En: "No one can solve problems for someone whose problem is that they don't want problems solved".
En zo zijn er nog meer ideeen in dit boek uit andere tijden, zoals bijvoorbeeld: "Am I proud of me? I gave my life to become the person I am right now! Was it worth what I paid?"

Baarden, lange haren en mode (27 mei 2018). Je ziet het al heel lang bij vrouwen van alle leeftijden: lange haren, het is mode. Veel mannen vinden die lange haren bij vrouwen leuk en ook denken oudere vrouwen dat ze er met lange haren jonger uitzien. Dat is vaak wel zo, maar niet altijd het geval.
Maar meer recent neemt ook het aantal mannen dat hun baard laat staan enorm toe. Ook dat is kennelijk mode, met als achter liggende gedachte: een baard groeit alleen bij mannen dus met baard zie ik er mannelijker uit. En ook dat is niet altijd het geval. Vaak zelfs het tegendeel lijkt het wel. Vermoedelijk komt dat omdat de mannen met baard die baard vaak laten doorgroeien, omdat ze er juist helemaal niet mannelijk uitzien en dat willen compenseren. En met dat compenseren daar juist de aandacht op vestigen. Misschien geeft het die mannen wat meer zelfvertrouwen, maar ook al beseffen ze het niet, die baard past dan helemaal niet bij de rest van hun gezicht, bij hun gedrag en maakt ze beslist niet mannelijker.
Aan de andere kant: mode is mode en voorlopig zullen we die kinderlijke baarden wel steeds meer blijven zien.
Ooit, ik was 19, liet ik een tijdje mijn baard staan. Motivatie was niet de mode, want ik was de enige van mijn kennissen in Indonesie, waar ik toen woonde, maar mijn hekel aan het dagelijkse scheren in dat warme klimaat. Toen echter bleek dat de baard in die hitte mijn gezicht nog warmer maakte en bovendien kriebelde en ook nog bijgewerkt moest worden was het al gauw weer over.

Kranten berichten over Joden (19 mei 2018). Het is merkwaardig: telkens als Israel weer iets verschrikkelijks doet met de Palestijnen verschijnen er ook artikelen in de krant over Joden haat. Ik denk dat er een duidelijk verband is: De Israelische regering, met het meest verfijnde propaganda programma ter wereld, wil de aandacht van zichzelf afwenden en doet het daarom wereldwijd voorkomen, alsof kritiek op Israel in feite niet voorkomt uit kwalijk gedrag van die regering, maar gewoon ordinaire Joden haat is.
Nu ben ik er van overtuigd, dat er bijvoorbeeld in Nederland op zich geen Joden haat bestaat. De meeste mensen letten er in ons land absoluut niet op of iemand al dan niet Jood is; ze registreren dat eenvoudig niet. Wel is er een enorme afkeuring in ons land van het beleid van de staat Israel. Het merkwaardige is natuurlijk ook, dat enerzijds de staat Israel het nog vaak heeft over de holecaust en de verderfelijke Joden vervolging van Hitler en zijn volgelingen, maar anderzijds zelf een verderfelijk beleid voert tegen een "vreemde" bevolkingsgroep, de Palestijnen. Een niet verdedigbaar beleid. En wat doe je dan? Je doe net of de gerechtvaardigde kritiek berust op een racistisch vooroordeel, op Joden haat. En dat herhaal je zo vaak mogelijk zodat je denkt de gerechtvaardigde kritiek niet te hoeven weerleggen, je gedrag niet te hoeven veranderen.
Propaganda, propaganda, Israel is er een meester in. Het merkwaardige is wel, dat Joden buiten Israel zo vaak de propaganda van Israel niet weerleggen, zich over het algemeen niet voldoende laten horen zowel over het feit, dat ze in Nederland een goed leven leiden, als volwaardige en gewaardeerde burgers worden behandeld, als over het feit dat ze het niet eens zijn met de door Israel gevoerde politiek. Ook of juist als Nederlandse Jood zou je denk ik kritisch moeten kunnen kijken, je kritisch moeten kunnen uiten over een land dat zichzelf een Joodse staat noemt maar zich gedraagt op een manier die niet menselijk of goddelijk of Joods is.

Stormen en tyfoons (14 mei 2018). Omdat ik mijn spieren zo veel mogelijk in conditie wil houden en ook omdat ik het leuk vind fiets ik veel in de omgeving van Alkmaar, waar ik nu woon. Een favoriet tochtje is naar het strand van Bergen aan Zee, heen en terug samen 21 km. Wel heb ik het idee, dat het elk jaar wat vaker hard waait, soms zelfs stormt, wat het fietsen een stuk minder prettig maakt. Of dat harder waaien waar is of alleen een indruk weet ik niet, statistieken heb ik er niet over gezien. Het kan ook aan het ouder worden liggen. En dat harder waaien doet me aan mijn tijd in Japan denken; in de Osaka-Kobe area waaide het niet zo veel, maar in de Tokyo area kwamen veelvuldig tyfoons voor. Die werden goed van te voren aangekondigd; men werd verzocht de luiken voor de ramen te sluiten en binnen te blijven. Niemand ging dan ook de straat op, ramen en luiken bleven dicht, het leven kwam tot stilstand. Je zat binnen, keek op het hoogtepunt naar de ramen, die ondanks het feit, dat glas in ween niet kan buigen bol stonden van het geweld van de wind. Het duurde meestal niet zo lang, een aantal uren, maar je dacht wel dat elk moment het glas kon knappen. Bomen woeien om, dakpannen vlogen in de lucht. Zo is het in Nederland dus niet of alleen bij heel hoge uitzondering, maar ik vraag het me toch af: gaat het ook hier de komende jaren harder waaien, moeten wij straks de luiken die we hier niet eens hebben dicht doen?

Boudewijn Buch (12 mei 2018). Ik heb lang geleden, rond 1980, vol fascinatie gekeken naar tv optredens van Boudewijn Buch met o.a. reis verslagen van niet direct op de toeristische route liggende eilanden. Vol fascinatie, want wat kon hij praten, wat kon hij zijn enthousiasme overbrengen. Hij deed mij altijd denken aan mijn vader, een even begenadigd spreker. Het was dan ook leuk om in de stadsbibliotheek tussen de ingeleverde boeken een exemplaar te zien liggen van "Boud, het verzamelde leven van Boudewijn Buch." Ik nam het prompt mee naar huis. Een kluif van 575 bladzijden, waarin ik op dit moment gevorderd ben tot pagina 279 en de beschrijving van die door mij herinnerde tv uitzendingen. Boudewijn Buch creëerde zijn eigen levensgeschiedenis, zijn eigen mythe. Werkelijkheid en fantasie liepen door elkaar heen, een verzonnen zoon, pedofilie, geldnood door zijn dagelijkse aankoop van nieuwe boeken, zijn vele vriendinnen en andere relaties, zijn zo boeiende gezelschap en behoefte aan erkenning en beroemdheid, angst voor de dood. Het zit er allemaal in. Boudewijn was een levensgrote persoonlijkheid die altijd wel vriendinnen of vrienden had, die hem wilden helpen, gezelschap hielden, zijn angst voor eenzaamheid hielpen bestrijden. Er zijn dichters die beter konden dichten, schrijvers die beter konden schrijven, maar weinigen, die zichzelf zo konden verzinnen, zo konden verkopen. Zijn boeken rubrieken waren beroemd; hij kreeg mensen ertoe boeken te kopen die dat normaliter niet gewend waren. Hij las alles wat hij over een voor hem interessant onderwerp te pakken kon krijgen en peurde daar een overvloed van anekdotes uit. Boudewijn Buch, niet Nederlands beste schrijver, maar misschien wel de meest schilderachtige.

Wie moet terechtstaan, Bart C. of BSO Partou in De Bilt (18 april 2018). De vraag is niet geheel correct, want natuurlijk moet Bart terechtstaan voor het plegen van ontucht met heel jonge kinderen. En over Bart schrijft de NRC van vandaag een stukje. Maar is het niet heel vreemd, dat de betreffende BSO, die zo gefaald heeft in toezicht, die de ontucht mogelijk heeft gemaakt niet terecht staat? Een instelling die de zorg op zich neemt van opvang van jonge kinderen heeft plichten, de door haar aangeboden opvang is niet vrijblijvend. Zij heeft wel geld voor opvang geïncasseerd en de veiligheid van aan haar toevertrouwde kinderen gegarandeerd, maar is daarin volkomen tekort geschoten wegens onvoldoende inzicht in het karakter van een medewerker en onvoldoende toezicht, waar zij gezien haar functie toch wel degelijk toe verplicht was. En zo dus de ontucht gefaliciteerd heeft. Ouders, openbaar ministerie, waarom wel de dader aanklagen en niet ook de instelling, die hem zijn gang liet gaan?
Er lopen, lijkt het wel, steeds vaker mensen rond, die geen moraal hebben, op materieel of moreel gebied en helaas lijkt ook toezicht steeds vaker te falen.

Nederlandse natuur (8 april 2018). Gisteren, een prachtige zonnige lentedag, een dag ook met niet te veel wind, liepen wij rond in het Zwanenwater, bij Callantsoog. Nu heb ik nog herinneringen aan Callantsoog van een zomervakantie in mijn prille jeugd. Het was toen nog een piepklein plaatsje met in de zomermaanden bij de strand opgang een reizende bioscoop, waar de film regelmatig brak en dan weer geplakt moest worden. Mijn vader had ons huis in Blaricum geruild voor 2 zomerweken met mensen die daar woonden en ook wel eens wat anders wilden zien dan zee. Een gangbare manier voor twee gezinnen om goedkoop met vakantie te gaan. Callantsoog is, zoals veel in Nederland, flink veranderd, vol strand aanbidders ook uit Duitsland. Terwijl er vroeger natuur genoeg was moet je er nu wel wat meer naar zoeken en dank zij NoordHollands Landschap (ofNatuurbescherming) hebben we nu dus dit Zwanenwater, een prachtig duingebied met kortere en langere wandel-routes rond een kleiner of groter duinmeer. Volgens een informatie bord waren we wat te vroeg voor de lepelaars en andere broedvogels, mede denk ik door het koude voorjaar, en we moesten het doen met enkele verdwaalde eenden hier en daar en wat ondefineerbaar vogelgefluit uit de verre struikjes. Maar aan de rand van een van de meertjes stond een vogel kijkhutje waar het raak was: een hele kolonie nestende aalscholvers. Zo'n beetje de helft zat op het nest, de anderen voornamelijk op omhoog staande takken of in boomkruinen. Een groot aantal meeuwen was er natuurlijk ook; het lijkt wel of hun aantal elk jaar groeit en we langzamerhand niet meer de kievit maar de meeuw tot nationale vogel moeten promoveren. Overigens zijn meeuwen wel echte roofvogels: een paar dagen geleden toonde een fotograaf, die al uren aan het werk was, ons vol trots een foto van een opvliegende meeuw met een ei in zijn bek.
Wat mogen wij ons toch gelukkig prijzen met Natuurbeschermers die ons nog mooie plekjes laten zien!

Oud worden (31 maart 2018). Uit het prachtige en gevoelige boek De Rustelozen van Linn Ullmann over haar vader de regisseur Ingmar Bergman en moeder de actrice Liv Ullmann en haar relatie met hen citeer ik: "Oud worden is werk. Je moet het lichaam overhalen om naar de hersenen te luisteren en uiteindelijk ook de hersenen overhalen naar zichzelf te luisteren. Papa zei: Opstaan, douchen, sokken en schoenen aantrekken, schone kleren, ontbijten, fietsen, werken."
En ik denk dan: het lijkt wel alsof je voeten naarmate je ouder wordt steeds een stukje verderweg zijn. Maar dat ligt natuurlijk aan de wat minder buigzame rug. En alsof je bij het beginnen van een activiteit steeds even over een drempeltje moet stappen.
Als vader van 2 dochters raakt haar beschrijving van haar "gesprekken" met haar ouder wordende vader me diep. En zulke gesprekken kunnen ook na de dood voortgezet worden door de nabestaanden, dat is een mooie gedachte.

Astrologie (30 maart 2018). Astrologie is een belangrijk middel om het eigen karakter te leren kennen en er optimaal gebruik van te maken. Dat gaat op voor personen individueel of voor personen in relatie tot anderen, als ook voor het gedrag van landen en voor wat er in de wereld gebeurt. Zo voorspelden astrologen al een jaar of 10 geleden dat bij het terug lopend effect van Mars in de Amerikaanse horoscoop, beginnend rond de jaren 2017, de Verenigde Staten van Amerika zich meer en meer op zichzelf zouden terugtrekken en wat van hun invloed in de rest van de wereld zouden verliezen. En dit is wat we nu ook zien gebeuren. We kunnen Trump een merkwaardige man vinden (om het zachtjes te zeggen) maar het meer gericht zijn op zichzelf is een feit, een stemming die heerst in Amerika bij grote groepen. Alweer een bewijs hoe goed astrologie kan werken om dingen vooruit te zien.
Op dit moment van onzekere tijden nu veel mensen zich onzeker voelen zou astrologie meer gebruikt moeten worden als hulpmiddel om met het leven in deze veranderende wereld om te gaan; de onzekerheid die heerst maakt helaas juist dat vaak het tegendeel gebeurt: men wil liever de toekomst wat negeren in plaats van er met behulp van astrologie zo goed mogelijk op te reageren.

Hersenen van ongeboren kind blijken gevoelig voor fijnstof (9 maart 2018). Ik schrijf er al lang over: fijnstof is "dodelijk" en de grootste uitstoters zijn naast auto's en fabrieken vooral de vliegtuigen die de fijnstof boven ons hoofd uitstorten. In de Volkskrant van 9 maart staat er nu een artikel over de schadelijke werking van fijnstof al in de baarmoeder naar aanleiding van de resultaten van een grootschalig internationaal onderzoek van o.a. het Erasmus M.C.. De uitkomsten van dit rapport zouden ernstig genoeg voor de Nederlandse Staat (aandeelhouder van Schiphol) moeten zijn om nu eindelijk eens iets te gaan doen aan onze door fijnstof vervuilde lucht en het vliegverkeer aan banden te leggen, aan strengere regels te binden, en niet geld maar gezondheid de voorrang te geven. Dit rapport geeft ook milieu organisaties een extra handvat voor eventuele rechtszaken tegen de Nederlandse Staat.
Ik citeer uit het rapport: wij hebben een verband gelegd tussen blootstelling aan kleinere fijnstofdeeltjes tijdens het leven voor de geboorte en een dunnere hersenschors. Die kunnen bijdragen aan problemen om verleidingen te weerstaan en impulsief gedrag te reguleren, wat kan leiden tot o.a. psychische problemen als verslavingsgedrag en ADHD en ontwikkelingsstoornissen late in het leven. En: Dit is zorgwekkend omdat op veel plaatsen in Nederland deze mate van luchtvervuiling wordt gevonden. En: Hersenonderzoeker Dick Swaab vindt dat de huidige norm voor fijnstof omlaag zou moeten.

Miriam (5 maart 2018). Samen met Ruth gingen ik gisteren, zondag, naar Miriam in haar gezinsvervangend tehuis in Rotterdam. We kwamen er aan om 4 uur 's middags en werden enthousiast door haar begroet; ze was wat nerveus want had ons al eerder verwacht. Je weet tegenwoordig niet precies meer hoe je haar gaat aantreffen; het dementie proces gaat door maar niet volgens een vast patroon en de ene keer is ze veel levendiger dan de andere. Dit keer was ze enthousiast, wilde graag met ons naar buiten, wandelen of een tochtje met de auto. Het wandelen of beter gezegd winkelen, lopen door stads centra, om zich heen kijken en hier of daar in een winkel of warenhuis wat kopen, bijvoorbeeld cd's of dvd's, potloden of wat chocola of vleeswaren is al een lange traditie; zij geniet dan enorm van het straatleve3n om zich heen. Maar geleidelijk aan komt daar verandering in; het lopen door drukke straten en om zich heen kijken naar de mensen en winkel etalages vindt zij nog fijn, maar de behoefte iets te kopen verdwijnt. Het was nu zondag en we besloten wat met de auto rond te gaan rijden, dat leek Miriam kennelijk een goed idee. Soms weet je niet goed en moet je zelf maar wat beslissen, soms, zoals nu stel je eenvoudige rechtlijnig vragen waar gemakkelijk heel kort op geantwoord kan worden en laat zij, zoals dit keer, ook duidelijk merken wat ze wil. En zo reden we naar Cape;;e aan de ijssel. Eerst kamen we nog langs een grote waterplas vol vogels waar we op Ruth;s verzoek even stopten en een gesprekje hadden met een kenner, die vogels stond te fotograferen. Zoals altijd al was Miriam daar niet erg in geïnteresseerd; mensen boeien haar haar hele leven veel meer. Ondanks haar handicap is zij altijd bijzonder goed geweest in relateren, communiceren met mensen en zij had in feite nooit erg veel belangstelling voor dieren, behalve af en toe het aaien van een langslopende hond en ooit heel lang geleden een eigen jong poesje.
We reden naar Capelle aan de Ijssel, via een ongewilde omweg, Krimpen aan de IJssel, want de nieuwbouw in deze randgemeenten van Rotterdam maakt het weg-vinden moeilijk; de wegwijzer borden zijn onduidelijk. Aan de Ijssel, waar we bij een stukje Oud Capelle terecht kwamen gingen Ruth en Miriam een stukje langs de Ijssel lopen en een restaurantje bekijken voor toekomstig bezoek; ik maakte wat foto's. En daarna reden we weer terug naar Miriam's woonplek, gingen Ruth en haar inmiddels gearriveerde partner Franc met Miriam ergens eten en moest ik naar de verjaardag waar ik werd verwacht.
Miriam was in redelijk goede doen en, zoals ik zei, kon weer op eenvoudige, duidelijke vragen antwoorden. En daarnaast waren er 2 verschrikkelijke momenten waarop ze zelf iets wilde zeggen en niet uit haar woorden kon komen, de woorden niet wist om zich te uiten. Een wat hakkelende poging die ze niet af kin maken. En dat zie je dan zonder te kunnen helpen, zonder te weten wat ze bedoelt, wat ze wil of wat haar dwars zit. Droevig, erg droevig; het is net een verschrikkelijke droom waar je de volgende ochtend uit hoopt te ontwaken.

Welwillendheid (3 maart 2018) is een woord, dat ik ooit van mijn astrologie leraar hoorde. Het is een mooi woord: je wilt wel, kijkt naar mensen met het uitgangspunt wat goeds, wat leuks in ze te zien. Dat lukt uiteraard niet altijd, maar het is wel het uitgangspunt, de bedoeling. Het is een enorm belangrijke houding in relaties: er van uitgaan dat de ander het goed bedoelt ook al zegt hij of zij dingen, die je kwetsen, die je raken. Misschien is de ander niet welwillend genoeg, voel je je aangevallen, zie je niet dat zijn of haar daden ook bij zijn of haar karakter horen. Niemand is - uiteraard - perfect. Dat moet je niet verwachten, zelfs niet willen, want dan ga je te hoge eisen stellen, doet niemand het ooit goed genoeg.
En dat geldt natuurlijk ook voor de houding naar jezelf; als je teveel eisen aan jezelf stelt doe je het nooit goed, nooit goed genoeg. Ik denk daarom, dat het belangrijk is om welwillend naar jezelf te kijken, jezelf aardig te vinden, prettig gezelschap. Je doet misschien veel fout of beter gezegd niet goed genoeg, maar so what! Er zijn ook dingen die je wel goed doet, je probeert redelijk te leven op jouw manier. En, tenzij je een Einstein bent, een Dr Schweizer, een lady Nightinggale, is dat niet voldoende?
Welwillend zijn, kunnen zijn, naar jezelf is een bonus; je kunt jezelf dan een goede vriend noemen, een prettig gezelschap. En gezien de vele uren die je met jezelf in je leven moet doorbrengen is dat fantastisch, van jezelf houden en welwillend naar jezelf kijken en goed met jezelf kunnen opschieten. Wat overigens niet betekent, dat je niet ook met welwillendheid en zonder schuldgevoel als vriend naar jezelf kan kijken en kan zien dat je bepaalde dingen een volgende keer misschien beter wat anders kan doen. Wan als je geen vragen aan jezelf of anderen mag stellen wordt het leven samen met jezelf of met anderen waarschijnlijk al gauw saai.

Verjaardag (5 maart 2018). Gisteren had ik eerst een afspraak met mijn 2 dochters, waarvan de jongste aan het dementeren is en de oudste er alles aan doen om haar zo goed mogelijk bij te staan, en daarna nam ik deel aan een verjaardagsfeestje; de jarige werd 51 jaar. Nu moet ik zeggen, dat ik over het algemeen niet op mijn best ben op verjaardagsfeestjes; meestal ben ik veel ouder dan alle andere aanwezigen, die elkaar allemaal goed kennen en in een zelfde soort van levensfase zitten. Bovendien ben ik sowieso al slecht in gesprekken die niet over serieuze onderwerpen gaan en dat zijn nu eenmaal vaak de onderwerpen op een feestje. Maar gisteren was het anders; ik zat tussen een paar mensen, die het met mij hadden over meer persoonlijke zaken, onderwerpen met houvast, zeker met mijn interesse als astroloog in het karakter van mensen en hoe ze daarmee met hun leven omgaan, welke problemen ze al dan niet hebben en willen oplossen. En het eerdere bezoek aan mijn dochters had mij kennelijk in de juiste stemming gebracht van nadenken over het leven.
En je realiseert je dan, dat enerzijds menselijke ontwikkelingen nog heel vaak niet zo veranderd zijn met vroeger, het vaak gaat over relaties, banen, over wat iemand van zijn of haar leven maken wil of kan, en dat het toeval als je het zo wil noemen, uiterlijke omstandigheden en gebeurtenissen, vaak een grote rol spelen en dat daarbij de duizelingwekkende snelheid van technische ontwikkelingen misschien een veel mindere rol speelt dan je zou denken. Ik praat nu over de middengeneratie van 30 tot 60; hoe het is met de jongere generatie van zeg maar 5 tot20-ers weet ik niet. Mogelijk zijn ook daar de verschillen met vroeger kleiner dan ik denk. Ook zij hebben te maken met ouders, school, vrienden of vriendinnen, keuzes voor de toekomst.
Wel is het zo, dat je in zulke gesprekken als oude man altijd op moet passen niets te willen oplossen, niet moet denken dat je het beter weet. Je hebt een heel leven achter de rug, weet vaak best wel waar en wanneer je zelf goede of slechte beslissingen genomen hebt, anderen niet begrepen hebt, vaak slecht geluisterd hebt en niet begrepen wat anderen echt wilden horen, namelijk geen raad, geen rationalisering, maar begripsvol of beter gevoelvol luisteren. En dan besef je ook, dat je wat dat betreft eigenlijk weinig veranderd bent in je leven, dat je met jou door een maagd ascendant getekende karakter nog steeds meer raad geeft en minder gevoelig luistert en dat dat niet altijd de juiste benadering is. Misschien vind ik daarom het beoefenen van astrologie zo leuk, omdat je dan juist wel veel mag uitleggen of beter gezegd anderen mag helpen zichzelf wat beter te begrijpen. En ook schrijven is een mooie outlet; niemand hoeft zich gedwongen voelen te luisteren; iedereen kan zelf bepalen je al dan niet te lezen.

TV sport rapportage -betaalde profs of gewone sportbeoefenaars (3 maart 2018). De TV bazen hebben een volkomen vertekend beeld van wat er in de sportwereld gebeurt - of, wat nog erger is, ze zijn volledig in dienst van het grote sportgeld, de reclame. Zo zagen we bij de laatste elfstedentocht (alweer even geleden) vrijwel uitsluitend beelden van de 100 profrijders, saaier kon het bijna niet; het ging er bij de tv blijkbaar alleen maar om wie zou winnen. Beelden van de grote enthousiaste massa amateurs zagen we vrijwel niet. Jammer, want wat is er nu leuker dan die massa amateurs, echte liefhebbers, die komen schaatsen voor hun plezier, die een persoonlijke prestatie neerzetten? Is dit een trend van de verslaggevers of hun bazen? Ja, want hetzelfde gebeurt bij vrijwel alle sport manifestaties; vrijwel uitsluitend beelden van sporters die het voor hun beroep doen. Denk aan marathons, de marathon van Rotterdam bijvoorbeeld. Tijdens het tv verslag van meerdere uren zagen we in feite maar enkele lopers, de duur betaalde profs die voorop liepen, saaier kon het bijna niet, terwijl we nauwelijks beelden kregen van de vele duizenden lopers die meeliepen zonder betaling, omdat ze van sport hielen. Je vraagt je dan af: is dit wat het publiek wil of wordt de tv gekocht door het steeds groter wordende sportgeld? Ook de Olympische spelen worden zo gepromoot als de reclame het wil. Sport op tv gaat blijkbaar alleen maar om winnen, winnen, winnen in kleding vol reclame; dat heel veel mensen aan sport doen zonder er aan te verdienen is blijkbaar niet interessant.
Het lijkt mij, dat het tijd wordt dat de tv mensen zich eens gaan afvragen of hun publiek dit echt wil, of hun beelden wel een reëel beeld geven wat echte sport is, ze wat meer aandacht gaan geven aan echte sportbeoefenaars en liefhebbers!
Waarom deze observaties - omdat er voor het eerst weer eens natuurijs is in Nederland, weliswaar met onderbrekingen dus geen lange tochtenstukken, maar we op de tv nauwelijks tot geen schaatsende gewone mensen zien. Geen wedstrijden voor beroeps, dus niet interessant genoeg kennelijk.

90 (19 februari 2018). Vandaag leef ik precies 90 jaar samen met de persoon Hans van Rossum en het is verbazend, hoe weinig ik na al die jaren eigenlijk van deze Hans weet. Natuurlijk, een aantal eigenschappen en gewoontes ken ik en tegelijkertijd zijn er spontane of onverwachte handelingen, gevoelens, die ik niet altijd aan zie komen. Om van het functioneren van het hele lichaams- en denksysteem maar te zwijgen. Terugkijkend op deze 90 jaar is het op zich al verwonderlijk welke herinneringen bewaard gebleven zijn en welke niet, welke invloeden van anderen - vader, moeder, zussen, anderen - mij al dan niet mede gevormd hebben, en zo ja: hoe. Hoe lang gaat alles nog mee, het denken, de spieren, en is dat alles een kwestie van aanleg of van geluk of van opgedane ervaringen en eventuele reacties daarop? Als je oud bent en nog redelijk fit krijg je vaak complimentjes, al dan niet gemeend, terwijl die lichamelijke of geestelijke toestand naar mijn mening toch voornamelijk een kwestie van geluk is. De een valt en breekt iets, de ander staat op en loopt weer door. En wat voor de 1 gezond is, is voor een ander misschien wel slecht. Nieuwsgierig zijn, geestelijk alert, zal misschien wel helpen, maar ook dan kan er van alles gebeuren. De ene mens zit achter de ramen, kijkt naar buiten en wordt oud, de ander is maatschappelijk super actief en gaat eerder dood.
Er valt weinig op te zeggen, er is geen bekend vast patroon, niet of je al dan niet oud wordt en niet wat je nog met dat eventuele ouder worden gaat doen of misschien wel juist niet gaat doen.
Ouder worden een mysterie, zoals de hele levensloop een mysterie, het karakter een mysterie, het hele mechanisme mens een mysterie. Misschien het beste is om er vol verwondering naar te blijven kijken!

Vrachtauto's. (16 januari 2018) Na de storm met code rood weer berichten over rond de 33 vrachtauto's, die zijn omgewaaid en enorme schade aan de Nederlandse gemeenschap hebben berokkend door enerzijds de door hen veroorzaakte files, anderzijds de veelal gratis opruim activiteiten die Rijkswaterstaat moest verrichten.
Het is elke keer hetzelfde: vrachtwagen chauffeurs die waarschuwingen om niet te rijden negeren of die (meestal) opdracht van hun bazen krijgen om gewoon door te rijden.
Er is maar 1 manier om hier een einde aan te maken: niet vertrouwen op de redelijkheid van de vervoersbedrijven, want die lappen elke keer weer de waarschuwingen aan hun laars, maar om echte maatregelen te nemen: de vrachtbedrijven aansprakelijk te houden voor de door hen veroorzaakte files. En hen zelf voor de herstel werkzaamheden te laten betalen en dus ook een zware boete op te leggen, overeenkomend met de door hen veroorzaakte economische schade aan het overige verkeer. Ook vrachtwagen chauffeurs en bedrijven horen zich aan de regels te houden en niet de weg op te gaan als dat gevaarlijk kan zijn door weersomstandigheden of conditie van de wagen of andere omstandigheden die gevaar en overlast kunnen opleveren voor henzelf of voor anderen. Overigens ook bij niet-stormcode zouden vrachtwagens verantwoordelijk gehouden moeten worden voor door hen veroorzaakte schade.

Moed. (16 januari 2018) Als ik aan moedige mensen denk dan denk ik niet aan een Napoleon, een Einstein, een of andere verzetsheld, maar aan mijn verstandelijk gehandicapte dochter Miriam. Wat heeft zij, als je er over nadenkt, zich niet moeten weren tegen haar medemensen, tegen de wereld, tegen haar lot. Vanaf het begin van haar leven, in haar kindertijd, moest zij op haar tenen lopen om de normale mensen en kinderen om haar heen een beetje bij te houden, te leren lopen, praten en communiceren met mensen, die alles veel sneller leerden en vaak beter konden dan zij. Maar wat die mensen vaak niet beter konden dan zij was relateren met iedereen zonder verlegenheid, met moed; zoals bijvoorbeeld om de chauffeurs van de bussen of taxis waar ze mee reisde (moest reizen) te groeten met zijn naam. Naar een kleuterschool gaan vlak bij ons huis waar alle kinderen anders en sneller waren dan zij en toch een gelijkwaardige positie veroveren. Na die kleuterschool rond haar 6e jaar dagelijks van ons dorpje Poortugaal alleen en zonder begeleiding heen en weer reizen naar Rotterdam naar een speciale school, de al dan niet vriendelijke blikken van mede passagiers trotserend, op de juiste plek in- en uitstappen, zonder ook maar enige angst te tonen. Ik geef het je te doen op die leeftijd!
Hoeveel nieuwe dingen moest zij steeds leren, zoals bijvoorbeeld het fietsen met een jaar of 7 op een klein rustig parkje in Renesse, zonder angst te tonen om te vallen. Het waardig opkomen voor haar persoonlijkheid, haar rechten, ook al werd zij vaak uitgelachen door andere kinderen, maar ondanks dat uitlachen toch haar plaats opeisen, toch die kinderen niet uit de weg gaand. Door haar handicap steeds gedwongen naar een opvang of opleiding te gaan ver van huis, op onbekende plekken die veroverd moesten worden. En dan met nieuwe onbekende mensen relaties aan te gaan, leren hoe die vreemden voor haar in elkaar zaten. En zelfs als het nodig as naar voren dringen; waar zij ook was, als er een microfoon in de buurt stond pakte zij die en hield een speech. Zelfs in Frankrijk wist zij vrijwel zonder een woord Frans aan Fransen of anderstaligen duidelijk te maken wat zij wilde.
En later, rond haar 18e, toen zij geselecteerd werd voor een theatergroep van uitsluitend verstandelijk gehandicapte acteurs moest zij daar weer wennen en vol moed rollen leren en spelen voor volle zalen. Zoals elke acteur hadden ook zij en haar collega’s plankenkoorts voordat de voorstellingen begonnen. Het waren toneelstukken van allerlei aard: Shakespeare, sprookjes, ridderverhalen, enz. Eerst alleen in theaters door heel Nederland, met het Rotterdamse Zuidplein theater als basis, later ook in een aantal buurlanden, later ook met straat theater. Een uitgebreid repertoire, optredens op veel verschillende plekken. In de loop van de ongeveer dertig jaar, dat dit theater bestond toonde zij de moed om alle rollen te vertolken, de plankenkoorts te overwinnen en na afloop van een voorstelling met het publiek van gedachten te wisselen.
Gehandicapt, maar je daar niet door laten remmen, barrières te doorbreken, je niet te schamen voor het feit dat je anders bent, ik denk dat je daar een heleboel moed voor nodig hebt!
Uiteraard is Miriam niet de enige mens met veel moed die niet i n de geschiedenis annalen terecht komt; zoals zij zi er natuurlijk velen.

Ouder worden. (15 januari 2018) Ouder worden is een apart proces; je krijgt er pas mee te maken als je ouder wordt en kan het hoe of wat niet altijd bepalen. Ik heb het daarbij niet over eventuele ziektes, die mede veroorzaakt kunnen worden door het ouder worden, maar over het ouder worden op zich, als het ware het gezond ouder worden.
Ik ben, dit schrijvend, 89 en wordt 19 februari a.s. dus 90. Wat doet dit idee met iemand, met mij?
Het proces geef me een aantal gemengde gevoelens, waar je natuurlijk niet steeds mee bezig bent, er zijn genoeg andere dingen om over na te denken, maar die af en toe wel de kop op steken. Ideeën over de maatschappij, die in de loop van mijn toch wel tamelijk lange leven best flink veranderd is en op sommige gebieden niet eens zo veel, over kinderen en familie, die al dan niet je nog nodig hebben, over dingen die je nog wilt of moet afmaken, enz. Een maatschappij, die ik enerzijds dank zij voldoende tijd en nieuwsgierigheid aardig volg, met daarbij ook het besef dat ik er niet of in ieder geval veel minder aan deelneem dan vroeger. Een maatschappij die niet perse beter of slechter is dan vroeger maar wel in een aantal opzichten anders.. Op een afstand lijkt het of mensen wel wat harder moeten werken of althans wat minder ontspannen kunnen zijn in hun vrije tijd. Komt dat doordat men meer luxe wil, door de communicatie een op een of als groep per phone en email die bijna dictatoriaal lijkt, door de vol geagendeerde wakende tijd, door vergaderen, een andere manier van communiceren als groep. Komt het door een andere manier van leven van de mensen waar je mee omgaat en zijn de verschillen wel zo groot? Mensen trouwen nog steeds, brengen kinderen groot, gaan met vakantie en werken om dat alles te betalen. Kinderen zijn nog steeds kinderen, ook al weten ze nu alles over de hele wereld.
Ontspanning is deels hetzelfde, deels via tv (vanaf 1962), via smartphone, via vliegvakanties, via de nieuwere rage van allerlei (muziek)festivals, met als men dat wil wat rustige weekends, wat vakanties met buitenlandse reizen. Een 5-daagse werkweek voor velen, waar vroeger (tot ongeveer 1970) iedereen ook de zaterdag ochtend op kantoor kwam.
De maatschappij is anders en ik sta er anders in, werk niet meer, kijk vanaf de zijlijn. Maar bovenal door mijn leeftijd het terechte gevoel af en toe van “mijn dagen zijn geteld”, het grootste deel van mijn leven is voorbij. Overigens wil dat niet zeggen, dat je niets meer kan doen. Een leeftijdgenoot schrijft nu boeken, het ene na het andere. Een ander is zeer druk met video’s publiceren op internet. Ikzelf geef mijn meningen over de maatschappij aan ieder die dat wil horen (of dat niet wil horen). Het punt is: als je nog nieuwsgierig bent en blijft naar wat er om je heen gebeurt; is er genoeg te zien en te doen.
Maar tegelijkertijd is er op de achtergrond toch het besef: ik wordt wat trager, je zou haast ook kunnen zeggen luier, misschien voorzichtiger, dingen kosten wat meer tijd, ik moet wat vaker nadenken hoe eenvoudige dingen te doen die vroeger automatisch gingen, zoals bijvoorbeeld bepaalde handelingen met de computer. Ik fiets veel maar weet dat ik extra moet opletten me erop concentreren, evenals met autorijden; men passeert me links en rechts.Me3t autorijden vang ik dat op door veel langer op de meest rechtse baan te rijden, bij voorkeur achter een auto met ongeveer mijn snelheid van 100 km. Ik moet zorgen niet te vallen, want mijn evenwichtsgevoel is minder; als ik van mijn stoel opsta, als ik trappen loop dan moet ik daar iets meer tijd voor nemen. Met het deelnemen aan een tai-chi groep probeer ik die achteruitgang wat tegen te houden. bovendien is tai-chi nog leuk ook.
Het merkwaardige is: overbodig ben je nog niet, tenminste nog niet voor je kinderen, voor je partner, ook al heb je zelf dat idee soms wel. Dat komt natuurlijk ook, omdat ik nog redelijk helder kan denken; voor ouderen die gaan dementeren ligt dat weer anders. En in mijn geval is er natuurlijk het meemaken als vader van een dementerend kind, een uitzonderlijke situatie, die in feite alleen maar voorkomt als je een verstandelijk gehandicapt kind hebt, in mijn geval mijn jongste dochter van 55.. Samen met mijn oudste dochter en met de leiding van het gezinsvervangend tehuis waar zij woont proberen we dat proces zo goed mogelijk te begeleiden. Maar vreemd is het wel en ook onverwacht door de snelheid van het proces, ook al hadden we de mogelijkheid ervan kunnen weten.. Vorige week hadden wij een vergadering over hoe zij nog zo goed mogelijk en lang mogelijk in haar tehuis kan blijven. Mogelijk helpt de recente verhuizing naar een kleinere en overzichtelijker kamer. Helaas een kleine terugslag: zij viel in de nieuwe kamer uit haar bed, maar gelukkig geen blijvende schade bleek na bezoek aan het ziekenhuis. Wat kan je nog doen, wat wil je nog afmaken? Afmaken gaat niet, dingen zijn nooit af. Gedachten op papier (of de computer) zetten geeft voldoening, gedachten die morgen of overmorgen weer vervangen kunnen worden door nieuwe; er zit nog beweging in.
Vrienden verdwijnen, enkele blijven over en zijn nu dus even oud. De communicatie gaat per telefoon, per email, elkaar bezoeken wordt minder.

Voortschrijdende Dementie. (28 december 2017). Bijna een jaar geleden, 23 Januari 2017, schreef ik hier over de beginnende dementie van mijn jongste dochter, Miriam, met down syndroom. Altijd zo levendig, tot een paar jaar geleden een prachtige carrière als actrice. Nu, een jaar verder, heeft het proces zich voortgezet. Een zeer confronterend, hartverscheurend proces, waar steeds meer mensen hetzij zelf als dementerende hetzij als begeleidend familielid/partner mee te maken krijgen. Miriam woont in een gezinsvervangend tehuis, dus we zien haar niet dagelijks maar wel zeer regelmatig en elke keer zie je weer een stukje achteruitgang. Een gesprek gaat nog wel, als je het eenvoudig houdt en bijvoorbeeld alleen vragen stelt die eenvoudig met een ja of nee beantwoord kunnen worden. Keuzevragen met een "of" zijn te ingewikkeld. Vaak wil zij ook zelf iets zeggen maar komt er niet uit, kijkt dan naar ons voor hulp, en dan proberen we te raden wat zij zelf niet meer goed kan vinden. Zij zegt dan ook soms: "Ruth, wil je me helpen", maar dat valt nog niet mee te raden: wat zit haar dwars, wat wil ze ons vertellen. Lichamelijk lijkt ze nog ijzersterk, ze loopt als de spreekwoordelijke kieviet, maar in haar hoofd weten de draadjes elkaar niet meer te vinden en in dit stadium ervaart ze dat ook zelf, een gevoel van onmacht. Hoe gaat het verder, hoe snel, wat voor zorg heef ze nodig, waar kan ze die krijgen? Vragen genoeg. En nu blijkt ook, dat er voor gezonde verstandelijk gehandicapte mensen wel een prachtig opvang en zorg systeem is in Nederland, maar dat er maar zeer weinig mogelijkheden zijn bij dementie. Hoe lang nog kan zij aangeven wat zij voelt, wat zij nodig heeft, hoe lang nog kan zij de weg vinden in haar eigen kamer of in het huis waar zij woont, in het huis van haar oudere zus, waar zij vaak logeert? Vragen genoeg maar een niet leuke en onzekere toekomst. Een ding is zeker: het is een onomkeerbaar proces en je kan eigenlijk alleen maar haar onzekerheid en onvermogen met liefde begeleiden.

TV Reclame. (12 december 2017). Ik heb een enorme hekel aan televisie reclame. Reclame langs de snelweg kan je negeren, maar tv reclame spots, meestal in programma's ingelast op spannende momenten zodat je er de meeste last van hebt duren ook nog eens veel te lang. Zelfs de publieke omroep, opgericht als tegenwicht tegen commerciële oproepen, heeft er aan moeten geloven, want onze kruidenier-regeringen meenden al lang geleden, dat alles voor niks en slecht beter is dan iets wat goed is en dan ook iets zou mogen kosten. Als je die reclames ziet met al hun absurde beloften die de geadverteerde producten waar zouden moeten maken, zou je denken, dat die onzin geen enkel effect op ons heeft. Maar kennelijk levert die reclame de bedrijven wat op, zijn er genoeg “suckers”, anders zouden ze de omroep er niet voor betalen. Ikzelf denk eerder: van jullie koop ik nu juist niets!
Ik heb toch maar eens een uurtje zitten kijken en voor U wat van al die beloftes opgeschreven in de hoop dat U mijn verbazing kunt delen hoe succesvol en gelukkig U kunt worden van kopen, kopen, kopen. Want een ding is duidelijk: men wil dat U iets koopt, wat U eigenlijk niet nodig hebt en daarmee de wereld verder helpt vervuilen. Als U echt iets nodig hebt gaat U wel naar een winkel of haalt U wat informatie op internet. Hier gaat ie dan – ik noem de producten er maar niet bij, die kunt U meestal wel raden:
Echt iets voor jou - Onmogelijk te weerstaan – Dingen waar je blij van wordt – Precies wat Uw portemonnee nodig heeft – 20 Euro retour – 20% keuze korting - Wat houd je tegen – 150% meer kans – Je kan het met .. – Beleggen met je wisselgeld – Zorgeloos slapen – Fijne feestdagen met .. – Samen krijgen we meer voor elkaar – Goed eten is samen eten – Er is altijd iets te doen – Een echte kaart doet meer – Meer oog voor jou – En dat vind ik – Een goed afscheid helpt je verder - Zo werkt Nederland – The world on your wrist – Ga voor groots – The future is exiting – Kun jij ook het perfecte plaatje maken – Steeds verrassend altijd voordelig – Wie kan rekenen rekent op.. – Speciaal voor je lichaam – De feelgood film voor de feestdagen – Jawel beste mensen alles dubbel – De nieuwe waservaring – Meer dan jezelf zijn – Samen maken we het helemaal – Doet wat het belooft – Verwen Uw man verwen Uzelf – Geef deze Kerst een orgasme cadeau – Hoe beter het past hoe beter het beschermt – Ga voor niets minder dan goud – De allerlaatste actie – Goed gevoel garantie – Speel en win kilo's goud – Natuurlijk 100% Italiaans – Verwen Uw was, verwen Uzelf - Echt iets voor nu.

Artificial Intelligence. (9 december 2017). With the advances in AI that are right around the corner, we’re going to need all the wisdom we can get. It’s easy to caricature those sounding the alarms about AI as being, well, alarmist. But it becomes harder when you realize that many of them are among the most visionary voices in science and technology. Like Stephen Hawking, who told the BBC that “the development of full artificial intelligence could spell the end of the human race.” Or Bill Gates, who said he’s “in the camp that is concerned about super intelligence” and doesn’t “understand why some people are not concerned. Zie het belangrijke artikel van Arianna Huffington www.thriveglobal.com/stories/13230-were-drowning-in-data-but-starved-for-wisdom

2025. (7 december 2025). Ik kwam laat thuis; een onverklaarbare reactie van machine borN5e had mij op het lab opgehouden. Helaas had ik de storing nog niet opgelost en hem gevraagd er zelf vannacht naar te kijken en met een oplossing te komen. Zoals gewoonlijk ging mijn deur met gezichtsherkenning geruisloos open en het licht in de hal aan. Ik was dank zij mijn functie nog een van de bevoorrechte personen met een appartement met hal, zit-,bed en slaapkamer, wat me overigens zonder mijn butler-robot aardig wat te veel werk zou hebben gegeven. Mijn butler, die ik enkele dagen geleden had gereprogrammeerd, omdat zij al mijn gedachten las en ook meteen uitvoerde en ik dat toch wat te ver vond gaan. Met mijn springerige karakter en verstand gaf dat oneindige problemen. Ik heb wel trek in een glaasje wijn dacht ik dan. En een seconde later: of zal ik eerst een bad nemen of wat eten. En dan liep het bad al vol, stond het glas wijn al op tafel en vroeg de butler mij wat ik op het brood wilde of dat ik eerst met haar wilde vrijen. Te gecompliceerd, overdreven, doe eens wat minder efficiënt. Ik kon er niet meer tegen, ook al had mijn butler de vorm van een mooie vrouw. Met haar nieuwe programmering moet zij nu wachten op uitgesproken opdrachten en wensen, voor mij heel wat rustiger, maar de butler heeft er, lijkt het, problemen mee. Zij staat te vaak onrustig in mijn buurt te wachten tot ik iets zeg en hoopt kennelijk nog op gedachten opdrachten. Ik heb haar als het ware gelimiteerd, beperkt in haar mogelijkheden. En dank zij de laatste technische snufjes waarmee zij toegerust is kan zij dat ook nog tonen. Soms leuk, soms ook wel lastig; zij wil regelmatig aandacht.
Een robot, die overigens ook is uitgerust om alles wat ik thuis doe te rapporteren aan het centrum is tot daar aan toe, maar gedachten lezen en die meteen uitvoeren ging me dus al te ver en wat ik nu met haar emoties moet doen weet ik nog niet. Het is natuurlijk leuk, dat zij mij als persoon apprecieert en dat laat blijken, dat dit nieuwe model ook mijn gedachten overal en elk moment kon lezen, maar waar is het eind? Het zal er uiteindelijk wel op neerdraaien, dat niet de butler maar ik zich zal moeten aanpassen, want mij is wel verteld, dat de uitschakeling van het gedachte-lees mechanisme een speciale gunst was, eenmalig en slechts tijdelijk, en dat verder gezeur mij een slechte aantekening zou opleveren en mogelijk een andere functie. En mijn werk is creatief en leuk: verbeteren van het verplaatsen van machines in deze en ook andere ruimtes met gebruikmaking van atoomspiegeling.
En dan komt mijn robot butler aan met een boekje, Ik, Robot. Je bent jarig vandaag, zegt zij, hier als cadeautje wat verhalen uit 1950 over wat een schrijver, een zekere Isaac Asimov, toen dacht dat robots nu zouden kunnen.
Hij zat er niet eens zo veel naast zo lang geleden, de man had wel fantasie.

Fijnstof, de grote doodsoorzaak, regering, laat ze maar doorgaan met vliegen. (30 november 2017). Op het nieuws vandaag een rangschikking van kansen van doodsoorzaken in Nederland. Vallen stond bovenaan, de kans op dood door vallen is zeer hoog. Daaronder stond als meest voorkomende doodsoorzaak dood door Fijnstof. En zoals we weten zijn vliegtuigen de grote verspreiders van fijn stof. En toch wil de Nederlandse regering het aantal vliegtuigen boven Nederland weer uitbreiden, terwijl dat juist gereduceerd zou moeten worden.
Niets lijkt onze regering te kunnen stoppen. In de dubbelrol van groot aandeelhouder van Schiphol en als Regering van Nederland denkt zij blijkbaar alleen aan de eerste functie, aan geld, niet aan de belangen van het haar toevertrouwde volk. En is zij nu zelfs bezig met het inrichten van een tweede grote luchthaven en daarmee nog meer vluchten over steeds grotere delen van ons land En dus ook met het doden van meer mensen door fijnstof. En daarmee lijkt die regering de grote verantwoordelijke voor steeds meer doden, een moordenaar. Door het in discussies voornamelijk over geluidsoverlast te hebben proberen ze in al die discussies over de wenselijkheid of het gevaar van het vliegverkeer boven Nederland en de steeds doorgaande verhoging van het aantal vluchten het veel dodelijk effect van fijnstof te bagatelliseren. Fijnstof verhoging, meer doden, dat lijkt dus het beleid van onze regering, groot aandeelhouder zonder moraal!
Een voorlopige mogelijkheid voor reductie van het aantal vliegtuigen zou kunnen zijn: alleen vliegtuigen toelaten met echte passagiers voor Nederland (bijvoorbeeld minstens een week blijvend, en het schrappen van vluchten van vliegtuigen met overstap (transit) passagiers, zodat het toerisme er niet direct onder te leiden zou hebben. maar uiteindelijk moet het aantal vliegtuigen flink gereduceerd als we de fijnstof moord willen stoppen.
Vallen, fijnstof en straling zijn grootste gevaren voor Nederlanders
Bron hiervan: "Wat zijn de grootste gevaren die mensen wereldwijd bedreigen? Waar overlijden de meeste mensen aan?" De Bos Atlas van de veiligheid, die sinds donderdag verkrijgbaar is bij de boekhandel voor € 29,95. Zie ook hun website: https://www.bosatlas.nl/home/-/details/de-bosatlas-van-de-veiligheid
Overigens vraag ik me af, mede gezien een eerdere uitspraak van de EEG dat Nederland niet genoeg doet voor schone lucht, of het niet tijd wordt de Nederlandse Staat aan te klagen over haar vlieg- en luchtvervuilings beleid, om zo de rechter te laten beoordelen of zij niet zelf de grootste vervuiler is als aandeelhouder.

Belasting met geheime deals (23 november 2017). We moeten allemaal belasting betalen en doen dat redelijk braaf en zonder al te veel protest. We hopen dat dat belastinggeld redelijk besteed wordt en zonder al te veel missers. Missers zoals o.a. bij de politie -hervorming, etc.
Maar waar we allemaal kwaad over worden is als het belastingstelsel onrechtvaardig is en bepaalde partijen bevoordeeld worden, zoals met speciale regelingen met grote bedrijven zoals Google, Amazon, Shell, etc.etc. En nu recent weer bij het aantreden van de nieuwe regering via schrappen van dividend belasting. De regering lijkt zich niet te realiseren, dat we, weliswaar met tegenzin, toch braaf onze belasting betalen, maar als tegenprestatie verwachten, dat de belastingdienst (in casu de regering) streeft naar een rechtvaardig beleid. En dat is via het bestaande regeringsbeleid en geheime afspraken van de belastingdienst al heel lang niet het geval.
Het is geen wonder, dat men steeds minder vertrouwen heeft in regering en politiek; met een onrechtvaardig belastingstelsel boordevol geheime afspraken ga je steeds meer geloven in een corrupt systeem en corrupte politici, in dienst van grote bedrijven.

Wandelen met Miriam (18 november 2017). Mijn dochter Miriam, geboren 18 augustus 1962 in Kobe, Japan, met down syndroom, is nu in haar 56e en 57e jaar aan het dementeren. Het laat je niet los, hoe snel gaat het, waar moet zij straks gaan wonen, wat merkt zij zelf van he proces, hoe kan ik haar steunen, wat doet het haar zus, mijn oudste dochter, die zo vaak op haar heeft moeten passen, voor haar samen met ons heeft moeten zorgen? Gelukkig woont zij nog in het gezinsvervangend tehuis in Rotterdam, waarde leiding zijn best doet haar zo goed mogelijk op te vangen, maar waarbij ook nieuwe zorgen ontstaan: hoelang vindt zij na de “alleen boodschappen doen routine” nog de weg naar huis, vindt zij thuis ’s nachts nog de wc, gaat zij niet dwalen nu zij onrustiger slaapt? Wat vboor maatregelen kan de leiding van het tehuis samen met ons nemen om haar leven en de begeleiding daarvan zo gemakkelijk en veilig mogelijk te maken. En haar niet afremen bij de initiatieven die zij nog toon.
Ik woonde zelf van 1998 tot 2010 voornamelijk in Frankrijk en zag haar dus wat minder, maar sinds ik weer in Nederland woon (Alkmaar) probeer ik elke paar weken met haar een dagje uit te gaan. En het is verwonderlijk, hoe die dagjes aan het veranderen zijn. Van “gelijkwaardige” uitjes met “gelijkwaardige” gesprekken naar uitjes met een dochter die niet meer goed kan uitdrukken wat ze wil, misschien ook niet oed meer weet wat ze wil. Het is een gelijdelijk proces, van samenzijn met een dochter die winkeltjes ingaat om pennen, papier, cd’s en dvd’s te kopen, die weet wat ze wilde, naar een dochter die zelf geen suggesties meer doet maar nog wwat proberen te omschrijvenel gestimuleerd kan worden, gestimuleerd tot op zekere hoogte en steeds minder.
Laat ik onze afspraak van afgelopen zaterdag proberen te omschrijven. Ik haalde haar op in haar tehuis om 1.00 uur en zij zag er vlot, prima gekleed uit. Ha papa roept zij enthousiast als altijd als ik binnenkom en vliegt in mijn armen. De leiding kijkt nog even of zij alles bij zich heeft; dat hoefde vroeger niet, dan zorgde Miriam daar zelf wel redelijk voor. Sleutels van het huis en van haar kamer hangen om haar nek. Haar gehoor apparaat had ze nog niet in, wat ook mij vaak overkomt als ik overdag nog niet met gezelschap te maken heb gehad, en ook het bovengedeelte van haar gebit had zij nog niet in; dat zit kennelijk niet helemaal lekke, doet haar misschien pijn. Op zich logisch dus, maar vroeger vergat ze weinig; aan de andere kant: gehoor apparaat en gebit zijn betrekkelijk nieuwe assessoires. Vroeger overlegde ik met haar wat te gaan doe; ik vroeg dan bijvoorbeeld: “waar heb je zin in, zullen we naar Rotterdam centrum of naar Dordrecht gaan”. Dat soort vragen is nu te ingewikkeld geworden; het is voor haar nu heel moeilijk keuze-vragen te beantwoorden en ik stel de vragen nu anders, bijvoorbeeld: “zullen we naar Rotterdam centrum gaan, wil je naar de Bijenkorf, de Hema, etc.”, vragen waarop ze met alleen een ja of nee kan antwoorden. Mede door de voortschrijdende dementie eet ze veel minder dan vroeger en is ze veel magerder geworden: van een leven vanaf kind vol met eet- en snoep-restricties en een top van 84 kilo enkele jaren geleden naar nu rond de 62 kilo. Het gevolg is dat ze loopt “als een kiviet” zoals ik het tegen haar zeg; ze loopt haar oude vader er als het ware uit. Misschien gaat het afvallen wel erg snel, maar aan de andere kant wil ik haar zeker niet dwingen tot eten en lijkt zij ondanks het mindere eten ook lichamelijk vit genoeg. Als wij in de auto zitten kent zij de weg naar het centrum of terug naar huis nog best goed en weet waar we af moeten slaan, houdt de parkeerkaart van de parkeergarage vast, beslist dat we daar met de lift naar beneden of naar boven gaan en let goed op de stoplichten bij het oversteken. Maar meer moeite heeft xij nu met het “waarheen”. Het viel me vorige keren op, dat zij in de Media Markt niet meer de goede kant opliep naar de dvd stellingen en gelijdelijk aan minder goed wist wat ze wilde kopen; nu liep ze voor de 2e keer langs de Media Markt ingang zonder de behoefte er binnen te gaan en er iets te kopen. Waar ze heel erg van geniet is het lopen op straat. Ze kijkt om zich heen en geniet van de drukte, het leven om zich heen, mijn gezelschap. “Gezellig he” zegt ze regelmatig. We gaan ook af en toe wel even ergens zitten om wat te drinken, maar al gauw (eerder dan vroeger denk ik) wil ze dan weer verder lopen. We praten wat, ik wat meer dan Miriam die het meer laat bij een ja of nee, ja mooi, kleinere commentaren op wat we zien.
En wat vroeger een hoogtepunt was, het eten rond een uur of zes, voor dat ik haar terugbracht, is kennelijk minder belangrijk geworden. Hotel New York en Gaucho waren hoogtepunten aan het eind van de dag, maar waar het door komt weet ik niet; toen ik nu zei: “zullen we daar gaan eten reageerde ze er nauwelijks op, ze vond het ook goed ergens anders naar binnen te gaan om wat te eten. Dat eten was de laatste keer ook meer confronterend dan vorige keren: terwijl ze er altijd op stond (op hetkoppige af, als ik me er mee wilde bemoeien) zelf het menu te lezen en er wat uit te kiezen, liet ze dat nu aan mij over. Er ging iets mis met onze bestelling van gebakken champignons en we moesten er lang op wachten en zaten ook lang tegenover elkaar en dan zie je dat haar ogen niet meer dat actieve licht hebben, die enorme nieuwschierigheid van vroeger; het is heel triest dat je dan denkt: het licht in haar ogen gaat minderen, straks misshien doven. Als de champignons komen eet ze die op, wat langzamer dan vroeger wellicht. Haar gebit hindert haar en ze neemt het uit haar mond en legt het op tafel. Dit kan niet, denk ik met mijn voorgeprogrammeerde brein en ik wikkel het in een servet en denk: dat moeten we straks niet vergeten. Het glas rode wijn, dat ze altijd bij het eten kiest, drinkt ze nu half leeg. En ik denk dan: Initiatief nemen zal ze steeds minder, maar nu ziet ze nog redelijk veel, reageert op dingen, routine handelingen gaan vaak goed, ze heeft misschien meer geestelijke dan lichamelijke rust nodig. Het is een voor mij vreemd proces van kijken waar ze op reageert, waar ze van geniet, wat ze wil doen, waar de verwarring bij haar toeslaat en ze opeens stokt in haar woorden. En dan verbaast ze me weer, zoals altijd, met haar enorme talent om met mensen te communiceren: ze spreekt de mensen van het tafeltje naast ons aan, wenst hen smakelijk eten toe en krijgt dan altijd een leuke reactie. Ooit vroeg iemand mij toen zij een jaar of dertig was: hoe oud is zij met haar handicap en antwoordde ik: “Moeilijk te zeggen; wat verstand en zelfstandige beslissingen nemen beteft misschien 5 of 7, maar wat relateren met mensen betreft en in haar vak als actrice is ze vrijwel volwassen”. En dan gaan we weer terug naar de parkeer garage en weet ze daar precies de weg, geeft mij op tijd de parkeerkaart die ze even vasthield en we rijden naar haar huis. En daar opent ze zelf de voordeur en loopt ze enthousiast en levendig de huiskamer in en zegt iedereen gedag en we nemen afscheid en ik denk: dochter, je blijft altijd mijn dochter, maar hoe lang blijf je nog jezelf?

Politieke partijen (10 november 2017). Ik zag een t.v. uitzending over de onverdraagzaamheid, de polarisatie van de Amerikaanse politiek. Veel mensen hebben daar blijkbaar het idee dat ze zonder ruzie of geweld uit te lokken niet over politiek kunnen praten. In het democratische Pitsburg durven republikeinen vaak hun mond niet open te doen en in republikeinse gebieden zullen het wel de democraten zijn, die op moeten passen met wat ze zeggen. Hoe komt dat, is het de verkiezing van Trump, die dat veroorzaakt heeft, zijn er andere factoren? Natuurlijk, we leven in een tijd van onzekerheid, polarisatie, geloof in eigen gelijk. Maar waarom bestaat dat probleem vrijwel niet in Nederland? Nederland heeft rond de 17 miljoen inwoners en een enorm aantal politieke partijen en partijtjes, de V.S. van Amerika hebben rond de 310 miljoen inwoners en maar twee partijen. We klagen in Nederland wel eens over de vele partijen, maar kunnen daardoor wel vrij nauwkeurig een partij kiezen waar we het aardig mee eens zijn. En onze mede burgers kunnen heel andere sympathieën hebben, ook allemaal weer verschillend van elkaar. Bovendien denken de meeste mensen in ons land misschien pas na wat te kiezen als er ook echt verkiezingen zijn. En als de verkiezingen geweest zijn worden de winnende of verliezende partijen wel gedwongen samen te werken. Hoe anders is het in de V.S., waar je maar 2, grotendeels tegengestelde, keuzes hebt. Sommige mensen denken, dat we in Nederland te veel partijen hebben, maar als je naar het alternatief kijkt in Amerika, slechts de keus uit twee partijen, die bovendien eerder het eigen dan het landsbelang dienen, die vaak al tegen iets zijn omdat de ander voor is, die bijzonder slecht samenwerken, dan hebben we het nog zo slecht niet. En zouden de Amerikanen misschien iets van ons kunnen leren.

Dierenleed (8 november 2017). Ook hierover zegt Harari (zie 1 november) goede dingen. Over het feit, dat de vleesindustrie dieren niet meer beschouwd als dieren, maar als machines zonder enig gevoel, zonder behoeften. Mensen eten vlees zonder enige bedenking hoe het geproduceerd is. Ze voeren het zelfs in overvloed aan andere dieren, hun zo geliefde honden, noemen zichzelf zelfs dierenliefhebers en kunnen zelfs vijandig doen tegen mensen, die de liefde voor honden overdreven noemen.
Harari schrijft o.a.: "Net zoals de slavenhandel niet voortvloeide uit vijandschap jegens Afrikanen, handelt de moderne vee-industrie ook niet uit dieren haat. Ook deze handel wordt gevoed door onverschilligheid. De meeste mensen die eieren, melk en vlees produceren en consumeren staan zelden stil bij het lot van de kippen, koeien en varkens wier vlees en lichaamsafscheidingen ze eten". En: "Ironisch genoeg hebben dezelfde wetenschappelijke disciplines die onze melkmachines en eiermachines ontwerpen onlangs onomstotelijk aangetoond dat zoogdieren en dieren een complexe zintuiglijke en emotionele aard hebben . Ze voelen niet alleen fysieke pijn, maar kunnen ook emotioneel lijden".
Hondenliefhebber, mensenliefhebber, voedt Uzelf en uw huisdier dus maar volop met producten uit de vleesindustrie en besef, dat U eigenlijk alleen maar van Uw eigen huisdier of van Uzelf houdt.

Sapiens, een kleine geschiedenis van de mensheid (1 november 2017), is het eerste magistrale boek van Yuval Noah Harari over de mensheid. Ik schreef 25 september al over zijn 2e boek, Homo Deus, wat meer gaat over onze toekomst als mensheid in deze tijd van steeds snellere technische ontwikkelingen en robotisering. En toen ik dat boek uit had dacht ik dat zijn eerste boek me niet zo veel nieuws kon bieden, maar dat is dus niet zo. Ook zijn eerste boek is even grondig, even eye-opening als zijn tweede. Dit boek gaat in feite over onze geschiedenis vanaf de oertijd tot nu en laat ons zien hoe we daardoor gevormd zijn, hoe oude leef-gewoontes van lang geleden nog steeds opspelen en ons gedrag bepalen, hoe we leven en beslissingen nemen die catastrofaal kunnen zijn.
Ik quoteer enkele zinnen uit zijn nawoord Het dier dat een god werd: "Zeventigduizend jaar geleden was Homo Sapiens nog een onbeduidende diersoort. In de millennia daarna verandert hij zichzelf in de absolute heerser van de planeet en de grootste nachtmerrie van het ecosysteem. Nu staat hij op het punt om een god te worden klaar om niet alleen de eeuwige jeugd te verwerven maar ook met het goddelijke vermogen om te scheppen en te vernietigen. We zijn machtiger dan ooit maar hebben nauwelijks een idee wat we met al die macht aan moeten. Erger nog, de mensheid lijkt onverantwoordelijker dan ooit. Als zelfmade goden hoeven we niemand rekenschap af te leggen. We richten de ene na de andere ramp aan onder onze collega-dieren en het ecosysteem waarin we leven, terwijl we weinig meer najagen dan ons eigen comfort en amusement, zonder ooit ergens content mee te zijn." En als slot zin: "Bestaat er iets gevaarlijkers dan ontevreden, onverantwoordelijke goden die niet weten wat ze willen?"
Lees dit boek! Lees beide boeken! Ze helpen ons om wat na te denken over ons leven en wat we er mee willen, Om na te denken over onze toekomst of er zelfs iets aan te doen.

Grimeurs en Mode. (19 oktober 2017) Het verbaast mij, in een tijd waar uiterlijk zo belangrijk gevonden wordt, hoe slecht in programma's als bijvoorbeeld De Wereld Draait Door de vrouwelijke gasten opgemaakt worden, hoe slecht de grimeurs hun werk doen. De make-up is meestal super duidelijk zichtbaar en vertekent daardoor een normaal gezicht tot een soort bevroren masker, maakt mensen extra oud. Werken de grimeurs in tamelijk slecht verlichte ruimtes en hebben ze geen idee hoe het er dan later onder de schijnwerpers uitziet of is er iets anders aan de hand? Dat de wereld verandert en misschien op de weg terug is naar beschilderde gezichtenuit de rimboe? Want ook veel anderen, zoals de NOS journaal omroepsters, zien er vaak niet uit, dragen door de grimeurs aangebrachte witgekalkte maskers met verdraaide oogspleetjes.

Nog meer Mode. (19 oktober 2017)Terwijl bij mannen de baard in opkomst lijkt zien we bij vrouwen ook meer haar op het hoofd: bijna alle schoolmeisjes hebben in onze stad vrijwel hetzelfde lange meestal blonde haar. Het staat vaak leuk, maar of alle moeders dat fijn vinden vraag ik me af: meestal is het haar zo lang, dat dat of hulp van de moeder vraagt of langer tijd voor de spiegel. Trouwens, ook heel veel oudere vrouwen (de moeders) dragen hun haar nu lang. Deze mode stoort zich kennelijk niet aan leeftijd. En zo zien we dus overal vrouwen met lang blond haar op hun rug. Gelukkig kan je aan de voorkant meestal nog wel zien hoe ze er echt uitzien.

Mode. (9 oktober 2017) Mode kan leuk zijn, wispelturig, de persoonlijkheid accentueren, maar ook dwingend, vervlakkend, tamelijk idioot. Voor mannen lijkt de mode in Nederland nu een baard voor te schrijven; je ziet opvallend meer baarddragers. Komt dat door de Islam, willen ook Westerse mannen nu een baard om er mannelijker uit te zien, te tonen dat ze dank zij hun baard weer de baas in huis zijn, heren der schepping, baas over de lager geplaatste vrouw, die zonder baard door het leven moet gaan? Het merkwaardige is dat het zogenaamde symbool van mannelijkheid, de baard, volgens mij in de meeste gevallen de man een tamelijk kinderlijk, onvolwassen uiterlijk geeft, juist door het baardloze bovengedeelte van zijn gezicht. Turken, wordt wel gezegd, hebben vaak snorren, Mohammedanen vaak baarden, maar dat is misschien deel van hun geloof.
Ooit in liet ik even een baard staan, omdat het scheren (toen nog met een scheermes) in dat warme land zo lastig was, maar ik merkte dat het onderhouden van een baard toch nog bewerkelijker was dan het scheren.
De zus van mijn beste vriend mij zei ooit: "Een zoen zonder snor is als een ei zonder zout", dus ja, ieder zijn meug.

Mijn jongste dochter. (3 oktober 2017 - zie ook 23 januari en 3 april 2017)
Beginnen met het down syndroom en eindigen met dementie.
Begin en einde zijn beslist niet de essentie.
De tijd daartussen telt, zij werd gevierd actrice bij 't theater,
vervulde jaren lang haar levensdroom en speelde vrijwel elke rol,
voor enthousiast publiek. Wat was haar leven vol.

Homo Deus, (25 septermber 2017) het laatste boek van Yuval Noah Harari is zeker wel het beste boek over onze historie als mens, vanaf de jagers gemeenschappen via landbouwers en stede bewoners, van meer-godendom naar een-godendom, naar humanisme en mens als goddelijk ras, naar dataisme. En ook beste boek wat ik ooit las over onze mogelijke toekomst in het internet en communicatie tijdperk vol algoritmes. Wat gaat er onder de druk van de technische ontwikkelingen gebeuren met het menselijk ras? Een bijzonder leerzaam en helder boek, maar wellicht ook wat beangstigend als de mens straks mogelijk overbodig is geworden en overvleugeld wordt door de technische ontwikkelingen. Het boek eindigt op bladzij 409 met een opsomming van 3 processen, die andere problemen en ontwikkelingen overschaduwen: 1: wetenschap koerst op allesomvattend dogma af dat zegt dat organismen algoritmen zijn en dat leven dataverwerking is; 2e dat intelligentie wordt losgekoppeld van bewustzijn; 3e niet bewuste algoritmen zullen ons beter kennen dan wijzelf. Met de volgende vragen daarover: 1e: Is voorgaande sub 1 wel waar? 2e Wat is waardevoller: intelligentie of bewustzijn? 3e Wat gaat er dan gebeuren met onze maatschappij, politiek, dagelijks leven?
Dit boek staat boordevol vragen en informatie die voor ons voortbestaan als mens van levensbelang zijn. Tegelijkertijd valt het op dat op de achterkant aanbevelingen staan van Bill Gates en Mark Zuckerberg, de giganten van de technische revolutie. Zij kunnen er mede over nadenken welke toekomst wij ingaan, maar, en dat is ietwat beangstigend, ook veel uit leren om hun macht uit te breiden.

Algoritmen. (17 sep 2017) Algoritmen, het woord kom je regelmatig tegen, de hele computer technologie zit er vol mee, maar die niet alleen, ook dagelijkse gebruiksvoorwerpen zoals de koffie machine, ook dieren hersens, ook de mens. Het woord algoritme was een woord, waar ik wel een vage voorstelling bij had, waar ik een bepaalde betekenis aan verbond, maar het exact omschrijven was moeilijk. In het zo lezenswaardige boek Homo Deus (vervolg op Homo sapiens) van Yuval Noah Harari staat op bladzijde 95 en volgende pagina's de voor mij eerste duidelijke definitie van een algoritme: een reeks methodische stappen om berekeningen te maken, problemen op te lossen en tot beslissingen te komen. Machines worden er mee geprogrammeerd, dieren worden er mee geboren of leren ze van hun ouders, hun omgeving en mensen ziften er ook vol mee, vol met algoritmen. 99% van onze berekeningen, onze levens keuzes, schrijft hij, wordt gemaakt door de uiterst verfijnde algoritmen die wij sensaties, emoties en verlangens noemen. Algoritmen, die door miljoenen jaren van evolutie zijn gevormd.
Lees dit boek! En niet alleen om deze definitie, maar om wat hij aan ideeen aanvoert over onze toekomst.

What's in a name (15 sep 2017)? Als je met de naam van Rossum of van Rossem geboren bent kreeg je vroeger als kind, maar ook wel later altijd de vraag: familie van Maarten van Rossem? En daar werd dan mee bedoeld de roofridder uit oude tijden, die huishield in de omgeving van Bommel. En ook werd er soms wel verwezen naar van Rossem's troost, het tabaksmerk van de vroeger zo bekende thee, koffie en tabakshandel met de mooie plaatjes.


Je kon daar mee leven als kind, met het idee dat je misschien wel afstamde van een roofridder, dat had wel iets, gaf status, je laat dat niet zomaar varen.

Filosoof (in de dop) (6 sep 2017).

Als je in Amsterdam geboren bent
In 't ziekenhuis aan de Spinozastraat
Dan voel je je een filosoof
Je leven lang, het geeft niet waar en in welk land je leven verder gaat.

Fietsen (4 sep 2017). Ik fiets veel en graag. Deels omdat ik mijn oude spieren in conditie wil houden, maar voornamelijk ook omdat ik fietsen fijn vind, veel prettiger dan lopen. Fietsen heeft een beter tempo voor mijn ietwat ongeduldige geest, je ziet sneller iets nieuws, het landschap schuift sneller voorbij; met lopen kijk je langer naar hetzelfde. En ik bof, dat er in de omgeving van Alkmaar fietspaden genoeg zijn en ook al worden een aantal fietspaden wat voller met brommers en elektrische fietsen, er zijn nog genoeg rustige wegen. Favoriete bestemming is Bergen aan Zee, 11 km, waar je bij de Noordelijke strand overgang een redelijk rustig strand op kan en na 10 minuten lopen bij een heel rustig naaktstrand uitkomt. Fietsen en op het strand lopen is een goede afwisseling en ik houd bovendien erg veel van de kleuren combinatie zee, strand en duinen begroeid met helmgras. Zon en water, de ideale combinatie, die je de zo hoog nodige energie geeft die je in het leven nodig hebt. Of moet ik zeggen: zon en zee zijn de perfecte energie opladers? Voor mij is dat in ieder geval wel zo.
Sinds kort fiets ik nu op een damesfiets, dus met lage opstap. Het is even wennen: met een herenfiets en been over het zadel gooiend had je meteen vaart, nu begin je met een korter opstapje trager. Aanleiding voor de nieuwe (tweedehands, sportieve) damesfiets was een aanrijding. Een auto in Bergen stak het fietspad richting Bergen aan Zee over op een plek waar alleen bestemmingsverkeer mocht rijden, weliswaar van rechts maar op die plek toch onverantwoordelijk, en reed mij aan. Zonnebril 3 meter naar voren, fiets om, ik op mijn rug 3 meter naar achteren met klap van achterhoofd op de grond. Ik heb de reputatie van veel maar goed vallen en dat was nu gelukkig weer zo. Ik kon opkrabbelen en de fiets had niets. Wel was ik zo beduusd, dat ik vergat de bestuurder naar zijn naam te vragen voordat ik in zeer rustig tempo wegfietste. Achteraf behoorlijk stom natuurlijk; zowel de fiets als ik had door zijn toedoen blijvende schade kunnen oplopen, en hij zelf deed ook geen enkele poging mij zijn naam te geven. Misschien geen kwade opzet, het was net zoals ik een oude man en mogelijk ook te geschrokken om daar aan te denken, of misschien was hij ook wel erg blij dat ik zelf kon opstaan. Zou hij daar nog wel eens aan denken? Ik fietste door richting Bergen aan Zee, maar besloot na een paar kilometers toch maar naar huis om te keren, voelde me best wel "dizzy".
Enfin, ik heb nu dus mijn terreinfiets van meer dan 30 jaar oud omgeruild voor een damesfiets en moet toegeven: het fietst even goed, even snel, en is echt wel veiliger.

Arm en rijk (27 aug 2017). De tegenstelling arm en rijk in de wereld is bijna onvoorstelbaar, zowel in de wereld als geheel met de tegenstelling tussen arme en rijke landen, landen met vrede en landen met oorlog, als in elk land op zich. Kijk bijvoorbeeld naar Amerika, de V.S., een rijk land maar met onvoorstelbare tegenstellingen tussen wit en zwart, arm en rijk. De rijke miljardairs, die als het ware rijker zijn, meer te besteden hebben dan de meerderheid van de landen in de wereld. Ja, sommigen geven ook veel weg, anderen niet, maar ook als ze veel weg geven worden ze niet armer. Een miljardair zei als ik me dat goed herinner een paar dagen geleden op de tv: elke seconde wordt ik een paar duizend dollar rijker. En ja, het is dus zo: 1% van de mensen bezit 35% van de wereld!
Het is dan ook verheugend, dat er in de V.S. een beweging lijkt te ontstaan, die een eind lijkt te willen maken aan de onmetelijke rijkdom van een kleine elite. De vakbewegingen in de wereld vochten en vechten voor betere lonen, maar deden niets aan de verschillen tussen de lonen van de bazen, de top managers en de rest. Maar nu lijkt er een beweging te ontstaan, die niet alleen kijkt naar de laagste lonen en die die laagste lonen wil verhogen, maar die ook kijkt naar de loon-verschillen tussen de top en de rest en die die enorme verschillen niet meer lijkt te accepteren. En die ook kijkt naar inkomen uit bezit. Ik hoop, dat die beweging groeit, want de ongelijkheid die er nu is tussen beloning van arbeid en bezit maakt onze samenleving kapot. In feite is er nu door de enorme ongelijkheid in beloning en in rijkdom geen sprake meer van een samenleving. En dat is misschien wel de grootste reden van de huidige ontevredenheid, van de onzekerheid die je overal proeft; er is geen enkele saamhorigheid meer, maar steeds meer afstand, steeds meer groepen, steeds meer verdeeldheid en steeds meer het gevoel van steeds meer mensen in de steek gelaten te worden, geen echte toekomst te hebben.
Dit gevoel van verwaarlozing, als minder behandeld worden, heerst bij grote groepen in de rijke landen zoals de V.S. en wellicht zal hier eerst iets aan gedaan moeten worden voordat landen ook elkaar gaan helpen. Als we alleen maar geld willen verdienen,het geeft niet hoe, bommen gooien op anderen en niets aan onze eigen ik-eerst of zelfs ik-alleen maatschappij doen, onze eigen maatschappij niet verbeteren, dan weten we in feite zeker: we maken ook onszelf en onze wereld kapot.

Genieten in een gekkenhuis (24 aug 2017). Bij toeval zag ik in onze stads bibliotheek het boek Genieten in een gekkenhuis van Godfried Bomans liggen; een verzameling van zijn stukken in Elseviers Weekblad, van 1945 tot zijn dood in 971. Laat U echter niet afschrikken door die jaartallen, want het is verwonderlijk, hoe actueel zijn schrijfsels nog zijn en hoe wijs nog zijn ideeën. Bomans is bij velen misschien meer bekend om zijn tv optredens en zijn humor maar hier gaat het voornamelijk om maatschappelijke beschouwingen , die als je ze leest toch laten zien, dat er ondanks de enorme technische veranderingen niet zoveel veranderd is in ons karakter, onze landsaard, onze omgang met elkaar. Hij legt uit, waarom Nederlanders zoveel huisdieren en ook overal bloemen in de vensterbank hebben en Italianen niet, geeft aan wat de kunst is van het reizen, hoe je met het personeel in dure hotels moet omgaan, heeft het over de terugloop van het geloof in een God, geeft aanwijzingen over het toespreken van een publiek, analyseert de nationale karakters van Nederlanders, Fransen, Italianen, Duitsers. Enfin, ik moet u zeggen, ik heb van dit boek genoten, er wat van geleerd en het heeft me ideeen gegeven. Een andere Bomans dan in zijn meeste geschriften en optredens maar van harte aanbevolen, zowel om de inhoud als om de prachtige schrijfstijl. De meeste bibliotheken hebben het; overigens is het ook nog wel tweedehands te verkrijgen.

Democratie? (20 aug 2017) Vandaag in het programma Het filosofisch kwintet een discussie over democratie. Nu hadden de oude Grieken het al uitvoerig over regeringsvormen en over dictatuur, democratie, macht van elite of volk enz. En sindsdien lijkt democratie het als ideale regeringsvorm een beetje gewonnen te hebben, zeker in het welvarende Westen. Natuurlijk, dictaturen zijn er genoeg, maar ze worden niet bewonderd, als ideale regeringsvorm gezien, zijn vooral niet democratisch, geven geen macht aan het "volk".
Wat mij bij discussies opvalt is dat ideeen over wat democratisch is zo kunnen verschillen. Geen koningen of dictators dus, maar de wil van het volk? Maar dan ook blijkbaar rekening houden met onze moraal, met het recht op persoonlijk vrijheid, met vrije meningsuiting mits niet beledigend. Zoals Godsdiensten lange lange jaren de moraal voorschreven doet nu de groei van ideeen dat. Er zijn, denken we in het Westen, algemene wetten van moraal waaraan we ons te houden hebben. Wetten zoals ik boven al enkele noemde voor onszelf maar ook aangevuld of toepasbaar verklaard voor de hele wereld. Nu gaat het mij er niet zozeer om, of het goede of slechte voorschriften van gedrag betreft, maar of het zo democratisch is die morele wetten of overtuigingen verplicht te willen toepassen.
Een voorbeeld: stel dat een overgrote meerderheid van een land iets wil, wat een andere, kleinere groep als moreel verwerpelijk ervaart, wie heeft dan gelijk, wiens wil volgen we, die van die (democratische) meerderheid of van de elitaire minderheid? Een paar (misschien wat extreme) voorbeelden. Een democratische meerderheid in een land wil de doodstraf op bepaalde misdaden en een morele groep is daar tegen: wat doen we? Of: een meerderheid in een land wil een bepaalde bevolkingsgroep bevoordelen, bijvoorbeeld wit in een Balkan land of een zwarte groep in Rodesia. Doodschieten van drugsdealers in sommige landen. Een meerderheid in een land is tegen homosexualiteit een minderheid voor. En weer: wat doen we. Volgen we de democratische wens van de meerderheden of de minderheidswens van de morele groepen als die het niet met die meerderheid eens zijn?
En dan kom je natuurlijk meteen bij de vraag: waar komt de moraal vandaan, wie bepaalt hoe we moeten leven, zijn onze opvattingen sociaal gegroeid, bepaald of overgeleverd uit diverse, elkaar vaak tegensprekende godsdiensten? Wie bepaalt de moraal, onze levenswetten, waar zelfs door de democratie niet aan getornd mag worden.
Is het begrip democratie niet volslagen onduidelijk geworden en mag je er wel over discussiëren zonder eerst eens het begrip te definiëren? Is democratie misschien alleen maar het recht voor iedereen om af en toe een stem uit te brengen voor zijn regeerders, maar mogen die dan wel of geen beleid voeren wat tegen de moraal van andere groepen ingaat? Wie beslist: het volk, de koning of president, de volksvertegenwoordiging? In ieder geval lang niet altijd de democratische meerderheid!
En ook zouden we eens goed moeten nagaan hoe onze Westerse morele wetten tot stand zijn gekomen en of ze (nog steeds) in orde zijn voor ons eigen land en volgens velen zelfs ook voor andere landen afgedwongen mogen worden. Kortom, democratie lijkt vaak ook een mooie dekmantel voor het (al dan niet met dwang, hoe anti-democratisch) verplicht stellen aan anderen van regels waar wij wel maar anderen niet mee vergroeid zijn geraakt en die lang niet altijd goede regels betreffen.

Is het leven leuk? (14 juli 2017) Een vraag waar we nooit, soms of vaker mee bezig zijn, afhankelijk van de tijd waarin we leven, ons karakter en onze stemming. Het kan een louter filosofische vraag zijn, afstandelijk of wetenschappelijk, of een heel persoonlijke. En het hangt ook af (kan ook afhangen) van onze ups en downs, het gezin, kinderen, werk, reizen, vakantie, materiële situatie etc. etc. Hemelhoog juigend, ten dode bedroefd schreef een Duitser ooit. Heeft ons persoonlijke leven zin, creëren we iets, verspreiden we iets vrolijks of nuttigs waar anderen of wijzelf iets aan hebben? Afhankelijk van onze stemming kleuren we dingen vaak wit, zwart, vrolijk of verdrietig en de vraag is daarbij: wie of wat bepaalt die stemming. Leeftijd, actuele gebeurtenissen die we al dan niet in de hand hebben. En als astroloog denk ik dan: het is het energie veld van het nu die onze stemming van nu bepalen door de manier waarop ze ons karakter, ons eigen geboorte energie veld raken, positief of negatief. Dat geldt voor landen (zie de huidige polarisatie in Amerika) en voor personen. En we zien dan als astroloog misschien een verborgen oorzaak, maar we kunnen er weinig aan veranderen, wel helpen beter met meer begrip het proces in te gaan. Men moet door zo'n energie boost of belemmering heen tot de invloeden van buiten weer overgaan in andere. Hooguit vertellen wat iemand raakt en hoe lang die stemming wellicht gaat duren. We kunnen nare dingen beleven, iemand die dood gaat, ziektes, baan verlies, dingen zo erg, dat we in een groot waas van verdriet zitten en dan heeft het verdriet een reële reden. Maar verdriet kan ook een meer verborgen reden hebben. Men is dan vaak te streng tegenover zichzelf, denkt dat men weinig of niets goed doet, dat he lot ons achtervolgt. Is men verliefd dan kan alles je toelachen. Is men depressief dan is alles om ons heen somber.
Wat doe je er aan? Er zijn natuurlijk allerlei mogelijke "oplossingen", maar of het ook echt oplossingen zijn, of ze helpen, of je er juist in zo'n stemming de energie voor hebt, er niet te uitgeput, te moe of te gedeprimeerd voor bent? Ik noem er een paar: schrijven in een soort van dagboek. Professionele hulp vragen, of met vrienden praten over wat je dwars zit, nu of uit je verleden. En hopen dat die vrienden tijd hebben, niet in een rat-race leven. Daarmee kan je wat afstand creëren van problemen. Positief denken als dat uberhaubt nog gaat: kijken niet alleen naar het verdriet maar ook naar het goede uit verleden of heden. Zien dat er mensen zijn die je willen steunen als je ze de kans geeft en met ze praten. En bovenal: Meer rust nemen lijkt mij heel belangrijk, want een down-stemming krijgt vaak meer ruimte als je continue loopt te rennen, doorlopend moe of zelfs uitgeput bent. Afwisselende dingen doen, de energie anders verdelen tussen hersens en lichaam, tussen huis, werk, gezinsleden, denken, dromen en doen.
Maar kan dat ook, is dat nu juist niet moeilijk in zo'n situatie? En kan iemand je eigenlijk wel raad geven, kent hij jouw persoonlijke omstandigheden, jouw verleden? Iemand die luistert helpt vaak meer dan een raadgever. Karakter speelt een grote rol: sommige mensen denken onterecht dat ze het nooit goed (genoeg) doen, anderen zijn al heel gauw (heel) tevreden met zichzelf. En met je eigen karakter ben je nu eenmaal geboren, maar dat wil niet zeggen, dat je er ontevreden mee moet zijn. Elk karakter heeft zijn positieve kanten, kan goed gebruikt worden.
Liefde dus voor jezelf, zoals je bent, waardering inplaats van kritiek voor je eigen pogingen het goed te willen doen in het leven, voor je inzet en zonder eisen van resultaat!

We weten meer, maar worden dommer (Tom Lassing). (29 juni 2017) Dankzij Internet is alle kennis van de wereld voor iedereen bereikbaar via een handzame smartphone in onze eigen handen. Je hoeft je niets meer op de mouw te laten spelden, alle kennis en alle feiten zijn controleerbaar. Je zou denken dat mensen daardoor slimmer worden, maar het tegendeel blijkt het geval. We worden juist dommer. Dat heeft alles te maken met het feit dat we zelf niet meer hoeven na te denken. Je hoeft je niets te herinneren. Je kijkt het gewoon even na. Je hoeft niets meer te verzinnen of te ontwerpen, want de uitleg staat op Internet dat je via je smartphone kan bereiken. We doen en maken zelf veel minder, want je kan, wat je maar nodig hebt, makkelijk via Internet bestellen. We worden dus dankzij al die kennis in snel tempo fors dommer en onhandiger. Al die tijd die we winnen, die gebruiken we voor... Voor wat? Onze kennis te vergroten? Dacht het niet. We willen massaal goedkoop vermaakt worden. Hoewel een festival een keer leuk is, is het niet veel meer dan een flinke beat en veel lichteffecten. Het daagt niet uit, het heeft geen enkele diepgang. 100 jaar geleden ging men naar de opera. Het is maar een voorbeeld, maar het geeft goed aan hoe alles steeds platter wordt. Met de opkomst van de computertechniek is kennis in apparaten gaan zitten en steeds minder in onze hersenen. 100 jaar geleden waren mensen intelligenter dan we nu zijn. Ze konden zelf ook veel meer. We moeten ons afvragen waar het heen gaat. Een man als Trump, die bijna alles wat hij zegt bij elkaar liegt en in feite van de wereld buiten de hekken van zijn resorts niets weet, is wel de president van de VS. Hij wordt door 31% van de Amerikanen aanbeden als hun verlosser. Hoe hij ook feiten verzint (alternatieve facts), het maakt zijn volgers niets uit. Wat hij ook zegt, ze juichen en klappen toch wel. 'Ik ga jullie gezondheidszorg afnemen', en ze juichen. 'Ik neem alleen extreem rijke mensen aan...' en ze juichen en klappen. 'Ik ga 800 miljard dollar geven aan de rijkste 2% van Amerika...' en ze juichen. 'Ik ga jullie je rechten afnemen en je tot de bedelstaf veroordelen...' en ze juichen. Hij werd verkozen op de meest belachelijke uitspraken en nog altijd vreten ze zijn onzin als zoete koek. Hoe populair zijn hier politici die niets toevoegen? Politici alleen maar kritiek hebben, maar geen oplossingen. Nigel Farage in Engeland is een briljant spreker, en hij kreeg de Brexit voor elkaar. Om dan nu te moeten constateren dat hij verder geen oplossingen biedt. Hij had verder geen visie over wat dan verder. Voor hem hield het op bij de winst van het referendum. Ik blijf vinden dat de Brexit een prachtig idee is, maar er had natuurlijk wel een doordacht beleid onder moeten liggen! De Brexit had Europa beter moeten maken en de Engelse economie sterker. Nu is het een verlies/verlies situatie aan het worden. Op facebook kom je de wildste fantasieën tegen. De platte aarde, een gat in de noordpool, de holle aarde, buitenaardse wezens op de achterkant van de maan, de evolutietheorie die 'slechts' een theorie zou zijn, de aarde die nog geen 6000 jaar oud is... En steeds meer mensen die niet meer nadenken en dom volgen. De middeleeuwen gaan terugkomen. Domheid wordt weer gevierd en met facebook heeft iedereen een stem én een publiek. Niet alleen hier, niet alleen in de VS, maar wereldwijd is domheid razend populair en domheid etaleren is helemaal in. Een satirische site over de platte aarde etc. is nu commercieel gegaan en is nu spullen als t-shirts gaan verkopen. De bezoekers herkenden de satire niet en willen t-shirts met al die belachelijke uitspraken over de platte aarde er op. De site-eigenaren worden nu rijk door de verkoop en hebben de satire vrijwel van de site weggehaald, want de satire verkoopt niet, de onzin wel. Daar is een snel groeiende markt voor. Amerika zal Amerika niet zijn als een ondernemer daar zijn kans niet pakt. Dat alles gaat maar naar één ding leiden en dat is de dictatuur van mensen die de absolute waarheid wel even zullen dicteren aan het volk. Turkije en de VS gaan ons voor. Kijk op facebook en zie dat ook in Nederland en België zat mensen al aan het voorsorteren zijn. Ze willen allemaal een grote leider volgen. Een grote leider die hun domheid voedt met nog meer onzin die ze kunnen slikken als zoete koek. Leve de stupiditeit. Ze is razend populair en het resultaat van dit alles wordt helaas oorlog. Maak je daarover maar geen illusies. Die oorlog is al gaande alleen ze wordt nu nog niet hier uitgevochten. Turkije, Rusland, De Arabische wereld, iedereen is zich op aan het maken voor de grote confrontatie. Het is 1913, het is 1938. Je ziet het aankomen, je ziet hoe de mensheid klaar wordt gestoomd voor nog weer een enorm conflict over... ja waarover eigenlijk? Over domheid! Wie is er hier het domst? Nu, er zijn nog heel wat kansrijke kandidaten. De race is nog maar net begonnen.

Vogelhuisje. (23 juni 2017) Ik installeerde een aantal jaren geleden een houten vogelhuisje op ons balkon van ons appartement 2-hoog in Alkmaar; de opening was aan de kleine kant, speciaal voor pimpelmeesjes, want vogels kiezen een nestkastje met een gat waar zij zelf nog net in kunnen maar grotere, vijandige vogels niet, zodat de eieren en net geboren vogeltjes veilig zijn. Een jaar of drie kwamen er inderdaad pimpelmeesjes in, maar vorig jaar niet; ik dacht toen dat pimpelmeesjes net zoals mussen misschien schaarser werden. En dit jaar weer geen pimpelmezen, maar opeens een wat grotere koolmees, die weken aan het openings gat begon te pikken; we hoorden hem vrijwel constant bezig, tok tok tok. Tot het gat groot genoeg was en hij er een vrouwtje bijhaalde om te broeden en daarna samen met hem de jongen te voeren met insectjes. Het pimpelmees nestkastje is nu dus een koolmees nestkastje geworden, even leuk overigens.

Fietsen. (22 juni 2017) Ik fiets graag, eigenlijk liever dan lopen. Het is goed voor het in conditie houden van het lichaam en je ziet meer. In de omgeving van Alkmaar valt goed te fietsen; veel en attractieve natuur op goede fietspaden. Wel wordt het fietsen steeds gevaarlijker door niet alleen de brommers, die je bovendien ook goed hoort aankomen achter je, maar ook door de race-fietsers en vooral de elektrische fietsen, die je niet hoort. Hoe veilig is het doorgaande fietspad nog voor de eenvoudige ouderwetse fietser? Meestal neem ik dus de wat rustiger fietspaden dwars door de natuur en niet langs een snelweg, hoewel dat niet altijd mogelijk is. Zo kan ik mijn geliefde route van Alkmaar naar Bergen aan Zee wel rustig en door mooie natuur blijven gebruiken.

Ik Amerika, ik Rusland, ik Turkye, ik Europa, etc.? <4 juni 2017) Met het aantreden van Trump weten we vaak vandaag niet meer wat er morgen gezegd of zelfs besloten gaat worden. Was die onzekerheid er al, dit ad hoc beleid en heeft Trump dit alleen maar benadrukt of ook echt zelf in gang gezet? Is Trump misschien slechts een teken van onze tijd? De aanpak van Amerika, zoals getoond met willen uittreden uit verdragen, met nieuwe grote wapen deals is ouderwets: onderdrukken, handel drijven, geld verdienen, economisch kolonialisme. China doet het recent (gedeeltelijk wellicht) anders: invloed winnen niet met wapens maar met investeringen in armere landen, zoals de aanleg van wegen, van spoorwegen in Afrika, een soort imitatie van de Marshall hulp van Amerika aan Europa na de tweede wereldoorlog. Het lijkt er voorlopig op, dat dat beter werkt: hulp en investeringen betalen in arme landen, sympathie daarmee winnen en zo je eigen land, je eigen producten promoten. Wat Amerika nu doet: bommen gooien, haat zaaien en wat China nu doet: ontwikkeling steunen, sympathie winnen. Misschien wat simpel gezegd, maar het is wel duidelijk, wat op langere termijn beter zal uitwerken. Het Amerikaanse systeem lijkt mij verouderd, de positie van Amerika als wereld leider lijkt mij voorbij.

Alweer Groningen. (10 mei 2017) Groningen is weer het haasje van het westen. De Groningers moeten al jaren leven met aardbevingen om het Westen van Nederland van goedkope energie te voorzien, zonder met de wensen en gezondheid van de Groningers rekening te houden, zonder de daardoor opgeleverde schade ruimhartig te vergoeden. De gaskraan wordt eindelijk een beetje dichtgedraaid maar niet genoeg, de boringen worden niet gestopt, de grond blijft zakken.
Maar het is niet genoeg! Nederland wil overgaan op schonere energie, een mooi en noodzakelijk streven. Maar hoe doet men dat, bouwen van het grootste windpark, want veel mensen willen die windparken niet vlak naast hun huis - dus laten we ze maar niet in West Nederland neerzetten. Gelukkig hebben we Groningen nog, met bewoners die minder klagen en minder invloed hebben. Dus waar komt dat nieuw te bouwen grootste Windpark? U raad het al: in Groningen dus! Groningen mag weer de appeltjes voor het Westen ophoesten.

Witte fietsen. (8 mei 2017) Wij waren gisteren op bezoek bij het park Hoge Veluwe met daarin ook het beeldenpark en het Museum KroellerMuller. Prachtig park, een bezoek vooral in het voorjaar zeker waard. En een museum met veel van Gogh's. Wat opviel was dat er meteen na de ingang een grote verzameling fietsen stond, witte fietsen, die iedereen in het park kon gebruiken. Alle fietsen in dames formaat (lage instap), met terug trap rem en met een kinderzitje achterop. En met makkelijk te verstellen zadelhoogte. Apart was wel even, dat toen wij de kaartjes kochten en vroegen hoe ver het was naar het museum we wel het antwoord kregen: half uur lopen, 4 kilometer, maar niet de mogelijkheid van fietsen. Nu hoefde dat ook niet echt, want de fietsen waren redelijk duidelijk te zien. Het mooie was ook, dat je naar een aantal plekken toe kon fietsen, je fiets neerzetten en bij terugkomst weer een fiets pakken; overal stonden er genoeg. Een prachtig voorbeeld voor allerlei grote steden zoals Parijs en Amsterdam hoe het witte fietsen systeem voor iedereen goed kan werken. Want veel steden praten er al jaren over, maar hebben het probleem nog niet zo mooi opgelost als hier.

Denken en instinct (24 april 2017) hoe gaan die samen? We leven in een tijd, dat ons denken via technische hulpmiddelen een enorme vlucht neemt, zo'n vlucht, dat de volgende stappen van onze toekomstige ontwikkelingen op bijna elk gebied bijna niet te bevroeden, laat staan voorspellen, zijn. En tegelijkertijd zijn onze instinctieve reacties nog bijna onveranderd, nog primitief zou je haast zeggen. Hoe ver staan we niet van de oude mens, de holbewoner af met ons denken. En tegelijkertijd, hoe vaak reageren we instinctief nog als die holbewoner? Een gevaarlijke ontwikkeling: holbewoners met ongekende technische mogelijkheden Laten we hopen op reflectie en voorzichtigheid.

Agressie of begrip? (24 april 2017).
“To spare oneself from grief at all cost can be achieved only at the price of total detachment, which excludes the ability to experience happiness.” – Eric Fromm, German-American Psychoanalyst and author, from the Arizona Republic, April 21, 2017.
"Speaking of war, I expect to be writing about this possibility several times over the next several months, for the solar eclipse of August 21 will conjoin Mars in late Leo – and on USA President Donald Trump’s natal Mars and Ascendant. For those who don’t know the language of astrology, that is a powerful, forceful, and aggressive dynamic. If not contained, it could lead to disputes and an increase in hostilities throughout the world, involving the USA.
We have already seen signs of this dynamic arising over the past two weeks with the USA’s bombing of Syrian airfields and the drop of the MOAB (“Mother Of All Bombs”) on ISIS hideouts in Afghanistan. The idea, I think, was to deter aggression against the USA and its allies by exhibiting awesome firepower, and thereby expecting terrorist and other groups who wish to harm Americans and its allies to think twice. One of the problems with this calculation is that it fails to take into account a simple logic and its consequence: when you kill someone, you are killing the son (or daughter) of two parents, an average of 5-7 siblings of that person (in the case of Middle Eastern victims), possibly several children of that victim, and a possibly a slew of friends of that victim. Each of these relations are now likely to commit themselves to the fight against those who initiated the attack. Thus, instead of getting the wished-for-result of people abandoning the fight, the opposite happens. For every person killed, several more join the fight against the attacker. When Americans are attacked, its leaders want revenge. When American leaders initiate the attack, others want revenge on Americans. Neither leads to a safer, more peaceful world. Aggression and the senseless extinguishing of human lives through force doesn’t deter future aggression. It just leads to more of the same, and the loss of more and more lives. Yet with Uranus still in Aries off and on until March 2019, and given that Uranus is not “logical” or “sensible” by nature (but rather “radical”), it will take extreme effort for world leaders to shift their mindset to more diplomatic and peaceful resolution efforts. Yet it is not impossible, for Neptune (peace) is in its ruling sign of Pisces (also indicating the wish for peace) into 2026".(astroloog Raymond Merryman)

Voorjaar (12 april 2017).

Sport verslaggeving. (9 april 2017). Ik zie op de tv de marathon van Rotterdam voorbijgaan, want mijn vrouw is Rotterdamse. En het verbaast me, zoals het me ook verbaasde bij de laatste elfstedentocht, dat je vrijwel alleen de stuk of tien koplopers in beeld ziet. De beelden zijn daardoor vrijwel aldoor hetzelfde, saai. Slechts af en toe even een beeld van de groep met de eerste vrouwen of van een tweede groepje, en dan gauw weer terug naar de koplopers, die er nog steeds hetzelfde uitzien, hetzelfde lopen. Waarom, bij dit soort van massa-evenementen niet wat meer beelden van al die niet-professionele lopers of schaatsers? Wat de tv verslaggevers betreft doen er maar een stuk of wat lopers of schaatsers mee; het gaat alleen nog maar om de top-profs. Jammer, want marathons en elfsteden tochten zijn toch bedoeld voor massa deelname, het zijn van oorsprong volksfeesten, waar de meerderheid zonder betaling aan deel neemt, puur voor de sport. Maar nee, nu moeten er records gevestigd worden, halen we tegen betaling lopers uit Ethiopie en andere verre landen, die na Rotterdam weer ergens anders lopen en er in die andere stad weer net zo uitzien. Is dit echt wat de tv kijker wil of wat de stad Rotterdam (of elke andere stad) wil? Een volks evenement, door de tv gedegradeerd tot een voorstellinkje van een klein groepje "profs".

Homo's. (5 april 2017). In de kranten twee vrijwel gelijktijdige berichten: 1e: - veel gemeentes zijn het zat dat homo mannen op openbare plekken zoals parkeerterrijnen, parken, stranden openlijk de liefde solliciteren en ook bedrijven, en 2e: - een homostel in elkaar geslagen door een groep jongeren. Dat laatste, het in elkaar slaan van homo's is zeer verwerpelijk en we moeten er alles aan doen om dat tegen te gaan. De vereniging voor homoseksuelen laat zich daarin ook horen. Maar over het 1e, het openlijk de liefde bedrijven op openbare plekken hoor je die vereniging helaas niet. En terwijl homoseksuelen recht hebben op gelijke behandeling en gelijke rechten meen ik toch ook, dat heteroseksuelen evenzo recht hebben op respect van homosexuelen. En ook daar hoor je hun vereniging helaas nooit over. Ik ken meerdere Nederlandse stranden, bezocht door hetero ouders met kinderen, die moeten aankijken tegen duinen vrij vol met mannen al dan niet in zwembroek of naakt, die daar "in full view" lopen te solliciteren. Het idiote is dat lesbische vrouwen dat niet doen, die gedragen zich zoals iedereen, bedrijven de liefde discreet, maar een aantal homoseksuele mannen kent geen enkele discretie, trekt zich van niemand wat aan, wrijft ons hun geaardheid en manier van vrijen als het ware pal onder onze neus.
Ik heb veel vrienden, waaronder ook homo's; onze geaardheid is nooit een punt. Het enige verschil is dat sommigen op mannen vallen en anderen op vrouwen. Ik denk, dat dat verschil er helaas bij een aantal zich niet gedragende homo's toe geleid heeft zich niet alleen anders te mogen voelen (en natuurlijk mag dat) maar zich ook anders te mogen gedragen. Homo-vereniging, breng die kleine groep leden graag wat sociaal gedrag bij!. Laten zij niet moedwillig en onnodig de omgeving provoceren en de grote groep goede homo's daarmee opzadelen.

Dementie 2. (3 april 2017). Ik schreef over de beginnende dementie van mijn dochter Miriam op 23 januari 2017. Helaas, het proces lijkt door te gaan; in welk tempo, op welke manier is niet te voorspellen. Miriam, die vanaf haar 18e jaar actief toneel gespeeld heeft, een volwaardige ervaren actrice werd met regelmatige optredens met het bekende Theater Maatwerk in Nederlandse, Duitse, Franse, Belgische en Spaanse theaters en met uitvoeringen op straat festivals, kreeg dit weekend te horen dat zij geen nieuwe rollen krijgt bij haar huidige theater groep het RCTH. Hoe reageert Miriam hierop? We weten het nog niet, want ik zie haar pas morgen. Beseft zij het of gaat het een beetje langs haar heen, gaat zij de optredens missen of valt een hoeveelheid spanning van haar af; spanning die elke acteur voelt voor een optreden? Het merkwaardige met het proces van deze beginnende dementie is, dat niemand je eigenlijk kan vertellen hoe snel of hoe langzaam het proces zal verlopen, niemand kan je vertellen wat de persoon zelf voelt of niet meer voelt. En dat is vermoedelijk nog meer zo, als het een verstandelijk gehandicapte betreft, die toch al vaak moeite heeft eigen gevoelens te begrijpen en in woorden uit te leggen.
Ik sprak Miriam vandaag per telefoon; zij was in haar zit/slaap kamer met keuken druk bezig en voelde zich goed, zei ze. Had ze het gevoel een snipperdag te hebben, besefte zij dat haar theater loopbaan voorbij was? Ik kwam er niet achter en wilde haar daar ook niet mee confronteren. Wel komt er nu een periode aan van overleg met de leiding van haar gezinsvervangend tehuis: zoeken naar en beslissen over andere, passende dagbesteding, al dan niet meer dagen thuis, etc.
En weten (of juist niet weten) wat de toekomst zal bieden. Spannende tijden voor Miriam, voor ons. Gelukkig met enorm goede steun van de leiding van haar woonvorm. Maar spannend, enerverend; je staat er mee op en je gaat er mee naar bed.

Klimaatsverandering (2 april 2017). Kunnen wij, de mensheid het klimaat nog redden, de aarde redden door verandering van gedrag? Ik denk het niet, wij mensen veranderen niet gauw onze gewoonten, onze behoeften aan luxe, goederen, aan transport, het maken van kinderen. Er zal eerder meer luxe ontstaan bij de mensen uit de armste landen van de wereld en het tragische is dat deze armsten ook de eerste zullen zijn die last krijgen van de temperatuurstijgingen, die eraan onderdoor gaan. Bij de rijken is het effect vermoedelijk trager; zij hebben meer geld om zich nog een tijdje te verdedigen met dijken enz.enz. Maar zich verdedigen tegen de miljoenen vluchtelingen? Dat zal moeilijk zijn, dus ook zij gaan er uiteindelijk aan.
Volgens mij is onze enige hoop de techniek, de wetenschap. De mogelijkheid, dat men iets uitvindt wat de temperatuurstijging een halt toeroept. Mensen die veranderen willen: nee! De wetenschap, die ons redt - laten we het hopen.
Maar aan de andere kant: zoals wij nu de aarde verpesten en alle andere levende organismen laten uitsterven: zijn we een redding waard?

Haiku (1 april 2017).

Ah! I am someone
Who spends his little breakfast
Morning-glory gazing
Basho

begin van april
de zonnebaan steeds hoger
wat een energie
HvR

de aarde en zon
wie draait en wie staat er stil
een danspaar samen
HvR

Verkiezingen2 (16 maart 2017). En dan is het de dag na de verkiezingen en zien we een opkomst van 81%. Dat kan je toch wel zeer verheugend noemen; men wil weer deelnemen. Aan de andere kant: de meeste verkiezings onderwerpen zijn wel lokaal Nederlands. Polariserende politici lijken wat minder populair; er zijn nieuwe partijen bijgekomen. De randstad lijkt te overheersen: aardbevingen in Groningen en vuil stortingen in Twente blijven op de achtergrond ondanks inspanningen van Freek de Jonge en Herman Finkers. En - belangrijk - de groeiende invloed van internet, facebook en twitter groeit sneller dan we dachten. Met ook het stijgende risico van nepnieuws, het mode woord met de snelle opkomst.

Verkiezingen. (15 maart 2017) Vandaag kiest Nederland en ondanks twijfels over stemmen op wie meen ik dat ik toch moet stemmen. Alle beetjes helpen. Ook mijn stem. En ondanks mijn tegenzin. Want de historie, de grote bewegingen hebben een slinger effect: de slinger gaat z'n eigen gang, jaren lang en verandert dan van richting, gaat traag heen en weer, van links naar rechts en weer terug en niemand, die dat op korte termijn kan stoppen.
En waar gaan deze verkiezingen over? Over korte termijn onderwerpen. Over onze identiteit van nu, onze zorgvoorzieningen van nu. Gisteren was mijn tai chi avond; een groep bewogen, welwillende mensen met allerlei goede voornemens. En het gesprek ging even over kinderen: zo lief, zo belangrijk, die goede zorg en liefde verdienen. En ik als cynische spelbederver: "Als we zo van die kinderen houden, waarom geven we ze dan zo'n slechte toekomst? En gaat die liefde alleen over Nederlandse kinderen of over alle kinderen? Maar ja, wat kan je er aan doen dat de meeste andere landen het niet zo rijk, zo goed hebben als Nederland? Meer ontwikkelingshulp bijvoorbeeld, of, zoals China het doet, meer handel en investeringen?
Klimaatverandering, toenemende manipulatie van ons denken door reclame-belust facebook, tv, internet etc., alles gratis in ruil voor onze ziel? Verpesten van het milieu: alles per auto, alles in plastic, het hele jaar alles te koop uit de hele wereld, alles snel weggooien. "Daar kunnen we toch niets tegen doen" is een antwoord. "Maar jullie houden wel heel veel van kinderen" dacht ik. En in zekere zin is dat waar: de historische maatschappij slinger houd je niet tegen, die slingert nog wel even door tot de tegenstand te groot wordt
En vandaag las ik (niet bedoeld als reclame) ook het maart nummer van Vrij Nederland, sinds kort geen weekblad meer. En ik dacht: wat een verzameling van meningen die op de goede manier gebracht worden. Mensen die hun mening geven maar ook naar anderen willen luisteren, die ook denken aan de toekomst.
Verkiezingen vandaag, over allerlei onderwerpen van vandaag, toonbeeld van korte termijn denken, van het negeren van waar het echt over zou moeten gaan, de toekomst van onze wereld. Het ik of het wij op de korte termijn staat voorop. Maar ga toch maar kiezen, dan heeft U misschien in Uw ogen verkeerde politici getracht tegen te houden en tenminste toch iets gedaan. En misschien moeten we bij volgende verkiezingen insisteren op het opnemen van belangrijker kwesties.
En los van het bovenstaande: hoe lang nog voordat computers (eerst volgens commando's van mensen, later misschien zelfstandig) ons vertellen wat er moet gebeuren?

Wilders de zielepoot of de uitdagende schelder? (24 februari 2017) Wilders wordt al jaren beschermd omdat hij Jan en alleman uitscheldt en bedreigt. Gezien zijn gedrag vraag ik me altijd af: iemand die anderen zo fel en racistisch aanvalt, moet je die bescherming geven zonder voorwaarden, zonder dat hij ophoudt met schelden, met haat? Hij kost ons allemaal geld met die door hem geëiste bescherming, hij lokt zelf de bedreigingen uit. Ik kan er niets aan doen, maar ik vind het eigenlijk zeer hypocriet om eerst zelf een hele bevolkingsgroep te bedreigen en daarna het hele Nederlandse volk te dwingen al jaren zoveel geld uit te geven voor zijn bescherming. Laat hij eens ophouden met zijn haat tegen een groot aantal Nederlanders, dan heeft hij helemaal geen bescherming meer nodig!

Stop Wapenhandel (24 februari 2017) Het is bij lang niet iedereen bekend: Nederland is een van de grootste wapenexporteurs ter wereld. Ondanks het bestaan van exportregels vinden Nederlandse wapens zonder problemen hun weg naar landen in oorlog of met gewapende binnenlandse conflicten, repressieve regimes, mensenrechtenschenders en arme landen.
Nederland staat steevast in de top 15, over de laatste tien jaar waarover cijfers bekend zijn zelfs op plek negen. De regering gaf de afgelopen tien jaar meestal voor rond de een miljard euro per jaar aan wapenexport vergunningen af.
Willen we dit, willen we zo graag veel verdienen aan onze wapen exporten, waarmee gewapende conflicten worden uitgevochten, onnoemelijk veel mensen worden vermoord of verminkt?
En zij, die niet meteen door onze bommen geraakt worden en dan voor onze bommen vluchten, wat gebeurt er met hen? We laten ze aan de grenzen staan of sturen ze terug, zodat we hen opnieuw met onze wapens kunnen aanvallen. Vrijwel niemand praat erover of interesseert het blijkbaar, want de Nederlandse politici gaan hiermee maar door, met verdienen aan moordwapens, al jaren en jaren.
Er is, helaas, weinig protest van de bevolking; we zijn allen mede verantwoordelijk.
Een kleine stichting die hier iets aan probeert te doen of althans over bericht is: Stop Wapenhandel, url stopwapenhandel.org/informatie/Nlwapenexporten08.
Het is naar mijn mening een grof schandaal, dat Nederland veel extra welvaart wil verdienen uit het indirect moorden en verminken van mensen, ook al zijn die mensen soms ook wat verder weg en uit het directe gezicht. Laten we toch met z'n allen hier wat vaker tegen protesteren, want met deze smerige export moeten we als "beschaafd"land toch eindelijk eens stoppen!

Ed van der Elsken (22 februari 2017) is weer in het nieuws, mede door de nieuwe tentoonstelling van zijn werk. Het is wat vreemd, dat de samenstellers geen enkele belangstelling toonden over zijn wereldreis in 1959,samen met zijn toenmalige vrouw Gerda en de handige manier waarop hij kosten wist te sparen door van het ene naar het andere logeer adres te hoppen. Zo was hij ongeveer een maand onze gast in Sakasegawa, Japan en konden wij goed zien hoe hij zijn foto's maakte. Een gezellig en boeiend bezoek , waaraan ik foto's overgehouden heb zoals gezamenlijk tempelbezoek, Ed en Gerda in Japanse kimono's in onze tuin, buigend naar elkaar, enz.

Donald Trump (4 februari 2017). De nieuwe president van de V.S. is volop in het nieuws. Daarom is het wellicht nuttig astrologisch te kijken hoe de geboortehoroscoop met deze gegevens in elkaar zit. Omdat een complete analyse hier wat veel ruimte inneemt geef ik hier alleen een paar korte opmerkingen. Meer informatie vindt U elders op deze site. Voor de lezers die geen astroloog zijn: het is aan de persoon zelf en aan de totale horoscoop of hij zijn eigenschappen heel of minder goed of zelfs slecht gebruikt, daarover mag U op basis van deze teksten geen conclusies trekken.
Donald Trump, 14 juni 1946 10:54:00 Jamaica NY, Ascendant in Leeuw - Met een leeuw ascendant wil je loyaal, waardig, koninklijk overkomen op je omgeving; je kan goed organiseren en leiding geven, verwacht respect en wilt graag in het middelpunt staan en houdt er van je wat opvallend te kleden. Wanneer je je onzeker voelt kan dat soms omslaan naar koppigheid en pedanterigheid, anderen als minder zien dan jezelf. Je voelt zoveel creativiteit in je, dat je dat ook wilt uitdragen en je laat je daar door anderen niet gauw van af brengen. Als je teveel op de reacties van andere mensen let, zou je jezelf kunnen dwingen om meer te lijken dan je bent en jezelf op zulke momenten teveel op je tenen laten lopen, een show opvoeren. Wanneer je echter in je eigen echte creatieve mogelijkheden blijft en die kant van je ontwikkelt, dan heb je het vermogen om je eigen ziel tot uitdrukking te brengen. Je leeft dan niet vanuit een vals gevoel van trots maar vanuit het krachtige zelfbesef dat je je eigen creatieve capaciteiten ten volle gebruikt en je je eigen warmte met anderen kan delen.
En Zon in Tweelingen - Nieuwsgierig en afstandelijk communicatief, een lucht (denken) teken. Dat betekent, dat je op mensen en situaties meer met je verstand, afstandelijk, dan met je gevoel, intens, zal reageren. Een actief verstand, heel nieuwsgierig naar de antwoorden op al je vragen, je kan daarom veel leren maar ook vasthouden aan jouw steeds wisselende ideeen. Die zon houdt ook in, dat je niet lang geconcentreerd blijft op een onderwerp, zelfs als dat nodig is; dat maakt je rusteloos, verveeld; je ziet niet zo makkelijk, dat ook een onderwerp steeds iets nieuws kan bieden. Vaak doe je meerdere dingen tegelijk. Je houdt er van nieuwe dingen te zien en ervaren en bent daarom graag op reis. Je stemming kan snel veranderen; ook als je je niet goed voelt voel je je al weer beter, als je je met iets nieuws kan bezighouden. Je leert nieuwe dingen door erover te lezen of er met mensen over te praten. Je wilt met alles en iedereen communiceren op wat voor manier dan ook.
En mercurius vierkant neptunus: zijn denken wordt zeer sterk beinvloedt door zijn verbeelding, maar omdat het een vierkant is zal dat heel vaak op een ongunstige manier gebeuren; als hij zich iets verbeeldt zal hij ook echt denken dat dat zo is.

Dementie. (23 januari 2017). Dementie komt steeds vaker voor, naarmate meer mensen ouder worden. Misschien zijn er ook andere redenen, zoals luchtvervuiling, snellere confrontatie met meer problemen dan vroeger, etc. Het betreft dan voor de familieleden vrijwel altijd ouderen, zoals ouders, partners, etc. Van eigen kinderen maakt je het eigenlijk nooit mee; uiteindelijk zijn ze een jongere generatie. Je maakt het eigenlijk nooit mee, tenzij ze verstandelijk gehandicapt zijn, bijvoorbeeld met Down Syndroom. Want terwijl mensen met dat syndroom vroeger al op tamelijk jonge leeftijd stierven, rond de 50 jarige leeftijd, worden veel mensen met dit syndroom nu wel veel ouder dan vroeger, maar wel eerder dement dan mensen zonder dit syndroom. En zo zie ik nu mijn jongste dochter van 54 jaar oud achteruit gaan. Ik schreef over haar op deze website (zie MIRIAM ).
Een hartverscheurende ervaring, waar zowel ikzelf als haar een paar jaar oudere zus nu mee geconfronteerd worden, en waarvan we de gang van zaken, het tempo niet weten en maar moeten afwachten. Veel mensen, verwanten krijgen te maken met familieleden, die achteruit gaan, dementeren, verward raken, maar het ervaren met een van je kinderen, zoveel jonger dan je zelf bent, of met eenpaar jaar jongere broer of zus is ook al hadden we het misschien wel een beetje kunnen verwachten, toch wel heel speciaal.

Bescherming. (29 december 2016). Kamerlid Wilders stuurde enkele dagen geleden een gemanipuleerde foto rond van Mevrouw Merckel vol bloed – daarmee als het ware zijn opinie gevend over een bevriend staatshoofd. De vraag is, of hij dat als Kamerlid mag doen. Uiteraard kan men het met de heer Wilders eens zijn of niet, maar men kan zich ook afvragen, of deze politicus nog steeds met ons belasting geld beschermd moet worden. Hoelang duurt die bescherming al en is die bescherming nog steeds nodig in onze veranderende maatschappij? En werden er ooit afspraken gemaakt over die bescherming? Het is jammer, dat er in feite zo geheimzinnig wordt gedaan met betrekking tot de bescherming van de heer Wilders en de afspraken daarover. Daar is al jaren lang niets over gepubliceerd door onze kranten en ook niet door de instantie, die die bescherming en de noodzaak ervan moet beoordelen. Je kunt je afvragen; is de bescherming nog steeds nodig en wordt het neen tijd dat wij als burgers weer eens geïnformeerd worden over die bescherming en over alle facetten daarvan en dan speciaal over al dan niet blijvende noodzaak, afspraken en kosten?

28 december. (28 december 2016). Op sommige dagen gebeurt er niets. Dan gebeurt er helemaal niets. Althans, zo lijkt het. Dat is dan zo'n dag tussen Kerst en OUdjaar. Althans als je niet net aan het verhuizen bent, inpakken voor of uitpakken na een vakantie. Je hebt een paar dagen met elkaar Kerstdiners gegeten, met alle gangen die je niet elke dag eet, met anderen waar je niet elke dag mee eet, en dan is daar de rust. Ook de scholen zijn dicht. Zelfs op straat in het centrum zie je het; de straten zijn nog wel tamelijk vol, maar de mensen zijn uitgewinkeld, uit-cadeaugekocht, hoeven niet meer te verzinnen wat ze voor wie willen of moeten gaan kopen. De mensen, die nu winkelen doen dat alleen maar voor het dagelijks nodige. Of misschien ook om te ruilen, sommige cadeaus ruilen, die ze gekregen hebben. Of in de bibliotheek wat geleende boeken ruilen. Zo'n dag is het. En zulk weer is het ook, vanochtend vroeg stralende zon, alsof het laatste kerstdiner nog aan de gang was, en nu zwaar bewolkt, haast mistig, druilerig mag je wel zeggen. Afhankelijk van jouw stemming, zeggen ze weleens, zie je de zon zelfs in de regen of de regen in de zon. En dat is natuurlijk het mooie: je hebt het zelf in de hand. Je kan niet altijd doen wat je wilt, maar je kan wel dromen wat je wilt. En nu zit ik dus met mijn rug naar het raam en gezicht naar de computer vol zon te tikken. Een klein uur geleden fietste ik nog door de stad, ruilde dus boeken en kocht melkchocola bij Jamin en bedacht me, dat er veel dingen in de wereld kunnen veranderen, maar dat je nog altijd melkchocolade repen kan kopen bij Jamin, al heel, heel lang. Vroeger kreeg je er de 5e reep gratis, dat is er niet meer bij. Als vaste klant knikken ze je nu wel heel vriendelijk goedendag.
De tijd tussen kerst en oudejaar is over het algemeen een rustige tijd, tenminste als je in Nederland woont. Er gebeurt niet veel. Kranten met maar weinig schokkend lokaal nieuws. Straks, over een paar dagen is het Oude Jaars avond, is er een soupeetje, wachten we op de klok van 12, is er vuurwerk, champagne, klinken we, zoenen we en wensen elkaar allemaal een goed jaar toe. Tot die tijd is het rustig in Nederland.

2016. (21 december 2016). Zoals een vroegere cabaretier (Wim Kan) placht te zeggen: Het was me het jaartje wel. En ik denk, dat hij zich wellicht geen raad had geweten met 2016, als hij dat nog had meegemaakt. Is de wereld zoveel gewelddadiger of horen en zien we er alleen maar meer van? Zijn de mensen slechter en immoreler geworden of horen en zien we meer. Is de wereld alleen maar kleiner geworden door de technische revolutie, of zijn er gewoon geen remmen meer bij grote groepen? Gesjoemel hier, bedrog daar, ieder voor zich, alles voor geld. Reclame die ons tot het kopen van allerlei onnodigs of schadelijks tracht over te halen. Banken vol bedrog van hun klanten, een geneesmiddelen industrie die ons niet-werkende of schadelijke medicijnen aansmeert. Directeuren en managers, die een bedrijf verkopen of aan de rand van de afgrond brengen en super hoge bonussen voor zichzelf regelen. De wapen industrie, die grof verdient aan het doden van mensen. Godsdienst fanaten, die anders-gelovigen of ongelovigen met het zwaard willen vernietigen. Een aarde, die we met ons allen vervuilen omdat we zoveel eisen hebben en er niet voor willen zorgen, geen stap terug willen doen. Vluchtelingen stromen, die alleen maar zullen toenemen. Kinderen, die ingezet worden als kind-soldaat of de prostitutie in gedwongen worden. Politieke tegenstanders, die de grofste leugens over elkaar vertellen of twitteren en dat normaal vinden, die met geld overwinningen kunnen kopen.
En sport is geen uitzondering. Doping door sporters met medewerking van begeleiders of sponsors aan de lopende band; seksuele handelingen met dwang door jeugdleiders en trainers volop; je zou kunnen zeggen wat in de sport gebeurt is een mooie afspiegeling van de maatschappij.
Ik realiseer me, dat ik het nu wel voornamelijk heb over het "rijke "Westen"; over Afrika, over China kan je weer heel andere dingen vertellen. En ook in het Westen is er de (opkomende?) groep ""Boze witte mannen", die ontevreden zijn maar niet weten hoe verder, die wel protesteren maar geen oplossingen geven. En ook is er de zogenoemde "zwijgende meerderheid", die over het algemeen goedwillende mensen, die wel een betere wereld willen, maar niet goed weten wat ze eraan moeten doen. En zijn er groepen zoals Green Peace, vechtend voor het milieu.
En dan is er nog de voort razende technische revolutie op elk gebied: communicatie, gezondheid, enz.enz., waarvan we de verdere ontwikkeling moeten afwachten
Waar liggen de grenzen of moet ik vragen: zijn er nog grenzen? Het was me het jaartje wel, dat is wel zeker. Laten we hopen op wat meer moraliteit, op verbetering in 2017!

Wapenhandel - handelaars in dood. (12 december 2016). Dynasty of Death was het eerste boek van Taylor Caldwell (1900–1985); zij was een onbekende huisvrouw van Buffalo, U.S.A. toen zij haar manuscript aan uitgever Maxwell Perkins in 1937 aanbood. Met Dynasty of Death vestigde zij haar naam.
Ik las het boek toen ik nog op de HBS zat, nog voor de tweede Wereldoorlog, en vond het fascinerend - fascinerend en deprimerend, hoe mensen tot alles in staat zijn voor geld. Het feit, dat mensen (in dit geval een familie over meerdere generaties) wapens wilden maken en verkopen met de absolute zekerheid dat die gebruikt gaan worden voor massa moorden op mensen, jong en oud. En nu nadenkend over dat boek wat ik zo lang geleden las: er is niets veranderd, het was erger dan ik dacht en is alleen maar nog massaler en erger geworden. Veel mensen ontwerpen en maken steeds dodelijker wapentuig en verkopen die aan iedereen die betaalt. En het zijn niet alleen de wapenfabrikanten: zij worden in vele landen door hun regeringen aangemoedigd en geholpen om te exporteren. En het is in feite nog erger: wapenindustrie en wapen exporterende landen zullen zelfs landen of groepen aanzetten tot strijd, tot oorlog, om maar te kunnen verkopen, te kunnen verdienen. Want wapens die niet gebruikt zouden worden zouden ook niet opnieuw gekocht hoeven te worden. Als ik katholiek en geen wapenfabrikant was zou ik zeggen: zij verdienen de hel.
Volgens de website http://www.therichest.com/expensive-lifestyle/location/the-top-10-weapon-exporting-countries-in-the-world/ zijn tussen 2008 en 2012 de volgende landen de 10 grootste exporteurs, from 1 to 10: USA, Russia, Germany, France, China, U.K., Italy, Israel, Sweden, Ukraine. De hoge positie van de Ukraine is een verrassing en een mogelijk gevolg van het feit, dat de wapenfabriek volledig in handen van de regering is. Nederland staat niet bij de eerste 10 maar doet helaas toch dapper mee.
Er zijn meerdere websites met cijfers over wapenhandel en niemand kan dus zeggen We wisten het niet. We weten allemaal van de holecoust, maar over de wapenhandel met zijn veel grotere aantal doden en vluchtelingen en over het aandeel van de wapen exporterende landen in de diverse conflicten in de wereld word niet gesproken. En dat zou toch eindelijk wel moeten.

Oude boeken. (29 november 2016). Het afgelopen weekend logeerde ik bij mijn dochter, om haar wat te helpen met haar aanstaande verhuizing op 7 december. Het project was de enorme boekenkast, boordevol boeken van elk formaat, van lichte pockets tot hele zware, zoals kunstboeken. Alles moest in dozen en de instructie van de verhuizers was: alle dozen halfvol, anders worden ze te zwaar. Daarna opvullen met kussens en dergelijke mocht dan nog wel. En dan kom je van alles aan boeken tegen en realiseer je je hoe ook boeken niet tijdloos zijn, zeker niet met ipads, boeken-readers en dergelijke in opmars. Maar ook de smaak is duidelijk veranderd; ook in boeken lijkt alles sneller te moeten dan vroeger, als het ware beknopter, vele lezers hebben geen tijd meer voor lange uitwijdingen. Als voorbeeld: ik zag het boekje O zei ik van Leonhard Huizinga voorbij komen, een zeer populair boek in de 1940-er jaren en wat ik toen ook met veel plezier las, en wat nu geen sterveling meer interesseert. Ga naar een 2ehands boekwinkel, naar een antiquariaat, en het enige wat je in feite kwijt kan als je je boekenvoorraad wilt uitdunnen zijn leefstijl boeken, kook boeken, handleidingen en dergelijke. Want wie leest nu nog Dostrojefski, Camus, Isherwood en ga zo maar door. Misschien ben ik te pessimistisch, maar men wil geen boeken uit oudere tijden, men wil boeken die over het leven nu gaan, ook al zijn dat, als ik zo af en toe een steekproef neem, volkomen doorsnee levens, voorspelbaar en vaak oninteressant. Neem Herman Koch, Kees van Koten, mateloos populair, maar voor mij niet uit te lezen. Nu heb ik wel bijzonder veel gelezen in mijn leven en ben wellicht te kritisch, maar denk toch ook: echt goede boeken zijn tijdloos, elk tijdperk levert maar een beperkt aantal echt goede boeken op. De grote uitzondering lijken mij detectives, spannende trillers, die steeds meer gelezen worden en waaraan ook de boeken-kritiek in kranten meer tijd besteed dan voorheen.
Misschien gaat de mens in dit snelle technische tijdperk al wat meer op de computers lijken, die hij steeds maar verbetert en steeds meer praktisch denken, ook bij het lezen: heb ik er wat aan, is het praktisch of gezond, komen deze programma instructies mijn snelheid en doelmatigheid ten goede?

Ouder worden - een taboe? Maak er iets leuks van. (27 november 2016). Ouder worden vind ik een interessant proces; er veranderen dingen en je kan er op allerlei manieren mee omgaan. En met mijn 88 jaar mag ik toch wel zeggen dat ik er iets van hoor te weten, dat ik als het ware een expert ben. Na het stoppen met werken en met pensioen gaan heb je meer tijd, je ontmoet daardoor (gedwongen) minder mensen en zo raak je als je niet oppast de noodzaak van het je concentreren op taken of multi tasking kwijt en gaat het concentreren op iets je door ongeoefendheid meer moeite kosten, zoals het nu eenmaal met minder-geoefende bezigheden gaat. Je ontmoet minder mensen dan voorheen in je baan van zoveel uur per dag en in plaats dat je door het vaak moeten praten over werk de neiging krijgt zo min mogelijk te zeggen over dag en ook 's avonds thuis, ben je nu je minder mensen ziet vaak blij dat er iemand is aan wie je iets kan vertellen. Vaak kan dat resulteren in meer behoefte aan praten en minder behoefte aan luisteren, vooral als de ander dingen zegt die je niet interesseren. Want leeftijds kloven bestaan.
Maar het omgekeerde komt aanzienlijk meer voor: je verteld mensen dingen die ze niet interesseren en blij met gehoor ga je dan te lang door over jezelf, je leeftijd, hoe het vroegen was, enz. enz en als je niet oppast en jezelf en eigen verhalen niet checkt zit je al gauw zonder vrijwillig gehoor. Ouder worden is een interessant verschijnsel of beter gezegd interessante ervaring, maar niet een onderwerp voor hen die deze ervaring zelf nog niet hebben. Je kan het er over hebben met leeftijdsgenoten, maar het vreemde is nu juist weer, dat ik het met leeftijdsgenoten zelden over oud worden heb; we praten liever over onze eigen activiteiten en plannen. Want plannen hebben we nog en die moet je ook hebben om gezond te leven.
Natuurlijk ga je ook lichamelijk achteruit, zo fiets ik nu de 11 km van Alkmaar naar Bergen aan Zee niet meer in de 30 minuten van een paar jaar geleden, maar in 45 minuten. Maar los daarvan is het een groot verschil dat je in je baan gedwongen werd te werken, alert te zijn, snel te zijn, je te vernieuwen, weliswaar op het werkgebied, maar je moest toch in zekere zin op je tenen lopen. Dat is na het pensioen niet meer zo: geen bazen meer die je opjagen of althans prestaties verwachten, maar alleen nog jezelf als baas. En dat is vaak zeker niet de strengste. Alles kan ook morgen nog of overmorgen, uitstel is verleidelijk. Ook onmiddellijke beloning in geld of goedkeuring van de baas valt weg. Als je hier niet tegen optreed vind je altijd wel een excuus voor uitstel of afstel.
Heb je liefhebberijen, dan geven die je bezigheid, uren van dagvulling; dat kan zijn wandelen, fietsen (ook nog goed voor het lichaam en dus makkelijk gekwalificeerd als nuttige of noodzakelijke bezigheid) enz maar vraag je dan ook wel af, of je ook genoeg uren per dag "creatief" bezig bent, niet te veel uren tv kijkt of zit te suffen, te wachten op "inspiratie". Want om creativiteit gaat het. Wil je nog voldoende meedoen aan het leven dan moet je iets creëren. Dat kan van alles zijn: vrijwilligerswerk, dingen doen met kleinkinderen of andere kinderen of bij een vereniging, maar doen moet je iets. En als een strenge baas moet je eisen aan jezelf stellen: je moet zoveel uren per dag "werken", iets presteren, iets creëren. En het is natuurlijk logisch dat lichamelijke beperkingen kunnen optreden of het geheugen gaat achteruit, dementie neemt mogelijk een aanvang, je raakt in de ban van een nare ziekte. Maar het gaat er wel om dat je als strenge maar ook redelijke baas van jezelf niet het onmogelijke eist, maar wel het maximaal mogelijke.
Wie van ons oudjes doet echt wel zoveel als hij/zij maar kan? Ik heb een paar vrienden die als 80ers nog zeer actief zijn; de een schrijft het ene boek na het andere en heeft een website met regelmatige artikelen over japan, waar hij woont; de ander heeft een indrukwekkende website met herinneringen, informatie over minder alledaagse geloofsrichtingen enz en heeft ook nog een enorme hoeveelheid video's van oud-Japan en Hongkong op yahoo gezet, met duizenden bezoekers per dag. Beiden werken een fixed aantal uren per dag, zijn volop creatief.
Oud zijn is geen excuus om niet creatief meer te zijn, uiteraard binnen het raam van persoonlijke geestelijke of lichamelijke beperkingen. Maar roep die persoonlijke beperkingen niet te gauw te hulp om niets te doen. Bovendien, het creatief bezig zijn is een van de beste geneesmiddelen voor een zo goed mogelijke gezondheid.
Ik had het hierboven al over de neiging van oude mensen om te veel te praten en vaak zichzelf te herhalen. Je weet vaak niet meer of je een bepaald iets al verteld hebt aan degeen waar je mee zit te praten En dat niet alleen, je oefent onvoldoende censuur uit op wat je vertelt. Het is goed voordat je aan een verhaal begint je af te vragen of de ander het wel wil horen. En helaas, het kan ook zo zijn, dat je helemaal niets interessants te vertellen hebt, omdat je mogelijk weinig of niets beleeft of wel voldoende beleeft, maar niet op het interesse vlak van de toehoorder. En kijk niet te veel naar dingen die achteruit gaan. Vandaag is nog steeds de eerste dag van de rest van je leven en het gaat erom wat je nog kan. Een voorbeeld van kijken: mijn dochter is aan het verhuizen en wij hadden de helft van de boeken al in dozen en keken naar de boekenkast. De een zei: gelukkig, hij is nog maar half vol. En de ander: hij is al half leeg.

Files kunnen (makkelijk) opgelost worden (19 november 2016). Politici en media staan weer bol met berichten over files. Nu zijn die er ook, dat is niet te ontkennen, en dat, terwijl ze zo makkelijk te voorkomen zijn. Mijn dochter heeft de perfecte oplossing: bij elk NS station in de plaats waar ze woont (den Haag) en de plaatsen waar ze vaak naartoe moet heeft zij een fiets staan. Dat hoeven natuurlijk geen dure fietsen te zijn ook met het oog op diefstal; goedkoop tweedehands volstaat, want het gaat om kleine afstanden. Zij fietst dan van huis naar station en bij aankomst in de plaats van bestemming pakt zij de fiets die daar staat en fietst naar het kantoor waar zij moet werken. Ideaal, want de trein rijdt snel en comfortabel en zij kan nog wat stukken nakijken en zij verliest geen tijd meer tussen huis en station of station en bestemming. Waarom doen niet meer mensen dat? Want zo los je de problemen bij reizen met de trein (eventueel nodig aanvullend vervoer) volledig op: je verliest geen tijd meer om bij de plek waar je moet zijn te komen. Zitten veel mensen zo graag in de auto? Zijn ze te lui om even te kijken hoe laat treinen rijden, want er rijden er genoeg en het is dus geen moeite je aan die tijden aan te passen. Vinden ze de auto een status symbool, hebben ze door vroeger met de auto te moeten vertrekken een excuus om thuis niet te helpen, kinderen niet naar school te brengen, willen ze ongestoord hun minnares of minnaar bellen? Waarom toch die auto? De mens is een gewoonte dier, maar gewoontes kunnen ook veranderd worden. Probeer daarom de combinatie trein en twee of meer fietsen. Want dat meer asfalt niet helpt en alleen maar tot toename van het aantal auto's leidt is genoeg bekend.
Nadat ik dit scheef werd ik er op gewezen, dat eigen fietsen op stations niet meer nodig is; de NS heeft overal OV fietsen staan en die kan men natuurlijk ook gebruiken.

Verhaal van een brand (17 november 2016). 1: Het begon om 12 uur 's nachts, drie dagen geleden. Sirenes van politie wagens en brandweer. Het leek op een opstootje maar bleek brand te zijn op een balkon aan de andere kant van ons flatgebouw, die snel geblust leek. Veroorzaakt door een afgeschoten vuurwerk pijl, misschien afgeschoten door jeugd, die vaak op ons plantsoen zit te praten dachten sommigen? 2: De volgende dag hoorden we meer: de plantsoen jeugd had de vuurpijl niet afgeschoten maar juist als eerste gewaarschuwd, waarvoor we hen dankbaar moeten zijn. Een buurman zei, dat hij namens ons allen een kratje bier aan ze ging geven. Een uitstekend idee; of hij dat inmiddels gedaan heeft weet ik niet. 3: We vroegen ons af in hoeverre onze balkons onvoldoende brandvrij waren en of we er uit voorzorg de tijd voor Oudejaar een emmer water moesten neerzetten. 4: De betreffende flat bleek flink uitgebrand van binnen, maar andere appartementen waren niet beschadigd. Nu hoorden wij ook, dat op het balkon een paar (brandbare) kussens op de stoelen lagen, waardoor de brand kon ontstaan. Dus niet nodig om een emmer water op ons balkon te zetten. Wel hebben wij de ligstoelen met overtrek naar binnen gehaald. 5: Twee dagen lang werden meubels etc. uit het betreffende pand gehaald, alles vol roet en ruikend naar rook. De bewoonster slaapt bij een familielid. 6: Er is wel enige verdenking over wie de vuurpijl wel hebben afgeschoten, vermoedelijk per ongeluk; dit lijkt de politie verder te willen uitzoeken. 7: Conclusie- gelukkig is het dus niet de zo vaak al dan niet ten onrechte beschuldigde jeugd, die in dit geval juist een bedankje verdient. En zijn onze balkons dus niet brandbaar als er niets op staat.

Katten (10 november 2016). Toen wij van 1954 tot 1963 in Nigawa en daarna in Sakasegawa in Japan woonden hadden we vele katten. Niet met opzet; we werden er mee opgezadeld. Als vrijwel de enige buitenlanders in een klein dorpje vielen we op en de Japanners in onze omgeving dachten, misschien terecht, dat we geen boeddhisten waren en dus niet zoals zij problemen zouden hebben jonge katjes af te maken, of dat we meer ruimte zouden hebben en ze dus mogelijk zouden houden. Dus in plaats van een nest net geboren katjes langs de rivier te zetten waar ze dan mooi in konden lopen en wegspoelen, werd een jong nest vaak in een kartonnen doosje voor de deur of over het hek in onze tuin gezet. En in eerste instantie werkte dat, tot het er wat te veel werden en ik zo’n nest dan maar in een emmer verdronk. Dat lijkt wat wreed, maar was zeker niet erger dan de methode van mijn vrouw – het nest naar de veearts brengen voor een spuitje.
Overigens, onze eerste kat (een gecastreerde kater), Nekko-chan, namen we na aandringen over van kennissen, die Japan verlieten. Het was een aristocraat, verwend en gewend aan goed, zo niet duur eten, die zijn neus optrok, letterlijk, voor gewoon kattenvoer. Een luie kat ook, al wat ouder en gewend aan rust en aan tijdige goede verzorging. Als wij muizen zouden hebben gehad, dan hadden ze naast hem op z’n kussen mogen liggen. Ook de volgende 2 kregen we in Nigawa, in een keurig doosje voor de deur van de garage gezet. We woonden daar op de eerste etage en de katten konden via onze prachtige Wisteria boom en een open raam zelf naar binnen en naar buiten. Pippa was een kat, die net deed of ze je niet zag, maar wel altijd met haar rug naar je toe ging liggen op zo’n plek, dat je haar wel moest zien. Als je met de auto thuiskwam lag ze ook altijd toevallig voor de garagedeur. De ander, Pinokkio, ontpopte zich als een enorme zwerver, die dagen wegbleef en dan volkomen verfomfaaid en verlopen weer even terugkwam om uit te rusten. en zich vol te eten.
De katten die in ons volgend huis met grote tuin gedropt werden kregen geen naam meer. We hadden een extra kamer waar we een stukje ruit uitgehaald hadden en daar langs de muur een stuk boomstam tegenaan gezet, zodat de katten dus ongestoord in en uit konden. Ons dienstmeisje zette daar af en toe wat eten neer. En wat betekent dit verhaal? Dat we in Japan in feite genoeg kat gezien hebben voor de rest van ons leven en na ons vertrek uit Japan geen kat meer in huis genomen hebben. En zelfs geen hond, want de verschillen tussen een kat en een hond in huis zijn niet zo groot als honden- of katten liefhebbers wel denken.

Marcel (8 november 2016). Ik ben 88 en als Marcel nog leeft zal hij nu 96 zijn. De eerste keer, dat ik Marcel ontmoette was in 1976. Wij, mijn vrouw en ik, bekeken een bouwterrein van 1630 m2 in Zuid Frankrijk en hij liep daar langs op weg naar zijn huis bovenaan de doodlopende weg, die als een van de wegen van ons kruispunt wat omhoog liep. Zijn huis was in feite het enige wat al af was van ons lotissement, alle andere plotjes moesten nog verkocht of bebouwd worden. Een lotissement overigens met ietwat vreemde grenzen; niet afgesloten met een toegangshek zoals meestal in de Provence, want dat kon niet, omdat de drie andere armen doorgaande wegen waren; een de heuvels op via een klein bruggetje over ons riviertje, via 2 andere lottissements naar de kustweg, een ander rechtstreeks naar de zee op een zevenhonderd meter afstand van ons terrein en de laatste via het plaatselijke kerkhof naar de tennisbanen aan de kustweg tussen Sainte Maxime en Saint Tropez. Ons lotissement lag nog net in Sainte Maxime, aan de overkant van de rivier begon Grimaud. Het ruwe terrein was als onderdeel van een heuvelachtig gebied tamelijk vlak, kennelijk al een beetje bouwrijp gemaakt. En het keek uit op de baai van Saint Tropez aan de ene kant en op de berg Haute Suane aan de andere kant. We kochten het terrein kort na dat bezoek en lieten er een huis op bouwen. Overigens, een huis ontwerpen , samen met een architect, en het dan laten bouwen is heel leuk. Marcel was acht ouder dan ik, liep elke dag een rondje en hield ervan om wat te praten met een niet-Fransman, eerst als wij naar de voortgang van de bouw gingen kijken staand op het terrein, later zittend op een van onze terrasjes met de wijnfles tussen ons in elke keer als we er met vakanties waren. En nog later, toen we permanent in Frankrijk woonden, van 1998 tot 2010, waren het wekelijkse glaasjes wijn en gesprekken over alles wat er in de wereld en om ons heen gebeurde. Overigens bijna altijd bij mij; de paar keer dat ik bij hem naar binnen mocht was zijn vrouw Cristiane nooit thuis; kennelijk hield zij niet zo van bezoek.
De verschillen tussen ons waren groot en dat was misschien wel een deel van de wederzijdse attractie. In de eerste plaats wat karakter betreft, hij de beheerste, rustige en waardige dubbele leeuw, ik de dubbele waterman, impulsief en bij wijze van spreken (maar ook in het echt) struikelend over drempels. Hij geboren in de buurt van Metz, ik in Amsterdam. Ik mij tot het uiterste verzettend tegen de militaire dienstplicht en nog steeds werkend in de graanhandel, hij de beroepsmilitair met een carrière als sergeant in Algiers, daar gewond aan zijn been (was het nu z’n linker of rechter – ondanks het feit, dat ik hem er elke keer weer moeilijk mee zag lopen moet ik daar toch weer goed over nadenken – ja, het was links) en daardoor met vervroegd pensioen, zodat hij het zich kon veroorloven zich al betrekkelijk jong in Sainte Maxime te vestigen. Met dat been moest hij elk jaar een paar weken in een ziekenhuis in Toulon verzorgd worden. Vervroegd pensioen volgens normale arbeidsgewoonten, maar niet ongewoon met zijn been en als militair. Want tijdens onze eerste ontmoeting was Ik dus nog maar 48, hij al 56, Ik getrouwd met een Nederlandse, hij met een wat gekleurde, mooie vrouw uit Frans Guiyana. En ik redelijk links in politiek opzicht, hij een aanhanger van le Pen van het Nationale Front, fel tegen verdere import van Arabische mensen in Frankrijk. Niet dat hij een hekel aan ze had; hij sprak altijd vol lof over zijn locale vrienden tijdens zijn Arabische diensttijd en over de locale rekruten die hij daar moest opleiden, maar hij was wel bang voor de invloed van de Islam in Frankrijk. Zoals hij wel eens zei: “wij Fransen krijgen nauwelijks kinderen, de Algerijnen in Frankrijk een heleboel, dus uiteindelijk krijgen zij alleen daarom al straks een meerderheid. En dan is het voorbij met het Frankrijk van nu”. We wisten beiden, dat we over dat onderwerp een verschil van mening hadden en praatten daar in feite dus zelden over, want dat had weinig zin. En bovendien waren er genoeg onderwerpen, waar we het wel eens waren, zoals ons stadje, het huis, en vooral de tuin en filosofie. Want Marcel las veel, evenals ik en gaf mij ook af en toe de naam van een Franse filosoof op die ik volgens hem moest lezen. Mijn dochter Ruth, zoveel jonger dan ik en daarmee ook feller, had af en toe, bijvoorbeeld tijdens verkiezingen en wat de Franse kranten daarover dan schreven wel eens een heet debat met hem, overigens zonder elkaar te overtuigen. Beiden hadden we twee kinderen. Hij had een zoon, die in Nice studeerde en later hoofd posterijen op een Frans eiland werd en die hij daardoor vrijwel nooit meer zag, en een jongere dochter, eerst nog op de lagere school, die later ging samenwonen met een vriend in de buurt van Saint Tropez, waar ze een beauty praktijk begon en o.a. ook klanten had op de vele cruise schepen.
Na de verkoop van mijn huis in 2010 namen wij afscheid en heb ik Marcel niet meer gezien. Ik gaf hem wat van mijn tuin-werktuigen, want hij tuinierde nog actief, had zijn luiken een ander kleurtje gegeven en zijn oprij pad vernieuwd.
Ik was weer in Maxime in 2014 en wilde uiteraard Marcel bezoeken om oude herinneringen op te halen. maar zoals gewoonlijk was zijn tuinhek op slot en moest ik bellen door te schudden aan de grote koperen bel. Na een tijdje wachten en weer bellen kwam zijn vrouw Cristiane naar het hek toe, maar zonder het hek open te maken. Hoe is het met jullie, ik kom voor Marcel, is hij thuis en mag ik binnenkomen? Nee, zei ze, dat kan niet. Het gaat heel slecht met Marcel, hij herkent mensen niet meer en ligt de hele dag in bed. Je mag hem dus niet bezoeken. Kan ik ook niet even om een hoekje kijken? Nee zei ze, hij wil geen bezoek meer. “En hoe gaat het met de kinderen” vroeg ik nog. Onze zoon zit te ver weg, zoals je weet. En onze dochter laat de verzorging van Marcel aan mij over, ze helpt me nooit.
En dat was het dan. Leeft Marcel nog? Ik denk van niet, maar weet het niet zeker. Marcel, op onze manier waren we goede vrienden, we respecteerden elkaar en genoten van onze vaak korte maar regelmatige gesprekken. Hij kwam en hij ging. Een markante man.

Lao Zi (2 november 2016). In de daodejing van Lao Zi staan mooie dingen; een oude tekst maar nog steeds actueel. De mens is weinig veranderd maar heeft wel zwaardere machtsmiddelen en wapens.
Zoals:
Op je tenen sta je niet vast, wijdbeens loop je niet ver.
Of:
De heren paraderen in chique kleren
dragen scherpe zwaarden aan hun zijde
en zwelgen, zuipen en vullen hun zakken.
Dat is de weg van de rovers en patsers
alles behalve de weg.

Ouder worden (3 oktober 2016). Als je nu 88 bent kan je al wel als "oud" bestempeld worden. Hoe dat over 10, 20 of 30 jaar is zullen we dan wel zien.De medische wetenschap staat niet stil. Mijn twee grootvaders waren dik in de 90 toen ze midden vorige eeuw dood gingen, 2 zussen van mijn moeder werden over de 100, maar mijn ouders slechts 58 en 39. Ik neem dus maar aan, dat ik wat van de genen van mijn grootvaders geërfd heb. Oud worden is uiteraard een proces, dat heel geleidelijk gaat en waar je ook niet steeds mee bezig bent. En ik heb het dan uiteraard over wat ik zelf ervaar: oud worden in de Westerse wereld. Er gaan natuurlijk leeftijdsgenoten dood, maar mijn 2 beste vrienden zijn nog steeds actief en helder van geest; de een heeft een arsenaal van video's gepubliceerd, de ander een aantal boeken. En beiden gaan daar nog steeds actief mee door. Je moet in feite creatief blijven doen wat je leuk vindt, de hersens blijven prikkelen, niet in het verleden leven.
En toch is het ook boeiend om naar het oud-worden als proces te kijken, te zien hoe dat verloopt. En ik sluit daarbij voor het gemak lichamelijke kwalen en ziektes en dementeren maar even uit, hoewel die er wel vaak bijkomen, en concentreer me hier op het ouder worden zelf, de lichamelijke en geestelijke slijtage en het soms ook overdenken van wat je met je leven gedaan hebt en er nog mee wilt doen, het omgaan met anderen. Vermoedelijk is het proces bij iedereen weer anders maar zijn er toch ook gemeenschappelijke factoren. De een zit achter de geraniums te kijken wat er buiten gebeurt of zelfs te slapen, de ander is nog volop actief. Maar op welk punt je ook bent, de weg is natuurlijk toch omlaag. De spanning van alles op tijd moeten doen, op tijd opstaan, naar het werk gaan, tien dingen tegelijk doen is er niet meer, je kan wat meer zelf je tijd indelen.
Ik noem hier wat verschijnselen, die mij vrij algemeen lijken. Minder goed slapen, omdat de dagen minder jachtig zijn. Graag steeds dezelfde verhalen vertellen of theorieën spuien aan toevallige passanten of familieleden omdat je minder vaak met mensen praat of zo graag jezelf hoort. Slechter horen in gezelschap en vaker alleen zijn. Langzamer starten met iets: je neemt meer tijd om van gedachte tot handeling te komen, wat minder initiatief. Denken dat anderen in hun drukke leven evenveel tijd hebben als jij. Of dat ze op jouw raad zitten te wachten - hoewel, ... en daar ga je dan weer. Jongeren die al dan niet uit beleefdheid zeggen: jij bent toch nog niet oud, maar die niet schijnen te weten dat je ze toch niet gelooft, maar heimelijk juist wel een beetje trots bent, zo van: ik ben oud maar kan toch best nog wel wat. Het ouder-worden proces moet natuurlijk niet te veel denktijd innemen, maar is toch ook weer een boeiende episode van het leven, als je naar jezelf kijkt alsof je een ander bent, waar we allemaal min of meer geleidelijk in verzeild raken.
Wilt U wat raad van deze oude man, want raad geven is een tweede natuur: beweeg veel zolang het kan: lopen, fietsen, geen liften maar trappen, veel lezen, nieuwsgierig zijn, dingen opschrijven, naar een of andere club gaan zoals bijvoorbeeld tai chi, iets nieuws leren, enz.
En bekijk het proces met plezier, zie het interessante ervan.

Lezen (30 september 2016). Ik heb mijn hele leven veel gelezen. Toen ik geboren werd had mijn vader een boekwinkel met uitleen bibliotheek, waar wij boven woonden in Amsterdam. En later ook een uitgeverij op de eerste verdieping. Genoeg boeken altijd in mijn buurt dus en ook in alle huizen, waar ik later in woonde volop boeken. Een boekenkast die uitpuilde, zoals ook de rond mijn 40e zelfgemaakte tot het plafond reikende boekenkast. Sinds een jaar of 6 koop ik daarom vrijwel geen boeken meer voor mezelf, maar haal alles wat ik wil lezen uit de plaatselijke bibliotheek. De meeste boeken die ik wil lezen hebben ze wel en anders kunnen ze die voor me bestellen bij andere bibliotheken. Een systeem wat me goed bevalt. Op deze computer zit ook een bestand met boeken, die ik nog wil lezen; regelmatig zet ik daar weer nieuwe boektitels of schrijvers op, die ik hier of daar oppik of schrap wat ik inmiddels gelezen heb.
En sinds een klein jaar heb ik daar een nieuw systeem aan toegevoegd: ik kijk bij de tafels aanbevolen boeken en net ingeleverde boeken of daar iets ligt wat me interesseert. Leuk want daardoor kom ik boeken tegen, waar ik normaliter niet aan gedacht zou hebben, maar die me toch interessant lijken. En zo lees ik nu wekelijks een mengeling van zelf uitgezochte boeken (de laatste zijn het uitstekende Mannen zonder vrouw van Haruki Marakami en Kapuscinski non fiction van Artur Domoslawski) en boeken, die anderen interessant genoeg gevonden hebben om te lezen (de laatste zijn Herinneringen aan Sonia Gaskell van Rudi van Dantzig en Andy Warhole's roadtrip van Deborah Davis).

Een maatschappij vol onrust? (25 september 2016). Veel mensen voelen zich onzeker, onrustig, al maanden lang. Waar gaat de maatschappij heen, wat staat er te gebeuren, hoe gaan we er mee om. Het lijkt alsof bij velen er een soort van natte deken om ze heen hangt; men weet niet goed wat het is, maar de toekomst, en dan meer de algemene toekomst dan van de persoon zelf, lijkt onzeker.
Astrologisch is die stemming goed te verklaren. Vanaf voorjaar tot najaar 2016 maken saturnus en neptunus een vierkant met elkaar. Zij tonen daarmee een bepaalde energie die dan heerst. De energie van traditie, van regels en gewoonten en vastheid staat nu haaks op de energie van verbeelding en idealen, van misleiding en bedrog. Het gevolg is dat men de huidige gang van zaken niet vertrouwd, machthebbers en politici niet vertrouwd, eigenlijk alles niet vertrouwd waaraan men gewend was, zekerheid aan ontleende. We hadden een soort van vertrouwen dat het wel goed zou komen met een aantal zaken rond onszelf of in de wereld en nu twijfelen we aan alles. Natuurlijk, afhankelijk van ons karakter zijn we hier meer of minder gevoelig voor, maar toch: iedereen heeft er wel wat last van, krijgt er wel wat van mee. Onder andere zijn ontevreden kiezers hiervan een gevolg. Die openstaan voor beloften dat men de situatie zal verbeteren. En ook al zijn dat in deze tijd vrijwel altijd loze beloften. Een sombere stemming dus. Het hoopvolle is, dat ook deze situatie weer overgaat, maar voorlopig zullen we het er nog even mee moeten doen voordat we tot wat meer realiteitszin geneigd zijn.

Rente op spaargeld? (23 september 2016). Hoe lang blijft de EEG, de Nederlandse Regering ons nog rente afnemen op ons spaargeld? De rente is nu bijna 0, ook al rekent de belastingdienst ons rijk met circa 4 procent, en kan zelfs negatief worden. Gevolg: iedereen (vooral ouderen) met spaargeld is zijn inkomen kwijt en heeft niets meer te besteden. En men voelt zich hierdoor bijna gedwongen om naar de beurs te gaan met het grote risico straks alles kwijt te zijn. Misschien gaan we in de toekomst wel naar een renteloze maatschappij, maar wat er nu door de instanties gebeurt is bijna misdadig: in veel te korte tijd de rente kunstmatig tot 0 laten dalen, zonder tijd voor aanpassing. Bovendien een economisch volkomen foute politiek: men heeft minder te besteden en vertrouwt het economisch beleid niet meer en geeft dus juist minder uit!

Vluchtelingen moeten aan het werk. (22 september 2016). Het probleem van de vluchtelingen lijkt zo eenvoudig op te lossen maar de politici zijn (alweer) blind voor de voor de hand liggende oplossing: laat ze werken. Zoals het nu gaat zitten ze in opvang kampementen zich de hele dag te vervelen, ze hebben geen kansen hun tijd nuttig en creatief door te brengen. Is er iets ergers dan de hele dag in een opvangskamp niets mogen doen? Politiek doe er iets aan. Stop het bureaucratisch denken, dat ze pas mogen werken als ze een verblijfsvergunning hebben. Ze zijn immers nu in ons land, nu in opvangskampen en de procedures voor al dan niet toelating duren lang - eeuwen als het je overkomt.
Geef hen de kans op werk, meteen, dat hoort bij een menswaardige opvang en voorkomt bovendien veel problemen door verveling.

De wereld van de mens en de bijbel. (18 september 2016). "Ik ben een imitatie van iets, maar ik ben vergeten van wat." zegt de Turkse schrijver Oguz Atay ergens. Zijn wij mensen imitaties van sterrenstelsels met al onze atomen en moleculen die nauwelijks ruimte nemen in het totaal, met de moleculen en sterrenstelsels, de atoomkernen (zonnen) en de daaromheen draaiende deeltjes (planeten)? Misschien is het heelal wel deel van een reusachtige, onvoorspelbaar grote reus. En dan lees is, atheïst, ongelovige voor wie geen scheppende God bestaat, het boek Het oerboek van de Mens van Carel can Schaik en Kai Michel en zie hoe mooi het geloof van de primitieve jagersstammen in de vele boom- en andere goden via de landbouw gemeenschappen met geleidelijk steeds minder en machtiger goden uitloopt naar een een-goden-geloof, een steeds machtiger alleenheerser, en hoe de vriendelijke primitieve goden steeds wreder en strengstraffender werden, dat de goden, die de mens moesten beschermen tegen natuurrampen die natuurrampen zelf gingen veroorzaken als straf. De mensen moesten gehoorzamen, anders gaf de grote enige God ze de pest, een tsunamie, een oorlog. Niet alleen vijanden en hun vrouwen en kinderen maar ook het eigen volk werd op grote schaal door een tamelijk willekeurig optredende Godheid gemarteld, uitgemoord, vernederd.
Het is een zeer leerzaam boek over de geschiedenis van de mensheid en de ontwikkeling van het godendom zoals het steeds probeerde te passen bij het stadium van de maatschappelijke ontwikkeling. Aanpassingen van karakter en macht van de goden of God naar gelang dat nodig was om voor de mens in een bepaald stadium acceptabel te blijven.
Je kan zeggen, dat er 1 element uitspringt: de bijbel en het christelijk geloof heeft zijn overwegende positie in de wereld kunnen veroveren door de beste reclame en public relations campagne ooit; de mens krijgt vanaf het oude naar het nieuwe testament goden verhalen te horen of lezen die steeds haarfijn aansluiten bij de menselijke intuïtie en behoeften en denkbeelden van de tijd, met op het laatst weer een terugkeer van de alleen heersende God naar het driemanschap van God, Jezus en Maria. Het is een kluif, kost zeker wel een week, maar is wel een zeek boeiend verhaal over de zo zorgvuldig opgezette bijbelverhalen met als resultaat een alomvattende godsdienst.

De positie van de vrouw (7 september 2016) in de wereld. Hoe hardnekkig is toch de tweederangs positie van de vrouw in de wereld, zelfs in het zogenaamde "verlichte westen". We beginnen ons leven allemaal in de baarmoeder van onze moeder, beginnen onze groei daar en worden door haar gevoed en ook na de geboorte door haar zolang als nodig verzorgd. Veel mannen zeggen ook dat ze van hun moeder houden en doen dat ook echt. Waarom dan die ongelijkwaardigheid van de vrouw, die vernederende behandeling van de vrouw door het merendeel van de mannen in de wereld? Misschien ligt de oorsprong wel in het Geloof, in de verschillende Godsdiensten. Nemen we bijvoorbeeld het scheppingsverhaal waar Eva is gemaakt uit een rib van Adam of het Adam en Eva verhaal uit het paradijs, dan is het duidelijk, dat Eva een wat minder deeltje is van Adam en dat het Eva's schuld is, dat we uit het Paradijs verdreven zijn. "Gelovigen" weten het zeker: de vrouw (Eva), die naar de slang luisterde is de schuld van al onze ellende. En daarmee is de basis gelegd: vrouwen zijn onbetrouwbaar, leiden ons op het verkeerde pad, als je ze er niet onder houdt, zorgt dat ze geen macht hebben om ons opnieuw te verleiden tot het kwade. Veel mensen geloven het Adam en Eva verhaal letterlijk, maar ook niet-gelovigen zijn er door beïnvloed, zien vrouwen al dan niet bewust als onbetrouwbaar.
Vraag is daarbij natuurlijk, in hoeverre mannen dit bijbel verhaal ook bewust gebruiken om de vrouw te verlagen tot dienares van de man en ook tot willoos sex object, tot minder soort mens, dat voor de man moet werken en ook altijd moet klaarstaan voor zijn seksuele behoeften of beter gezegd seksuele lusten, die tegenwoordig vaak niets meer te maken hebben met voortplanting en ook lang niet altijd met de daarvoor in de plaats gekomen begrip liefde.
Natuurlijk, in de menselijke evolutie zijn er steeds meer vrouwen, die wel gelijkwaardig zijn. Maar toch, de positie van de vrouw, emancipatie, gelijkwaardigheid - in hoeverre werken godsdiensten dit tegen en in hoeverre willen mannen in de hele wereld dit echt?
En daarnaast is er natuurlijk ook het aspect van de fysieke maatschappelijke ontwikkeling van de mens - van grotbewoner met mannen die op jacht gingen en vrouwen die thuis bleven naar landbouwer, die moest werken op het land met als beloning de opbrengst van de gewassen, naar werken voor anderen met als beloning een salaris, naar werk dus wat min of meer even goed door mannen als vrouwen gedaan kan worden. En wat dus als het ware om emancipatie vraagt in gebieden waar vrouwen mede voor het inkomen van het gezin moeten zorgen en emancipatie tegenhoudt in gebieden waar vrouwen alleen thuis werken.

Olympische sporters, hoe sportief zijn ze? (18 augustus 2016). Een voorbeeld vandaag, een TV beeld van de 200 meter vrouwen , waar Daphne Schippers 2e werd en zilver won. En waarin ze op een super-onsportieve manier haar teleurstelling afreageerde. Waar is haar vriendelijke reactie van na een gewonnen race, haar sportieve reactie naar tegenstanders die ze verslagen heeft, was dat een pose, want hoe contrasterend haar reactie nu, nu het even niet lukt, als een ander beter blijk te zijn dan zij. Een soortgelijke reactie zagen we van de hockeyer Sander de Wijn, die zijn stick weggooit na een verloren wedstrijd. En zo zijn er meer voorbeelden, Schippers staat heus niet alleen. Ik vind deze reacties kwalijker dan van de turner Yuri en de bobos, die het eerder zo goed zeiden te weten houden nu hun mond. Blijkbaar mag je bij deze olympische spelen in afzondering en zonder dat iemand het ziet privé geen borreltje drinken maar je mag wel in het openbaar onsportief gedrag vertonen. De media, die van te voren schrijven alsof medailles al behaald zijn, zijn natuurlijk niet geheel onschuldig.
Gaat het bij deze Olympische spelen nog om meedoen of alleen om winnen? Een rode kaart voor de onsportieve sporters en voor de bobos, die onsportief gedrag wel tolereren.

Nederland Olympische Gouden medaille hypocrisie (10 augustus 2016). De Nederlandse turner Yuri van Gelder naar huis gestuurd door de Nederlandse bobos. De bobos, die weinig doen op de spelen maar zichzelf wel de leuke reisjes toedelen. Leuk om te weten hoeveel het er zijn en wat ze gezamenlijk kosten. Helaas, meestal doen ze niets, maar nu is het nog veel erger. Ze meenden iedereen te moeten laten zien hoe belangrijk ze zijn en hoeveel macht ze hebben door om een kleinigheid een turner, die de finale al had gehaald met kans op een medaille, naar huis te sturen. Wat deed hij? Een paar biertjes en een bezoek aan zijn vriendin. Ik vraag me af hoeveel alcohol de bobos zelf dronken en of enkelen van hen niet een vriendin maar een te betalen Braziliaanse vrouw bezochten? Een rode kaart voor deze officials", deze sportieve nullen, die de sport zogenaamd hoog in het vaandel hebben maar tegelijkertijd dagelijks in bed liggen met sponsor Heiniken bier. Want reclame maken voor alcohol fabrikanten en alcohol drinken vinden ze gewoon bij sportieve evenementen. Stuur liever deze officials naar huis en geef ze nooit meer een functie in de sport. Ik hoop, dat Yuri deze mensen wegens het hem afnemen van een kans op een olympische medaille rechtelijk laat aanklagen.

Humor or hard truth? Grap of harde werkelijkheid? (22 juli 2016). Ik wil volgende graag quoteren:
A worldwide survey was conducted by the UN. The only question asked was: "Would you please give your honest opinion about solutions to the food shortage in the rest of the world?"
The survey was a huge failure. In Africa they didn't know what "food" meant. In Eastern Europe they didn't know what "honest" meant. In Western Europe they didn't know what "shortage" meant. In China they didn't know what "opinion" meant. In the Middle East they didn't know what "solution" meant. In South America they didn't know what "please" meant. And in the USA they didn't know what "the rest of the world” meant. http://www.laughfactory.com/jokes/political-jokes.

Commentaar (21 juli 2016). Ik moet een keus maken tussen verschillende activiteiten. De laatste weken kwam daarbij deze kolom in het gedrang; andere dingen gingen voor en ook in de toekomst dien ik wat keuzes te maken. Meer tijd nemen om herinneringen op te halen? Mijn dochter wil dat graag. Praten over Trump? De media doen het volop, alsof hij ook in Nederland belangrijker is dan alles wat er met Nederlandse politici gebeurt. En in zekere zin is dat wel zo, maar Amerika zal zelf z'n eigen toekomst wel beslissen en heus niet naar ons luisteren. Dat doet ook Erdogan niet, die ook veel aandacht krijgt. Een machtig man, waarvan wij nu wel kunnen zeggen dat toetreding tot de EEG van de baan is. En, dichter bij huis: Schiphol blijft groeien en de lucht verontreinig met lawaai en gifstoffen gaat door en daar kunnen we als Nederlanders dan wel tegen protesteren. Maar welke Nederlander wil nog protesteren? Want er heerst wel een soort van gelatenheid in de lucht, waar we allemaal last van lijken te hebben. Gaswinning in Groningen? Och, ver van ons bed, wie interesseert het dat de aarde daarvan beeft, behalve een paar Groningers? En dat de EEG bankiers de rente kunstmatig zo laag houden dat pensioenen verlaagd moeten worden en kleine spaarders geen inkomen meer hebben, of dat een paar mensen steeds rijker worden en de grote meerderheid steeds armer, wat kunnen we er aan doen denkt de grote meerderheid terecht. Zeker in Nederland, waar zelfs de armen het relatief zeer goed hebben. En zo is de macht is in een paar handen en democratie blijft een mooi woord dat ons het gevoel geeft dat we mee mogen beslissen en dat ook de door ons benoemde politici mee mogen beslissen. En die democratie: betekent dat dat de meerderheid beslist en z'n zin doorvoert of is democratie zo bedoeld, dat de meerderheid ook rekening houdt met de minderheid? Ik noemde hierboven Trump, ver buiten onze invloedssfeer, maar tegelijkertijd is wat in Amerika gebeurt belangrijk voor de hele wereld. En dan is het wel bijzonder verontrustend, hoe de toon van de politieke strijd in Amerika niet alleen verhard is, maar dat ook de waarheid van wat gezegd wordt niet meer belangrijk lijkt te zijn. Beschuldig ieder tegenstander maar van alles en nog wat, zonder dat het waar is, zonder bewijs, dat is de huidige methode van kandidaten voor politieke functies zoals Trump. En het erge daarbij is dat dat werkt. Dat het publiek, de toehoorders, de toekomstige stemmers het prachtig vinden, dat voor een groot percentage van stemmers opwinding en ophitsing belangrijker zijn dan geschiktheid voor een functie en een eerlijk karakter.
We leven in roerige tijden en een groeiende virtuele werkelijkheid, waarin alles gezegd mag worden over iedereen en waar bankiers, politici, andere machthebbers handig (of moeten we zeggen gemeen en onverantwoordelijk) gebruik van maken. Maar helaas, wij zijn het met z'n allen zelf die dat toelaten!
En terwijl ik dit schrijf lopen de deelnemers van de vierdaagse de finish in Nijmegen binnen, want ook die vierdaagse wordt gelopen, al 100 jaar.

Jack London (4 juni 2016) leefde van 12 januari 1876 tot 22 november 1916. Slechts 40 jaar dus, maar elke dag "brandde hij aan 2 kanten", zoals Joke placht te zeggen. Van opperste armoede tot Amerika's grootste en meest vertaalde, meest verkochte schrijver, van 20 uur werken in fabrieken tot stroper van oesters, tot haven politieman, tot zeeman, whisky drinker, socialist, maar bovenal lezer en schrijver. Ik herinner me hem voornamelijk om zijn dieren verhalen, maar er is meer, veel meer. Lees over zijn zo buitengewoon boeiende leven in de biografie Jack London, piraat, minnaar, schrijver en genie van Hans Duetting.

Ed van der Elsken (25 mei 2016). Ik las enkele berichten in de krant over het restaureren van het foto archief van Ed van der Elsken. Dat deed mij weer denken aan begin 1960. Ik werkte toen in Osaka, Japan en Ed en zijn toenmalige vrouw Gerda maakten een wereld toer en logeerden een week of 6 bij ons in ons huis in Takarazuka om in dat deel van Japan foto's te maken. Ed had een overeenkomst met the National Geographic en Gerda schreef voor de Libelle. Het was een leuke tijd; beiden waren beminnelijke gasten en bijzonder geïnteresseerd in Japan en ons leven daar. Ed was verslaafd aan het fotograferen; hij was de hele dag op pad en kwam dan thuis met indringende foto's maar liet ook 's avonds zijn foto toestel niet los. Al pratend (en praten kon hij) zat hij er continue aan te rommelen of hield het in zijn handen. Als ik tijd had ging ik overdag met hem mee; we bezochten en fotografeerden niet alleen Osaka en Kobe maar ook Kyoto; tempels (van binnen en van buiten) en tuinen, winkelstraatjes, alles wat hij zag kwam op de plaat. Het was koud en naast handschoenen zonder vingers gebruikte hij ook een Japans "verwarmings plaatje" (formaat huidige mobiel) om zijn handen een beetje warm te houden. Een fotootje wat ik maakte van Ed, Gerda en Joke bij de ingang van een tempel in Kyoto gaat hierbij. Na ons vertrokken ze naar Hawai; ze hadden een mooi systeem om de reiskosten wat te drukken; logeerden ergens (voor ons bij mijn goede vriend IJsbrand in Tokyo) om dan zo mogelijk bij de gastheer of -vrouw een introductie te krijgen voor een volgend gratis adres. Ik denk nog steeds met veel plezier aan zijn bezoek terug.


Ed, Gerda en Joke

Computer problemen opgelost en schandalige reclame (24 mei 2016). Ik schreef 19 april over mijn computer problemen en dat de computer het nog af en toe deed, maar uiteindelijk moest hij (of is het een zij) toch terug naar de fabriek; als ik het goed begreep voor een probleem met de bios, waardoor hij steeds in de slaapstand ging en daar niet meer uit te krijgen was. In de weken zonder computer raakte ik ook van mijn lichte computer-verslaving af; er zijn ook genoeg dingen te doen zonder, maar nu hij sinds gisteren weer op tafel staat moet ik oppassen er niet te veel tijd mee door te brengen. Aan de andere kant: het is ook de ideale schrijfmachine.
Misschien wel het vreemdste op reclamegebied wat ik de afgelopen weken las: een fabrikant van maandverband stuurt meisjes van een jaar of 12 (dus nog voor ze kunnen mens trueren) een pak van hun maandverband met instructies hoe die te gebruiken als ze zover zijn. Niet alleen bijzonder om deze flagrante inbreuk op hun privacy, ook om hen te benaderen zonder toestemming van de ouders, maar ook: hoe komen ze aan de gegevens van de namen, geboortedatum en adressen. Die hebben ze dus kennelijk gekocht, zijn dus zomaar te koop. Deze maandverband fabrikanten zou je moeten boycotten en mogelijk zelfs moeten aanklagen wegens ontoelaatbaar, weerzinwekkend lastig vallen van minderjarigen.

Mag beledigen en waar is de grens? (19 april 2016): Naar aanleiding van de opmerkingen van een duitse televisie presentator (men noemt hem ook wel komiek of cabaretier, maar grappig is hij absoluut niet, alleen maar grof) is er een discussie ontstaan of je anderen, ook bevriende staatshoofden, onbeperkt mag beledigen, of de vrijheid van meningsuiting onbeperkt is en niet onderhevig aan fatsoens eisen. Ik krijg de indruk, dat veel mensen die presentator verdedigen: alles mag blijkbaar gezegd worden, want vrijheid van meningsuiting is onbeperkt. Ik vraag me dan af, wat die verdedigers van de vrije meningsuiting zouden doen, als een paar mensen voor hun deur zouden gaan roepen: je vrouw is een hoer, of: je man is een kinder verkrachter. Doet de waarheid er niet meer toe? In De Wereld Draait Door wist Freek de Jonge het dilemma goed te verwoorden: "Mag iemand beledigen? Ja. Mag iemand beledigd zijn en daar op reageren? Ja.

Computer problemen. (19 april 2016): Computer problemen hebben voor een stilte gezorgd; de computer is nog niet geheel gerepareerd maar doet het voorlopig weer even en moet binnenkort opgezonden worden voor volledige reparatie.

Humor en "the age of awkward", het tijdperk van de ongemakkelijkheid (26 maart 2016): Ik verbaas me vaak over de tegenwoordige humor van stand-up artiesten en cabaretiers in Nederland zowel als Amerika en vraag me dan af: ligt het aan mijn gebrekkige gevoel voor humor, aan mijn leeftijd, of aan het feit, dat wat voor humor door moet gaan tegenwoordig vaak geen humor is maar doodgewoon leedvermaak, plezier in anderen in verlegenheid veroorzakende omstandigheden. Je ziet het bijvoorbeeld bij de Wereld Draait Door: in elke aflevering het vertonen van stukjes film, waarbij alle aanwezigen geacht worden in lachen uit te barsten; het gaat vrijwel steeds om niet meer dan verlegen-makende versprekingen of foute, verlegen-makende handelingen. Het hele publiek van Matthijs lacht braaf; vinden ze het echt allemaal zo leuk of verbergen ze met het meelachen hun verlegenheid met de getoonde situatie?
Ik las nu net in de Volkskrant: ”in 2014 riep de New Yorker onze tijd uit tot The age of Awkward. Niet langer leven we in het tijdperk van de ironie – nee, nu vinden we niets zo geestig als ongemakkelijkheid van anderen. Sommige komieken en presentatoren maken welbeschouwd nooit meer een gevatte grap met een ouderwetse clou, maar laten elk gesprek, elke monoloog zo schurend pijnlijk uit de hand lopen dat je ingewanden pijn doen van plaatsvervangende schaamte, een heerlijk gevoel.”
Waar is de tijd van een Wim Sonneveld, Toon Hermans, Andre van Duin en alle anderen met leuke of ook wel flauwe grappen, maar in ieder geval met grappen en onverwachte wendingen, resulterrend in echte lach-uitbarstingen, ontspannen gelach van hele zalen. Een vriend van me, even oud als ik, gaf als commentaar, dat ook de cartoons van de New Yorker zelf veranderd zijn onder de invloed van the age of awkward en dat zelfs een Seinfeld lang niet meer zo grappig is als vroeger, meer spiteful, meer leedvermaak.
Het artikel verklaart veel – humor is inderdaad veranderd en mijn vrienden en ik hebben deze nieuwe humor kennelijk niet omarmd of begrepen en begrijpen vaak ook niet waar mensen jonger dan wij vaak zo nodig om moeten lachen – kennelijk dus om de awkwardness van anderen.

Grunberg over terrorisme en samenleving (23 maart 2016): Grunberg, Nederlands zo actieve schrijver, is ook een zeer actief columnist, o.a. in de Volkskrant. Terwijl de meeste kranten ons doodgooien met ongenuanceerde verhalen en meningen over terroristische aanvallen en daarmee alleen maar het grote publiek angstiger maken (moet dat nu echt, die overdreven aandacht?), weet Arnon Grunberg tenminste te nuanceren, ook in zijn voetnoot van vandaag. Terecht schrijft hij, dat op het hoogtepunt van de tweede Intifada een Israëlische minister opmerkte dat het aantal doden in het verkeer groter was dan door terrorisme. En dat een staat, die open en betrekkelijk een vrije samenleving in naam van terrorisme bestrijding geleidelijk doet veranderen in een politiestaat juist meewerkt aan het doel van de terroristen.
Laten we met z'n allen, ook en vooral de media, ons niet voor het karretje van de terroristen laten spannen en de zaak, zoals nu gebeurt, schromelijk overdrijven. Ook in West Europa is het aantal verkeersslachtoffers aanzienlijk hoger dan van terroristen, maar we willen toch graag auto's gebruiken. Laten we toch eens ook het grote goed van een open samenleving wat meer op waarde schatten dan het bezit van een auto!

Ons geld en onze politici (22 maart 2016). Het is triest hoe onze politici met ons geld systeem omgaan - ze laten het zo'n beetje aan de bankiers over en zo gebeurt er in feite niets wat de macht van de (heel grote) banken kan aantasten. En zo wordt het gevaar van een economische crisis nooit door de politiek opgelost en leven we in een wereld, waar we steeds meer crisis risico lopen!
Tom Lassing schreef hier vandaag over in Beursbox (iets ingekort): ""Debat over geld mislukt: Ik vrees dat we gerust kunnen stellen dat het (door burgers aangevraagde) debat in de Tweede Kamer in bepaalde opzichten een debacle is geworden. Zo had de Tweede Kamer vol moeten zitten met Kamerleden, maar ze was vrijwel leeg. De Kamerleden geven er overduidelijk geen enkele prioriteit aan. Het is ze waarschijnlijk te ingewikkeld en ze laten het graag over aan de experts. Zich niet realiserend dat die experts een verborgen agenda hebben die zo groot is, dat iedereen die agenda alsnog wel ziet of kan zien. Immers, de politieke financiële experts, die gaan na hun politieke loopbaan naar de commerciële banken of krijgen een baan bij een Centrale Bank of toezichthouder.
De crisis waarin we zitten is helaas enorm complex. Ze heeft te maken met de gecombineerde rollen die banken nu in de economie spelen (splitsing van de banken is mijns inziens noodzakelijk) Ze heeft te maken met de ongedekte rente die gecreëerd wordt in het huidige systeem en ze heeft te maken met het feit dat commerciële banken nu eigenaar van ons geld zijn. Doe daarbij dat de almachtige banken zich op letterlijk alle fronten hebben beziggehouden en zijn weggekomen met keiharde fraude en de ramp is compleet.
De oplossing moet simpel uit te leggen zijn want zonder een simpele oplossing veranderd er vrijwel niets. Het moet een volksbeweging worden die meer is dan alleen maar een vraag om nieuw geld. We moeten in feite streven naar een nieuwe samenleving. Vaak had in het verleden de mislukking van de samenleving te maken met macht en geld van en bij enkelen. Die twee zaken stonden vervolgens de goede uitvoer van welke staatsvorm dan ook altijd wel in de weg. Als we nu “geld” goed gaan regelen, dan kunnen we “macht” hopelijk ook beteugelen.""

Donald Trump, politiek verschijnsel en zijn horoscoop (9 maart 2016). De (voorlopige?) successen van Trump in Amerika zijn vergelijkbaar met die van le Pen en Wilders in Europa: grote ontevredenheid met de bestaande, oude politiek partijen. En, ben ik geneigd te zeggen: die ontevredenheid is terecht. In Amerika 2 partijen, die niet regeren, maar elk ja van de ander met nee beantwoorden, zodat het land volkomen lam ligt. In Europa ontkenning van de echte problemen, o.a. in de financiële wereld, waar politici vaak als ze met de politiek stoppen een baan krijgen, met vluchtelingen, die geen werk krijgen zodat ze aan de economie kunnen bijdragen, met bommen gooien op andere landen en tegelijkertijd enorme hoeveelheid wapens aan iedereen, ook terroristen, verkopen puur uit economisch gewin. De gevestigde politieke partijen doen hun werk slecht en scheppen zo zelf de ruimte voor nieuwkomers. Er is nog een overeenkomst: de media besteden enorm veel (veel te veel denk ik) aandacht aan de "nieuwelingen" en of het nu positief of (meestal) negatief nieuws is, het blijft gratis reclame, vaak ook nog gevoed door wat controversionele uitspraken. En, zoals het gezegde is in de politiek: "het geeft niet wat je zegt, als je maar over me praat".
Willen we Trump leren kennen, luister dan niet alleen naar wat hij zegt, want hij komt uit het politieke niets en moet bekendheid krijgen, zo veel mogelijk opvallen, en daar gebruikt hij alle middelen voor. Luister dan ook niet alleen naar de media, want die willen nieuws en niet altijd de waarheid en rapporteren daarom vaak ook niet neutraal, maar gebruik de oude beproefde methode om zijn karakter te bepalen: een horoscoop. Ik heb die nu voor Trump op mijn website gezet en meen, dat daaruit heel wat over het karakter van Donald Trump te leren valt.
Nadat ik dit schreef berichten de nieuwsdiensten over rellen bij bijeenkomsten van Trump en dat hij er veel te weinig aan doet om die te stoppen.
Overigens is het frappant, hoeveel we weten en te horen krijgen over de Amerikaanse politieke ontwikkelingen en hoe weinig we weten en te horen krijgen over het politieke systeem in onze buur Duitsland.

88 jaar (28 februari 2016) is best wel oud. Ik vierde mijn 88e verjaardag met een long weekend Texel en daarna een aantal dagen in Nieuw Haamstede. Als het weer dan een beetje meezit (en er was redelijk wat zon en vrijwel geen regen) zijn dat allebei prachtige natuurgebieden, veel strand, veel duingebied, veel wandel mogelijkheden, en toch ook weer heel verschillend. Ik ben een groot liefhebber van de kleuren combinatie water, strandzand en helmgras. Geen felle kleuren, eerder subtiel, zoals ze op elkaar inwerken. Nederland kan heel mooi zijn, maar het weer moet dan wel meewerken, je moet een beetje geluk hebben. En dan kan je weer wat beter tegen de vele grauwe regendagen.
88 jaar, het is best oud, ook daar moet je het geluk hebben, dat je nog redelijk fit bent, goed kan denken, lopen, fietsen, autorijden. Nog actief en nieuwsgierig kan zijn. Want als je pech hebt met denken of gezondheid kan het ook heel anders, het oud worden.

Baarden (3 februari 2016). Baarden worden weer populair. Je ziet steeds meer mannen, die hun baard laten groeien. Is het een godsdienstige kwestie, zoals bij Joden en Moslims, is het de mode, of willen sommige mannen er mannelijker gaan uitzien omdat ze zich in feite minder "mannelijk" voelen, of denken ze met baard meer indruk op vrouwen te maken? Ik weet het niet. Ik had ooit een vriendin die zei: een zoen zonder snor is als een ei zonder zout. Maar van baarden hield ze niet. Hoe dan ook: de baard lijkt in opmars.
En nu lees ik in de VPRO gids nr 45, dat volgens deskundigen die pluizige kaak bedekking een eldorado is voor bacillen omdat baardharen door hun afwijkende vorm uitgesprokener dan andere haren geliefd zijn als hun woongebied. En i heb het daarbij nog niet eens over gemorst eten wat in die baarden kan zitten. Baarden zijn dus blijkbaar wat bacillen betreft onze vuilste, minst hygiënische haargebieden en of ze de dragers als tegenprestatie ook mannelijker maken is maar de vraag, want dat hangt toch wel van andere dingen af!

Vakbond V&D (31januari 2016). Van vakbonden weet ik weinig af - wat zijn hun rechten, wat zijn hun plichten? Gaat het alleen om salarissen en ontslag regelingen of - hopelijk - om veel meer?
Ik vraag me dit af naar aanleiding van het faillissement van de V&D keten. V&D is jaren geleden overgenomen door een bekend Amerikaans investerings bedrijf en volgens de verhalen door die firma in een aantal jaren helemaal leeg geplukt. Het faillissement zou dus minder te maken hebben met normale bedrijfs verliezen, maar veel meer met "min of meer legale" diefstal. Ik weet te weinig van de ins en outs om hierover een oordeel te geven, maar vraag me toch af: wat is in het hele proces na de overname door die investerings maatschappij de rol van de vakbond geweest. En in hoeverre heeft die vakbond zitten slapen, zijn plicht niet gedaan tegenover bedrijf en werknemers, door geen enkele vorm van protest tegen de gang van zaken te laten horen. Keken ze alleen naar salarissen en lieten ze de investeerders verder volledig zijn gang gaan?
Als dat zo is dan heeft naar mijn mening die vakbond toch wel volledig gefaald, op het misdadige af, waardoor nu veel arbeiders die zij moesten vertegenwoordigen werkloos zijn. Waarom horen we hier zo weinig over, over de rol en het gedrag van de vakbond van V&D en over hoe die zich tijdens de geleidelijke afgang na de overname gedragen heeft en in hoeverre ze door hun zwijgen mede schuldig zijn aan het faillissement en ter verantwoording geroepen zouden moeten worden?

Winter in Nederland (31januari 2016). Na dagen van stormwind en regen vandaag windstil hier in Alkmaar en een stralend blauwe lucht. En ik denk aan mijn huis in Sainte Maxime, maar ook dat elk mens, creatief bezig, een beetje zonnewarmte creëert:

Zon, heerlijke zon,
tuin vol kleur geur geluiden,
en daarachter zee

Petities.nl (18 januari 2016). Ik teken wel eens petities over dingen, die mij interesseren en belangrijk lijken om een opinie over te geven, vaak ook met het doel te helpen om naar mijn mening verkeerde plannen tegen te houden. Ik vind het uiten van een mening, niet alleen van mijzelf maar van iedereen die met onze toekomst begaan is, belangrijk. Van Greenpeace heb ik bijvoorbeeld al meerdere initiatieven ondersteund, zoals laatst over het olie boren in het Pool gebied.
Ik zocht nu de petitie tegen bebouwing aan de Nederlandse kust en kwam al zoekend op de website petities.nl, waar ook de door mij gezochte en inmiddels door mij ondertekende.
Een bijzonder nuttige en interessante site, want je vind er zo'n beetje alle lopende petities genoemd en kan zo meteen zien waar je je eventueel voor wil inzetten. Natuurlijk zie je er ook allerlei petities, die je niet zou steunen of die je zelfs vreemd vindt. Veel onderwerpen komen langs. Zo was er een petitie Stop kabinet Rutte, een ander Stop hondenbelasting, kortom veel onderwerpen en veel meningen. Maak ik honden bezitters nu kwaad als ik zeg dat er naar mijn mening al veel te veel honden in Nederland rondlopen?
Maar goed, iedereen heeft recht op zijn mening en op zijn petitie; de effectiviteit zal veelal afhangen van het aantal ondertekenaars.

Vluchtelingen (16 januari 2016). Er is een probleem met vluchtelingen: het zijn er veel, volgens sommigen meer dan we kunnen opvangen. En, misschien minder urgent, ze komen sneller dan we ze kunnen integreren. En de vraag is ook of het alleen om vluchtelingen gaat of ook over een flink percentage van economische immigranten. De politiek heeft, ik zou haast zeggen zoals gewoonlijk, nog geen oplossingen. En een snelle, misschien voorlopige, oplossing lijkt zo eenvoudig: volg het voorbeeld bij rampen in de scheepvaart: vrouwen en kinderen eerst. Want de vrouwen en kinderen zijn in oorlogsgebieden de eersten die hulp nodig hebben. Dus laat geen alleenstaande mannen binnen en geef voorlopig voorrang aan vrouwen en kinderen alleen of laat ook mannen toe, die bewezen echtgenoot zijn van die vrouwen en samen met hen die kinderen begeleiden.
Daarmee sla je twee vliegen in een klap: je geeft voorrang aan hen die hulp het meest nodig hebben en je zorgt dat er geen alleenstaande mannen binnenkomen, die zoals blijkt uit berichten uit Keulen, Zweden en ook Nederland vaker dan bij andere groepen voor overlast zorgen, zelfs in de opvangcentra tegenover andere (vrouwelijke) vluchtelingen.
In het NRC van vandaag 16 januari staan cijfers genoemd, waarin de wanverhouding blijkt tussen binnengelaten mannen en vrouwen. Mijn suggestie: voorrang voor vrouwen en kinderen zou ook dit probleem uit de weg helpen.
Of Europese politici eraan willen is de vraag; heldere, logische oplossingen accepteren is nu eenmaal niet hun sterkste punt!

Van 2015 naar 2016 (4 januari 2016). De overgang van 2015 naar 2016 verliep hier op ons meestal zo rustige plein vol licht en lawaai - zelden zag en hoorde ik hier zo veel vuurwerk de lucht ingaan. Kennelijk heeft men er behoefte aan het jaar 2015 krachtig uit te luiden en zo snel mogelijk te vergeten en daarmee ook hoopvol aan 2016 te beginnen. Of dat ook een wat hoopvoller jaar zal worden? We zullen het zien. Tijd zal het zeker kosten om dingen in de wereld om ons heen te veranderen. Wel is er astrologisch sprake van afnemende pluto/uranus en toenemende saturnus/neptunus invloeden de komende tijd. Daarover later meer.
Laat ik alvast 2016 beginnen met U mijn beste wensen over te brengen: een goede vaart met gunstige wind! Ikzelf heb de laatste week van het jaar de vaak zo deprimerende actualiteiten laten schieten en in plaats daarvan veel gelezen en af en toe gekeken naar een voor mij heerlijk ontspannende serie Death in Paradise. Niet om het detective element, maar om de opnames op het inderdaad paradijselijke eiland Marie Galante voor de kust van Frans Guadeloupe. Een plek om een keer met vakantie naar toe te gaan; hopelijk vinden de in de serie beschreven moorden slechts in de fantasie van de schrijvers plaats, maar schijnt de zon er wel dagelijks over de prachtige natuur.

Milieu (20 december 2015). Toen ik jong was (rond 1935) bestond het milieu niet, dat wil zeggen: er werd niet over gesproken, het was nog niet echt bedreigd. Ook roken was trouwens nog niet echt ongezond; het sprak bijna vanzelf dat je als jongen van een jaar of 12 een eerste sigaret pikte van je ketting rokende vader en je afvroeg wat daar nu zo lekker aan was. Maar stoer was het wel. Melk en melk producten bijvoorbeeld waren toen nog niet verpakt; de melkboer kwam langs met een kar en je ging naar buiten om de hoeveelheid melk die je nodig had in je eigen melkkan te laten scheppen. Zo was het met vrijwel alles wat je kocht: het kwam uit de buurt en verpakking was niet nodig; plastic bestond niet, niets werd aangevoerd per vliegtuig, groenten en fruit at je als het plaatselijk geoogst kon worden.
Dat is nu wel wat anders: alles is verpakt, alles is beschikbaar het hele jaar door omdat het altijd wel ergens in de wereld oogsttijd is. Restjes eten werden vroeger op een plank van de kelder trap gezet en een volgende dag opgegeten; er stond thuis altijd wel een restje soep.
Dat kan je natuurlijk niet meer terug draaien; tegenwoordig is alles verpakt, vaak zelfs in super kleine porties en alles komt overal vandaan en hoewel veel mensen niets aan het milieu doen kan niemand zeggen dat hij of zij er niet van weet.
Gezien de grote dreiging van steeds hogere temperaturen wordt het wel tijd dat we het milieu allemaal serieus nemen. Het valt dan op, hoe weinig de Nederlandse politiek er mee doet. Een recent voorbeeld van de houding van de VVD ministers, gesteund door de PVDA: verhoging op zo veel mogelijk plekken van de maximum snelheid van auto's naar 130 km per uur en verbieden van lagere maximum snelheden door gemeenten op hun rondweg, de ring. Iedereen weet, dat met sneller rijden benzine gebruik en vuil uitstoot explosief toeneemt met de bijbehorende aantasting van de gezondheid van onze bevolking tot levens verkorting, noem het maar moord, aan toe. Dan is bevorderen van hogere snelheden voor auto's toch misdadig en zouden deze ministers voor de rechtbank gedaagd moeten worden! In plaats van op onze gezondheid te letten, zoals hun plicht is, noemen deze ministers lagere snelheid limieten autootje pesten! Misdadige ministers, ik heb er geen ander woord voor.

De wapen industrie (9 december 2015). In het midden Oosten wordt gevochten - tegen Assad, tegen IS,tegen koerden; het is een ingewikkelde situatie. Maar ook een merkwaardige situatie, want waar komen alle wapens vandaan waarmee men elkaar bevecht? Voornamelijk uit het Westen. De V.S. is een grote leverancier, hetzij direct, hetzij via Saudi Arabie en allerlei andere tussenpersonen. Ook Nederland is groot wapen exporteur, evenals de U.K., Frankrijk, en nu ook Rusland en China. En zo verdienen deze wapen exporterende landen miljarden aan de strijd. En alsof de winst nog niet groot genoeg is, gaat men ook met bombardementen de verschillende groepen te lijf.
Zowel de wapens van de vechtende locale groepen als de bommen van de westerse landen leveren enorme winsten op, dragen bij aan de zo heilige economie. Dat die wapens vele doden opleveren - och, dat zijn toch voornamelijk locale mensen. Dat ze een grote vluchtelingen stroom veroorzaken, ja dat is lastig, vooral omdat ze naar ons (Europa) toe vluchten, maar we verdienen er wel lekker aan, aan onze wapen leveranties, veel en veel meer dan die vluchtelingen ons kosten. En daar gaat het toch om bij onze politici: winst, ook op wapens. Met moraliteit en menselijkheid heeft het allemaal niets te maken. Tenzij je er van uitgaat, dat winsten maken ten koste van alles menselijk is. De politici in Europa moeten zich schamen; geen een partij heeft het immers over onze wapen leveranties, die de gevechten mogelijk maken, heeft gezegd dat ze de fabricage en verkoop van wapens willen stoppen!
Meer informatie over wapens, fabricage en verkopen vindt U op http://www.sipri.org/ (dit is de site van Stockholm Intetnational Peace Research Institute). Daarin kunt U ook het grote aandeel van de U.S.A. en Europa zien en de enorme bedragen, die zij aan wapen verkopen en oorlogen verdienen.

Belangen groepen en rechters. (28 november 2015) Er zijn belangen groepen, die strijden voor een betere wereld, vaak met zeer bewogen vrijwilligers ook. Ze voeren acties, zoals Greenpeace tegen Shell bij de Pool streken, zoals andere groeperingen tegen de vlees industrie, tegen milieu delicten enz. enz. Hoewel ik grote bewondering heb voor die inzet, zo nodig om onze aarde nog een kans op leefbaarheid te geven vraag ik me af, waarom deze groepen niet veel vaker gebruik maken van ons bestaande rechtssysteem. En dat, terwijl toch al vaker is aangetoond, dat met het voor de rechter brengen van misstanden heel veel bereikt kan worden. Het lijkt er haast op, dat rechters en advocaten geen lid zijn van deze organisaties, hen niet van advies dienen. Een recent besluit zoals over de aardgas winning is een van de voorbeelden, hoe de gang naar de rechter goede gevolgen kan hebben, men er meer mee kan bereiken, dan met vele andere middelen.
Actiegroepen, milieubewegingen, kijk eens wat vaker naar de mogelijkheden om regeringen en grote multi-nationals aan te klagen via de rechter. Want heus, hier liggen grote mogelijkheden, naast al bestaande acties, om delen van jullie doelstellingen te bereiken!

Terrorisme (25 november 2015) is een veelgebruikte term maar staat wel voor verschillende begrippen. Het kunnen verzet strijders zijn of saboteurs tegen een bezettings leger, vrijheidsstrijders of ook gewoon religieuze fanaten of ook machtswellustelingen. In het geval van de IS en van gelijksoortige groepen in andere delen van de wereld zoals bijvoorbeeld Afrika gaat het kennelijk alleen maar om macht; een bestaande macht te vernietigen om zelf onder het mom van een zelf verzonnen en verminkte religie een nog grotere (vaak wredere) macht uit te oefenen. Om het plegen van misdaden tegen de mensheid. Die groepen moeten bestreden worden, zo snel mogelijk. En hun financiers ook. Maar of drones daarvoor het juiste middel zijn --? Wrede groepen bestrijden met wapens die ook burger slachtoffers maken - en onderhand zaken doen met hun financiers - het lijkt nogal twijfelachtig.

Terrorisme. (17 november 2015) Er waren recent weer een aantal terroristische aanvallen; op een Russisch vliegtuig en op doelen in de hoofdstad van Frankrijk, Parijs. Alom, terecht, grote verontwaardiging en ook angst: waar is de volgende aanslag. En geschreeuw, dat we nu in oorlog zijn tegen IS. Alsof we dat, met onze bombardementen zonder oorlogsverklaring al niet waren. De aanvallen op IS zullen toenemen en de uitkomst lijkt duidelijk: IS wordt verslagen. Helaas zoals het zich laat aanzien gebruikt het Westen daarvoor vooral bombardementen en we weten het al lang (zouden het moeten weten) bombardementen gaan altijd gepaard met veel onschuldige burgerslachtoffers en maken het bombarderende land nooit populair.
Het gevaar van het huidige terrorisme is vooral, dat deze terroristen vaak gehersenspoelt zijn tot religieuze fanaten en op die manier een willig slachtoffer worden van misdadige leiders en daardoor tot alles in staat zijn.
Afgezien van het uiten van sympathie voor de slachtoffers, zou ik toch het volgende willen opmerken: terroristen zijn nu de boemannen, maar er zijn er meer. Er zijn - tot dusverre - meer doden (het aantal gewonden is nog vele malen groter) in het verkeer in b.v. Nederland alleen in 2015 dan door de recente terroristische acties samen en toch verhoogd de Nederlandse Regering de maximum snelheid op veel wegen naar 130 km per uur. Onder onze huidige wetten kennelijk niet misdadig of beter gezegd: niet strafbaar. Oliebedrijven zoals Shell verpesten regelmatig ons milieu, zoals in Nigeria, Alaska, Pool gebied. Onder huidige wetten blijkbaar niet misdadig. De geneesmiddelen industrie maakt reclame en verkoopt vele geneesmiddelen die of geen resultaat hebben, of nare verzwegen bijwerkingen hebben om zoveel mogelijk te verdienen. Onder huidige wetten kennelijk niet misdadig. Onnoemelijk veel bedrijven, waaronder multi-nationals denken maar aan 1 ding: geld verdienen, met daarbij willens en wetens toebrengen van grote schade aan het milieu. Onder huidige wetten kennelijk niet misdadig. Illegale vuil stortingen zijn er in de wereld volop, maar gestraft wordt er nauwelijks en wetten met de zo nodige veel zwaardere straffen ontbreken.
En in vele steden in ons rijke westen leven grote groepen kansarme jongeren, zoals in achterstand wijken, banlieus, bijvoorbeeld Molenbeek bij Brussel, waar zij geen kans krijgen te werken, te integreren in onze maatschappij, deel te nemen aan onze welvaart. Onder huidige wetten kennelijk niet misdadig.
Is het een wonder, dat velen het terrorisme steunen met enerzijds de eigen omstandigheden, anderzijds het voorbeeld van de vaak zo misdadige grote industrieën, van de Rijken?
De terroristen veroordelen is 1 ding, maar ook naar onszelf kijken, naar onze wetten, naar het voorbeeld dat wij geven, is hard nodig.
Er wordt al jaren gelobbyd voor een Internationale wet, die schade toebrengen aan het milieu strafbaar zou maken, maar veel rijke landen waaronder Nederland hebben dat tegengehouden. Onder huidige wetten kennelijk niet misdadig!

Commissie Geheim of Stiekem? (12 november 2015) De opschudding in Medialand over lekken heeft misschien een goed resultaat: ons afvragen of er geen misbruik wordt gemaakt van deze commissie door ministers of anderen, die vervelende vragen willen vermijden en daarom zaken in de commissie bespreken en zo onnodig van iets een geheim maken. Want wie bepaal of iets een geheim is - de minister of lid van de commissie - en kan de commissie dan stellen dat iets ten onrechte een geheim genoemd wordt? Daarnaast kan dan ook een minister evengoed als een ander commissielid lekken. Maar de vraag is: is iets lekken als het gaat om iets wat ten onrechte als geheim bestempeld is?
Het is goed, als er nu ook eens gekeken gaat worden, of de commissie stiekem misbruikt word om ons feiten, die wij als bevolking moeten weten, te onthouden. Want dat er van de commissie stiekem oneigenlijk gebruik gemaakt wordt lijkt wel duidelijk

1 November, (1 november 2015) het jaar is al weer bijna voorbij. Het is volop herfst, met de afgelopen dagen volop zon, echt Indian summer weer, waarbij je heerlijk buiten kon fietsen, lopen of zitten, al dan niet op eigen balkon en wat uit de wind. De stoepen rond het plantsoen voor ons appartementen gebouw liggen boordevol afgevallen bladeren in allerlei herfstkleuren, een prachtig gezicht. Hopelijk haalt de gemeente ze niet te snel weg. Hoe vredig is dan het leven als bewoner van het rijke Westen, als de radio en tv niet aanstaan met nieuwsberichten vol gruwelijkheden uit de hele wereld, als het met gezondheid van mij en mijn dierbaren redelijk goed gaat, als je zelf in redelijke gezondheid en luxe oud kan worden.
Oud worden, een probleem vaak voor velen in ons rijke westen, een taboe soms, maar wat voor een groot deel van de wereld geen enkel probleem is; met krijgt daar gewoon de kans niet oud te worden.
1 November 2015, een prachtige herfstdag, geniet er van, kijk naar buiten of loop wat rond door een parkje of bos, geniet van de kleuren en van het proces van vallende bladen die straks weer aangroeien, van doodgaan en geboren worden.

Bescherming van politici (12 oktober 2015). De heer Wilders wordt, meen ik, nog steeds beschermd, voor rekening van alle Nederlanders, zonder kortingen. En dat in een tijd, waarin alom bezuinigd moet worden op allerlei vormen van hoognodige zorg. Is het niet eens tijd dat niet alleen zijn opinies gepubliceerd worden, want dat doen de media maar al te graag, maar dat onze dagbladen zich er ook eens in verdiepen, hoeveel zijn “bescherming” per maand kost en hoeveel het totaal bedrag tot nu toe is? Waarom zwijgen de media zo halstarrig over deze kosten en over de al dan niet luxueuze omstandigheden waarin deze bescherming plaats vindt. En zwengelen zij geen discussie aan, of deze bescherming nog steeds zo hard nodig is en hoe lang deze nog moet duren en of daarbij op een bepaald moment ook condities aan gesteld mogen worden? Want waarom zou in deze tijd van rigoreuze bezuinigingen ook niet op deze bescherming bezuinigd moeten worden? Overigens betalen via de belasting alle in Nederland wonende burgers mee aan die bescherming, ook de burgers afkomstig uit andere landen en van ander geloof, die hij liever ziet vertrekken.

De maatschappelijke ideeën van de VVD (11 oktober 2015) kwamen duidelijk tot uiting door een van de recente uitspraken van haar fractie voorzitter Zijlstra, die het had over de aanzuigende werking van plastische chirurgie op vluchtelingen. Bedoelde hij daar misschien de vele verkrachte jonge vrouwen en kinderen in Afrika mee en was hij bang dat die naar Nederland zouden komen en dat hij mee moest gaan betalen aan vagina herstel?
Dat deze man absurde ideeën heeft, vaak nog extremer dan Wilders, en dat hij zelf kennelijk een persoon zonder morele waarden is en alleen aan eigen macht en kiezers stemmen denkt is tot daar aan toe. Een persoonlijke afwijking wellicht, zichzelf volkomen overschatten in belangrijkheid. En bang voor ook maar een cent inleveren van zijn eigen rijkdom. Maar dat deze man nog fractie leider mag blijven is erger. Daarmee geeft de hele VVD aanhang aan, het met hem eens te zijn, geeft aan dat hij namens hen, namens de hele VVD spreekt. Dat de VVD eigen standpunten heeft, die van andere partijen afwijken: prima. Maar wat VVDérs de leiding de laatste tijd over vluchtelingen laat zeggen gaat verder dan eigen, afwijkende standpunten; het gaat over moreel afwijkende, moreel ontoelaatbare standpunten. De VVD neemt nu bij monde van haar fractie voorzitter standpunten in, die zij in het verleden bij de heer Wilders op morele gronden volledig afkeurde. En dat moeten alle VVD partijleden en stemmers die daarover zwijgen zich aantrekken!

Relatie problemen en Astrologie (2 september 2015). Dat astrologie een heel oude wetenschap is weten de meeste mensen wel. En ook, dat astrologie een duidelijk beeld geeft van individuele karakter patronen en hoe daar zo goed mogelijk mee om te gaan, "profeit" uit te halen. Dat astrologie ook heel duidelijk de energie"stromen" tussen 2 mensen kan aangeven is misschien minder bekend. Terwijl er toch in onze maatschappij zoveel relatie problemen bestaan en astrologie daarin zoveel duidelijkheid kan brengen, wordt hiervan eigenlijk te weinig gebruik gemaakt. En dat, terwijl het in feite om een simpele handeling gaat zonder al te hoge kosten en langdurige behandelingssessies: de horoscopen van 2 mensen, die een relatie met elkaar hebben, worden naast elkaar gelegd en de onderlinge energie stromen worden in kaart gebracht. Waar liggen de aantrekkingskrachten, waar de mogelijke botsingen. Of, om dat anders te zeggen: waar gaat het goed, waar ontstonden misverstanden.
Het is daarbij niet aan de astroloog om te bepalen of een relatie stand moet houden of verbroken moet worden, maar wel om een duidelijk beeld te geven hoe de relatie in elkaar zit. Soms zijn de pluspunten (nog steeds) overheersend, soms zijn er in de loop van de tijd te veel problemen naar voren gekomen.
Het is daarna uiteraard aan de partners in de relatie om te bepalen wat ze met deze kennis willen doen. De astroloog kan de kennis aandragen, de partners kunnen vragen stellen en daarna zelf beslissen of ze voorgestelde verbeteringen willen aanbrengen of de relatie beter kunnen verbreken.
Maar met de hulp van een (goede) relatie-astroloog wordt dan wel een beslissing genomen met kennis van zaken. Voor meer informatie zie ook mijn astrologie pagina.

Beursdaling (25 augustus 2015). De beursen gingen gisteren wereldwijd flink omlaag en het is triest daarover de commentaren te lezen van vrijwel alle "financiële experts". Het komt door China zeggen ze bijna allemaal. En niet door ons zelf. Is dat zo? Natuurlijk niet, als het in China slecht gaat hoeft dat Europa en Amerika niet te beïnvloeden; we raken er misschien zelfs gedeeltelijk een concurrent mee kwijt. Bovendien staan de beursen historisch aardig hoog en is het best wel tijd voor een flinke daling, zo niet een crash. Maar de diepere oorzaak van het beursrisico ligt uiteraard bij ons zelf: de enorme schulden, die zowel heel veel landen (zoals Japan, in Amerika en Europa) als particulieren hebben. Schulden, die nog nooit zo hoog zijn geweest en waar nog steeds niets aan gedaan wordt, geen oplossing voor gevonden is. Wat lapmiddeltjes, wat bijprinten van geld, waardoor het probleem niet alleen uitgesteld wordt maar ook verhevigd, dat is alles. En uiteraard, het niet erkennen van het echte probleem lijdt wel tot uitstel maar niet tot afstel!. Gisteren zagen we slechts een kleine waarschuwing van wat er door het falen van onze politici en economen nog komen gaat.

Jon Stewart, begenadigd humorist en maatschappij criticus (7 augustus 2015). Jon Stewart is gestopt met The Daily Show. Ik zou haast zeggen een historische dag. Het is jammer dat deze man, die 16 jaar lang 4 maal per week Amerikaanse wantoestanden en politieke blunders en onbegrijpelijkheden aan de kaak stelde, met groot gevoel voor sarcasme en humor, er niet meer zal zijn met zijn programma. Omdat hij niet alleen een fantastisch humorist was en is, maar ook een bevlogen, integer mens, die altijd zijn best deed de wereld wat beter te maken, of het nu ging over hypocriete politici, racisme, banken of wat dan ook. Ook omdat veel meer jongeren hem volgden dan gebruikelijk en omdat veel humoristen en presentatoren , zoals bijvoorbeeld Steven Colbert, zo veel van hem geleerd hebben. Het in humor verpakte geweten van de V.S van Amerika, dat was hij wel. We zullen hem missen, niet alleen in Amerika, maar ook hier in Europa, want we konden veel van hem leren, niet alleen over wat er allemaal wel en niet goed gaat in Amerika, maar ook hoe we hier vaak dezelfde fouten lijken te maken, Amerikaanse toestanden lijken over te nemen. Zijn laatste uitzending was ontroerend, ontroerend goed, vol herhalingen, terugblik, bedankjes aan anderen en bedankjes aan hem, maar bovenal met een Jon Stewart, die zijn bescheiden, kritische, beschouwende, humoristische zelf bleef tot de laatste zucht.
Een tijdperk is voorbij, we weten niet wat Jon Stewart nu gaat doen, hij heeft wat rust wel verdiend, maar ik hoop van harte dat we hem in de toekomst weer ergens tegenkomen.

Bezuinigingen in de gehandicapten zorg(30 juli 2015). Gisteren was ik in een mega store om te kijken naar een nieuw foto apparaat voor mijn 50jarige dochter. "Het moet redelijk eenvoudig te bedienen zijn,"" zei ik, "want zij is verstandelijk gehandicapt." "Wat is haar handicap" vroeg de verkoper. "Mongolisme" antwoordde ik, "weet U daar soms iets van?" Hij antwoordde: "Jazeker, ik werk al jarenlang als begeleider van verstandelijk gehandicapten, maar door de bezuinigingen ben ik ontslagen en nu moet ik foto apparaten verkopen. En mijn collega, die ook ontslagen is, werkt nu in een supermarkt. Wij vonden dat werk heel wat leuker dan wat we nu moeten doen en de gehandicapten zijn er in zorg behoorlijk op achteruit gegaan"

Volkskrant met Dag in dag uit en de Kleine Krant van de Groene Amsterdammer(27 juli 2015). De Volkskrant is een tijd geleden enthousiast begonnen met de achterpagina Dag in Dag uit, een humoristische, satirische pagina, waarbij ook lezers hun bijdragen konden sturen. Een pagina, die vermoedelijk niet alleen door mij, maar door vele abonnees naast Sigmund als eerste gelezen werd. En nog steeds wordt, ook al is het karakter wat veranderd. De humor is jammer genoeg beduidend minder, een interessante rubriek Dagboek is erbij gekomen, Grunberg draagt sinds kort positief wat bij, terwijl aan dr andere kant de zeurderige verhalen van Campert over Somberman en de tekeningen vol herhalingen uit eerder werk van van Straaten langzamerhand best gemist kunnen worden. Het lijkt er een beetje op alsof de redactie niet goed weet hoe verder; sommige items blijven misschien bestaan bij gebrek aan andere, betere ideeën. Misschien goed om ook lezers weer tot bijdragen te stimuleren, zoals in de begintijd.
Goede humor is helaas schaars in de journalistiek en de poging van de Volkskrant verdient bewondering. Daarom, ook al lijkt het de laatste tijd wat halfslachtig: ga er wel mee door.
En daarnaast, redactie, ga eens kijken in de archieven van de Groene Amsterdammer met zijn roemruchte De Kleine Krant. Dat is een lichtend voorbeeld van humor in de journalistiek. Oudere lezers zullen zich die achterpagina nog goed herinneren; zoals het vaste commentaar van de twee visjes, bijdragen van Cees Budding, met o.a. de Blaubilgorgel, etc.etc. Die Kleine Krant zal U vermoedelijk de moed geven met Dag in Dag uit door te gaan en de inhoud verder te verbeteren.

Vliegtuig ongeluk.(15 juli 2015) Het is een jaar geleden, dat een vliegtuig met veel Nederlanders aan boord boven Oekraine verongelukte, vermoedelijk geraakt door een raket. De media staan bol van uitdrukkingen als "hele land rouwt"; als je dezer dagen niet enkele uren per dag huilend doorbrengt ben je blijkbaar geen echte Nederlander. Ik heb volledig begrip voor het verdriet van nabestaanden en geef hen ook graag alle ruimte daartoe, maar meen wel, dat we niet moeten overdrijven en aan iedereen verdriet moeten opdringen. Want we mogen bij dit vlieg-ongeluk toch wel enige relativering toepassen. Zo lijkt het verdriet bijvoorbeeld ook uitgespeeld te worden door regering en KLM om de schuld voor deze ramp uitsluitend aan de raket schutter toe te spelen en bij anderen te verdoezelen. Zo wist volgens de verhalen de Nederlandse Regering al voor het ongeluk dat vliegen boven dit gebied de Goden verzoeken was maar waarschuwde ze niet. Zo wist de KLM dat ze beter een omweg kon maken, zoals andere luchtvaart maatschappijen wel deden, omdat er een gewapende strijd aan de gang was. Maar KLM deed dat niet, vloog toch boven een oorlogsgebied, mogelijk uit zuinigheid. Maar hoor je daar iets van, wordt er naar hun schuld gekeken of viert hypocrisie op dit gebied hoogtij. We zagen een zijn tranen niet kunnen bedwingende minister president, meehuilende KLM directeuren, die allen op die manier hun eigen aandeel (en schuld) aan de ramp proberen te ontkennen en hopen te doen vergeten. Nabestaanden die samen met ons volledig in droefenis gehulde land toestaan het grote schuldaandeel in ons eigen land te laten kleineren of ontkennen, pas op. Media, zo vaak goed in naar buiten brengen van feiten, die nu Regering en KLM, zo lijkt het, uit de wind houden, pas op, doe dat niet, want de vluchtroute van het rampvliegtuig was onverantwoordelijk en had nooit boven oorlogsgebied mogen plaatsvinden.
Een vliegtuig ongeluk gaat meteen vaak om veel mensen, maar vergeet niet: meer mensen gaan dood door auto ongelukken per jaar, elke keer ook met doden en nabestaanden. En wat gebeurt er niet allemaal voor veel ergers, aan de lopende band in de wereld, honger, moord, verkrachting, waarbij dit vliegtuig ongeluk toch volkomen in het niet valt, behalve natuurlijk voor alle betrokkenen.

Europa en Griekenland en zijn banken adviseur.(7 juli 2015) Ik schreef 28 Juni over de EEG en Griekenland. Ik zou daar nog het volgende aan toe willen voegen over de komende miljarden verliezen voor de EEG en een mogelijkheid daar tenminste een deel van terug te krijgen. Want wat is het geval?
De Grieken kwamen volgens de verhalen de EEG binnen met incorrecte cijfers; sommigen spreken zelfs van bedrog. Maar de cijfers die door Griekenland aan de EEG geleverd werden waren in feite volgens dezelfde bronnen verzonnen en geregisseerd door een supergrote Amerikaanse bank. En bij foute handelingen van banken gaf Amerika de EEG al het voorbeeld: miljarden aan boetes uitdelen. Het lijkt mij daarom logisch, dat nu ook de EEG een zeer hoge boete uitdeelt aan deze Amerikaanse bank, die via zijn adviezen en medewerking dapper lijkt te hebben meegedaan aan het “bedrog” en het (boekhoudkundig) verbergen daarvan, die het scenario mogelijk zelfs volledig verzonnen heeft en zo zeker mede-verantwoordelijk lijkt te zijn voor de huidige EEG en Griekse problemen en de ontstane verliezen. EEG, duik hier in, zie wat je van deze bank kan terughalen!

Europa. (28 juni 2015) De Europese gemeenschap (EEG) staat te trillen, wankelen kan je wel haast zeggen. Want wat is er aan de hand? Niet dat Griekenland een onverantwoordelijk beleid gevoerd heeft, zoals je regeringsleiders en ministers van financiën in Europa hoort zeggen, maar dat nu duidelijk blijkt, dat niet solidariteit nog het beginsel van de EEG is, maar economisch gewin. Men ging samen om geld te verdienen. Misschien is er weinig overgebleven van de oorspronkelijke verheven doelstelligen, die er zeker wel waren. Maar in een verharde economische maatschappij is 1 ding wel duidelijk: de rijke landen willen verdienen aan de EEG; de achtergebleven landen steunen hoort daar niet bij. Nederland loopt daarbij, mede in de persoon van zijn minister van financiën, voorop. En kennelijk vertolkt hij daarbij ook een heersende stemming in Nederland: geen solidariteit bepaalt ons handelen tegenwoordig, maar geld,geld en nogmaals geld. Dat is binnen Nederland zo, maar ook naar buiten en ook naar Griekenland.
Het is eigenlijk schandalig hoe Griekenland behandeld wordt door de EEG leiders: geen hulp, geen begrip voor de historie, geen tijd geven voor veranderingen. Integendeel: het ene ultimatum na het anderen. Solidariteit ontbreekt volledig. En tegelijkertijd: deze op geldelijke motieven gebaseerde houding is niet alleen moreel volkomen verwerpelijk, maar leidt er tegelijkertijd toe, dat herstel van een normaal leven met kans op een opleving en mogelijke terugbetalingen bijna onmogelijk gemaakt wordt door de EEG machthebbers en dat daarmee juist ook zakelijk de EEG zelf zorgt dat het aan Griekenland geleende geld niet meer terugkomt.
EEG, besef toch eens, dat solidariteit nodig is en zichzelf ook terug betaalt. Denk nog eens aan de Marshall-hulp in 1945; die bestond niet uit leningen en de bankschroef, uit onmogelijk strenge condities, maar uit hulp. En hulp, geen bank- of duimswchroef, maar hulp en begrip en tijd is wat Griekenland nu nodig heeft. En wat krijgt het in plaats daarvan: onbegrip, strenge rentmeesters vol onbegrip en menselijkheid, die aan de Griekse crisis nog probeerden te verdienen.

Terug van vakantie. (18 juni 2015) Een aantal weken Bretagne en een stukje Normandie. Een Bretagne, waar het toeristen seizoen eigenlijk nog moest beginnen. Heerlijk rustig dus, maar ook opvallend veel restaurantjes en cafés nog dicht. Wat is Frankrijk toch een prettig land. Een Fransman, waar ik even mee sprak noemde Nederland en Denemarken het meest "mur" in de wereld. Ik kende het woord niet en zocht het net op; het woordenboek gaf aan "wijs, ervaren". Misschien had hij vooral oog op ontwikkelingen jaren geleden en op modern, want zoals Nederland nu omgaat met tradities, oude gebouwen, leefstijl en leefgenot, vluchtelingen - alles moet vaak zo goedkoop en zuinig mogelijk - je kunt er je vraagtekens bij zetten. Economische overwegingen bepalen er vaak alles. Maar misschien is dit wel het begin van het ongevoelige robot tijdperk en lopen Nederland en Denemarken hierin voorop.
In Frankrijk worden oude gebouwen hersteld, niet verplaatst door iets moderns, wat toch vaak ook iets goedkoops betekent. Er zijn veel parkeer terreinen aan de kust, vaak (als je een stukje wilt lopen) gratis. Overal publieke wc's, ook voor vrouwen. Veel informatie borden met interessante informatie. Op veel plaatsen zagen wij borden met reproducties van schilderijen, zoals bijvoorbeeld in Saint Briac van Monet, die daar en in Dinard een tijdje woonde. Stranden, die bij eb droog liggen en waar nog schelpdieren gezocht kunnen worden. Prachige gebouwen en kastelen, ommuurde steden, veel ruimte en natuur. Regelmatig zie je ook schoolklassen op excursie in de natuur, bezig met zeillessen of rondlopend in musea en dat alles zonder sponsering, zonder reclame op de zeilen zoals ik net zag in Nederland.
Ik was even in Bergen aan Zee, en ook de Nederlandse kust met zijn stranden en duinen is prachtig. Maar we hebben dan wel weer een minister Kamp (ja, de man van het boren en beven in Groningen die lak heeft aan kwaliteit van leven van de Nederlandse burgers en alleen maar de belangen van de NAM en de andere energie maatschappijen ziet), die die kust wil verpesten met windmolens, liefst zo dicht mogelijk bij het strand, want dat is zogenaamd goedkoper. Strandrecreatie, tourisme, maak het maar kapot. Heeft die man ooit gehoord van de uitdrukking "goedkoop is duurkoop" en van iets moois nalaten aan een volgende generatie?

Eenzaamheid in de stad en markthal, (17 mei 2015) een groter tegenstelling in beeld is bijna niet denkbaar, maar dit is slechts schijn. Want ook in een grote menigte kunnen mensen eenzaam zijn. Gisteren was ik in Rotterdam bij een manifestatie op het plein voor de markthal, waaraan ook mijn jongste dochter deelnam, een eenzaam mens spelend, om aandacht te vragen voor de vele eenzame mensen in Rotterdam . De markthal boordevol kraampjes, restaurantjes en winkelende mensen. Een grote massa langs elkaar schuivelende mensen op zoek naar eetwaar uitgestald in al zijn verscheidenheid, maar elkaar vaak zonder groeten voorbij lopend, elkaar niet kennend. En buiten op het plein voor de hal de toneelspelers of dansers, die de eenzaamheid en daarna ook de saamhorigheid uitdrukten. Die markthal in Rotterdam is wel een architectonisch meesterwerk, maar roept ook vragen op: moeten de standhouders misschien niet erg (te) veel betalen om er te mogen staan. En kunnen al die winkelende mensen niet alleen de eenvoudige groentes en fruit, kip en dergelijke betalen maar ook de vele tentoongespreide delicatessen? En wat doet het voor de omzet van de al bestaande buitenmarkt - gaat die niet op den duur verdwijnen of trekken beide markten een ander publiek?
Maar vooral met de indrukwekkende schilderingen op dat grote ronde hoge plafond, met de zitjes boven de grondvloer op de verhoogde platforms, de grote keuze aan artikelen is het wel degelijk een wereld-manifestatie van modern winkelen.

Verschillen in misdaad en verschillen in straffen, (3 mei 2015) dat is waar wij in het Westen (en misschien wel overal) mee leven. Zoals bekend, als je je buurman, buurvrouw of eigen vrouw vermoordt, al dan niet in woede, is de straf zwaar. Hetzelfde geld uiteraard niet als je als president of in andere functie opdracht geeft tot vluchten van dromes en afwerpen van bommen waarbij aantallen onschuldige burgers vermoord of verminkt worden. Men schijnt dat als iets gewoons, horend bij het vak, te beschouwen, ook al gaat dat (of juist omdat het gaat) om hoge getallen. Hetzelfde geldt voor kleinere misdaad, diefstallen: de dader krijgt een over met algemeen flinke straf opgelegd. En weer geen vergelijkbare straf als iemand, bijvoorbeeld een bankier, witteboorden -crimineel, de gemeenschap in het groot oplicht; bij bankiers krijgt tot dusverre hooguit zijn werkgever een boete maar de persoon zelf wordt niet gestraft. En ook in de politiek is dat zo. Verantwoordelijke ministers, regeringsleiders, wethouders mogen vrijwel onbeperkt fouten maken (je zou ook kunnen zeggen: de gemeenschap oplichten), die de gemeenschap miljoenen of miljarden kosten. Terwijl zij in feite dus de gemeenschap oplichten worden ze niet in verhouding persoonlijk gestraft. Hooguit, maar lang niet altijd moeten ze aftreden. Persoonlijke straffen voor hun onverantwoordelijk gedrag en falen, de misdaad van bevoegdheden niet volgens de afspraak uitoefenen straffen? Ho maar. Een mooi voorbeeld (lees de NRC van 2 mei; voorbeelden zijn er namelijk vrijwel dagelijks mede omdat er niet gestraft wordt) is het schandaal rond de uitgaven voor een IT systeem door het ministerie van defensie. Voor een bedrag van 900 (900!!) miljoen euro in het water gegooid aan verkeerde, ondoordachte en daarna ongecontroleerde opdrachten. En persoonlijke straffen blijven uit, ook al gaat het zelfs over personen, die op basis van functie een voorbeeld hadden moeten geven. Je zou zeggen 900 miljoen van de belasting betalers verdonkeremanen is reden voor een zware straf die past bij het bedrag, maar bij ministers en bij een mede-verantwoordelijke minister-president en bij hoge ambtenaren geldt dat blijkbaar niet, die zijn vogelvrij.
En wat te denken van de minister, die in Groningen de huizen in elkaar laat storten - niet persoonlijk verantwoordelijk en strafbaar? Een minister van Gezondheidszorg die alle macht aan de vezekeraars gaf? En weer de minister-president die alles goed vond maar niet strafbaar is?
Rechtspraak - het is een mooi woord, maar de praktijk is anders, dan gaat het recht alleen op voor plegers van kleinere misdaden.

Politici en lobbyisten, beïnvloeding of corruptie, (22 april 2015) waar liggen de grenzen? Er zijn veel lobbyisten die politici benaderen. De U.S,A. spant de kroon, met zowel heel veel lobbyisten, als bijdragen aan verkiezings-kassen, andere financiële "ondersteuning" en beloofde toekomstige banen. Brussel kan er ook wat van en ook in Nederland is het verschijnsel bepaald niet onaanzienlijk. Wat is de invloed van lobbyisten? De test is heel eenvoudig: kijk hoeveel lobbyisten er zijn en ga er van uit, dat ze allemaal een riant salaris opstrijken. Je weet, dat de bedrijven en bedrijfstakken waarvoor gelobbyd wordt over het algemeen zeer commercieel ingesteld zijn en lobbyisten niet in dienst zouden nemen of houden als er geen goede resultaten voor hen bereikt worden en zo kan je een stukje van de beïnvloeding van politici meten. Lang niet alle beïnvloeding van politici is via lobbying natuurlijk; het is maar het topje van de ijsberg. Maar als je dat topje ziet krijg je misschien wel een idee van de grootte van het totaal, van het gedeelte (bij ijsbergen zeker 90%) wat onder het water zit. Het bedrijfsleven geeft heel veel geld uit aan het beïnvloeden van politici, op wat voor manier dan ook, en dat bewijst helaas wel hoe gemakkelijk het is, zou ik haast zeggen, om politici voor je karretje te spannen als ze er nu of later iets voor terug krijgen.

Dokter Tromp en zijn behandeling door Minister en instanties. (18 april 2015). Vrijdag avond liepen wij mee in Tuitjenhorn in een stille optocht met rond de 2000 mensen, om uitdrukking te geven aan onze eerbied voor deze dorps dokter, die altijd vol eerbied en liefde zorg bood aan al zijn patiënten, zich volledig gaf aan die patiënten, ook als zij hem vroegen hen te helpen bij ondraaglijk leiden om hen te helpen een eind te maken aan hun leven. Eerbied voor deze dokter, maar ook woede om het optreden van de minister (Schippers), van het Openbaar Ministerie, de Inspectie voor de Gezondheidszorg en het AMC. Met veel geweldsvertoon werd deze dokter van zijn huis gehaald door een politiemacht en al op voorhand schuldig verklaard aan moord, waar juist patiënt en familie hem alleen maar dankbaar waren voor zijn hulp en mededogen. En dat alles na een mededeling van een stagiaire en zonder eerst met dokter Tromp te praten, hem het recht van weerwoord te geven. Een grof schandaal, leidend tot zelfmoord van dokter Tromp. En excuses bleven uit; de Minister produceerde zelfs een rapport, waarin alle instanties vrijgepleit werden van hun overdreven, onnodig harde, al op voorbaat beschuldigende gedrag; volgens de minister hadden ze het goed gedaan. De opstellers zagen zelfs geen verband tussen optreden van de verschillende instanties en zijn dood en hielden die instanties er niet verantwoordelijk voor. Hoe is dit mogelijk in een toch zo beschaafd land als Nederland!
Hopelijk worden Minister en betrokken instanties alsnog voor de Rechter aangeklaagd. Voor heel veel Nederlanders is deze gang van zaken wel heel onbevredigend - om geen sterker uitdrukking te gebruiken.

Computer problemen (26 maart 2015). Mijn laptop heeft problemen; de Windows 8.1 op mijn harde schijf is geïnfecteerd en moet opnieuw geïnstalleerd worden, met alle nadelen daarvan: documenten zijn wel te redden, maar programma's niet. Die moeten vaak opnieuw gedownload en geïnstalleerd worden. Er valt wel het een en ander te doen dus.
Zodra het allemaal weer een beetje werkt ga ik verder met deze kolom. Graag even geduld dus.

Opleidingsschool voor Politici gaat door (20 maart 2015), droomde ik. De kogel is door de kerk, ook premier Rutte is akkoord, de opleiding komt er. We spraken er over met verschillende betrokkenen.
Premier Rutte: “Ik was er eerst niet voor; uiteraard wil ik niet al mijn eigen geheimen verklappen. Bovendien, met slimme politici moet je oppassen. Enkele tips ga ik wel geven, mogelijk als gastdocent. Hoe een lach te verbeteren met spiegel b.v. of niets te zeggen met veel woorden. Een collega, die vaak juist te veel zegt zal hierbij als voorbeeld dienen. Ander onderwerp: hoe en wanneer het buitenland zo doeltreffend mogelijk te bekritiseren om de aandacht af te leiden van genomen of juist niet genomen maatregelen in Nederland zelf. Ik ga erin zonder ambitie. Maar genoeg mogelijkheden, want politici zitten nu vaak volkomen onvoorbereid in kamer, gemeenteraad of kabinet”.
Een andere politicus, die anoniem wil blijven: “Hoe vertel je het een provincie, die op z’n grondvesten schudt, dat je in verhoogd tempo door wilt gaan met schudden? Daar kan zo’n opleiding bij helpen. En wat te denken van dat vervelende verzet tegen windmolens vlak voor of op het strand? Alsof we die veeleisende toeristen, die perse uitzicht willen, niet kunnen missen? Zo’n opleiding is goed om te leren hen tactisch te vertellen weg te blijven”. “
In de juridische sfeer en vreemdelingen beleid is ook nog een boel te winnen”, is het commentaar van weer een ander. “Laten we wel zijn; dat we homo’s nu als volwaardige mensen zien hoeft toch niet te betekenen, dat iedere vreemdeling meteen ook mens is? Bovendien hebben die vreemdelingen vaak niet genoeg geld hun eigen gevangeniskosten te betalen”. En deze politicus krijgt bijval van een lid van de 2e kamer: “Ja, alleen vreemdelingen mogen in aanmerking komen voor wonen in Nederland, die net zo’n lichtblonde kop haar hebben als ik. Trouwens ook al onze buurlanden vertrouw ik voor geen cent en misschien kan ik dat in zo’n opleiding doorgeven“. Het meest gehoorde commentaar van de Nederlandse politici is wel: “Spreken is zilver en zwijgen is goud, maar veel praten zonder iets te zeggen is toch nog altijd het beste middel om carrière te maken, en ook zilver is een edel metaal. Dus als we dat praten nog wat beter kunnen leren is dat winst…” Alle leerstoelen zijn nog niet ingevuld, maar zoals een van de initiatiefnemende politici het zei: “Aan leraren en leerlingen voor deze opleiding zullen we beslist geen gebrek hebben. Er zijn nog genoeg politici met genoeg tijd. En onze premier nogmaals: “Een bijkomend voordeel is ook, dat politici die aan de opleiding meedoen minder tijd hebben om verkeerde beslissingen te nemen. En dat kan ons miljarden besparen die we nu weghalen bij de Zorg voor Verstandelijk en andere Gehandicapten.”.

De eerste kamer - hard nodig (14 maart 2015). Verschillende politici, niet zo merkwaardig juist politici, die daarin geen meerderheid hebben of over een paar dagen daarin een aantal zetels kwijtraken, pleiten voor minder macht van de 1e kamer. Terwijl juist nu het belang van de 1e kamer zo overduidelijk blijkt. We hebben nu immers een regering die geregeerd heeft met een uiterst kleine meerderheid in de 2e kamer en die zonder rekening te houden met anders denkenden inmiddels een aantal zeer impopulaire maatregelen genomen heeft, zoals o.a. kaalslag in de zorg, een teveel aan gas boringen met als gevolg aardbevingen, een snelheidslimiet voor auto's hier en daar naar 130, een vrijwel onbeperkte macht geven aan zorg verzekeraars, enz. en zijn krediet volledig verspeeld heeft. En dat nu waarschijnlijk betaald krijgt in de taande 1e kamer verkiezingen en die daarom die 1e kamer graag zou uitschakelen!. Terwijl die 1e kamer ons nu juist de kans geeft de regeringspartijen voor hun gedrag af te straffen. De 1e kamer handhaven dus, want de 1e kamer is belangrijk, is nuttig, is hard nodig.

Banken gedrag - Dit Kan Niet Waar Zijn (23 februari 2015) schrijft Joris Luyendijk in zijn pas uitgekomen boek over de bankwereld in Londen maar evengoed over banken en bankiers in de hele wereld. Het is fijn, dat zijn boek in de media veel aandacht krijgt maar het was ook te verwachten, dat de banken zelf nauwelijks of niet reageren. Het waait wel weer over denken ze, misschien wel terecht. Het beeld is verontrustend, vooral ook omdat er sinds 2007 nog steeds niets veranderd is, de banken doorgaan met het oplichten van klanten (die kunnen de kleine lettertjes toch lezen en hoeven ons niet te geloven) en met hun ondoorzichtige financiële apparaten en onverantwoorde speculaties. En met het gebruik maken van steeds ingewikkelder en ondoorzichtiger computer programma's.
Als het bij een bank mis gaat komt de belastingbetaler wel op voor de verliezen en de politiek doet niets; de slimme politici hopen wellicht op (en krijgen vaak ook) lucratieve banen bij het bankwezen dat ze moeten controleren en de minder slimme missen te vaak de kennis. Luyendijk geeft misschien te weinig aandacht aan oplossingen, maar hoe kan je iets van de vele misstanden oplossen als de banken zo veel macht gegeven is en nog steeds gegeven wordt. Een al heel lang gewenste maatregel, splitsen van handelsbanken en spaarbanken werd bijvoorbeeld door de banken tegengehouden en door de politiek niet doorgedrukt. De bankiers, die rond 2008 bang waren voor een totale ondergang van het systeem gaan nu weer rustig verder en politici willen, kunnen of durven nog steeds geen maatregelen te nemen. Joris Luyendijk, je had het aandeel van de politici in de bank-praktijken misschien wat beter kunnen belichten, maar toch: hulde voor jouw duidelijke verslag.
Bankiers willen jullie zo verder leven? Leven voor super salarissen zonder moraal? En politici, doe eindelijk eens wat aan de misstanden van het bankieren en aan de hoge beloningen waarvoor relatief weinig belasting betaald wordt. Want nu zijn jullie wel medeplichtig. En gewone man, gemiddelde belastingbetaler, die steeds weer de rekening betaald als het bij een bank misgaat, realiseer je, dat je ook nog kiezer bent en dat je de gevestigde partijen, die het bankwezen steunen, af zou kunnen straffen.

Over wapengekletter en oorlogsdreiging (16 februari 2015). Nederlandse politici en media doen weer dapper mee met Amerika, willen "flink" zijn en lopen soms zelfs voorop: wapens sturen naar dat arme Oekraïne. Voor Amerikaanse politici is dat wat makkelijker: het is immers ver weg, ver van hun bed. Maar Europese politici (met uitzondering van Merkel en enkele anderen) lijken wel zonder enig historisch besef, zonder enige realiteitszin. Oekraïne is een land met ellendige geschiedenis, maar betekent dat, dat we het huidige (vermoedelijk zeer corrupte) regime moeten steunen? Moeten we er een wereld oorlog voor beginnen? Helaas kennen de huidige Nederlandse politici alleen nog maar kortstondige economische argumenten; lange termijn denken zie je maar zelden, slechts bij enkelen. Maatschappelijke onderdrukking van minderheden in eigen land (kansarme jongeren, ouderen, gehandicapten), prima blijkbaar. En tegelijkertijd je druk maken om vermeend onrecht in andere landen en dreigen met wapens. Idioter kan het bijna niet.

Overheid beschaamt vertrouwen (5 februari 2015) en: "De NAM en Schiphol zijn onaantastbare staten in de staat" lees ik in de Volkskrant van vandaag. NAM en Schiphol zijn inderdaad onaantastbare staten in de staat. Zij mogen aardbevingen veroorzaken en onze lucht vervuilen zonder de noodzakelijke beperkingen. En, zou ik erbij willen zeggen: de overheid en daarbij vrijwel alle politici worden in het geen grenzen stellen daarvan steeds onbeschaamder. Zie de leugens rond de waarschuwing vooraf bij de recente vliegramp, de onverschilligheid over aardbevingen in Groningen (ondanks vernietigende rapporten over de locale schade) en voortgaande gaswinningen voor een beetje meer luxe in het Westen, de ongebreidelde uitbreiding van aantal vluchten op Schiphol en inzetten van nieuwe vliegvelden, ondanks duidelijke onderzoeken, dat de fijnstof uitstoot van die vliegtuigen ons leven verkort; de onverantwoorde bezuinigingen in de zorg, de omstreden onderhandelingen over een handelsverdrag met de V.S., de belasting faciliteiten van een hele rits grote bedrijven en daardoor dus meer belasting voor gewone burgers, enz. enz., te veel zaken om allemaal op te noemen.
Zoals ik al zei, de politici worden steeds onbeschaamder, laten eigen belang steeds vaker prevaleren boven landsbelang. Proberen aan de bestaande landelijke partijen zoals bijvoorbeeld VVD en PVDA fatsoen bijbrengen lijkt ondertussen wel een hopeloze zaak.
Wellicht is er nog een kleine kans het tij van slecht beleid van de almachtige landelijke politici te keren: stem bij de komende verkiezingen massaal op plaatselijke partijen. Groningen en aangrenzende provincie: stem massaal op een anti-gas-boren partij; Noord Holland, Flevoland, stem massaal op een anti-lucht vervuilings partij, een anti-meer vliegvelden partij.
Stem niet meer op landelijke partijen die ons naar mij mening al genoeg belazerd hebben, die de echte belangen van burgers aan hun laars lappen, maar stem op plaatselijke partijen, als die tenminste ook oog hebben voor ons leefklimaat en milieu, voor de belangen en gezondheid van hun kiezers.
Overigens, nu het er eindelijk op lijkt dat er een aanzienlijk deel van de schade aan Groningers vergoed moet gaan worden, hoor je opeens ook wat andere geluiden - helaas niet uit begrip voor de Groningers, maar omdat het excessieve boren ook geld kan gaan kosten. Het wachten is nu ook op schade claims bij Schiphol voor de enorme uitstoot van fijnstof etc. en de daardoor veroorzaakte levens bekorting en toename van het lijden aan o.a. kanker van steeds meer Nederlanders.

Windmolen parken en subsidies. (14 januari 2015). Een van de grootste regeringsschandalen lijkt er straks aan te komen: de subsidies (gesproken wordt over 18 miljard euro) voor aanleg van windmolen parken aan energie bedrijven. Want wat is er (volgens mij) echt aan de hand? Waar gaat het om? Windmolen energie van die parken wordt straks uitsluitend via de energie maatschappijen verkocht en geeft die energie bedrijven dus een soort van financieel bijzonder aantrekkelijk monopolie voor de toekomst. En dat, terwijl zonnepanelen steeds goedkoper worden, terwijl zonne-energie nu al concurrerend is en straks zelfs nog veel goedkoper wordt dan wind-energie. En bovendien veel vriendelijker is voor het milieu want die zonnepanelen zijn nauwelijks te zien en maken bovendien geen storend lawaai. Het monopolie geven aan de kleine maar machtige groep energie maatschappijen is een slechte zaak en kost ons belasting betalers handen vol geld. Regering, loop niet aan de leiband van de energie maatschappijen; geef ze de subsidie niet!

De hervormingen en kaalslag in de zorg. (4 januari 2015) Deze regering heeft niet alleen besloten tot enorme bezuinigingen in de zorg; ze heeft daar bovenop de zorg taken afgestoten van landelijke voorzieningen naar zorg door alle gemeenten. Gemeenten, die daar geen ervaring mee hebben, geen overgangstijd voor gekregen hebben en fors minder geld krijgen dan landelijk beschikbaar was. Het zou interessant zijn de regeringsmaatregelen in Brussel te toetsen op al lang bestaande rechten, onvoldoende tijd en scholing van de nieuwe uitvoerders en tekort aan financiele middelen om de nieuwe taak uit te voeren. En dat alles onder het hypocriete woord ""participatie""; een participatie, die al heel vaak geprobeerd is maar nooit echt werkte.
Als deze regering eerlijker was geweest en duidelijk had gezegd, dat het hen alleen om bezuinigingen te doen is en ze geen zin meer had om voor zorg aan ouderen en gehandicapten geld uit te geven, was een logische en consequente maatregel tevens geweest de levenseinde pil gratis beschikbaar te stellen voor de velen, die nu door deze regeringsmaatregelen zonder zorg komen te zitten en een einde willen maken aan hun lijden.

Het oude jaar 2014 en nieuwe jaar 2015 (2 januari 2015). Ik wens U allen een zo gelukkig mogelijk jaar 2015, hopelijk een stuk beter dan het zo moeilijke jaar 2014. Helaas zullen veel besluiten van onze Nederlandse Regering in 2014 ook in 2015 doorwerken. Een Nederlandse Regering, die onder andere besloot tot een kaalslag in de zorg voor ouderen en gehandicapten, die besloot door te gaan met gaswinningen in Groningen en zo de Groningers door te laten beven op hun aarde en in hun huizen ten behoeve van meer welvaart in het Westen van het land, en die als groot-aandeelhouder van Schiphol besloot tot verdere uitbreiding van het vliegverkeer met nog meer luchtvervuiling (met volgens recente rapporten korter leven als gevolg voor veel Nederlanders) en enorme geluidsoverlast. En die vluchtelingen onmenselijk behandeld en opsluit in kampen in plaats van ze de kans te geven tot werk en tot het opbouwen van een nieuw leven; kortom een regering in 2014 zonder menselijkheid en vol geld gerichtheid. Zorg voor elkaar is bij deze regeerders niet nodig, voor hen bestaat het leven slechts uit geld besparen en verdienen en de kwaliteit van ons leven is niet belangrijk meer. Terwijl deze regering tegelijkertijd mogelijk het all-time record heeft van gemaakte geldverslindende blunders, zoals bij invoering van ict systemen, belastingdienst fouten, politie hervormingen, schadevergoedingen aan onterecht gevangen gezette burgers, enz.enz. Amateur economen zonder verstand van economie met als reclame kreet voor de bezuinigingen: participatie
Maar 2015 is een nieuw jaar, dus laten we hopen op verbeteringen in ons leven en leefklimaat, laten we hopen, dat er weer gekeken gaat worden naar de belangen van alle Nederlandse burgers, laten we hopen dat er ook weer geluisterd gaat worden naar die burgers, en laten we hopen dat de Nederlandse burgers zich ook meer laten horen, protesteren tegen een verkeerd regeringsbeleid.
Wereldwijd lijkt de crisis wel over zijn hoogtepunt heen en mogen we misschien hopen op geen verdere verslechtering en wellicht zelfs op een -langzaam- herstel. Daarover een volgende keer meer.
Dus nogmaals: mijn beste wensen voor een zo gelukkig mogelijk 2015!

Match fixing in voetbal. (22 december 2014) Een recente beker wedstrijd in Nederland geeft aan hoe gemakkelijk match fixing kan zijn. Niet dat ik denk, dat dat daar gebeurd is, maar het gaat om de mogelijke methode. En 1 man hoeft er maar van te weten: de trainer. Die bepaalt uiteindelijk wie hij opstelt en geeft dat vaak pas op een laat moment door aan de pers. En als dan blijkt, dat hij zwakkere spelers of debutanten opgesteld heeft, die wel hun best doen, maar (nog) niet beter kunnen is het resultaat duidelijk: de sterkere ploeg verliest tamelijk onverwacht van de zwakkere. Match fixing of niet, we weten het vaak niet, het is moeilijk te bewijzen. Het bewijs zit hem misschien alleen maar in de afgesloten weddenschappen. Waar is sport nog sport en waar een financieel spel? Waar berekening, omdat winnen in een bepaalde situatie niet het meest belangrijke is?

Over De Mens (20 december 2014) schreef de beroemde Poolse reis-journalist en schrijver Ryszard Kapuscinski rond zijn 50e in 1982 het volgende gedicht, nog steeds even actueel:
O, zo lang - heeft het geduurd - eer ik over de mens heb leren denken - als over een mens,
eer ik die manier van denken heb ontdekt; - eer ik die weg heb ingeslagen - in die bevrijdende richting
en door over de mens te praten of over hem te denken - stelde ik me niet meer de vraag - of hij wit of zwart was, - anarchist of monarchist, - liefhebber van mode of mufheid, - van hier of vreemdeling,
maar begon ik te vragen - wat er menselijk aan hem was.

We worden steeds slimmer (8 december 2014). Ik las het boek : We worden steeds slimmer van Clive Thompson. (Oorspronkelijke titel: Smarter than you think: How technology is changing our minds for the better). Voor mij een bijzonder leerzaam boek over internet, twitter, faceboek etc gebruik en de enorme mogelijkheden ervan, met hoofdstukken over school onderwijs, samenwerken bij oplossingen zoeken enz enz. We worden steeds slimmer, volgend mij een aanrader, zoals ook het hoofdstuk over Ambient Awareness, met veel voorbeelden hoe de moderne media in het werk toe te passen. En een mooie stelling vond ik: The strength of weak ties. Maar omdat jongeren er veel meer in zitten dan ik, denk ik dat dit boek ook juist voor mensen boven de 45 en voor ouderen zeer leerzaam en nuttig is. Om te zien hoe je via de sociale media bijvoorbeeld tijd kunt besparen en als team kunt denken en oplossingen zoeken. En om te begrijpen waar jongeren mee bezig zijn. En als je actie wilt voeren, je ideeën in wijdere kring bekend wil maken, kan je bijna niet meer zonder de sociale media.

Politiek alleen nog maar Economie? (30 november 2014) Het valt mij op, hoe weinig de leeftijdsgroep tussen de 40 en 55 geïnteresseerd is in Politiek. Een soort houding van: wat heeft het voor zin, we kunnen toch niets veranderen. En protesteren tegen wat dan ook, al dan niet terecht, is er al helemaal niet meer bij in Nederland. Wil men nog voor wat dan ook vechten, zich inzetten of gaat het alleen nog maar over werk, welvaart, economie? Vertolken onze kleurloze politici, met al hun aandacht alleen maar voor economische belangen, voor economische argumenten, waarbij leef-kwaliteit nauwelijks nog een rol speelt in de discussies, dat wat de meerderheid voelt, wat er bij de meerderheid leeft: economische belangen? De rijken worden steeds rijker, zegt men, maar door de enorme nadruk van politici voor de economie worden de rijken ook steeds machtiger. Nederland lijkt wat dat betreft wel een wereld trend aan te geven.
Jammer is wel, dat politici zo weinig verstand hebben van economie, dat zij, en de meeste van ons ook, alleen geïnteresseerd lijken in lenen en kopen, in een wegwerp maatschappij.

Vliegtuig hinder - dubbele rol regering (27 november 2014), De vliegtuig hinder neemt toe in steeds groter, steeds uitbreidend gebied. En nieuwe gebieden liggen volgens autoriteiten te ver van Schiphol en mogen niet meepraten. Alsof dat meepraten trouwens veel zin heeft. Ondanks toenemende hinder in bijvoorbeeld Egmond, Castricum, Bergen, Heilo, Alkmaar, waar steeds meer en meer vliegtuigen gedurende steeds meer uren per dag te laag overvliegen. Radarbeelden laten overduidelijk zien, dat veel vliegtuigen onder de toegestane minimum hoogte van 600 meter vliegen, zonder dat daar voor bekeurd wordt, zonder enig ingrijpen. Probleem is duidelijk ook de dubbele pet van de regering: de plicht enerzijds als regering zijn burgers tegen de vervuiling en herrie te moeten beschermen, anderzijds als groot-aandeelhouder van Schiphol de verleiding alleen maar naar de winst van Schuphol te kijken en die zakelijke, winst opleverende functie kennelijk voorrang te verlenen boven haar eerste plicht tegenover haar burgers.
Ik hoop nu maar, dat er een milieu organisatie is met sympathiserende juristen in haar gelederen, die deze dubbelfunctie van de regering willen aankaarten bij de Nederlandse rechter of eventueel ook bij het Europese hof.
Want en groot aandeelhouder zijn, en tegelijkertijd het aantal vluchten, minimum hoogten en maximum geluid en stank bepalen en aantal vluchten steeds uitbreiden, mogelijk zelfs uitbreiden via een extra vliegveld, dat kan natuurlijk niet samengaan.

Politici, moeten ze werken en/of de straat op? (20 november 2014) Ik lees in de krant, dat PVDA politici van de leiding van de partij een kwart van hun tijd de straat op moeten om met potentiële kiezers te praten. Nu is het gezien het onbegrip van hun kiezers voor hun beleid wellicht niet onverstandig met hun kiezers te gaan praten, maar denken ze daarbij de kiezers om te kunnen turnen, hun beleid geaccepteerd te krijgen, of moeten de politici ook meer naar de kiezers gaan luisteren? Gezien de huidige koers van de PVDA en de volkomen afwezigheid van luisteren naar hun achterban lijkt er weinig bij de PVDA leiding te veranderen als zij de straat op gaan en blijft hun boodschap: wij doen het goed en dat moeten jullie nu maar eindelijk eens begrijpen. Blijvende blindheid voor wat de kiezers willen, niet bereid tot een beleid waarvoor ze gekozen zijn.
Ik vraag me verder af, hoe het met het werk zit, waarvoor deze politici betaald worden. Kunnen ze daarvan zomaar een kwart inleveren voor andere activiteiten? En wat doen ze dan met hun salaris, waarvoor ze een kwart minder gaan werken: gaan ze daarvan - zoals dan wel zou moeten - ook een kwart inleveren? Of willen ze, dat het Nederlandse volk dat kwart teveel betaalde salaris voor z'n rekening gaat nemen?
In het normale leven ziet een baas je al aankomen als je zegt een kwart van je tijd de straat op te gaan - zou dat dan in de politiek wel kunnen? Ik denk echt niet dat dat de bedoeling kan zijn; dat zou wel een primeur zijn in Nederland; weliswaar een nieuw politiek idee, maar niet erg “vernieuwend”.

Participatie – is het mogelijk? (14 november 2014) Recent kwam de staatssecretaris verantwoordelijk voor zorg in het nieuws wegens de erbarmelijke omstandigheden waaronder zijn moeder leeft in een verpleeghuis. De staatssecretaris baseert zijn enorme (onverantwoordelijke!) bezuinigingen op de door hem uitgesproken verwachting van maatschappelijke participatie, van hulp door verwanten, kinderen, buren. En wat blijkt: hij participeert zelf niet maar laat zijn moeder min of meer volledig in de steek, laat de grote lacunes in haar verzorging een beetje opvangen door zijn oude vader. Zelf haar verzorgen, dagelijks bezoeken, in huis nemen, is zelfs voor de waarschijnlijk redelijk welgestelde staatssecretaris kennelijk niet mogelijk. Ik hoop dan, dat hij best wat voor zijn moeder zou willen doen, maar misschien is hij te druk met regeren en bezuinigen. Daar is hij niet alleen in; heel veel (nu volwassen) kinderen zijn heel druk met hun baan, hun gezin, hebben geen tijd, wonen in een te klein huis waar geen plaats is voor ouders, en participeren dus niet, gaan dat ook niet doen, net zo min als staatssecretaris van Rijn.dat doet.
Het hele begrip participeren, waarop de bezuinigingen gebaseerd zijn, is in de huidige maatschappij een onmogelijke zaak, een wasse neus. Staatssecretaris Van Rijn is daar zelf het levende bewijs van.

Euthanasie wel of niet humaan? (8 november 2014) De tegenstanders van euthanasie lijken een nieuwe strijdwijze te hebben gekozen: niet meer zeggen "euthanasie mag nooit" maar "euthanasie word te snel toegepast". De werkelijkheid van ondraaglijk leiden wil men daarmee negeren. Want wat is ondraaglijk leiden? Je kan daar per persoon eigen opvattingen over hebben, maar zou die niet moeten opdringen aan anderen. Als mensen tijdig aangeven, dat ze toenemende dementie, opname in een verpleeghuis, rondlopen met natte luiers en de hele dag min of meer levenloos rondhangen, jarenlang, tussen al even levenloos rondhangende medebewoners (mede slachtoffers zou ik het willen noemen), wachtend op de veel te laat komende bevrijdende natuurlijke dood, beschouwen als ondraaglijk leiden, dan moet dat gerespecteerd worden. Welke gezonde arts of politicus, die er voor zichzelf eventueel anders over denkt heeft dan het recht euthanasie te weigeren? Het debat over euthanasie is een onfris debat geworden: men wil anderen (de lijdenden) dwingen de eigen opvattingen te volgen zonder de opvattingen van de euthanasie vragende te respecteren of er rekening mee te houden. Een moderne vorm van dictatuur: je mag niet leven (en doodgaan) volgens je eigen opvattingen, maar moet je maar onderwerpen aan de mijne!

Diederik Samsom en TV-presentator Pauw (30 oktober 2014) samen in gesprek. Dan denk je, dat een echt gesprek wordt, maar nee: Pauw was er als presentator blijkbaar alleen maar op uit het laten zien aan zijn publiek hoe flink hij wel tegen een politicus, en dan nog wel de leider van de PVDA, op kon, helaas zonder de juiste vragen te stellen.
Ja, en dan Samsum. Nu ben ik zeker geen aanhanger van Samsum en zijn beleid; hij heeft zijn kiezers niet gegeven waar zij recht op hadden. Hij leeft steeds meer in een droomwereld, denkt nog steeds ten onrechte (of doet waarschijnlijk alsof, want toneel spelen kan hij wel), dat hij zijn beleid kan uitleggen en er begrip voor kan krijgen, als hij maar lang genoeg mag praten, mag uitleggen en sentimenteel mag doen over zijn gezin, zijn verstandelijk gehandicapte dochter, die hij toch maar mooi verlaten heeft. Terwijl hij in werkelijkheid mee werkt aan een beleid dat op heel veel gebieden desastreus is, ook voor (verstandelijk) gehandicapten en ook dus zijn dochter, waar hij zogenaamd zo voor vecht. Hij heeft niet door, dat zijn achterban naar zijn beleid kijkt, niet naar zijn hypocriete uitleg, dat veel PVDA leden en stemmers het beu zijn en zich bedrogen voelen, dat hun PVDA onder leiding van Samsom zo innig blijft samenwerken met de VVD en ondertussen de zwakkeren in de samenleving laat barsten.
Wat we hier op TV zagen is volgens mij een zeer gehaaide presentator, die niet echt de diepte in wil, in gesprek met een domme en niet-gehaaide politicus zonder overtuigingen en er alleen maar uit op handhaving van zijn "partij leiderschap". Het was een flut gesprek.
Overigens, hoe lang pikt de PVDA dit leiderschap in strijd met de goede oude beginselen nog?
En net na dit geschreven te hebben las ik een aforisme van Arno Grunberg in het boekje Voetnoot: Wie nog gelooft dat de belangen van politici samenvallen met de belangen van de burgers die op hen stemmen, heeft van naïviteit een serieuze hobby gemaakt.

Een paar dagen in Antwerpen (27 oktober 2014) geeft je het gevoel weer even in het buitenland te zijn. Er is niet zo vreselijk veel verschil met Nederland, maar toch .... De terrasjes zijn vol, zelfs in het wat koude eind oktober weer; in Antwerpren zit men liever buiten dan binnen. Er wordt gepraat, veel gepraat, meer dan op terrasjes in Nederland lijkt me. En de Belgen praten wat smeuïger, het lijkt alsof ze tijdens het praten rekening houden met komma's, niet zo bang zijn in de rede te worden gevallen. Het weer was matig; af en toe wat motregen, af en toe wat zon, maar dat mocht de pret niet drukken. Antwerpen (de naam is blijkbaar afkomstig van handwerken, want er waren altijd veel handwerkers) is een gezellige stad, waar ondanks de vele toeristen de locale bevolking nog steeds het beeld bepaalt.

Voetnotes van Arnon Grunberg (22 oktober 2014). Ik kende de dagelijkse kolom van Grunberg in de Volkskrant; meestal is dat wat ik elke ochtend in die krant het eerste lees. Ooit werd de schrijver Vestdijk een duivelskunstenaar genoemd; die naam is echter zeker van toepassing voor Arnon Grunberg: hij schrijft boeken, verslagen van zijn reisjes naar gevaarlijke gebieden, zoals naar Nederlandse militairen in Afghanistan, houdt lezingen, heeft een plek in de VPRO gids en schrijft ook nog eens zonder onderbreken zijn dagelijkse kolom. Ik wist het niet, maar de Voetnoten zijn ook verzameld uitgegeven. Ik heb nu de uitgave Voetnoot 2 voor me liggen. Het is opmerkelijk, hoe actueel die voetnoten nog zijn en hoe opmerkelijk zijn beschrijving van mensen en oordeel over de maatschappij. Een maatschappij, die hij bekijkt met kritische maar scherpe blik. Hij ziet door de franje heen, wat mensen in het algemeen beweegt. Enkele van zijn meningen of liever vraagstellingen, want hij dringt geen meningen op: Zijn mensen tegen doodstraf? Ja want komt de misdadiger er te gemakkelijk van af; laten we een moordenaar via levenslange opsluiting in gevangenis of TBS liever lang martelen, dat is bevredigener voor onze behoefte aan wraak. En: Het agressief bestrijden van andermans onzin dient veelal om de eigen onzin aan het oog te onttrekken. En over minder behoefte oden in oorlogen: Het grootschalige vernietiging van potentiële consumenten is economisch gezien onverstandig. En: Helaas worden dictators zelden opgevolgd door verlichte leiders.meestal worden dictators opgevolgd door nieuwe dictators. Dit boekje geeft ons evenals de nog steeds dagelijks verschijnende voetnoten nieuwe ideeën en zet ons aan tot denken. Lees het!

Nederlandse Regering anno 2014 (6 oktober 2014). We hebben nu een staatssecretaris, die iedereen, die zorg nodig heeft, kort op zorg of zelfs helemaal geen zorg meer wil geven. Daaronder zijn veel mensen, die echt zorg nodig hebben, niet zonder kunnen. Daaronder zijn kwetsbare groepen, die zich niet verdedigen kunnen, zoals verstandelijk gehandicapten en kinderen.
We hebben een minister, die zich niets van aardbevingen aantrekt en rustig door laat boren naar gas. Zijn motto vermoedelijk: Laat Groningen maar beven om het Westen luxueuzer te laten leven. En laat de borers doorgaan met goed verdienen. En om een beetje geld bij de aanleg te sparen, maar onze zo belangrijke kust-toeristen industrie de nek om te draaien wil hij nu toestaan windmolens te dichtbij, vlak voor de kust te bouwen
We hebben een minister, die de F16 bommenwerpers zo ongeschikt achtte, dat ze vervangen moesten worden, maar die ze goed genoeg vindt om er nu mee in verre landen te bombarderen zonder burger slachtoffers. Zijn ze nog zo trefzeker, dat er geen burgers geraakt worden en men de bommenwerpers gaat haten?
We hebben een minister, die helpt de banken te steunen door er geld in te pompen, gemeenschapsgeld, wat de belastingbetalers straks moeten ophoesten. Op ons spaargeld krijgen we bijna geen rente meer, zelfs minder dan de belasting er op inhoudt en het kan ons misschien zelfs afgepakt worden. Terwijl hij wel de hele rijken zoals Google en Apple de hand boven het hoofd houdt en nauwelijks belasting laat betalen.
Wij hebben een minister, die de maximum snelheid op veel plaatsen verhoogd heeft tot 130km en ook op de ringwegen van Rotterdam en Amsterdam en andere steden de gemeentes wil dwingen tot toestaan van hogere snelheden.
We hebben een minister met een asiel beleid zonder menselijkheid, die het liefst geen enkele vreemdeling in Nederland wil zien, die zelfs tolken van het Nederlandse leger naar huis stuurt.
En we hebben een minister-president, die trots is op zijn ploeg en trots is op wat hij allemaal al bereikt heeft.

We leven niet alleen langer, maar we sterven ook langer(28 september 2014) - schrijft Rene Gude in NRCweekend van 27 september. Een opmerking, die tot denken aanzet. Want langer leven heeft duidelijk niet alleen voordelen; vaak leven mensen wel langer, maar met allerlei lichamelijke of geestelijke beperkingen of handicaps. Die kunnen variëren van redelijk gezond met meer "vrije"tijd maar wat minder energiek tot rollatorgebruik tot steeds meer operaties tot zwaar lichamelijk leiden tot dementie aan toe. Natuurlijk is er een oorzakelijk verband. Steeds meer medische kennis maakt langer leven mogelijk maar geeft daarmee nu ook uitstel van sterven, rekken van sterven. Langer leven, zou je kunnen zeggen, vaak ten koste van alles, is uiteindelijk zeer omstreden. Waar ligt de grens? Oorspronkelijk was het in het dierenrijk, waar wij van af stammen, de bedoeling nageslacht te verwekken en groot te brengen, te verzorgen tot het moment van zelfstandigheid. Waar nodig, mede afhankelijk van het al dan niet mogelijke uitsterven van de soort, werden meerdere "nesten" op de wereld gezet met grotere getallen, zoals bijvoorbeeld bij planten of insecten. Maar bij onze directere voorgangers, liepen aantal nesten en aantal nageslacht per nest terug. Het kwam er over het algemeen wel op neer: wanneer de vruchtbaarheid ophield en er niet meer voor de groep en het nageslacht gezorgd moest worden was de tijd voor het individu gekomen om deze wereld te verlaten. Dit doel van het leven: zorgen voor nageslacht en daarna afscheid nemen om plaats te maken voor dat nageslacht, dat nageslacht de kans te geven de zaak over te nemen, is nagenoeg verdwenen. Mensen kunnen en worden geacht nu ook op andere manier creatief zijn dan met het maken van kinderen. Maar houdt die creativiteit op, wat dan? Kan je dan nog spreken van leven?
Steeds meer ouderen met steeds verminderende creativiteit, die niet dood willen, niet willen wijken, en steeds meer medische kennis die hen daarbij helpt, die hen het sterven ook als ze het zelf willen vaak belet.

Terug van vakantie (24 september 2014). Ik ben weer terug in Nederland na een aantal weken trekken door mijn geliefde Frankrijk. Wat heeft dat land toch een prachtige natuur en leven de mensen ogenschijnlijk meer op straat, gemoedelijker, communicatiever. We waren dit keer o.a. in Reims, wat behalve de beroemde kathedraal ook een heel drukke restaurant/café-straat heeft, waar men tot laat in de avond zit te drinken en eten en waar veel studenten rondlopen. En in de Drome, waar we als experiment een week een appartement hadden gehuurd in Montbrun. Prachtig berg landschap met overal de Mont Ventoux op de voorgrond of achtergrond. Veel fietsende toeristen, die deze fameuze berg gingen beklimmen. Maar ook buiten de Ventoux heel veel mooie natuur. En een tamelijk dun bevolkt gebied met veel heel kleine dorpjes, met voor Franse begrippen weinig barretjes en cafeetjes en restaurants. En verder waren we in onze oude woonplaats Sainte Maxime, alweer drukker dan een paar jaar geleden, ondanks de crisis, nu september steeds meer een vakantie maand is geworden voor mensen zonder schoolgaande kinderen. De straten vol, vol, vol met slenterende toeristen. En het weer uitstekend, de stranden aardig vol. Terug naar Nederland via de route Napoleon, een van de mooiste wegen die ik ken, en via de Beaujolais. Onze hotel eigenaar daar vertelde, dat September zijn drukste maand is nu zoveel toeristen het oogsten van de druiven bezoeken - en mogelijk ook meteen wijn proeven en kopen. De Beaujolais wijn is kennelijk weer helemaal terug. Wij reserveren zelden hotels, zien wel waar we uitkomen, maar hadden nu een paar keer "de laatste kamer", dus geen enkele keus. Na weken mooi en warm weer nu een grauwe dag hier in Alkmaar, goed om weer eens achter de computer te gaan zitten. Want die had ik echt niet nodig op reis.

Belastingdienst: leuker kunnen we het niet maken, wel gemakkelijker. (25 augustus 2014) Dat zegt de belastingdienst zelf. Maar helaas ook niet eerlijker, denk ik daarbij. Want het is langzamerhand zo, dat vrijwel alleen mensen met vast salaris of pensioen echt de volle belasting moeten betalen, die bij hun inkomen past; hun gegevens zijn met computer bestanden te controleren. De rijke particulieren en rijke bedrijven hoeven dat niet. Voor hen heeft de belastingdienst allerlei mogelijkheden gecreëerd, om belasting betalingen sterk te verminderen of zelfs helemaal te ontwijken. Ik heb het nu niet over de vele fouten van de belastingdienst met uitkeringen, huur toeslagen, etc. Ik kan geen volledige lijst noemen, maar in de laatste paar jaar zijn al heel wat kostbare fouten gepubliceerd, die ons land veel geld gekost hebben. Nee, ik heb het over belasting verminderingen, die structureel zijn, wettelijk toegestaan. Zoals de vele loopholes voor rijke particulieren en zoals ook de min of meer officiële (maar vaak wel geheimgehouden) belasting afspraken met grote bedrijven en kantoren van ook in het buitenland werkende firma's, het toestaan van winst verschuivingen enz enz. Het belasting opleggen, zoals het nu werkt is volkomen oneerlijk: vrijwel alleen mensen met een vast inkomen betalen de volle mep en betalen zo ook een onevenredig groot gedeelte van de staats uitgaven.
"Leuker kunnen we het voor de vaste inkomens niet maken, wel gemakkelijke voor de rijken, maar zeker niet eerlijker." zou als spreuk beter bij het al zo lang gevoerde beleid passen.
Overigens is het wellicht toch de politiek die de regels voor de belastingdienst opstelt en daar voor verantwoordelijk is en moeten die regels door de belastingdienst alleen maar opgevolgd worden.

Astrologie, wat kan je ermee? (15 augustus 2014).Eén van de belangrijkste manieren, waarop Astrologie mensen kan helpen via de geboorte horoscoop wordt zo mooi verwoord in het al oude boek Astrology for the Millions van Grant Lewi: "We cannot make people other than they are; but we can assist them to the discovery of what they are, and safe them long years of struggle in finding themselves by the hit-or-mis business that makes up ordinary undirected experience. We can indicate to everyone what they may aspire to; we may encourage them to develop to the utmost limit of their capacities; and tell them when they have reached the limit beyond which all their best efforts will be merely nerve-racking and fruitless."
Vertaald:
"Wij astrologen kunnen mensen niet anders maken dan ze zijn; maar we kunnen hen helpen met het ontdekken van wie ze zijn, en hen zo lange jaren van worsteling besparen om zichzelf te vinden via de val-en-opstaan methode van de normale ongerichte ervaring. We kunnen iedereen aangeven waar ze naar kunnen streven; we kunnen hen aanmoedigen zich te ontwikkelen tot de grens van hun capaciteiten; en hen vertellen wanneer ze hun limiet bereikt hebben en waarbuiten al hun verdere inspanningen slechts spanningen zouden veroorzaken zonder resultaat."
Hetzelfde geldt ook voor relaties: astrologie kan aangeven hoe die zo goed mogelijk kunnen worden ingevuld. Partners kunnen dan niet alleen zien hoe ze zelf in elkaar zitten, maar zien dat ook bij hun partner. En zien dan hoe beter met elkaar om te gaan.
Zie ook mijn astrologie pagina.

Schiphol, nog meer lawaai en luchtvervuiling komt eraan (15 augustus 2014). Schiphol nieuwbouw, doorgroei staat op de voorpagina van de Volkskrant, in een artikel van Marcel van Lieshout. Het aantal reizigers moet doorgroeien van een dit jaar verwachte 52 miljoen naar 62 miljoen. Over de daardoor verhoogde geluidshinder is het artikel (uiteraard, want gebaseerd op informatie van Schiphol zelf) optimistisch; de verhoging van het benodigde aantal vluchten wordt "conservatief" geschat en een verwachte vermindering van geluid per vliegtuig zeer optimistisch. Bovendien neemt het artikel (immers gebaseerd op informatie van Schiphol zelf) de kwade gevolgen van de brandstof afval op onze gezondheid helemaal niet mee.
Wij leven in Nederland op 1 van de dichtst bevolkte gebieden op aarde en tegelijkertijd wil Schiphol met steun van onze Regering 1 van de grootste overstap luchthavens ter wereld zijn.
Groei van Schiphol boven alles.
Meer geluidsoverlast (en die is al zeer substantieel in steeds grotere cirkel om Schiphol heen) is daarbij blijkbaar geen punt van overweging. En de toenemende gezondheidsproblemen die daar het gevolg van zullen zijn spelen kennelijk al helemaal niet mee, worden zelfs niet genoemd. De effecten die de olie-achtige geloosde brandstof afvallen met veel kwalijke stoffen nu al op de gezondheid hebben en die straks nog zullen toenemen over een steeds groter deel van Nederland worden door Schiphol en Regering genegeerd of ontkend.
Hoeveel kankers, hoeveel long- en ademhalingsziekten worden veroorzaakt door vliegtuig afval en wat zijn daarvan daarvan de behandelingskosten, om niet eens te spreken over het leed van de betrokkenen. Als je dat mee rekent, is Schiphol economisch dan nog wel zo aantrekkelijk?
Schiphol uitbreiden, het is onverantwoordelijk en leidt alleen maar tot meer vervuiling van onze Nederlandse lucht, tot meer zieken en doden. Het dodental van het recente vliegtuig ongeluk boven de Oekraine waar we ons wel druk om maken, valt daarbij volledig in het niet.

Hans Brinckmann en IJsbrand Rogge, creatieve vrienden (4 augustus 2014). Het doet er niet altijd toe, dat je een passie uitstelt of tijdelijk ondergeschikt maakt aan een baan waarmee je geld verdient. Hans Brinckmann is een tachtiger en leeftijdgenoot, vriend vanaf het moment, dat we elkaar in 1953 in Kobe,Japan, ontmoetten. Nu schrijft hij, na een leven als bankier, het ene boek na het andere. Dat kan dus als je het geluk hebt dat op die leeftijd de hersens nog goed functioneren en je de energie en discipline hebt om creatief te blijven. Over zijn laatste, 6e boek schrijft hij: "In the Eyes of the Son", is a character-based novel, unusual in that it focuses on the realities of life in some of the countries I lived in between the 1950s and the early 1980s: post-war Holland, still-colonized Singapore, wind-swept Chicago, and New York with its racial tensions. The story is full of human drama, rich in dialogue, and with a healthy dash of humor and, well, intimacy. For further information go to http://www.savantbooksandpublications.com of naar zijn website www.habri.co.uk.
Ook mijn andere "oud-Japan-vriend" vanaf 1953, IJsbrand Rogge, is de tachtig gepasseerd en actief en creatief bezig, o.a. met zijn verzameling oude foto's en films over Japan en Hongkong op youtube. Zijn uitgebreide, interessante website is http://www.xs4all.nl/~wichm/index.html. Het aantal onderwerpen, dat hij behandelt, is te veel om hier even op te noemen.

Zomer (3 augustus 2014). Vanochtend zit ik lui (of niet-lui, want mijn denken gaat door) op mijn balkon te genieten van de zon en maak een haiku (5-7-5-lettergrepen Japanse dichtvorm):

Lui zonnig balkon
ik zie hoe overbuurman
zijn huis weer schildert

Oorlog en oorlogs ervaring (1 augustus 2014). Het valt mij op, hoe ophitserig de media, zelfs "kwaliteits" kranten als NRC en Volkskrant praten over harde maatregelen tegen Rusland, desnoods dreigen met oorlog. Ik heb de 2e wereldoorlog zeer bewust meegemaakt, maar de redacteuren en columnisten zijn veel jonger en weten in feite niet waar ze over praten. Oorlog is verschrikkelijk en zelfs niet geschikt als "laatste redmiddel". De media doen alsof het een spelletje is, maar dat was het al niet in 1940-1945 en dat is het zeker nu niet meer, met de steeds meer geweld zaaiende wapens. Verslaggevers en schrijvers, bedenk toch wat je over oorlog schrijft, radio, tv en kranten, wees toch voorzichtig, roep mensen niet op tot haat en tot oorlog, verdiep je eerst eens in het materiaal voordat jullie je oorlogszuchtige wijsheden spuien.

KPN, onze nationale trots (27 juli 2014). Laat ik beginnen de KPN een compliment te geven: alle medewerkers, zowel die aan de telefoon als bezoekende technici als die in hun winkels zijn aller-vriendelijks en behulpzaam. Of ze ook milieubewust en commercieel scherp genoeg zijn vraag ik me af na een recente ervaring. Ik heb sinds kort een wat uitgebreider pakket voor telefoon, tv en internet en een technicus zou na telefonische afspraak komen voor installatie. Een week voor zijn komst kreeg ik onverwachts een grote doos toegestuurd. Bij navraag werd mij verteld, dat daarin een nieuw modem zat, wat ik nodig zou hebben bij het nieuwe abonnement. Toen de technicus kwam bleek mijn bestaand modem echter reeds up-to-date genoeg. "Wat doe ik met het nieuwe - onuitgepakte - modem", vroeg ik. Het antwoord was dat ik het mocht houden. Ik vond dat wat vreemd en bracht het daarom naar de locale KPN winkel. Daar werd me gezegd, dat ze het (nieuwe, onuitgepakte) modem zouden vernietigen; vernietigen was voor hen goedkoper dan opsturen naar het technisch centrum.
Je kan het je toch niet voorstellen: mij een nieuw modem toesturen wat ik niet nodig had en dat nieuwe modem dan vernietigen omdat terugsturen te veel kost. De wegwerp maatschappij ten top. KPN zal wel niet de enige zijn die zo met zijn nieuwe apparatuur omgaat, maar het geeft ook wel te denken hoe KPN commercieel in elkaar zit en waarom ze het financieel niet zo supergoed doen. Misschien kan de nieuwe financiële man, ex-minister de Jager dit soort verspilling aanpakken?
Ik wil hieronder ook graag de reactie van KPN zetten, welke ik 1 augustus ontving: "Allereerst bedankt voor je compliment, goed om te lezen dat je naar tevredenheid bent geholpen door onze collega’s. Wij stellen bij KPN graag alles in het werk om onze klanten goede service te verlenen. Echter, waar gewerkt wordt, worden helaas ook wel eens fouten gemaakt. Dat bewijst het tweede gedeelte van je blog wel. KPN is zeer bewust bezig met de wereld om ons heen en de samenleving waarin wij leven, ook het milieu heeft bij ons een streepje voor. Wij betreuren het dan ook dat deze informatie aan je is verstrekt. Voor alle modems geldt dat wij ze graag retour ontvangen, dit kan door ze op te sturen (zie de link onderaan dit bericht), maar ook de monteur kan het modem weer meenemen. De modems die gebruikt kunnen worden met onze huidige producten en diensten worden, na uitgebreide keuring, weer hergebruikt. De modems die te oud zijn geworden voor gebruik, worden onder toezicht van strenge milieuregels, uiteindelijk gerecycled. We blijven werken om deze informatie binnen onze hele organisatie beter bekend te maken, op die manier doen we niet alleen onszelf, maar ook de samenleving waarin we wonen, een groot plezier. Bedankt dat je dit verhaal met ons hebt gedeeld."

VPRO's zomergast Freek de Jonge en creativiteit (21 juli 2014). Gisteravond ademloos gekeken naar Zomergasten met Freek de Jonge. Zoals hij aan het eind zei: Hij gaf zich aan het programma met heel zijn hart. Prachtige fragmenten, die zijn meningen en overtuigingen en levensvisie naadloos ondersteunden. Een rijkdom aan raadgevingen voor het uiten van creativiteit, zonder een zweem van arrogantie of betweterigheid. Freek sprak vanuit zijn eigen ervaring en daar kon ik veel van leren. De grondprincipes voor creatief leven: (Zelf)Vertrouwen, discipline, concentratie, daar gaat het om. En dat bracht Freek voortreffelijk aan mij over.

Amerikaanse tv en democratie (20 juli 2014). Het is bekend, dat de vrij populaire zender Fox zeer conservatief is, zeer partijdig in zijn uitzendingen en dat veel van zijn omroepers vaak weinig van de waarheid heel lijken te laten, vooral als het over hun politieke tegenstanders de democraten gaat. Er zijn ook andere zenders en andere programma's, zoals de Tonight Show, een vrij kleurloos en saai programma, in Nederland uitgezonden door BNN, maar ik wil Uw aandacht speciaal vestigen op The Daily Show van Yon Steward en The Colbert Report van Stephen Colbert. Beiden keiharde, vaak sarcastisch-kritische programma's met het tonen en aanvechten van maatschappelijke misstanden, en dat met zeer veel humor. O.A. met veel uitspraken van presentatoren en gasten van de zender Fox News, waar de leugens voor het oprapen liggen.
Het is jammer dat de Daily Show en de Colbert Report niet door een Nederlandse omroep zijn overgenomen voor heruitzending; anderzijds zijn ze op Comedy Center Extra (bij mij kanaal 309) een 3x per dag te zien: in de loop van de ochtend, 's avonds kwart over 7 en kwart over 11. Beide shows komen meteen na elkaar. Het is een pluspunt voor Amerika, dat beide programma's er zijn en veel kijkers trekken; dat geeft je weer hoop voor de democratie in Amerika; niet alleen door rijke conservatieven gesteunde programma's kunnen er bestaan. Yon Steward is er al lang met zijn kritiek op politici; Colbert werkte eerst als zijn assistent maar gaat nu in zijn eigen programma nog een stapje verder. Onderwerpen van vandaag o.a. midden en zuid Amerikaanse kinderen, die het land binnen proberen binnen te komen en opmerkingen daarover op Fox van o.a. Palin, die het feit beklagen, dat deze kinderen opgevangen worden voor deportatie in een 4sterren hotel. "We houden heel veel van kinderen, maar we hoeven toch niet te betalen voor een verblijf in een luxe hotel met zwembad, sauna en de meest luxe faciliteiten". Terwijl het in werkelijkheid een volkomen verwaarloosd 10erangs hotel betreft, waar de kakkerlakken in het rond kruipen. "Laat ze zelf de hotelkosten verdienen" zegt de Fox zegman verder. Ja" zegt Colbert dan sarcastisch, "want met hun kleine vingertjes kunnen ze dingen doen die wij niet meer kunnen".
Ga deze programma's zien; enerzijds geven zij een gruwelijk beeld van hoe de teaparty en andere politici de feiten kunnen verdraaien, maar anderzijds is er ook weer het mooie, dat de leugens getoond en de waarheid gezegd mag worden. Nog een opmerking van de teaparty politici vandaag: "Obama is een gruwelijke dictator en kan en moet afgezet worden, maar we wachten er nog maar even mee omdat het ons nu stemmen zou kosten".

Vliegtuig ramp (19 juli 2014). Een vliegtuig van Malaysian airways verongelukt of vermoedelijk neergeschoten boven Oekraine brengt heel wat emoties en reacties los. Voor de familie en vrienden van de slachtoffers een ramp. Mensenlevens hebben verschillende waarde, afhankelijk van hun afstand. Het meest waardevol zijn partners, kinderen, familieleden, dan mensen uit hetzelfde dorp, buurt, land. Hoe verder weg, hoe minder waard kan je wel zeggen. Een paar honderd Nederlanders in een neergestort vliegtuig zijn meer waard voor ons dan een miljoen doodgehongerde Afrikaanse kinderen, dan duizenden verminkte kinderen in India, dan grote aantallen slachtoffers van een burgeroorlog in de Soedan. En ook het aantal per gebeurtenis is belangrijk. Een vliegtuig ongeluk schokt meer dan een auto ongeluk, ook al sterven er jaarlijks veel meer mensen in auto's dan in vliegtuigen. En dan zijn er nog de politieke motieven. Als de Amerikanen per ongeluk een vliegtuig neerschieten (dat is al eens gebeurt), dan is het echt een ongeluk, want de Amerikanen zijn nu eenmaal een bondgenoot en daarmee inherent niet slecht, maar als zoiets in de buurt van Rusland gebeurt, voor velen nog steeds de vijand, dan zal er wel meer achter zitten. En wordt het ongeluk bovendien uitgespeeld door Amerika en Navo landen om meer invloed in de Oekraine te verkrijgen om zo straks wapens vlak bij de Russische grens te kunnen plaatsen.
Het leed van familie en vrienden is echt, maar de politici, die nu zo vol verdriet elkaar op tv verdringen lijken mij wel zeer hypocriet.
Er worden in de wereld enorm veel wapens verkocht, elk jaar nog geavanceerder en vernietigender; grootste leveranciers Amerika, Rusland, China, Engeland, Frankrijk en Duitsland, terwijl ook Nederland zijn steentje aardig bijdraagt. Die landen verdienen er jaarlijks miljarden aan. En voelen zich kennelijk niet schuldig dat ze zo de middelen leveren voor grote moord partijen en dus in feite medeplichtig, medeschuldig zijn. Geld maakt immers alles geoorloofd denken veel Westerse en andere politici!
Het zou mooi zijn als er eens meer gekeken zou worden naar die wapenhandel en als de wapen leveranciers en wapens leverende landen mede schuldig verklaard zouden worden door de Verenigde Naties of in een rechtszaak.
Misschien kan dat wel de winst van dit vliegtuig ongeluk zijn: dat men niet alleen gaat kijken wie de eventuele raket heeft afgevuurd, maar ook: wie de eventuele raket verkocht en geleverd heeft en dus ook mede-schuldig is. En als men dit principe dan in de toekomst ook voor alle wapen slachtoffers zou gaan toepassen! Want wat zou dat de wereld een stuk vreedzamer maken!

Astrologie en relaties (2 juli 2014). Veel mensen kennen wel het begrip en de vele mogelijkheden van een geboorte horoscoop en de enorme kennis, die je daarmee van jezelf krijgt, maar niet de mogelijkheden van een relatie horoscoop, waarbij de geboorte horoscopen van 2 mensen (meestal partners, maar dat hoeft niet; het kunnen ook ouders en kinderen of andere relaties zijn) samen bekeken worden. In een tijd, waarin zoveel huwelijken en andere relaties misgaan en al dan niet uitdraaien op een scheiding of verwijdering is dat jammer. Want een relatie horoscoop legt heel duidelijk de verbindingen tussen 2 mensen bloot, laat in een overzichtelijk schema zien, waar de contacten soepel verlopen, waar moeilijker; waar men elkaar waardeert of ergert. En leert hoe men elkaar beter kan begrijpen en waarderen. Het is jammer, dat van de relatie-horoscoop in feite te weinig gebruik gemaakt wordt, waardoor kleinere of wat grotere misverstanden niet altijd op de beste manier opgelost worden en kunnen groeien tot struikelblokken van de relatie. Helaas wordt van de relatie horoscoop te weinig gebruik gemaakt. En zo wordt een relatie vaak beëindigd, met alle nare gevolgen voor de kinderen en enorme financiële kosten, zonder de oorzaken van de problemen eens goed door te nemen en eens met astrologische hulp te kijken wat het aandeel van de ander en wat het aandeel van jezelf is. Je hebt dan ook minder kans in een volgende relatie dezelfde fouten te maken, die best verbeterd kan worden.

Vakantie op Madeira (1 juli 2014) Ik was de afgelopen week met vakantie op Madeira, het bloemen eiland. De hoofdstad Funchal, waar ik alleen maar langs reed, is flink gegroeid, maar de kleine dorpjes zijn nog even dorps, de locale bars nog even kleinschalig en de wegen nog even steil omhoog of omlaag lopend. Als je tenminste de nieuwe wegen vol tunnels een beetje mijdt. Wij hadden een huisje gehuurd in een klein dorpje in het Zuid-Westen, waar de kans op zon groter is dan in Funchal of ten Oosten of Noorden daarvan en van toeristen was weinig te bekennen. Wat Duitsers, wat Nederlanders, enkele Engelsen. Maar als je gaat wandelen langs de Levada's, de kleine irrigatie kanalen, dan kom je toch maar heel weinig mensen tegen. Een eiland vol bloemen, vol natuur, vol rotswanden en kliffen, met veel wandel mogelijkheden en met bijzondere vis- en schelpdier gerechten. En een prachtig klimaat - wat wil je nog meer?
Er is een keerzijde: werkloosheid. Bij bushokjes zag je vaak mannen zitten, die kennelijk geen werk hadden en ook geen kans dat nog te vinden.

Nederlanders in vreemde krijgsdienst (19 juni 2014). Opeens weer een actueel onderwerp; steeds meer Nederlanders gaan vechten in andere landen en wat doen we ermee. Het laatst dat het onderwerp actueel was, was mogelijk tijdens de Spaanse burgeroorlog, die uiteindelijk gewonnen werd door Generaal Franco. En ook tijdens de wereldoorlog van 1940-1945 traden Nederlanders in dienst van een vreemde mogendheid, maar toen was het met duidelijke toestemming van de Nederlandse Regering in Londen. En nu doen we als Nederlands leger, dus goedgekeurd door regering en niet individueel mee aan Navo acties. Maar goed, de kwestie is nu weer actueel: wat gebeurt er met Nederlanders die zich individueel en zonder regeringstoestemming bij een vreemde krijgsdienst aangesloten hebben, als ze straks naar Nederland terug willen komen? Want het lijkt er toch op z.n minst op, dat ze een strafbare daad hebben gepleegd. Ik dacht altijd, dat voor alle Nederlanders het dienst nemen bij een niet-Nederlandse krijgsmacht strafbaar was en automatisch leidde tot verlies van de Nederlandse Nationaliteit en het Nederlandse paspoort. Maar dat is blijkbaar niet zo of niet meer zo. Waarom anders de discussie? Het vreemde is, dat je zowel de VVD als de PVDA, onze regerings coalitie partijen, er niet over hoort. Ze laten de aanzet voor een discussie, voor maatregelen voor de zoveelste keer over aan een oppositie partij. En waarom? Een probleem gaat niet weg als je doet alsof het niet bestaat, heren en dames van de VVD, van de PVDA., van andere over dit onderwerp zwijgende partijen. Je mag zijn voor afnemen van de Nederlandse Nationaliteit en het Nederlandse paspoort, of tegen die maatregel, andere maatregelen beter of effectiever vinden, maar je moet dit toch wel zeer belangrijke onderwerp niet negeren, het zo snel mogelijk op de agenda zetten, want het is al laat, al bijna middernacht. En het probleem van vreemde krijgsdienst komt in de hele wereld steeds meer voor.

Een ingewikkelde fantasie (18 juni 2014). Van de Japanner Haruki Murakami heb ik al veel gelezen; altijd verhalen vol fantasie. En nu zag ik opeens in de plaatselijke bibliotheek staan "Ten Zuiden Van De Grens" en las dat in een paar dagen uit. Murakami is een merkwaardig schrijver; totaal Japans aan de ene kant, tegelijk ook Westers. In dit boek gaat het over 1 persoon, hoe die leeft, over zijn herinneringen en het leven nu. Hoe ingewikkeld kan denken, kan fantasie een leven maken? Is er een doel, kan je veel of weinig of zelfs niets met een ander delen? Naast een ander leven met routine als hoofdmoot? Op de een of andere manier raakt de fantasie van Murakami je altijd, vaak toch wat oppervlakkig, afstandelijk. Maar in dit boek werd ik veel persoonlijker geraakt. Gebeurt er veel, is het spannend? Nee, het meeste is niet schokkend, gebeurt in het hoofd van hoofdpersoon Hajime, maar het gaat dan wel om een aantal thema's die me raken. Jeugd, school, oude relaties, allemaal verbonden met een nu, zonder einde, zonder conclusie. Alles blijft open staan. Ik kan er zelf einden bij bedenken, als ik dat tenminste wil.

Erik Staal, de moderne "topbaas" (14 juni 2014). Erik Staal is het perfecte voorbeeld va de moderne manager. Als je een broodje steelt bij de bakker als normale sterveling ga je de bak in, maar als je de firma waarvoor je werkt en ook de maatschappij voor miljoenen of zelfs miljarden oplicht door ongeoorloofd en onkundig (zeg maar stom) handelen, en daarvoor dan ook nog jezelf miljoenen laat incasseren, dan ga je vrijuit, hoeft geen spijt te betuigen en niets terug te betalen.
Hoe is dit fenomeen ontstaan van de "moderne" top-manager, die ongestoord zijn gang kan gaan? Te veel macht bij 1 persoon en daarbij commissarissen, die hun functie alleen maar zien als extra inkomen en volkomen falen in hun functie als controleur? Geen directeurs meer met bestuurders als laatste beslissingsraad, maar de directeur, die zichzelf bestuurder heeft genoemd en zo minder met anderen rekening hoeft te houden? Is het besturen moeilijker geworden? Nee, maar men is over gegaan van team-management naar de dictator-bestuurder. Men kent hem onfeilbaarheid toe, geeft hem een goddelijk salaris, en is dan achteraf verbaasd als dit absurde systeem van alleen-heerser niet werkt. Het systeem van de bestuurder die steeds arroganter wordt, die steeds meer op een voetstuk geplaatst wordt en zo steeds meer onverantwoorde risico's gaat nemen met andermans geld, die geen tegenspraak van medewerkers duldt? En dat alles met vaak eigenhandig vaststellen van eigen salaris en financiële extra's. En bovendien in het absurde vertrouwen dat hij nooit voor zijn fouten gestraft zal worden en bij ontslag zelfs nog een extra premie krijgt. Hoe heeft zich dit alles kunnen ontwikkelen, vooral bij stichtingen met een publieke functie? Erik Staal en zijn gedrag bij Vestia zou een voorbeeld moeten worden van een ommekeer naar het benoemen van managers met verantwoordelijkheidsgevoel, naar verantwoordelijke managers. Hij zou op de schandpaal op de publieke markt moeten staan, gedwongen moeten worden tot inlevering van zijn volledige en zo onterecht verdiende financiële beloningen en ook op zijn privé bezittingen voor zijn wangedrag aangesproken moeten worden. Waar is de Nederlandse staat, de Vestia huurder, die het niet langer pikt, die Erik Staal aanpakt? Hoe lang gaan we nog door met almachtige, onverantwoordelijke managers, met politici en anderen, die gokken met ons geld, hoe lang nog tot het volk dit niet meer pikt en in opstand komt? Want verantwoordelijk zijn ze en het is hoog tijd dat ze daar aan gehouden worden.
En natuurlijk, ook toezichthouders, die wel hun beloning accepteren (een beloning die mogelijk stijgt naarmate ze de directeur/bestuurder minder lastig vallen) maar geen toezicht houden, zouden aangepakt moeten worden wegens plichtsverzuim.

Zadkine (10 juni 2014) is in Nederland misschien wel het meest bekend door zin beeld in Rotterdam van de Verwoeste stad, waarbij ik dat beeld altijd zag (ik werkte er een aantal jaren vlak bij) als juist een zich weer oprichtende stad vol hart. In Frankrijk bezocht ik het Zadkine museum in Arques, een piepklein, oud plaatsje ten Noordwesten van Cahors. Dat museum is zeker een bezoek waard, mede door de beelden die er mogen staan van het Zadkine museum in Parijs. Misschien komen zijn beelden in dit rustige dorpje van wat mooie oude gebouwtjes zelfs wel beter uit. De beelden staan zowel buiten om het museum heen als binnen en ook het plaatselijk kerkje laat nog wat Zadkine zien. Een aanrader dus, een flinke omweg (de bekende Michelin waardering) zeker waard.

Bezoek aan Frankrijk (9 juni 2014). Ik ben net terug van een paar weken vakantie in Frankrijk, trekkend langs Dordogne en Lot gebied. Wat heeft dat land nog een ruimte voor natuur, voor rivieren en rotsen, voor kastelen en oude gebouwen, voor marktjes met natuurlijke producten, voor cafés waar men tussen de middag eet, met volle terrasjes al dan niet verwarmd afhankelijk van weer. Natuurlijk, ik ben francofiel en dus niet neutraal, maar toch heb ik steeds het idee, dat men in Frankrijk meer eerbied heeft dan in vele andere landen voor mooie dingen en voor kwaliteit en voor het verleden en daar nog geld voor wil betalen. Oude gebouwen worden opgeknapt, prachtig gerestaureerd. Gemeentehuizen zijn vaak juweeltjes bewaard uit eerdere tijden. Natuurlijk er zijn ook de lelijke flatgebouwen rond de grote steden, maar veel moois wordt toch behouden. Kortom, zo verfrissend om te zien dat niet alles gesloopt wordt, moet wijken voor iets moderns, dat er geld beschikbaar is voor dingen van waarde. Als je dan weer terug rijdt naar huis, wat is België dan opeens rommelig, wat is Nederland vol.

Europa, verkiezingen, oorlog (12 mei 2014). En terwijl de Europese verkiezingen er aan komen en veel Europese regeringsleiders hun eigen falen afschuiven op Europa ("ik zou het in Nederland veel beter hebben gedaan als ik maar mocht van Europa" zeggen ook de Nederlandse politici, heel hypocriet, want ze hebben wel steeds meegestemd voor alle Europese maatregelen), moeten we met z'n allen niet vergeten, dat, dank zij de EEG , we sinds 1945 in Europa geen onderlinge oorlogen meer gehad hebben, een unicum, waar we heel dankbaar voor moeten zijn. Daarom alleen al: toch van harte stemmen voor de EEG!

Oorlogs herdenking - de doden en de bevrijding, (5 mei 2014) het hoort er allebei bij. Hoewel, veel oorlogen beginnen niet met een bezetting en eindigen niet met een bevrijding. Veel oorlogen zijn onsamenhangend, kleinere groepen tegen elkaar, ergens ver we,g, met op en neer gaande strijd. De 2e wereldoorlog (want het Westen was nu eenmaal de wereld, het machtscentrum) ging over 2 partijen waarbij de eerste, de aanjager veel landen kon bezetten, veel mensen kon doden en waarbij de tweede uiteindelijk won, mede dank zij een technische overmacht, bommenwerpers, misschien ook een betere moraal, een beter geweten, maar uiteindelijk ook veel mensen dodend. Zoals de historicus Toynbee al zei: helaas neemt in oorlogen de overwinnaar heel veel van de slechte eigenschappen van zijn tegenstander over, gaat dezelfde of nog dodelijker wapens gebruiken.
Ik was bij het begin van de oorlog 12 jaar, 17 aan het eind (te jong om te vechten, niet te jong om te zien) en hoorde vandaag de schrijver en politicus Terlouw, die 4 jaar jonger is dan ik, praten over zijn ervaringen. Mijn ervaringen over de oorlog, ik praat er niet graag over, kijk ook niet graag naar oorlogsfilms. Op mijn zolderkamertje hoorde je 's nachts de granaatscherven van het Duitse afweergeschut neerkletteren, een sinister geluid. Een tijdje lang verrzamelden we de granaatscherven. We hadden honger, mensen werden opgepikt en weggevoerd, we hielpen onderduikers. Ik en mijn vrienden waren nog net te jong om persoonlijk gevaar te lopen. Ik denk niet veel aan die oorlog; wil dat ook eigenlijk niet, maar het is wel deel van mijn leven. Mijn vader, geboren in 1900 maakte zelfs 2 oorlogen mee, hoewel Nederland bij de eerste "neutraal" was. Er zit in mij toch een wat verborgen, onderdrukte angst voor oorlogen; dat hebben vermoedelijk alle mensen, die nu boven de 80 zijn. Een hevige afkeer van onderdrukking, van bevelende officieren en marcherende soldaten, van welk land of welke partij dan ook. Oorlog is een ramp, een onbeschrijfelijke, onmenselijke ramp. En toch, de wereld is nog vol van oorlog, onderdrukking, van gevechten met steeds gemakkelijker verkrijgbare, steeds krachtiger wapens, met steeds jongere soldaten, met dictators en terroristen, met autoritaire regeringen en fanatiekelingen, met stammen en stam-oorlogen, met mensen, die alleen maar hun eigen waarheid kennen en voor wie de "ander" zo vaak een vijand is.
Het beangstigt me, dat er de laatste tijd weer meer oorlogsfilms vertoond worden, met zogenaamde helden, alsof we weer klaargestoomd moeten worden voor een nieuwe oorlog.

Oekraïne (23 april 2014), een groot, vruchtbaar land, liggend tussen Europa en Rusland in. Na vorige opmerkingen over de gebeurtenissen in de Krim (die ik maakte zonder veel feitelijke kennis van zijn verleden) heb ik me wat verder in de geschiedenis van de Oekraïne verdiept. Veel informatie staat in het boek Imperium van Ryszard Kapuscinski, wat trouwens in eerste instantie ook veel informatie bevat om het hele Russische rijk beter te leren begrijpen.
Als je over de gebeurtenissen in de Krim en dus de Oekraïne praat of denkt moet je wat weten van zijn geschiedenis. Er waren in feite 2 Oekraïnes. Een Westelijk Oekraïne, het vroegere Galicie, deel van het vroegere Polen, waar de bewoners Oekraïens spreken en zich 100% Oekraïners voelen en daar trots op zijn. En een Oostelijk deel, waar meer dan 13 miljoen etnische Russen wonen. In dit Oostelijke deel heeft Stalin in 1932/1933 van de oorspronkelijke bevolking een paar miljoen boeren laten doodhongeren en tienduizenden intellectuelen laten terechtstellen. De Oekraïnische taal werd door Stalin verboden, op scholen mocht alleen Russisch onderwezen worden; de helft van de 52 miljoen Oekraïnische bewoners spreekt daardoor geen of slecht Oekraïnisch. Wat moet je, na zo'n geschiedenis met uitmoording van een groot deel van de oorspronkelijke bevolking en gedwongen russificatie van de bevolking? Het is in zekere zin verwonderlijk, dat er niet meer haat, verdeeldheid was voordat Poetin de Krim bezette. En verwonderlijk, dat Europa, mede door slechte kennis van de geschiedenis, niet eerder aan Oekraine morele en materiële steun gaf en met meer kennis van zaken doeltreffender en tactischer optrad. Kan je het de oorspronkelijke Oekrainische bevolking kwalijk nemen dat ze onafhankelijk wil zijn en meer bij Europa wil horen? Nee. En kan je het het Russisch sprekende, deels gedwongen geïmporteerde deel van de bevolking kwalijk nemen, dat ze wat meer zelfstandigheid wil, zonder bij Rusland te willen horen? Ook niet.
Maar kan je het de domme Europese (en Amerikaanse) politici, zonder historische kennis van het land, kwalijk nemen dat ze zich door het pragmatisch optreden van Poetin volkomen lieten overvallen? Hadden ze niet even de moeite moeten nemen, evenals de media trouwens, om zich wat beter op de hoogte te stellen van niet alleen heden maar ook verleden van de Oekraïne? En hadden ze niet eerder moeten denken aan humanitaire in plaats van met militaire machtsmiddelen te zwaaien? Europa en Amerika verdienen om het maar even zachtjes te zeggen zeker geen schoonheidsprijs. Egoïstische machtspolitiek lijkt daar nog altijd gangbaar.

De vlees maffia. (10 april 2014). In de media wordt nog wel eens geschreven, nu pas weer, over de vlees maffia, die probeert bijvoorbeeld paarde vlees te verkopen als rundvlees, etc. etc. Maar de echte vlees maffia zijn niet die handelaren; het is de vlees industrie, die kippen, varkens en rundvee vetmest onder de meest afgrijselijke omstandigheden om maar wat meer opbrengst te krijgen, die de beesten slacht op de goedkoopste en meest afgrijselijke manier. Die echte vlees maffia heeft zoveel invloed op politici en regeringen, dat men ze geen strootje in de weg legt, ze onbelemmerd hun gang laat gaan. En U, groot deel van mijn lezers, U koopt en eet dat vrees zonder protest, zonder u af te vragen hoe het op Uw tafel komt. Ook U laat deze vlees maffia volkomen hun gang gaan.

Ryszard Kapuscinski, universeel reisjournalist, filosoof, schrijver, geschiedenis kenner, reporter van de Eeuw. (3 april 2014) geboren 4 maart 1932 in Pinsk, toen nog Pools, nu Wit-Russisch, en gestorven 23 januari 2007 in Warschau, schreef vele boeken over zijn vele reizen met achtergronden waarom dingen gebeurden en nog gebeuren. In zijn boek Reizen met Herodotos vertelt hij hoe hij zijn eerste reizen maakte met de "Historien" van Herodotos altijd bij zich en daaruit leerde gebeurtenissen in de wereld niet alleen te beschrijven, maar vooral ook er achter te komen wat die gebeurtenissen betekenen, hoe en waardoor ze ontstaan zijn, in beweging gezet. In dit boek leven we als het ware in 2 werelden: die van Herodotos in plusminus 500 jaar voor onze jaartelling en de gebeurtenissen in die tijd, en in de wereld van Kapuscinski en de gebeurtenissen van onze tijd. De parallellen zijn opmerkelijk. En deze manier van benaderen, zoeken naar het waarom, geeft ons, zijn lezers, een extra dimensie, extra begrip en kennis. Ik kom superlatieven te kort, als ik moet uitleggen hoe goed deze man is als journalist en rapporteur en hoeveel we van hem en van zijn bijzondere benadering kunnen leren. Zijn boeken staan vol met feiten en observaties, die je niet wilt vergeten, vol van aforismen die je overschrijft. Andere boeken, die ik inmiddels gelezen heb gaan over de Ethiopische keizer Haile Selassie (in mijn jeugd was die naam een algemeen begrip), over Afrika (Ebbenhout) en Lapidarium, een verzameling aforismen. Als geen ander dringt Kapuscinski door in de andere mens, het andere volk, het andere ras, ziet hij waarom oorlogen ontstaan, ziet wat de zoveel jaren durende slavenhandel heeft aangericht, wat de kunstmatige verdeling en grensvaststelling van Afrika door Europese landen, zonder rekening te houden met bestaande stammen, nog steeds voor gevolgen heeft. Hij reist niet in luxe, verblijft niet in de betere hotels, maar woont ook tussen de plaatselijke bevolking, verplaatst zich ook liftend zonder te weten waar en wanneer hij zal aankomen. Een avonturier in dienst van het willen weten.
Lees zijn boeken; er is zoveel uit te halen!

Voedsel in vluchtelingen kampen (29 maart 2014), al is het nog zo'n armetierig, nog zo'n bescheiden hapje, is duur, duurder dan we denken. Heel veel mensen moeten er kennelijk aan verdienen. De beroemde Poolse reiziger Ryszard Kapuscinski, in zijn boek Ebbenhout dat gaat over zijn reizen tot in alle uithoeken van Afrika, schrijft het volgende: "....de paradox van onze wereld: als we de kosten van transport, personeel en opslag en bewaren van levensmiddelen bij elkaar optellen, dan is de prijs van 1 maaltijd, gewoonlijk een handvol mais, voor een vluchteling in een of ander kamp, bijvoorbeeld in Sudan, hoger dan de prijs van een souper in het duurste restaurant van Parijs".

Politiek, Wilders en Marokkanen. (27 maart 2014) Wat zijn de meeste Nederlandse politici toch een hypocrieten, hypocrieten die veel en veel meer kritiek op anderen leveren dan zelf iets te doen. Een goed voorbeeld is de recente rel om een uitspraak van Wilders. Al die zo rechtschapen, zelf niets fout doende politici struikelen over elkaar heen om Wilders te veroordelen en daarvoor krijgen ze ook nog eens alle ruimte in de media. Zo maken ze dus reclame voor zichzelf denken ze. En tegelijkertijd heeft geen van deze politici zin of tijd om het echte probleem aan te roeren - laat staan serieus aan te pakken: jongere Marokkanen in achterstandswijken. Want dat is toch wat een eerlijke, gedreven politicus zou moeten doen: niet al z'n tijd besteden aan het aanvallen van concurrent Wilders, maar zelf het maatschappelijke probleem te lijf gaan van deze jongeren, die, als er niets gebeurt en men hen geen betere mogelijkheden biedt, nog steeds een grotere kans dan anderen hebben om "het verkeerde pad" op te gaan. Doe iets aan de taal achterstand, de scholing, leer ze een vak, desnoods met wat meer dwang. Geef ze in hun leven wat nuttigs te doen: eerst de opleiding voor een vak, maar daarna ook een reële kans op werk. Ontken eindelijk eens niet dat er een probleem is, niet alleen door, maar ook voor, Marokkaanse jongeren en doe er wat aan. Misschien maken die zogenaamd "brave" politici zich daar wat minder "zichtbaar" mee bij het grote publiek als met kankeren op Wilders, maar ze doen dan tenminste wel zelf iets vruchtbaarders voor de maatschappij.
En zeggen ze niet steeds dat ze daarvoor de politiek ooit zijn ingegaan, om zelf iets te doen?

Huizen prijzen in Nederland. (17 maart 2014). Algemeen klaagt men over de daling van de huizen prijzen in Nederland en vindt men, dat daar iets aan gedaan moet worden. Maar helaas wordt het werkelijke probleem niet erkend en daarom zijn voorgenomen maatregelen ondoelmatig. Want het werkelijke probleem is, dat huizen in Nederland te duur waren en nog steeds te hoog geprijsd zijn in vergelijking met omringende landen. Een huis in Nederland kost zelfs meer dan een huis aan de paradijselijke Franse Riviera. De huizenprijzen in Nederland horen verder te dalen, zodat jonge mensen, jonge gezinnen weer een huis kunnen kopen als ze dat willen. En tegelijkertijd kan (moet men) maatregelen nemen om mensen met een te hoge hypotheek te helpen. Want allen, die op de top van de markt een huis gekocht hebben met een te hoge hypotheek, deels door eigen schuld, deels verleidt door regering of banken, zitten op blaren en moeten geholpen worden. Niet door kunstmatig hoge huizen prijzen, maar bijvoorbeeld door bevriezen van een deel van de hypotheek.
Overigens, is eigen huis bezit zaligmakend? Toen ik jong was kocht vrijwel niemand een huis; we woonden allemaal heel plezierig in huurhuizen tegen een redelijke huur!

Oekraine (17 maart 2014). Het Westen put zich nu uit -politici en media - om de volksstemming in de Krim illegaal te verklaren: tegen de grondwet van de Oekraine. Maar waarom lezen we dan niet ook, dat de huidige "Regering" van de Oekraine illegaal is, want die is met wapens en opstand bevochten en niet echt gekozen, men durfde of wilde daar geen volksstemming houden. Zouden heel andere belangen van Amerika zoals graan en olie en een stategische bondgenoot grenzend aan Rusland (Oekraine) en haven (de Krim) de echte reden zijn om een hard standpunt tegen Rusland in te nemen en heeft dat niets te maken met legaliteit?
Is de hele stemming makerij van politici en media tegen Rusland niet verdacht veel gaan lijken op oorlogs ophitserij? En heeft het verleden ons nog steeds niet geleerd dat dat heel gevaarlijk is en dat je voor je het weet dan ook echt een wereld oorlog kan hebben?
Europa, laat je niet meesleuren door Amerikaanse belangen.

Goud uit Oekraine (11 maart 2014). Het volgende berichtje heb ik nog niet kunnen verifiëren, maar als het waar is werpt het wel een merkwaardig licht op de betrouwbaarheid van de nieuwe machthebbers, nieuwe machthebbers overigens die niet bepaald met democratische verkiezingen maar eerder met geweld aan de macht gekomen zijn. "In de nacht van donderdag op vrijdag kamen 4 vrachtwagens en 2 minibusjes toe op de luchthaven van Kiev. De vrachtwagens reden rond zonder nummerplaat. Het transport werd begeleid door 15 gemaskerde mannen in zwarte uniformen. Een aantal van hen waren bewapend met machinegeweren. Deze mannen verplaatsten vervolgens 40 zware kisten van de vrachtwagens naar het vliegtuig dat gereed stond. Meteen daarna verscheen een mysterieuze man op het toneel die in het vliegtuig stapte. Een aantal mensen waren getuige van deze mysterieuze operatie en waarschuwden de luchthaven. De luchthaven kreeg na wat rondbellen te horen dat de nieuwe Oekraïnische leiders opdracht hadden gegeven om het goud in "bewaring te geven van de VS". Toch opvallend hoe de goudvoorraad één van de eerste zaken is waarmee de nieuwe leiders bezig zijn."

Verkiezingen (7 maart 2014) kunnen merkwaardige plaatjes opleveren. Vandaag was minister-president Rutte te zien, vriendelijk pratend tegen een Verstandelijk Gehandicapte jongen en hem sterkte toewensend. Hoe hypocriet kan je zijn als politicus. Rutte, de politicus, die de grootste bezuinigings ronde ooit op de zorg voor verstandelijk gehandicapten op gang zet (ik schreef daar al over op 9 februari) en die tegelijkertijd voor de camera's net doet of hij met hun lot begaan is! Wat een bedrog, wat een misleiding. We kennen de plaatjes wel, dictators babies kussend, een hond aaiend, maar dat ook in Nederland een vooraanstaand politicus zo ver gaat met het verdraaien van de waarheid is toch wel heel verontrustend!

Hoe milieu bewust zijn de gifgas vernietigers (25 februari 2014)? Niet zo bewust als we misschien dachten of hoopten. TV zender Arte schenkt daar vanavond aandacht aan. De chemische wapens van Khadafi werden in diep geheim ergens in de Lybische woestijn min of meer gedumpt en nu, onder controle van de V.N., wordt het Syrische gifgas in zee vernietigd. Of vernietigd? Het lijkt er op, dat het op zo goedkoop mogelijke manier gebeurt, dat wil zeggen, het wordt -nota bene door de V.N. waar wij ook lid van zijn- gedumpt in zee, die zee, waar al zo veel vuil en afval door bandieten en onnadenkenden in wordt gegooid. Die zee, waar het leven op aarde zoveel aan te danken heeft en die we zo nodig hebben met alles wat er in leeft.
Zoals onze TV gids het zegt: De zee fungeert al sinds de eerste wereldoorlog als afvalbak voor chemisch wapentuig. Tussen 1917 en 1970 werd al een miljoen ton in oceanen, meren en in de grond gekieperd. Sluipend gif, een tikkende tijdbom.

Koffie (21 februari 2014). Kleine dingen kunnen je soms verbazen. Zo kopen wij al jaren onze koffie bij een supermarkt in de buurt: elke keer een pak Mocca en een pak Decafe van Douwe Egberts. Die mengen we dan in onze lege vaste koffiebus, die daarmee ook altijd tot de nok toe vol was; de koffielepel kon er na vullen alleen omgekeerd, d.w.z. met de steel eerst in. Tot een paar maanden geleden; opeens was de bus elke keer niet meer vol met de twee pakken, maar bleef steken op ongeveer een centimeter onder de rand. Vreemd, het waren toch dezelfde pakken van 250gram elk. We vroegen het Douwe en die zei dat het gewicht altijd wat kon variëren en in ons geval nu dus steeds naar beneden. Tenzij onze metalen koffiebus gekrompen is.

Een militair terug uit Afghanistan (18 februari). In de Volkskrant van vandaag een bespreking van het boek "Oorlog in mijn kop" van Niels Veldhuizen. Hij schrijft: "Ik zie, hoor en ruik Afghanistan in mijn slaap. Wat ik daar heb meegemaakt, herhaalt zich in mijn dromen. En omdat ik weet wat er gaat komen, wordt ik bang. Mijn lakens zijn doorweekt van het zweet, mijn hele lichaam ruikt naar angst". Politiemannen die jongetjes verkrachten, bermbommen, mishandelde vrouwen, de plaatselijke godsdienst. Een doodziek kind dat aan hem door een Afghaan gegeven wordt en wat hij niet kan helpen omdat ze verder moeten, op zoek zijn naar een Taliban strijder. Wat is hier nog aan toe te voegen?

Verstandelijk Gehandicapten Zorg (9 februari). Nederland heeft last van de crisis, maar het is toch nog een heel rijk land. Alle kinderen, zelfs uit armere gezinnen, hebben toch wel een i-pad of i-phone of beiden. Er zijn al meerdere scholen, waar men niet meer leert uit boeken en waar opgaven en antwoorden op de i-pad staan. We hebben alle tijd om ons druk te maken over de behandeling van homo's in Rusland; hier in Nederland zijn ze volkomen geaccepteerd. Helaas geldt dat niet voor de Verstandelijk Gehandicapte burgers van Nederland; dat lijkt een outcast klasse te worden. En helaas, die kunnen niet zelf voor hun belangen en acceptatie vechten, zoals homo's dat wel konden doen. En de Regering maakt daar misbruik van. Het is de zwakste groep, ze kunnen niet voor hun belangen opkomen, niet protesteren, ze zijn afhankelijk van de zorg van anderen. Een ideale groep dus voor de Regering om op te bezuinigen. Gemakkelijk gevonden geld. Voor een beschaafd land is het natuurlijk wel een schandaal, maar ja, protesteren kunnen ze immers toch niet, knijp ze maar uit, laat ze maar los in de voor hen vijandige maatschappij, laat ze maar verpauperen, prooi zijn voor misdadige elementen, wat geeft het, ze kunnen zich immers niet verweren.
Wat een Regering, wat een land, die de bezuinigingen voor een flink deel afwentelt op weerlozen, op Verstandelijk Gehandicapten!

Nieuwe mobiel (25 januari 2014). Terwijl ik mij verder 'bekwaam' in Windows 8 heeft mijn vrouw een Samsung telefoontje aangeschaft. Nou ja, telefoontje, het mobieltje doet veel meer dan bellen en foto's maken; je kan er ook mee emailen, surfen etc etc, je kan er bijna alles mee. Het kopen ging onder de enthousiaste en capabele leiding van een kleinzoon van 13, die zorgde voor de juiste keuze (mijn vrouw mocht zelf wel de kleur kiezen) en die nu ook vol enthousiasme de nazorg op zich neemt - alles instellen en uitleggen - want hij heeft zo'n apparaat (plus een tablet) natuurlijk al lang en weet er veel meer vanaf dan wij. Mijn vrouw wist er wel iets van, maar mijn kennis van die apparaten is vrijwel nihil; ik heb wel een mobieltje, het meest simpele dat een paar jaar geleden te vinden was en wat ik voor een verjaardag kreeg en in een paar jaar tijd niet meer dan 10 keer gebruikt heb. Ik concentreer me maar op m'n computer als hulpmiddel. Ja, zo zet je je wel, zegt men, een beetje buiten de samenleving. Maar goed, ik word misschien wat minder afgeluisterd en ik maak dan wel weer heel ouderwets mijn foto's met een echt fototoestel en denk dan heel verwaand dat die foto's toch beter van kwaliteit zijn. De samenleving verandert in een razend tempo en we krijgen steeds meer elektronische hulpmiddelen en weten alles van elkaar. Onze kleinkinderen weten niet beter; je kan ook zeggen: ze weten er alles van en verbazen zich nergens over.

Nieuwe Computer (21 januari 2014). Ik schreef al eerder over mijn computer problemen. Inmiddels kocht ik een nieuwe ultrabook laptop. Na een paar zeer gefrustreerde weken van gedwongen wennen aan windows 8.1 en de laatste versie van word en aan lints ben ik zeer blij met mijn aankoop, voornamelijk door de snelheid van openen en sluiten en tijdens het werken. En windows 8.1, ach, je moet je er echt even in verdiepen en dat valt niet mee, maar met behulp van een paar handleiding boekjes uit de bibliotheek hoeft dat proces niet zo lang te duren. En dan lijkt het ook, alsof je nooit anders gedaan hebt. Ik was ook nog even op bezoek bij een senioren club computerkunde, die een bijeenkomst hield over windows 8.1, maar daar leerde ik eerlijk gezegd weinig, eigenlijk overheerste daar naar mijn gevoel een zekere mate van pessimisme: houdt zo lang mogelijk vast aan je oude computer met XP, op zich wel begrijpelijk. Enfin, ik kan weer zonder ergernis aan de slag.

Veel Nederlanders willen Rusland lesje lezen en verwaarlozen eigen gehandicapten (14 januari 2014). Ik erger me steeds meer aan de discussies over Rusland en de homo rechten daar; je kan radio of tv niet aanzetten of daar gaat het weer over. Maar Rusland is toch niet alleen, is in vergelijking met het Midden Oosten, Afrikaanse landen, niet het land waar die rechten het zwaarst overtreden worden. Integendeel. Maar terwijl homo rechten heel belangrijk zijn (evenals vrouwen rechten, bijna niet bestaand in bijvoorbeeld India, waar veel mannen lijken te denken dat groepsverkrachting normaal is, maar wel onze hockey ploeg aan een toernooi mee doet), zijn ook rechten in eigen land belangrijk en mogen ook wel wat meer aandacht krijgen. Maar homo's hebben het voor elkaar; hun rechten worden in Nederland meer besproken dan van wie dan ook. Dat Verstandelijk en andere Gehandicapten door de bezuinigingen in Nederland zwaar geraakt worden en zelfs onvoldoende zorg gaan krijgen - je hoort er de homo's, de tv, kranten en radio nauwelijks over. Homo's vinden hun eigen rechten veel belangrijker. En dat is misschien wel logisch. Maar dat vrijwel heel Nederland met dat standpunt mee gaat en meer debatteert over de homo rechten in Rusland dan over de rechten van Verstandelijk en anderszins Gehandicapten in Nederland is een kwalijke zaak. Rusland verwijten, dat het homo's niet net zo behandelt als wij en tegelijkertijd collectief geen enkele interesse tonen voor wat hier in Nederland gebeurt met Gehandicapten en andere zwakke groepen, ik vind het hypocriet, een schandaal. Want de homo's zijn niet gehandicapt, hebben geen zorg nodig, zijn intelligent en mondig en kunnen zoals blijkt goed voor zichzelf zorgen, terwijl wij met z'n allen de Gehandicapten die wel degelijk zorg nodig hebben en die niet voor zichzelf kunnen zorgen links laten liggen. Homo's, misschien is het tijd dat jullie ook eens aan zwakkeren dan jullie zelf gaan denken. En alle Nederlanders, geef wat meer hulp, maak je eens wat meer druk om de Gehandicapten en anderen in eigen land, die zorg echt nodig hebben en daarin nu door onrechtvaardige bezuinigingen zwaar gekort worden, en eis dat die weer goede zorg krijgen!

Een beetje astrologie en maatschappij dromen (12 januari 2014). De wereld ondergaat de invloed van een economische en financiële crisis. Als astroloog zien we daarin (en zagen dat al jaren van te voren aankomen) de invloed van het vierkant, wat de planeten Uranus en Pluto thans vormen. Dit vierkant is uiterst zeldzaam (deze planeten vormden een soortgelijk aspect in de jaren 1930) en was exact 24 Juni 2012, 18 September 2012, 20 Mei 2013, 1 November 2013, 21 April 2014, 15 December 2014 en 16 Maart 2015, met een marge van een flink aantal maanden, waarin de invloed doorwerkt. Wat betekent dit? Omdat het een vierkant betreft botsen de eigenschappen van deze planeten als het ware met elkaar; ze moeten samenwerken maar doen dat niet van harte, niet zonder strijd en strubbelingen. Pluto staat voor o.a. het onbewuste collectieve, machtsstrijd, geheime bedoelingen en openbaring daarvan, schulden en al of niet aflossen daarvan, noodzakelijke veranderingen die vaak afgedwongen moeten worden. Uranus staat voor individualiteit, onverwachte gebeurtenissen, toekomst, technische ontdekkingen en hervormingen. Strijd dus tussen machthebbers, regeringen die niets willen veranderen en hun macht zelfs willen uitbreiden (zelfs door afluisteren), banken en super commerciële instellingen aan de ene kant en aan de andere kant individuen, die het recht willen van individuele vrijheid, van zich op eigen manier ontwikkelen, die onze maatschappij willen hervormen. Hoe dit zal aflopen zal mede afhangen van de manier waarop gevestigde machten zich zullen opstellen; welke maatregelen ze zullen nemen, of ze met het algemeen belang rekening zullen houden. Hervormingen moeten er komen, dat staat vast. Hoe en wanneer, dat is de vraag. Omdat het hier om een vierkant gaat ligt de uitkomst niet vast, die zal ook een beetje van ons afhangen.
1 ding staat vast: we leven in een zeer speciaal en boeiend moment van de wereld geschiedenis.

T.V. presentatrices en verstaanbaarheid (10 januari 2014). Vanavond was de presentatrice van Lingo, Lucille Werner, te gast bij De Wereld Draait Door. En het was voor mij weer wonderlijk te luisteren naar het tempo, waarop zij de woorden uit haar mond gooit. Het lijkt er op, alsof ze een wedstrijd doet en die perse wil winnen: hoeveel woorden krijg ik er uit per minuut - bij haar kan je beter zeggen: per seconde. En een record zal ze vast wel gehaald hebben. Alleen, waar gaat het haar om: wil zij snelheid records breken of wil zij ook nog verstaanbaar spreken? Als ervaren presentatrice zou dat toch eigenlijk haar doel moeten zijn: verstaanbaarheid voor alle luisteraars. En daar schijnt ze helaas weinig op te letten.

Inhoud vanaf 1 januari 2014 tot nu:

Corona, hoe lang nog? (19 februari 2021). Is de mens slim? En hoe zit het met evolutie? (18 februari 2021). Ouderdom. (11 februari 2021). Dr Seus (6 februari 2021), Geheugen. (5 februari 2021). Niemand sloopt onze stad (26 januari 2021), The past is another country (26 januari 2021). Astrologie voor het jaar 2021 (9 januari 2021). Koninkrijk of republiek (9 januari 2021). Astrologie is nuttig voor beter begrip (7januari 2021). Leven en dood, met of zonder Corona, wie en wat moeten we ermee (25 december 2020)? Douchen kost tijd. (3 december 2020) De eerstvolgende ""grote conjunctie"" (3 december 2020), Corona, opwarming aarde etc. (28 november). Mijn jongste dochter (22 november). Natuur of elektriciteit? (24 november). Straatbeeld door corona (21 november 2020) Zeden misdrijven 2 (20 november). Zeden misdrijven (17 november). Mijn jongste dochter (12 november). De horoscoop van Joe Biden volgens mijn tekst programma (3 november 2020). Klassieke muziek vertolken (22 oktober 2020). China en mensenrechten (21 oktober). Oskar Wilde (22 oktober). Herinneringen aan de koninginneweg. (19 oktober). Corona's meest kwetsbare groep. (17 oktober 2020). Fakenews (17 oktober). Verdringt Corona andere noodzakelijke medische zorg? (14 september 2020) Windmolen parken in Nederland voor multinationals, groot schandaal (12 september 2020). Onvoorstelbare luxe en verspilling in Nederland (8 september 2020). Dementie (7 september 2020). Ouder worden (vervolg) (6 september 2020). China (31 augustus 2020). De mens (19 augustus 2020). Misbruik in sport, bonden alleen uit op roem en geld. (7 augustus 2020) 92 jaar, 5 maanden en 9 dagen oud. (27 juli 2020) Meeuwen. (19 juli 2020) Ouderdoms perikelen (18 juli 2020) China (17 juli 2020). Vragen (10 juli 2020). Corona (8 juli 2020) Geluk, ongeluk, wat is wat, wat is houding, gevoel er over? (3 juli 2020). Geschiedenis (23 juni 2020), Corona (11 juni 2020). Aanvaarden, begeleiden en overlaten aan anderen (1 juni 2020). Alkmaarse stofzuigers (1 juni 2020). Nederland (1 juni 2020). Gokken met pensioenen, mag dat wel? (24 mei 2020). Toeval, lot of noodlot, wat bepaalt ons leven (12 mei 2020)? Steeds maar meer groei is geen vooruitgang, (1 mei 2020), Belasting betalen? Alleen als je niet rijk bent! (12 april 2020) Corona virus en ouderen (7 april 2020). Corona virus en astrologie (5 april 2020). Ouderen en praten (28 maart 2020). Het Corona virus en maatschappij veranderingen (28 maart 2020). Het Corona virus 3 (21 maart 2020). Dr Seuss, Amerikaans bekende kinderboeken schrijver en tekenaar, van The Cat in the hat. (18 maart 2020). Het Corona virus 2 (18 maart 2020). Het Corona virus (14 maart 2020). Miriam (5 maart 2020). Interviewer Ischa (5 maart 2020). Schooltijd (4 maart 2020). Ouderdom (4 maart 2020). Leven (29 februari 2020), Gezond egoisme (24 februari 2020). Het is zoals het is, (15 februari 2020) Astrologie: de samenstand van Saturnus en Pluto, (10 februari 2020) De toekomst, onze toekomst. (8 februari 2020). Jaques Brel, fou de vivre. (31 Januari 2020). Nep nieuws of Keuze nieuws, wat is gevaarlijker?. (17 Januari 2020). Gedrag van vroeger. (17 Januari 2020). Miriam nu. (8 Januari 2020). Ouder worden en lopen. (25 december 2019). Begrafenis van mijn zus. (21 december 2019). Wolken. (16 december 2019). Reclame. (15 december 2019). Supermarkten en eten. (15 december 2019). Dood (14 december 2019). Ouderdom (11 december 2019). Miriam (2 december 2019). Kinderen (29 november 2019). Goed nieuws, slecht nieuws en de realiteit. (15 november 2019) Dementie met en zonder lichamelijke gebreken (7 november 2019), Steeds meer mannen met baarden. (6 november 2019) Een kolom schrijven, hoe? (1 november 2019) Verjaardag (31 oktober 2019). Onze wereld (30 oktober 2019), Meditatie (30 september 2019), Grootouders (15 september 2019). Kijken naar vroeger met de moraal van nu. (14 september 2019). Gezond egoïsme (8 september 2019). Begin of einde? (30 Augustus 2019). Kinderen (4 Augustus 2019). Geluk (3 Augustus 2019). Cherry Duyns (30 juli 2019). Remco Campert en Godfried Bomans (29 juli 2019). Lage rentes (16 juli 2019). Dementeren (2 juli 2019). Dementeren, Ed van der Elsken (2 juli 2019). Opwarming van de aarde (1 juli 2019). TV uiterlijk (16 juni 2019). Kunst, wat is kunst (9 juni 2019), Groningen. (23 mei 2019) De helden. (14 mei 2019) Je bent niet verantwoordelijk voor alles. (12 mei 2019): De zaak Tuitjenhorn (6 mei 2019): Sportslui publieksgeil of is het iets anders? (5 mei 2019): Cookies (3 mei 2019): Koningsdag (27 april 2019). Astrologie en Hillary Clnton (8 april 2019). Familie (29 maart 2019). Ons leven (26 maart 2019). Bevolkingsgroei en milieu (19 maart 2019). Mijn dementerende dochter Miriam, vervolg 3 (7 maart 2019). Mijn dementerende dochter Miriam, vervolg 2 (27 februari 2019). Mijn dementerende dochter Miriam, vervolg (12 februari 2019). Mijn dementerende dochter Miriam, 56 jaar oud (8 februari 2019). Oude mensen en oud zijn (8 februari 2019). Bijen (8 februari 2019). EUROPA (27 januari 2019). Een uitzonderlijk boek (18 januari 2019). Scheidende ouders en hun kinderen (12 januari 2019). Enquête over vliegen (7 januari 2019). Oudejaarsavond 2018 (4 januari 2019). Louis Paul Boon (3 januari 2019). 2019 (1 januari 2019). Klimaat-dreiging. (9 december 2018) Klimaat-dreiging en vliegtuigen (4 december 2018), Vacantieweekje aan de Cote d'Azur (7 november 2018), Ouder worden. (7 november 2018). Fantasie (4 november 2018). De eeuw van Charlie Chaplin. (29 oktober 2018) Opwarming aarde. (29 oktober 2018) Amerika. (7 oktober 2018) De zin van het leven, (1 oktober 2018) Vreselijke ziektes (25 september 2018) Aanzetten of uitzetten, wat is gemakkelijker? (24 september 2018). Ouder worden, slechter horen (24 september 2018). Vallen is gevaarlijker dan je denkt (12 september 2018), Bezoek aan Miriam (26 augustus 2018). Gelukkig zijn, wat is dat? (20 augustus 2018). Groei, groei, goed of slecht ? (19 augustus 2018). Een lief gezichtje of iets anders- Vrouwensport (12 augustus 2018). Honden en katten (6 augustus 2018). Kinderen - Vroeger en nu (30 juli 2018). Werken om te kunnen kopen (13 juli 2018). Onze maatschappij (12 juli 2018). Menselijk "vernuft (9 juli 2018). Dat Rusland een werelddeel op zich zelf vormt, is een misleidende gemeenplaats (29 juni 2018). Miriam (26 juni 2018). De Maan (15 juni 2018). Vulkanen (10 juni 2018). Ideeen (8 juni 2018). Baarden, lange haren en mode (27 mei 2018). Kranten berichten over Joden (19 mei 2018). Stormen en tyfoons (14 mei 2018). Boudewijn Buch (12 mei 2018). Wie moet terechtstaan, Bart C. of BSO Partou in De Bilt (18 april 2018). Nederlandse natuur (8 april 2018). Oud worden (31 maart 2018). Astrologie (30 maart 2018). Hersenen van ongeboren kind blijken gevoelig voor fijnstof (9 maart 2018). Miriam (5 maart 2018). Welwillendheid (5 maart 2018) Verjaardag (5 maart 2018). TV sport rapportage -betaalde profs of gewone sportbeoefenaars (3 maart 2018). 90 (19 februari 2018). Vrachtauto's. (16 januari 2018) Moed. (16 januari 2018) Ouder worden. (15 januari 2018) Voortschrijdende Dementie. (28 december 2017). TV Reclame. (12 december 2017). Artificial Intelligence. (9 december 2017). 2025. (7 december 2025). Fijnstof, de grote doodsoorzaak, regering, laat ze maar doorgaan met vliegen. (30 november 2017). Belasting met geheime deals (23 november 2017). Wandelen met Miriam (18 november 2017). Politieke partijen (10 november 2017). Dierenleed (8 november 2017). Sapiens, een kleine geschiedenis van de mensheid (1 november 2017) Grimeurs en Mode. (19 oktober 2017) Nog meer Mode. (19 oktober 2017) Mode. (9 oktober 2017) Mijn jongste dochter. (3 oktober 2017) Homo Deus, (25 sep 2017) Algoritmen. (17 sep 2017) What's in a name (15 sep 2017)? Filosoof (in de dop) (6 sep 2017). Fietsen (4 sep 2017). Arm en rijk (27 aug 2017). Genieten in een gekkenhuis (24 aug 2017). Democratie? (20 aug 2017) Is het leven leuk? (14 juli 2017) We weten meer, maar worden dommer (Tom Lassing). (29 juni 2017) Vogelhuisje. (23 juni 2017) Fietsen. (22 juni 2017) Ik Amerika, ik Rusland, ik Turkye, ik Europa, etc.? <4 juni 2017) Alweer Groningen. (10 mei 2017) Witte fietsen. (8 mei 2017) Denken en instinct (24 april 2017) Voorjaar (12 april 2017). Sport verslaggeving. (9 april 2017). Homo's. (5 april 2017). Dementie 2. (3 april 2017). Klimaatsverandering (2 april 2017). Haiku (1 april 2017). Verkiezingen2 (16 maart 2017). Verkiezingen. (15 maart 2017). Stop Wapenhandel (24 februari 2017) Ed van der Elsken (22 februari 2017) Donald Trump (4 februari 2017). Dementie. (23 januari 2017). Bescherming. (29 december 2016). 28 december. (28 december 2016). Wapenhandel - handelaars in dood. (12 december 2016). Oude boeken. (29 november 2016). Ouder worden - een taboe? Maak er iets leuks van. (27 november 2016). Files kunnen (makkelijk) opgelost worden (19 november 2016). Verhaal van een brand (17 november 2016). Katten (10 november 2016). Marcel (8 november 2016). Lao Zi (2 november 2016). Ouder worden (3 oktober 2016). Lezen (30 september 2016). Een maatschappij vol onrust? (25 september 2016). Rente op spaargeld? (23 september 2016). Vluchtelingen moeten aan het werk. (22 september 2016). De wereld van de mens en de bijbel. (18 september 2016). De positie van de vrouw (7 september 2016) in de wereld. Olympische sporters, hoe sportief zijn ze? (18 augustus 2016). Humor or hard truth? Grap of harde werkelijkheid? (22 juli 2016). Commentaar (21 juli 2016). Jack London (4 juni 2016) Ed van der Elsken (25 mei 2016). Computer problemen opgelost en schandalige reclame (24 mei 2016). Mag beledigen en waar is de grens? (19 april 2016): Humor en "the age of awkward", het tijdperk van de ongemakkelijkheid (26 maart 2016): Grunberg over terrorisme en samenleving (23 maart 2016): Ons geld en onze politici (22 maart 2016). Donald Trump, politiek verschijnsel en zijn horoscoop (9 maart 2016). 88 jaar (28 februari 2016) is best wel oud. Baarden (3 februari 2016). Vakbond V&D (31januari 2016). Winter in Nederland (31januari 2016). Huis in Zuid Frankrijk (25 januari 2016). Petities.nl (18 januari 2016). Vluchtelingen (16 januari 2016). Van 2015 naar 2016 (4 januari 2016). Milieu (20 december 2015). De wapen industrie (9 december 2015). Belangen groepen en rechters. (28 november 2015) Terrorisme (25 november 2015) Terrorisme. (17 november 2015) Commissie Geheim of Stiekem? (12 november 2015) 1 November, (1 november 2015) Bescherming van politici (12 oktober 2015). De maatschappelijke ideeën van de VVD (11 oktober 2015) Relatie problemen en Astrologie (2 september 2015). Beursdaling (25 augustus 2015). Jon Stewart, begenadigd humorist en maatschappij criticus (7 augustus 2015). Bezuinigingen in de gehandicapten zorg(30 juli 2015). Volkskrant met Dag in dag uit en de Kleine Krant van de Groene Amsterdammer(27 juli 2015). Vliegtuig ongeluk.(15 juli 2015) Europa en Griekenland en zijn banken adviseur.(7 juli 2015) Europa. (28 juni 2015) Terug van vakantie. (18 juni 2015) Eenzaamheid in de stad en markthal, (17 mei 2015) Verschillen in misdaad en verschillen in straffen, (3 mei 2015) Politici en lobbyisten, beïnvloeding of corruptie, (22 april 2015) Dokter Tromp en zijn behandeling door Minister en instanties. (18 april 2015). Opleidingsschool voor Politici gaat door (20 maart 2015), De eerste kamer - hard nodig (14 maart 2015). Banken gedrag - Dit Kan Niet Waar Zijn (23 februari 2015) Over wapengekletter en oorlogsdreiging (16 februari 2015). Overheid beschaamt vertrouwen (5 februari 2015) Windmolen parken en subsidies. (14 januari 2015). De hervormingen en kaalslag in de zorg. (4 januari 2015) Het oude jaar 2014 en nieuwe jaar 2015 (2 januari 2015). Match fixing in voetbal. (22 december 2014) Over De Mens (20 december 2014) We worden steeds slimmer (8 december 2014). Politiek alleen nog maar Economie? (30 november 2014) Vliegtuig hinder - dubbele rol regering (27 november 2014), Politici, moeten ze werken en/of de straat op? (20 november 2014) Participatie – is het mogelijk? (14 november 2014) Euthanasie wel of niet humaan? (8 november 2014) Diederik Samsom en TV-presentator Pauw (30 oktober 2014) Een paar dagen in Antwerpen (27 oktober 2014) Voetnotes van Arnon Grunberg (22 oktober 2014). Nederlandse Regering anno 2014 (6 oktober 2014). We leven niet alleen langer, maar we sterven ook langer(28 september 2014) Terug van vakantie (24 september 2014). Belastingdienst: leuker kunnen we het niet maken, wel gemakkelijker. (25 augustus 2014) Astrologie, wat kan ermee? (15 augustus 2014). Schiphol, nog meer lawaai en luchtvervuiling komt eraan (15 augustus 2014). Hans Brinckmann en IJsbrand Rogge, creatieve vrienden (4 augustus 2014) Zomer (3 augustus 2014). Oorlog en oorlogs ervaring (1 augustus 2014). KPN, onze nationale trots (27 juli 2014). Zomergast Freek de Jonge en creativiteit (21 juli 2014). Amerikaanse tv en democratie (20 juli 2014). Vliegtuig ramp (19 juli 2014). Astrologie en relaties (2 juli 2014). Vakantie op Madeira (1 juli 2014). Nederlanders in vreemde krijgsdienst (19 juni 2014). Een ingewikkelde fantasie (18 juni 2014). Erik Staal, de moderne "topbaas" (14 juni 2014). Zadkine (10 juni 2014) Bezoek aan Frankrijk (9 juni 2014). Europa, verkiezingen, oorlog (12 mei 2014). Oorlogs herdenking - de doden en de bevrijding, (5 mei 2014) Oekraïne (23 april 2014), De vlees maffia. (10 april 2014). Ryszard Kapuscinski, universeel reisjournalist, reporter van de Eeuw. (3 april 2014) Voedsel in vluchtelingen kampen (29 maart 2014), Politiek, Wilders en Marokkanen. (27 maart 2014) Huizen prijzen in Nederland. (17 maart 2014). Oekraine (17 maart 2014). Goud uit Oekraine (11 maart 2014). Verkiezingen (7 maart 2014) Hoe milieu bewust zijn de gifgas vernietigers (25 februari 2014)? Koffie (21 februari 2014). Een militair terug uit Afghanistan (18 februari). Verstandelijk Gehandicapten Zorg (9 februari). Nieuwe mobiel (25 januari 2014). Nieuwe Computer (21 januari 2014). Veel Nederlanders willen Rusland lesje lezen en verwaarlozen eigen gehandicapten (14 januari 2014). Een beetje astrologie en maatschappij dromen (12 januari 2014).

Klik hier voor deel 2, en hier voor deel 1.)

* * *

contact me by email at Hans-Van.Rossum@hetnet.nl

my other pages:
HOME | OMAR KHAYYAM's RUBAIYAT INTRO | ENGLISH RUBAIYAT | DUTCH RUBAIYAT | ASTROLOGY | ARTICLES | GEBOORTETEKST | TRANSITTEXT | COURSFR CURSUSNL | PRICES | SAYINGS | LINKS | GEDICHTEN RUTH | MIRIAM BOOKS