HOME

ASTROLOGY

ASTROARTICLES GEBOORTETEKST OMARKHAYYAMINTRO
ENGLISHRUBAIYAT DUTCHRUBAIYAT MIRIAM GEDICHTENRUTH SAYINGS BOOKS HERINNERINGEN LINKS

"Wekelijks" commentaar (Weblog)


Deel 4, vanaf 1 januari 2020 tot nu. Klik hier voor inhoud, , hier voor deel 3, , hier voor deel 2, en hier voor deel 1.)

Uw Commentaar is welkom naar hans-van.rossum@NOSPAMhetnet.nl, maar laat het woord NOSPAM weg.


Ik heb een boekje met een vertaling in het Nederlands van de kwatrijnen van de beroemde Persise dichter/wijsgeer Omar Khayyam uitgegeven. Kosten Euro 17,50 plus verzendkosten. Past in je jaszak. Bestellen via hans-van.rossum@hetnet.nl .
Ook afspraken voor astrologisch consult op elk gebied mogelijk via dit adres.


* * *

93 jaar 4 maanden en nul dagen (19 juni 2021). Met die leeftijd is het een enorme bof als je nog goed kan lopen (wel wat langzamer, iets minder stevig evenwicht) en fietsen. Ik zet de voeten, die iets minder gevoel met de grond beginnen te krijgen, wel wat zorgvuldiger neer. Gisteren fietste ik vanaf mijn huis in Alkmaar naar Bergen aan Zee, wandelde een stuk langs het strand, en fietste terug. Als je ouder wordt ga je natuurlijk toch dagelijks wat achteruit, maar in mijn geval valt het erg mee. Het denken, argumenteren en schrijven geeft me nog steeds plezier, ook al mis ik iets van overzicht, moet misschien wat meer even nadenken wat te doen met indrukken van sommige routineuze computer knopjes, wat te moeten doen op een dag. Hoe je ouder wordt is denk ik allemaal een kwestie van geluk of ongeluk. Je kan proberen jezelf in goede conditie te houden, maar je hebt het absoluut niet zelf in de hand. Misschien helpt de dagelijkse portie rode wijn in zoverre, dat het drinken een prettig gevoel geeft, het lekker smaakt. En dat de dagelijkse fietstochtjes een beetje helpen. Met een aantal bezigheden is het zo denk ik, als je ouder wordt: als je er mee stopt, je jezelf niet dwingt ze te doen, dan gaan ze sneller achteruit. Blijf auto rijden, blijf lopen, blijft fietsen, blijf denken, want routine is belangrijk. Weinig of geen mensen zullen deze stukjes lezen, maar ik vind het leuk ze te schrijven, het geeft me het gevoel creatief bezig te zijn, en daar gaat het om: ik vind het leuk mijn gedachten op te schrijven, het gaat om het doen. Zo veel mogelijk nog wat nieuwschierig en ook creatief te zijn maakt het ouder worden voor mij interessant. Dus daar houd ik het maar op, ga ik er maar mee door.
Overigens, welke jongere is geďnteresseerd in het proces van oud worden; je moet zeker heel erg oppassen er niet steeds over te gaan praten.

De stichting dierenleed.nl (3 juni 2021) adverteert regelmatig en vraagt dan op geldelijke steun. Daarbij laten ze ook vaak hondjes of katjes zien, die zij gered hebben. Ik vroeg mij af: met de enorme aantallen honden in Nederland, die vaak een groot deel van de dag binnen zitten en af en toe aan een lijn uitgelaten worden, en die voor mijn gevoel dus een uitermate saai leven lijden, is het dan zo nodig nog honden te redden? En met de vele katten, die enorme aantallen mooie vogels eten, moeten we dan die katten willen redden, ten koste van die vogels? Ik schreef hierover de stichting.
Het zou leuk zijn als deze stichting openheid van zaken gaf (die er misschien wel is maar die ik althans niet kon vinden) over de aantallen dieren PER SOORT die ze redden en de geschatte aantallen dieren per soort, die door de geredde diersoorten gedood en verscheurd worden.

Oud en jong (30 mei 2021). Ouderen denken dat ze alles al meegemaakt hebben en alles al weten, de oplossingen voor alles kennen. Jongeren daarentegen moeten alles nog leren, meemaken. Is dat wel zo, zitten die ouderen misschien te vast, denken dat te veel moet blijven zoals het is, willen ze de status quo, en hebben jongeren juist een veel frissere blik en zien zij veel duidelijker dat er heel veel juist anders moet?En misschien zelfs hoe? In de nog steeds zo leesbare herdruk van 1946 van Een korte geschiedenis van de wereld schrijft H.G.Wells: "Hoopvol of argwanend, met jaloersheid of met begrip kijken wij oudjes toe, kunnen niet anders dan toekijken. Wij leefden meer dan 40 jaar geleden. De jongeren zijn het leven van nu en er is geen hoop dan hoop in de jonge generatie."

Expect the unexpected - Saturnus vierkant uranus. (30 mei 2021). We leven in het jaar wat astrologisch beheerst wordt door het vierkant dat saturnus en uranus met elkaar maken. Vreemde, onverwachte dingen, zoals een corona besmetting over de hele wereld. Hoe gaan we daar mee om, kunnen we die besmetting beheersen, terugdringen, komt er dan weer iets anders? Een ding is zeker: de maatschappij moet veranderen.

Honden (28 mei 2021). Als ik het goed heb hielden Nederlanders eind vorig jaar rond de 2 miljoen honden in huis. Een zeer respectabel aantal. Nu weet U misschien wel, dat ik zelf geen hond in huis wil, maar anderen moeten dat zelf maar weten. Ik zie de honden uitlaters regelmatig in onze straat voorbij komen en vaak zien ze er eerder uit alsof ze een plicht vervullen, dan alsof ze prettig wandelen met een vriend. De hond wil ergens snuffelen, aan ruiken, en het baasje of bazinnetje wil doorlopen en trekt aan de supermoderne riem. Het komt er zo te zien op neer, dat de hond zo snel mogelijk weer naar binnen moet. En ik vroeg me opeens af: is het leven voor de meeste honden niet ontzettend saai, de hele dag thuis, in een kleine ruimte, met niemand kunnen praten, geen andere hond in de buurt. Stel je het leven van een hond voor en zie, hoe onnatuurlijk, hoe saai dat is. We zouden dat een mens niet willen aandoen; een mens zou het ook niet accepteren, maar honden moeten wel; ze worden en masse opgevokt voor dat hondenleven. Honden houders denken er natuurlijk anders over, zij denken vermoedelijk niet zozeer aan de hond maar aan zichzelf, aan de gezelligheid die de hond hun, al dan niet gedwongen, geeft.
En laat ik het maar niet hebben over al dat heerlijke eten wat we die paar miljoen honden dagelijks geven en waar een de kinderen van arme volksstammen goed van zouden kunnen eten!
Overigens, ook katten houden we in Nederland genoeg: meer dan 3 miljoen, die, lees ik, buiten vrij rondlopend gezamenlijk jaarlijks tussen de 50 en 200 miljoen vogeltjes opeten.

Ouder (oud) worden, gevecht tussen al dan niet verbeelde "wijsheid"en mogelijk verval (15 mei 2021). Als je 93 ben kan je zeker oud genoemd worden, ben je oud. En ouderdom komt met gebreken, confrontaties met achteruitgang maar misschien ook met nieuwe inzichten. Wat de achteruitgang lichamelijk betreft zegt mijn huisarts keihard: als je daar niet tegen kan moet je maar niet zo oud worden. Is er een keus, houd je jezelf zo gezond mogelijk, fiets ik daarvoor bijvoorbeeld elke dag een uurtje? Oud worden is een merkwaardig proces vol bekende en nieuwe ervaringen. De wereld van nu lijkt niet en ook weer wel op de wereld van 90 jaar geleden. Ik zie hoe een kleinzoon van 21 leeft en zie dan niet eens zo veel verschil met hoe ik leefde toen ik zijn leeftijd had. Geen tv, een kleinere wereld dus zonder nieuws uit de hele wereld, maar met dezelfde ambities, ontwikkeling van kennis, vrienden groepen enz. enz. En de eeuwige kloof tussen de middelbare geld verdienende hardwerkende ouders en de eigen plannen en nog te maken keuzes. Als 90 jarige denk ik nu: moet dat, is dat het leven, al die ouders die nog zo lang moeten werken om hun huis af te betalen, hun kinderen een toekomst te geven, de vakanties te verdienen, en die steeds langer moeten werken en wachten op de steeds naar later verschuivende pensioen leeftijd, is dat het leven, ons doel? Wat is trouwens dat doel, de zin van het leven? Voor ieder verschillend? Een beetje plezier, een leuke relatie, misschien kinderen, iets nuttigs doen voor de maatschappij, meewerken als zand korreltje aan de voortschrijdende evolutie van aan land kruipend visje naar aap naar mens, naar wat daar op volgt? Doen wat je echt wilt doen, leven in wat meer onzekerheid?
Vragen waar je als oudere meer tijd voor hebt dan als 21 jarige maar die je toch niet oplost. Als 21 jarige zit je toch als het goed is vol idealen, vol plannen, vol interessante onzekerheden, vol nieuwsgierigheid en mogelijkheden. Leef je in een andere wereld dan je ouders. Zoals de oudere leeft in een andere wereld dan een 21 jarige.

Ouder (oud) worden, struggle tussen al dan niet verbeelde "wijsheid"en mogelijk verval (15 mei 2021). Als je 93 ben kan je zeker oud genoemd worden, ben je oud. En ouderdom komt met gebreken, confrontaties met achteruitgang maar misschien ook met nieuwe inzichten. Wat de achteruitgang lichamelijk betreft zegt mijn huisarts keihard: als je daar niet tegen kan moet je maar niet zo oud worden. Is er een keus, houd je jezelf zo gezond mogelijk, fiets ik daarvoor bijvoorbeeld elke dag een uurtje? Oud worden is een merkwaardig proces vol bekende en nieuwe ervaringen. De wereld van nu lijkt niet en ook weer wel op de wereld van 90 jaar geleden. Ik zie hoe een kleinzoon van 21 leeft en zie dan niet eens zo veel verschil met hoe ik leefde toen ik zijn leeftijd had. Geen tv, een kleinere wereld dus zonder nieuws uit de hele wereld, maar met dezelfde ambities, ontwikkeling van kennis, vrienden groepen enz. enz. En de eeuwige kloof tussen de middelbare geld verdienende hardwerkende ouders en de eigen plannen en nog te maken keuzes. Als 90 jarige denk ik nu: moet dat, is dat het leven, al die ouders die nog zo lang moeten werken om hun huis af te betalen, hun kinderen een toekomst te geven, de vakanties te verdienen, en die steeds langer moeten werken en wachten op de steeds naar later verschuivende pensioen leeftijd, is dat het leven, ons doel? Wat is trouwens dat doel, de zin van het leven? Voor ieder verschillend? Een beetje plezier, een leuke relatie, misschien kinderen, iets nuttigs doen voor de maatschappij, meewerken als zand korreltje aan de voortschrijdende evolutie van aan land kruipend visje naar aap naar mens, naar wat daar op volgt? Doen wat je echt wilt doen, leven in wat meer onzekerheid?
Vragen waar je als oudere meer tijd voor hebt dan als 21 jarige maar die je toch niet oplost. Als 21 jarige zit je toch als het goed is vol idealen, vol plannen, vol interessante onzekerheden, vol nieuwsgierigheid en mogelijkheden. Leef je in een andere wereld dan je ouders. Zoals de oudere leeft in een andere wereld dan een 21 jarige.

Ouder (oud) worden, struggle tussen al dan niet verbeelde "wijsheid"en mogelijk verval (15 mei 2021). Als je 93 ben kan je zeker oud genoemd worden, ben je oud. En ouderdom komt met gebreken, confrontaties met achteruitgang maar misschien ook met nieuwe inzichten. Wat de achteruitgang lichamelijk betreft zegt mijn huisarts keihard: als je daar niet tegen kan moet je maar niet zo oud worden. Is er een keus, houd je jezelf zo gezond mogelijk, fiets ik daarvoor bijvoorbeeld elke dag een uurtje? Oud worden is een merkwaardig proces vol bekende en nieuwe ervaringen. De wereld van nu lijkt niet en ook weer wel op de wereld van 90 jaar geleden. Ik zie hoe een kleinzoon van 21 leeft en zie dan niet eens zo veel verschil met hoe ik leefde toen ik zijn leeftijd had. Geen tv, een kleinere wereld dus zonder nieuws uit de hele wereld, maar met dezelfde ambities, ontwikkeling van kennis, vrienden groepen enz. enz. En de eeuwige kloof tussen de middelbare geld verdienende hardwerkende ouders en de eigen plannen en nog te maken keuzes. Als 90 jarige denk ik nu: moet dat, is dat het leven, al die ouders die nog zo lang moeten werken om hun huis af te betalen, hun kinderen een toekomst te geven, de vakanties te verdienen, en die steeds langer moeten werken en wachten op de steeds naar later verschuivende pensioen leeftijd, is dat het leven, ons doel? Wat is trouwens dat doel, de zin van het leven? Voor ieder verschillend? Een beetje plezier, een leuke relatie, misschien kinderen, iets nuttigs doen voor de maatschappij, meewerken als zand korreltje aan de voortschrijdende evolutie van aan land kruipend visje naar aap naar mens, naar wat daar op volgt? Doen wat je echt wilt doen, leven in wat meer onzekerheid?
Vragen waar je als oudere meer tijd voor hebt dan als 21 jarige maar die je toch niet oplost. Als 21 jarige zit je toch als het goed is vol idealen, vol plannen, vol interessante onzekerheden, vol nieuwsgierigheid en mogelijkheden. Leef je in een andere wereld dan je ouders. Zoals de oudere leeft in een andere wereld dan een 21 jarige.

Herdenking (4 mei 2021) 2e wereldoorlog. De mensen die dat bewust meegemaakt hebben moeten toch tijdens die oorlog zeg maar 18 of ouder zijn geweest of kinderen waarvan ouders of familieleden iets overkwam, van concentratiekamp tot dood. Ik krijg de indruk dat de meeste sprekers niet onder die categorieën vallen. Ikzelf was 17 toen de oorlog stopte, niet Joods en had dus persoonlijk weinig te duchten. Mijn vader werkte in het verzet, waar hij thuis niet over praatte. Mijn herinneringen zijn tamelijk onvolledig, zelfs onze HBS bleef open op een korte periode tijdens de hongerwinter na. Weinig eten, suikerbieten, bloembollen op ons ronde kacheltje, slopen van houtblokken tussen de tramrails. Met vrienden naar elkaar toe, sluipend over straat. Met hun laarzen stampende, zingende groepen Duitse soldaten door de straten van Amsterdam. Verzetskrantjes rondbrengen, luisteren naar de Engelse radio.
Er zijn niet zoveel mensen meer die de oorlog meegemaakt en overleefd hebben en er echt over kunnen praten. Daarom maar Andre van Duin, geboren een paar jaar na afloop van de oorlog; wat weet hij er zelf van, heeft hij zelf meegemaakt? Waarschuwen over oorlogen kan hij natuurlijk wel.
Ik vraag me met al het gepraat en geschrijf en gedenken wel af, of we niet eindelijk eens serieus moeten worden over de zo dreigende klimaatsverandering, die niet een paar, voornamelijk Europese landen zal treffen, maar de hele wereld. De verschrikkingen van de tweede wereldoorlog, natuurlijk mag men er overpraten, maar om dan tegelijkertijd zo laconiek te doen over de nog veel alarmerende gevolgen van de opwarming van onze aarde, wat die gaat doen met de hele wereld bevolking, is naar mijn mening super hypocriet.
In het verleden waren er veel oorlogen, ging er veel fout. Lekker makkelijk om daar nu zo uitvoerig bij stil te staan, bij die oorlogen van vroeger met hun wreedheden, hun concentratie kampen, hun doden, en dan tegelijkertijd niets te doen, (want dat is toch zo, de meesten van ons doen niets en dragen met ons gedrag zelfs bij aan de opwarming), om een veel grotere ramp te voorkomen. De oorlog voerende mensen van vroeger waren plaatselijk slecht, maar wat zijn wij die de hele wereld wetend kapot maken?

Corona, corona, het klinkt (29 april 2021) als een vrolijk liedje, maar dat is het natuurlijk niet. Integendeel, we worden er zwaar door geraakt, het ene land wat minder, het andere land wat meer. Een nieuwe manier van leven lijkt het wel. En een regering, die liever naar fouten van elkaar zoekt dan naar oplossingen en goede gedragsregels en vaccinaties. Dat klinkt wel heel negatief, maar dagenlang bezig zijn met elkaar persoonlijk aan te vallen in zware tijden is toch wel schandalig. Allemaal willen ze aandacht door het woord te vragen en dan te herhalen wat anderen ook al meenden te moeten zeggen. In feite halen onze 2e kamerleden met hun gebazel hun eigen imago door het slijk. Kamerleden, regering, probeer eens met een positieve instelling samen te komen tot de beste anti-corona maatregelen.
Gisteren gingen de terrasjes weer open en de beelden daarvan en ook die van koningsdag waren veelzeggend: bijna nergens 1 1/2 meter afstand, blijkbaar opeens niet nodig; tijdens een koningsdag en op terrasjes kan je niet besmet worden, dan houdt corona even op met besmetten.
Het lijkt wel een klucht, het beleid van regering en 2e kamer, de ene dag paniek, de volgende dag alle remmen los. Want tijd voor corona hebben onze volksvertegenwoordigers immers niet; ze moeten toch absoluut eerst nog uitvoerig elkaar blijven beschuldigen over toeslagen en degelijke. Beleid - weten ze wat dat is eigenlijk???

Corona en politiek (4 april 2021) hebben effect op het leven van iedereen. Hoe gaan we verder? En ondertussen zijn de politici aan het harrewarren, ruzie maken, elkaar bekladden, al dan niet terecht. Maar, denk ik dan, hebben ze niets beters te doen dan elkaar aan te vallen? We zitten in een uiterst ingewikkelde toestand en optimale samenwerking lijkt voor de buitenstaander logisch, maar zo denken politici blijkbaar niet. De corona maatregelen in Nederland waren ver van perfect, er zijn wellicht veel fouten gemaakt, ook op ander gebied, maar het is weinig constructief daar uren en uren over door te zeuren. Laten we het van nu af beter doen, daar gaat het om, politici, denk eens wat wijder dan alleen aan partij belangen. Al die speeches in de 2e kamer om maar op te vallen, steeds herhalingen van wat een collega kamerlid al gezegd heeft, steeds verwijten, nauwelijks of geen goede nieuwe ideeen over hoe we verder moeten. Helaas, politici, al jullie ruzietjes en verwijten helpen ons niet echt vooruit. Jullie hebben zo samen heel wat tijd onnodig verspeeld. Ga eens aan het werk want corona heeft jullie volledige aandacht nodig.

Corona heerst nog steeds 2 (27 maart 2021) en het eind is nog niet in zicht. Misschien begin zomer, misschien end van het jaar of volgend jaar? U mag het zeggen. We leven hier in Nederland samen met enkelen Scandinavische landen, Duitsland, Frankrijk en Engeland, de V.S., in het welvarendste deel van de wereld, ons leven gaat materialistisch min of meer gewoon door en in feite alleen ons gezelschapsleven, het ontmoeten van mensen in werk of vrije tijd en het school- en studenten leven zijn flink aangetast. Vergeleken met veel andere landen hebben we het in Nederland nog steeds goed. Ja, hoe belangrijk is het contact met anderen, we merken het nu. Geen contact blijkt deprimerend te zijn, of je nu niet naar de universiteit of school kan en met vrienden of vriendinnen spelen, niet naar verjaardagen gaat, enz. enz.
Ontmoetingen zijn belangrijker dan we dachten. We lezen nu veel meer, kijken misschien vaker naar de TV, hoewel, ook de tv lost het gebrek aan contacten niet op. De kranten helpen ook niet: dagelijks vol met het ene na het andere sombere verhaal over de corona opmars en de corona effecten en de steeds dichterbij komende corona. Corona: als we niet oppassen staan we er mee op en gaan we ermee naar bed.
Ik verbaas me eerlijk gezegd wel een beetje over de wetenschap, die nog steeds geen afdoende vaccins of pillen of wat dan ook heeft om de corona opmars te stoppen. Als medisch leek denk ik dan: kan dat nu zo moeilijk zijn, we geven toch genoeg geld aan de wetenschappers uit?
Het beste is denk ik toch om niet te overdreven voorzichtig te zijn, zoveel mogelijk door te gaan met "normaal"leven, voor zover je ons leven in het rijke Nederland normaal kan noemen, met enerzijds de hang naar luxe, anderzijds de rat-race van keihard werken om later met een pensioen zonder zorgen de ouderdom in te kunnen gaan.
Zijn we de enige met levende wezens bewoonde planeet, leeft men op andere plekken in het heelal net zo of heel anders? Als je er een beetje over nadenkt dan kom je misschien tot de slotsom: wat leven we vreemd, wat hebben we eigenlijk weinig motivatie om er wat beters van te maken.
En dat is natuurlijk ook een nogal subjectieve gedachte; anderen kunnen er heel anders over denken, kunnen zichzelf als heel creatief, heel vernieuwend en goed bezig zien.
Wie zal het zeggen; corona drukt zijn stempel op grote delen van de wereld, maar is geen oplossing. Evolutie, waar gaan we heen??

Corona heerst nog steeds (11 maart 2021) en lijkt steeds langer te blijven. Deprimerende gedachte. Zullen wij ons dan ook beter er aan gaan aanpassen? Het zal wel moeten, we moeten er nog een (flink) tijdje mee leven. Ik heb als oudere voorrang bij de corona-werende injecties en een paar dagen geleden mijn tweede injectie gehaald. Ben ik nu immuun, kan ik vrij rondlopen, iedereen bezoeken, niemand meer besmetten? Wat is het werkelijke gevaar voor iedereen en in hoeverre is het het idee van risico lopen wat ons allemaal een beetje (of veel) verlamt? Het is natuurlijk ook zo: in het rijke en met voorzieningen volgepropte Westen dachten we dat we haast onkwetsbaar waren, steeds meer beschermd, en dat blijkt nu dus niet helemaal (of: helemaal niet) waar te zijn. Ik denk dat men in arme landen, zoals er zijn in Afrika, toch wel heel anders tegen corona aankijkt dan wij hier in Nederland.

Jaap Fischer, Boudewijn de Groot. (3 maart 2021). Van beide Nederlandse zangers houd ik, er is veel overeenkomst. Beiden hebben hun eigen stijl, zingen in het Nederlands, zingen rustig, de teksten zijn belangrijk. Jaap Fischer zingt nog wel, maar schijnt flinke afstand van zijn oudere liedjes te hebben genomen en zingt nu in een heel nieuwe stijl, ook niet meer alleen, verlogent als het ware zijn oude ik, naar mijn mening zijn betere zang-ik. En Boudewijn de Groot is weinig veranderd, het is apart hoe jong zijn stem nog klinkt. Sinds kort heb ik spotify op mijn computer; verwonderlijk hoe je zo eigenlijk alle muziek van de wereld onmiddellijk kan horen.

Corona, hoe lang nog? (19 februari 2021). Temidden van alle gruwel verhalen over Corona tekent Dr. Marty Makary, professor aan the John Hopkins Universiteit in de Verenigde Staten een optimistiser beeld. Hij schrijft (door mij vertaald): ""Tussen alle dreigende berichten door is een zeer belangrijk feit grotendeels verwaarloosd: het aantal besmettingen is over de afgelopen 6 weken met 77% omlaag gegaan. Met de huidige gang van zaken verwacht ik dat Covid grotendeels voorbij zal zijn in April, en we dan in staat zullen zijn ons normale leven weer op te pakken.""
Laten we daar maar van uitgaan, dat valt te overzien!

Is de mens slim? En hoe zit het met evolutie? (18 februari 2021). Is de mens slim? We lezen vandaag in de krant, dat een mars missie geslaagd is, een Europese raket is geland. Wie zijn er nu al op Mars? Europa dus, Amerika, China, Rusland, Arabieren misschien. Is het slim, gaan we straks Mars bezetten, er wonen, het even vervuilen als de aarde of er iets moois van maken? Hoeveel hongerige mensen zouden we met de kosten van een marsvlucht kunnen voeden? We hadden in 2009 al een virus uitbraak; wat hebben we er van geleerd? Kunnen we alle virussen uitbannen, alle ziektes, moeten we toe naar het eeuwige leven, moeten we steeds ouder worden of op tijd doodgaan en daar de evolutie misschien mee helpen?
Ik herinner mij lang geleden het boek "Het verschijnsel mens" van Teilhard de Chardin (Zie ook https://www.geestkunde.net/uittreksels/lanting-het-verschijnsel-mens-(uittreksel).html ) gelezen te hebben met zijn theorie van een grote piramide, waar de mensheid steeds dichter bij de top komt. En dan, vroeg ik me toen af, wat doen we als we die top bereikt hebben? Kunnen we dan niet verder of moeten we een steeds hogere piramide zoeken? Dat wist Teilhard de Chardin ook niet. Evolutie is er maar is tegelijkertijd niet te voorspellen, het tijdsbestek van het evolutie proces waar we inzitten is te lang voor onze hersens.
Keihard werken om de vakantie te kunnen betalen of een mooier, groter huis, of de tuin. Of de kinderen een goede opvoeding te geven? Vroeger was het makkelijker, je ging naar hemel of hel, naar het nirwana, je wist dat je na je dood beloond of gestraft werd zoals in het christendom na 1 leven, of in het Boeddisme na een oneindigtal. Maar nu moet de Westerse mens het doen met wel 1 leven maar zonder de beloning van een god waar we niet meer in geloven.
De zin van het leven - misschien moeten we er niet te veel van maken, te veel aan denken. Gewoon een beetje meeleven met wat op onze weg komt, doen wat we willen doen, wat bij ons past, waar we ons prettig bij voelen. Ons niet te veel laten afleiden door alle verschrikkelijke berichten over de wereld uit kranten, op tv.
Evolutie, ook het begrip evolutie evolueert, we mogen er allemaal van denken wat we willen. En dat we er over kunnen denken is al een luxe; een groot deel van de mensheid komt daar (nog) niet aan toe, moet kijken hoe ze kunnen overleven met honger, met oorlog, noem het maar op.
Het leven van nu is voor hen urgenter dan de zo verre toekomst

Ouderdom. (11 februari 2021). Iedereen wil over het algemeen wel lang leven, oud worden, zeker in het rijke Nederland, waar geen oorlogen gevoerd worden, men niet hoeft weg te vluchten, geen honger heeft. Men wordt hier over het algemeen heel goed verzorgd. Ik mocht bijvoorbeeld samen met andere oudjes als een van de eersten groepen vorige week de anti-corona prik halen. Aan de andere kant, je gaat niet meer (al lang niet meer) vooruit maar al dan niet sneller of langzamer regelmatig stukjes achteruit. Vaak is daar ook best mee te leven. Zo raakte een paar dagen geleden een stukje vulling van een kies los en vandaag was ik daarvoor bij de tandarts. En wat bleek: een paar omringende kiezen was zwak, gevuld, niet of nauwelijks te redden. Gelukkig, een gebit is niet nodig, de boel kan nog met kunstgrepen gered worden, maar toch overviel het me, ik had eigenlijk verwacht dat de vulling er wel weer ingeplakt zou kunnen worden.
Het komt er eigenlijk op neer: weet en accepteer dat ouderdom gebreken meebrengt en dat je achteruit gaat en wees blij als de achteruitgang niet al te snel verloopt.

Dr Seus (6 februari 2021), de bekende kinderboeken schrijver schreef:
From there to here,
from here to there,
funny things
are everywhere!

Geheugen. (5 februari 2021). Het geheugen is als een zeef; je hoopt, dat de overbodige, misschien ook vervelende herinneringen er doorheen lopen en de goede behouden blijven. En meestal gaat dat ook zo. Want natuurlijk, je hebt liever te maken met leuke herinneringen dan met vervelende. En het geheugen is niet alleen een zeef, maar ook een soort van toverbal: vervelende herinneringen die toch blijven hangen worden vaak bij het herinneren (of herbeleven) wat verfraaid, wat minder erg gezien. En zeker is dat ook zo als het gaat om onze eigen daden, die natuurlijk vaak beter hadden gekund. Maar we zijn zoals we zijn, we hebben nu eenmaal ons eigen karakter, onze mogelijkheden zijn beperkt, hoewel we natuurlijk ook best wel van onze ervaringen leren.
Geheugen, een soort van onbetrouwbare, minder of meer correcte manier van kijken naar ons leven en onze daden en die van anderen.
Mijn oudste dochter vraagt mij nu wat op te schrijven over het verleden, over haar moeder en jongere zus; enige verkleuring is dan dus zeker niet uitgesloten.

Niemand sloopt onze stad (26 januari 2021), zeggen de Alkmaarse jongeren en voetbal fans. Fantastisch, jongeren, die misschien best wel af en toe van rellen kunnen houden, maar die ook houden van hun stad, die zeggen: van onze stad blijf je af. Waarom is Alkmaar een uitzondering, waarom houden jongeren in Amsterdam, Rotterdam of Eindhoven niet van hun stad en hun voetbal club. Waarom vernielen voetbal supporters en andere jongeren in andere steden hun eigen stad, in plaats van die stad te verdedigen? Laten de Alkmaarders trots zijn op hun jeugd die hun stad tegen relschoppers en buitenstaanders verdedigt in plaats van mee te doen met het vernielen van hun woonplaats, hun mooie stad.

The past is another country (26 januari 2021). Die zin haalt Joost Zwagerman aan in zijn muziek verhalen bundel Perfect Day. "The past is another country", wat een zin vol betekenissen, vol mogelijkheden van interpretatie. Iedereen kan daarbij zijn eigen gedachten hebben, laat ik mijne dus maar niet noemen, behalve een: je zou soms ook kunnen zeggen: the past is another day.
Overigens, Zwagerman is een omstreden figuur, een kennelijk gekweld mens, met zijn zelfmoord na de geboorte van zijn kind. Volgens de verhalen viel hij zijn vrienden vaak tot diep in de nacht lastig met zijn ideeen of gepraat.
Maar wat kan hij schrijven. Over muziek, over schilderijen, zoals ook in Vals Licht.

Astrologie voor het jaar 2021 (9 januari 2021). Je kan bij astrologie kijken naar persoonlijke horoscopen, naar hoe de planeet standen de geboortehoroscoop van mensen beďnvloeden, En ook kan je kijken naar de planeet standen gedurende dit jaar, en wat die voor de hele maatschappij, voor onze aarde voor het jaar 2021 kunnen betekenen. En dan valt op, dat in de ongeveer 90 jarige cyclus tussen Saturnus en Uranus we in 2021 te maken hebben met een vierkant tussen die twee. Een vierkant, een strijd, botsing, waarbij Saturnus graag aan traditie vasthoudt, alles rustig wil bekijken en organiseren, en waar Uranus het nieuwe wil, vooruitgang en veranderingen. Saturnus is degelijk, beperkend, Uranus onvoorspelbaar. Het vierkant is exact 17 februari, 14 juni en 24 december 2021, we hebben er dus het hele jaar mee te maken. Wat gaat dit voor de wereld betekenen? Op zijn minst een strijd tussen behoud van de bekende oude structuren, die men vaak niet graag wil veranderen, en vernieuwing die ook risico-vol kan lijken, angst kan geven voor het onbekende.
Wat de vernieuwingen zullen zijn is moeilijk te voorspellen. Bij vorige gelegenheden gingen bijvoorbeeld in 1839/40 en 1930/31 de beursen sterk omlaag. Grote werkeloosheid was het gevolg. Gaat de computer in versneld tempo werk van mensen overnemen? Wat gebeurt er verder? Want Uranus gaat ook over techniek dus nieuwe technische doorbraken en toepassingen lijken waarschijnlijk.
Maar bij Uranus hebben we ook te maken met vernieuwingen waar we nog niet aan gedacht hebben, die inderdaad volkomen nieuw zijn. En die we dus ook niet kunnen voorspellen. Wel dat ze de hele maatschappij zullen raken, dat is duidelijk. We kunnen of moeten dit jaar misschien leren anders met elkaar, met de maatschappij om te gaan.

Koninkrijk of republiek (9 januari 2021). In NRC van 9 Januari uit Nelleke Noordervliet haar voorkeur voor een republiek. Theoretisch heeft zij een punt, maar in de politieke praktijk is zij uiterst naďef. Wat is immers het geval: Een koning is rijk en blijft koning voor het leven. Hij heeft naast ceremoniële taken een belangrijk aandeel als begeleider van handels missies en verhoogt bovendien het aanzien van een land in het buitenland, waar het begrip koning toch enig effect heeft. Voor zijn benoeming hoeft hij geen macht-spelletjes te spelen, hij hoeft niet rijker te worden.
Een president daarentegen is over het algemeen iemand die nog niet rijk is en macht wil ten koste van alles. Trump is daar een goed voorbeeld van, maar hij is niet de enige. Ik durf te beweren dat meer dan 90 procent van alle presidenten in de wereld hun land enorm veel geld kosten, da ze slecht voor hun land zijn. Presidenten beginnen meestal arm maar vergaren vrijwel allen in korte tijd een vermogen. Corruptie voor zo veel mogelijke persoonlijke vermogen en macht is schering en inslag. Persoonlijk gewin gaat bij vrijwel alle presidenten voor het landsbelang.
Weet Nelleke een eerlijke president? ik ben er van overtuigd, dat dat dan in de wereld een uitzondering is. Laten we dus blij zijn met onze koning, die ons als koning alleen al behoedt voor een corrupte president.

Astrologie is nuttig voor beter begrip (7januari 2021). Volgens een artikel in de Volkskrant is astrologie de laatste jaren populair; astrologie websites worden veel vaker bezocht. We hebben meer problemen, meer onzekerheid, de wereld om ons heen lijkt wel een andere wereld door o.a. corona, en we willen weten wat we daarmee kunnen doen. Wat doen we zelf goed, wat verkeerd, wat willen we eigenlijk, wat is ons karakter, wat past het beste bij ons. Vragen genoeg en het is mooi, dat men niet alles bij de buitenwereld neerlegt maar ook naar zichzelf wil kijken. We kunnen anderen, bijvoorbeeld partners, werksituaties of iets anders wel de schuld geven als we ongelukkig zijn, maar het is goed ook te weten: wat kunnen we er zelf aan doen. Willen we te veel steun of beslissen we te veel, zijn we te toegevend of juist te dictatoriaal, hoe goed kennen we onszelf eigenlijk. En ook, wat bied de toekomst ons, wat gaat er met ons gebeuren, wat komen we, al dan niet verwacht, binnenkort tegen. Leven we op de goede manier?
Astrologie kan ons karakter niet veranderen maar kan ons wel leren hoe we in elkaar zitten, op welk gebied we ons wat meer moeten inspannen en ons wat gelukkiger kunnen voelen, meer creatief kunnen zijn. En dus beter in ons vel kunnen zitten.
Ook onder astrologen zitten goede en slechte vakmensen zoals in elk vak. Maar een ding is zeker: astrologie werkt; een bezoek aan een goede astroloog is nooit weg. En gelukkig kan men meestal zelf in een gesprek met een goede astroloog wel aanvoelen waar je iets mee kan doen.
Ik ben al vele jaren astroloog en kijk met voldoening terug op de vele consulten met en reacties van "klanten", van de kopers van astrologisch advies.

Leven en dood, met of zonder Corona, wie en wat moeten we ermee (25 december 2020)? We hadden griep, we hadden zware griep, en nu hebben we corona. We mochten ziek worden, we mochten dood als we al minder gezond waren, en nu moeten we koste wat het kost zo lang mogelijk blijven leven. Wat is het toch met de corona, met de moderne tijd, dat we niet dood mogen, zelfs als we oud zijn met veel klachten en gebreken, als we al aan het eind van een min of meer voltrokken leven staan en als dat zo lang mogelijk in leven houden zoveel kost dat de samenleving er nog jaren onder gebukt zal gaan.
Ik ben oud, 92 jaar, en denk dat ik dus best mag zeggen: ouderen worden veel te veel beschermd door allerlei genomen maatregelen en dat gaat ten koste van jongeren, ten koste van de economie, en ten koste van eigen of publieke bedrijven. Ten koste van de geestelijke en lichamelijke gezondheid van opgroeiende mensen, die hun scholen gesloten zien, niet naar hun universiteiten of vak-opleidingen kunnen. Alles, alles om ouderen mogelijk een paar jaar extra leven (wat voor leven?) te geven zonder rekening te houden met wat dit de totale mensheid, de maatschappij kost.
Is het een algemene angst of ontkenning voor de dood, mogen we niet meer dood, willen we zelfs niet meer over doodgaan praten, willen we het eeuwige leven, bestaat het begrip: een voltooid leven niet meer? Of komt het omdat we in feite niet zo erg vol meer leven, steeds meer afhankelijk zijn van tv, muziek- en andere massa bijeenkomsten, vervlakking, onze auto's, onze luxe? Godsdiensten zijn veelal weg, in hel en paradijs wordt niet meer geloofd, dat lijkt mij een goede zaak, maar er is misschien te weinig voor in de plaats gekomen, men wil met leven doorgaan in de hoop nog iets meer te beleven.
Het gekke is ook: men wil over het algemeen kinderen, die het beter hebben dan wij, maar we zadelen ze wel op met onze schulden, met onze eenzaamheid die ze moeten verbreken, met onze luxe inclusief de luxueuze medische verzorgingvoor ons, waar wij menen recht op te hebben.
Ik vraag me af waarom de Medische Zorg in grote meerderheid zo'n belang hecht aan het verlengen van het leven van ouderen, hen zoveel ruimte en tijd geven; leren ze hen bij hun studie niet dat jongeren op z'n minst dezelfde zo niet meer recht hebben op zorg? Of is het, misschien gemeen gedacht, omdat ouderen meer geld hebben en betere zorg verzekeringen en men aan hen meer verdient?
Een omslag in denken is hard nodig: jongeren, en niet ouderen, horen voor te gaan in de medische zorg. En dat zeg ik als 92 jarige (die overigens ook van die goede medische zorg voor ouderen profiteert) in volle overtuiging!
P.S. In een artikel in het Noordhollands Dagblad van 24 december praat Ad Verbrugge over dit onderwerp, maar gaat mijns inziens niet ver genoeg.

Douchen kost tijd. (3 december) Douchen kost tijd, veel tijd. Steeds meer mensen staan dagelijks onder de douche, vooral in het rijke Nederland, met excuus dat ze anders gaan stinken. Maar als ze stinken komt dat meestal niet van het al dan niet douchen; ze stinken gewoon naar iets. Vroeger douchte ik zelden; ik moest er een beetje door mijn ouders toe gedwongen worden, vooral 's winters, want onze douche gaf alleen koud water. Ik waste me hooguit met een washandje. En nu heb ik er de tijd niet voor over: eerst enige tijd tamelijk oncomfortabel onder warm water staan en daarna jezelf moeten afdrogen. Dat hoeft niet dagelijks. Bovendien neem ik veel liever een bad; heerlijk liggen in warm water, daar gaat weinig boven en speelt tijd geen rol.

De eerstvolgende ""grote conjunctie"" (3 december), die elke 20 haar plaats vind, namelijk van Jupiter met Saturnus, is vlakbij, a.s. 21 december 2020; ze staan dan bij elkaar in het teken waterman. Na een aantal conjuncties in een aarde teken is deze conjunctie het begin van een serie conjuncties in een lucht teken. Dit is dus zowel het begin van een nieuwe cyclus van 20 jaar (van deze tot de volgende conjunctie) als van een langere cyclus van deze conjuncties in lucht tekens, van nu tot 2159.
Wat zal deze conjunctie betekenen voor onze wereld, de maatschappij? Verwacht geen plotselinge veranderingen; het kan ook een gelijdelijk proces zijn van nieuwe benaderingen, nieuwe overtuigingen en structuren. Ik kom hier nog op terug, maar de overgang van aarde naar lucht conjuncties kan goed leiden tot een minder materiële en meer wetenschappelijke instelling op aarde en tot helderder relateren.

Corona, opwarming aarde etc. (28 november). Wij zaten te praten met onze kleinzoon van 20jaar oud over corona en het effect daarvan op de maatschappij van nu, en op de opwarming van de aarde, die steeds onvermijdelijker lijkt. Vroeger, zeg 30 jaar geleden dachten we daar niet aan, had niemand het erover, dat we bezig waren onze aarde uit te wonen, maar inmiddels is het wel een algemeen bekende dreiging te zijn. Ik ei tegen hem: jij en jouw leeftijdsgenoten zitten er maar mooi mee; wij laten jullie een fraaie toekomst achter. We zeggen allemaal: we houden van onze kinderen, van onze kleinkinderen, maar we doen niets met het klimaat, offeren er niets voor op. Is het omdat we het niet willen weten of omdat we niets van onze luxe levensstijl willen opgeven,ook niet als onze kinderen straks in een onbewoonbare wereld terecht komen? Het is eigenlijk onbegrijpelijk: we zetten kinderen, nieuwe mensen op aarde, waarvan we zeggen zoveel te houden, op wat straks een onleefbare aarde is. We rijden rustig door in onze autotjes, kopen de supermarkten leeg met producten uit verre landen, gaan, althans voor de corona uitbraak en zeker weer daarna, met vakantie naar verre landen, kortom leveren niets in voor hen die na ons komen. En nu weten we allemaal wat de dreiging is, wat we aan het doen zijn. De liefde gaat over de maag zeggen ze wel eens; de liefde gaat over de luxe, de onmiddellijke vervulling van onze behoeften.

Mijn jongste dochter (22 november).
Ik schreef 12 November dat mijn jongste dochter Miriam vrijdag 6 November was overleden. Het was haar tijd, zoals dat wel genoemd wordt. Zij kon al lang niet meer toneel spelen, sinds een maand kon zij niet meer lopen en zat in een rolstoel en ook ging zij steeds verder dementeren. Zelfstandig leven was er niet meer bij. Zo te zien was zij langzaam aan het inslapen en wilde zij niet meer verder. Dat is natuurlijk meteen ook de verstandelijke redenering, wat er nog in haar hoofd om ging weten we niet. We moeten allemaal een keer dood en het is mooi, als dat na een voltooid leven gebeurt. Maar daar houdt het natuurlijk niet meteen mee op. Stromen van emailtjes en telefoontjes vol medeleven en vol verhalen hoe iedereen Miriam had ervaren: warm, enthousiast, creatief, spontaan. Een begrafenis met maximum 30 aanwezigen, maar ook wel met facetime. Speeches, een samenzijn daarna, de crematie. Rituelen zijn belangrijk om de dood als het ware te aanvaarden maar heffen het gemis niet op als de dode heel nabij stond. En dan een stroom van herinneringen van het begin (in het geval van een dochter of jongere zus vanaf de geboorte) tot de dood.
Haar kamer in het verzorgingshuis waar zij de laatste twee jaren woonde moet natuurlijk ontruimd; een andere bewoonster stond al klaar en keek even naar binnen. Ik krijg deze kamer zei zij; laten jullie de gordijnen hangen of nemen jullie die mee?
Naarmate de kamer verder leger wordt en haar spullen er uit zijn lijkt dat wel een extra belevenis van het definitieve feit: Miriam is echt dood, ze heeft nu geen kamer meer die aan haar herinnert. Maar toch ook: ik heb zoveel herinneringen aan haar, ze komen steeds voorbij, als een film die doordraait. In mijn hoofd leeft ze nog door.

Natuur of elektriciteit? (24 november). In een artikel van vandaag in de Volkskrant quoteert Mac van Dinther rijksadviseur Berno Strootman: ""Als den Haag niet snel de regie pakt bij de ruimtelijke ontwikkeling van het landschap dan wordt Nederland een grote hagelslag. Wat we hard nodig hebben: een minister van ruimte""
Nu kunnen alle regio's doen wat ze maar willen en wordt er te veel naar geld gekeken. Als boer of regio land verkopen aan ontwikkelaars van zonne-of windmolen-parken levert ze veel geld op. En het milieu, de natu.ur heeft het nakijken.
Denk Europees, zet die parken neer waar zat ruimte is, bv in Finland. Grond in Nederland is schaars; er komt geen grond bij, gaat steeds meer af. Laten we toch eindelijk eens een beetje zuinig zijn op het beetje grond dat we nog hebben!

Straatbeeld door corona (21 november). Ik liep gisteren door een drukke winkelstraat en het was botsen of om elkaar heen lopen; meer van dat laatste overigens.
Een metafoor voor het leven misschien: je met elkaar bemoeien of elkaar met rust laten.

Zeden misdrijven 2 (20 november). Een paar dagen geleden schreef ik over een zeden misdrijf in Zeeland. Vandaag lees ik in de Volkskrant over de talloze getuigenissen van zeden misdrijven en mishandeling van kinderen in het Deense Godhavn instituut en 18 vergelijkbare instellingen. Verband met Zeeland? Ja, ouders, verzorgers die kinderen misbruiken, buren die niets zeggen. En vooral, kinder beschermers die of niet of te laat reageren of kinderen naar instituten sturen waar ze dan niet controleren of de opvang, het leef klimaat daar klopt. Worden de kinderen daar echt geholpen of bestraft? De kinder misbruikers kan en moet je veroordelen, maar wat moet je denken van die vele beroepsmatige kinder beschermers, die kinderen niet of slecht beschermen bij de ouders en bij de opvang instituten, die na een herplaatsing geen enkel toezicht houden of mogen houden, geen enkele controle uitoefenen, hun ogen al dan niet moeten dichtknijpen voor misstanden op de door hen opgelegde nieuwe plek?

Zeden misdrijven (17 november). Ik schreef vandaag volgende brief aan de Volkskrant:
In Uw krant van dinsdag 17 november, pagina 4 Voorop schrijft U over de rechtszaak tegen de Zeeuwse garagehouder die zijn dochters misbruikte en al eerder, in 2004, veroordeeld werd voor kinder misbruik. Kunt U mij uitleggen, waarom deze man opnieuw jarenlang zijn gang kon gaan, waarom de kinderbescherming zijn dochters al die jaren niet beter beschermd heeft? Het lijkt er op alsof de instanties die kinderen moeten beschermen, zeker zoals nu, tegen een al veroordeelde vader, regelmatig verstek laten gaan en er ook steeds mee wegkomen. Natuurlijk, de vader en moeder zijn verantwoordelijk voor het schandalige misbruik, maar ook de instantie die toezicht moest houden en de kinderen moest beschermen is volgens mij volledig medeplichtig aan het misbruik. Zij hebben weggekeken, niets gedaan, het misbruik mogelijk gemaakt. Waarom gaat U hier niet op in, pakt niemand de falende beschermers aan, zodat in volgende gevallen het toezicht kan blijven falen, de toezichthouders wel hun salaris blijven krijgen en weer geen bescherming bieden, hun plicht niet hoeven te doen?

Mijn jongste dochter (12 november).
Mijn jongste dochter Miriam is vrijdag 6 November overleden. Haar leven was voltooid zoals dat heet, ze was al enige tijd aan het dementeren en de laatste dagen zelf bezig in te slapen, overgaan van steeds meer slapen naar de definitieve slaap. Een vol leven heeft zij geleefd, boordevol activiteit, vol relaties, vol creativiteit. Het is een vreemd gevoel, een kind van je wat dood is. Wat eerder dood gaat dan ikzelf. Niet plotseling, maar toch. Als een film zie ik haar hele leven voorbijgaan, vanaf haar geboorte 18 augustus 1962 tot nu.

De horoscoop van Joe Biden volgens mijn tekst programma (3 november).
vind U op mijn pagina Geboortetekst

Klassieke muziek vertolken (22 oktober). Het is vreemd met vertolkingen van oude klassieke muziek: de meeste dirigenten spelen de luide delen te luid en de zachte delen te zacht. Het enorme contrast maakt dat je de keus hebt bijna verdoofd te worden door hard of de zachte delen nauwelijks te horen. Dit is ook het geval thuis bij tv uitzendingen, bv van het Concertgebouw Orkest, etc. Ik denk dat dat nooit de bedoeling van die componisten was, maar dat in hun tijd het bereik van de instrumenten minder wijd was en hun aantekeningen daarop gebaseerd. Dirigenten zouden niet met de extreme geluidsverschillen, die met de huidige technieken mogelijk zijn, dirigeren; in mijn opinie ontkennen zij de oorspronkelijke klank en kleur.

Oskar Wilde (22 oktober).Gisteren was er op Arte-tv een uitzending over Oscar Wilde een van mijn favoriete schrijvers. Levend in een tijd dat homosexualiteit in Engeland gestraft werd met gevangenisstraf en na het uitzitten daarvan uitgeweken naar Frankrijk; van Engeland had hij genoeg.
Behalve zijn bekendheid als schrijver liet hij een geweldige hoeveelheid quotes na, wijs, humoristisch, alles door elkaar.
Het mooie van internet is dat je even in computer of ipad kan aantikken Oscar Wilde quotes en je krijgt ze allemaal

Enkele voorbeelden:
If a thing is worth doing, it is worth doing well. If it is worth having, it is worth waiting for. If it is worth attaining, it is worth fighting for. If it is worth experiencing, it is worth putting aside time for.

I think God, in creating man, somewhat overestimated his ability.

I never travel without my diary. One should always have something sensational to read in the train.

The only thing to do with good advice is to pass it on. It is never of any use to oneself.

Work is the curse of the drinking classes.

Overigens, mijn favoriete quotes zijn ook die van de zo geestige schrijver van kinderboeken, Dr Seuss, die U o.a. hier kan vinden: https://www.quoteambition.com/dr-seuss-quotes/

China en mensenrechten (21 oktober). Wat China doet met mensenrechten is erger dan we kunnen verzinnen. Wat er nu gebeurt met de Oeigoeren is onbeschrijfelijk: uitmoorden als ras, gewone kinderen bij ouders weghalen en naar opvoedkampen sturen, andere opvoedkampen dan waar hun ouders naartoe moeten, hun taal verbieden, enz.enz., kortom een heel volk wordt uitgeroeid, alleen omdat ze een andere taal spreken, een afwijkende groep zijn, dat is het China van nu. In China de Communistische leider tegenspreken is onmogelijk, hoe moorddadig zijn beleid ook is. En het Westen accepteert alles van China, of het nu Hongkong betreft, uitmoorden van een wat afwijkende volksgemeenschap of wat dan ook. Er zijn wat Westerse protesten, maar iedereen weet dat die niets zullen veranderen. Het lijkt erop, dat voor het Westen maar een ding telt: handel, het kopen van goedkope Chinese producten, handel met China, geeft niet wat het ook doet, is heilig.
Terwijl we allemaal best weten wat de enige manier is om China te raken: een handels boycot en handelsverbod. Je zou willen, dat dat middel ingezet werd om China tot gedragsverandering te dwingen. Het middel zou zeker effectief zijn, want China leeft van zijn export, maar een handels boycot wil het Westen niet. Onze regeringen hebben mooie woorden van afkeer, maar helaas, ze doen niets. En ook wij, we blijven de Chinese producten kopen en consumeren. Mensenrechten zijn leuk om te belijden maar we willen er geen goedkope producten voor missen.Hoe hypocriet kunnen wij Europeanen, wij Amerikanen zijn: mensenrechten laten vertrappen om wat goedkope producten te kunnen kopen!

Herinneringen aan de koninginneweg. (19 oktober). Veel herinneringen vervagen, andere komen terug. Van mijn geboortehuis, Koninginneweg 227 in Amsterdam Zuid herinner ik mij veel. Geen wonder, ik woonde er, met een onderbreking van mijn 5e tot mijn 9e, de tijd dat mijn ouders uit elkaar gingen en mijn zus en ik met mijn moeder mee naar het Gooi vertrokken en wij na de dood van mijn moeder weer terug kwamen bij mijn vader en zijn tweede vrouw.
De Koninginneweg was een wat statige weg waar tram lijn 2 doorreed en piepend bij een halte een aantal huizen verder regelmatig even tot stilstand kwam. Vlak bij een ingang van het Vondelpark ook, waar ik 's winters vaak met vrienden ijs-hockieden op een klein vijvertje. Er was nog vrijwel elk jaar ijs toen. We schaatsten ook op de Pieter Lastmankade en maakten soms tochten naar Volendam.
Het huis was wel een speciaal huis: op de begane grond de boekhandel van mijn vader, Minerva, op de eerste verdieping de uitgeverij Bigot &van Rossum, dan de woonverdieping op 2, de slaapverdieping van ouders en zussen op 3 en tenslotte de zolder verdieping met mijn kamer op 4. Verwarming was daar niet; in die tijd waren alleen de woonkamers verwarmd; als het 's winters vroor zat mijn bevroren adem 's ochtends op de schuine zolder wand boven mijn bed. Ik woonde daar totdat ik op mijn 17e. een kamertje huurde in de Handboogstraat in het centrum van Amsterdam, voor een huur van 50 gulden per maand. Een zit/slaapkamertje, waar je net met gebruikmaking van 1 stoel en het bed met twee of 3 personen kon zitten. Een soort van wasbak met koud en warm water aan 1 kant, het raam aan de andere kant, een straalkacheltje, dat was het. Maar mooi pal in het centrum dus, op loop afstand van het Leidseplein en de Keizersgracht waar ik een tijdje werkte bij een boeken antiquariaat.

Corona's meest kwetsbare groep. (17 oktober). Wanner je het hebt over de meest kwetsbare groep van het corona gebeuren hangt het er maar vanaf waar je wan uitgaat. De groep die meer kans heeft er aan dood te gaan zijn volgens de wetenschappers de ouderen boven een bepaalde leeftijd. Is dat 65, 70, 80, dat hangt ook af van de algehele conditie van een oudere en niet alleen van de leeftijd. Maar als je naar de economische gevolgen kijkt zijn de meest kwetsbare mensen degenen met een eigen bedrijf of werkzaam in een bedrijf dat door corona geen of minder inkomsten heeft of die ontslagen worden. En kijkje naar leefstijl, levensbehoeften dan zijn volgens mij ook jongeren tussen de 15 en 20 kwetsbaar. Zij willen zich ontplooien, contacten leggen, opleidingen volgen en studeren en moeten nu opeens aan allerlei beperkende maatregelen voldoen. Wie zijn het meest kwetsbaar, heb je het dan over lichamelijke kwetsbaarheid en behoeften of over geestelijke kwetsbaarheid en behoeften?
Ik denk dat de gevolgen van corona voor jongeren onderschat worden en dat er te weinig aan gedaan wordt om die gevolgen voor hen zoveel mogelijk te beperken.

Fakenews (17 oktober).De techniek dondert voort met steeds nieuwe mogelijkheden. Als je iets wilt mededelen, rapporteren kan dat in een flash. Je drukt op een paar knoppen en jouw bericht kan door miljoenen gelezen worden op twitter, facebook of wat dan ook. En zoals met alle technische uitvindingen: dat kan goed gebruikt worden, maar ook slecht. Je kan berichten rondsturen die waar zijn of verzonnen.
Een nieuwe manier van communiceren, met flinke invloed, maar zoals met de meeste nieuwe dingen: de invloed zal wel afnemen, er komt weer iets anders dat nieuw is, de berichten worden minder gelezen of misschien zelfs minder geloofd. En, tamelijk menselijk: men gelooft voornamelijk de berichten die toch al overeenkomen met jouw eigen geloof.
Fakenews -tijdelijke invloed?

Verdringt Corona andere noodzakelijke medische zorg? (14 september 2020)
Ik ben op mijn leeftijd zeker een van de "kwetsbare ouderen", hoewel het met mijn gezondheid best meevalt. Zo doe ik om dat zo te houden mee aan een taichi groep en fiets dagelijks een aantal kilometers. Maar wat mij opvalt: Een specialist in het ziekenhuis besteedde keurig aandacht aan wat klachten die ik had met mijn benen, eerst telefonisch, dan tijdens een bezoek. Maar mijn huisarts krijg ik daarna moeilijk te spreken, die wordt door zijn telefoniste volledig afgeschermd.
Ik heb ik er wel begrip voor, dat huisartsen drukker zijn dan in normale tijden, veel tijd moeten besteden aan corona klachten, maar dat mag volgens mij niet gaan ten koste van hun normale werk: aandacht besteden aan alle (dus ook niet-corona) patiënten. Daar zin ze huisarts voor, met de taak of plicht om naar alle patiënten te luisteren en hen de nodige zorg te bieden. Mijn indruk is, dat dat niet voldoende gebeurt, dat ik als het ware een soort van corona verhaal nodig hebt om mijn huisarts te spreken te krijgen!

Windmolen parken in Nederland voor multinationals, groot schandaal (12 september 2020). Het is een schandaal dat de op te richten windmolen parken die met subsidie gebouwd worden zogenaamd met stroom voor huishoudens, die stroom gaan leveren aan data centra van Google, Microsoft etc, die naast de subsidies voor de parken ook nog belasting deals krijgen. Alle in Nederlandse opgewekte en gesubsidieerde groene stroom van windmolen parken gaat dus zoals het er nu uitziet naar nieuwe datacentra van multinationals in plaats van naar huishoudens, naar centra die ook geen banen opleveren en Nederland verder vervuilen en waar we in feite niets aan hebben.
En onze regering lijkt deze deal te verbergen of liegt erover en doet of ze het milieu belangrijk vindt.
Daar gaat onze natuur en milieu. Zijn we helemaal gek in Nederland?

Onvoorstelbare luxe en verspilling in Nederland (8 september 2020). Leef je nu, ben je een jaar of 15, 20 oud, dan ben je niet anders gewend, dan zie je het niet, maar vergeleken met 70 of 50 jaar geleden, misschien zelfs 25 jaar geleden is het dagelijks leven enorm luxueuzer geworden. Overbodige luxe mag je wel zeggen. En luxe die de aarde uitput, het milieu aantast en waarvan men tegelijkertijd denkt dat men niet zonder kan, dat het geen luxe is. Allerlei bedrijven leven ervan, willen winst, weten ons ervan te overtuigen dat het geen luxe is, dat we er recht op hebben, dat we niet zonder kunnen. En we geloven dat. Kan je het de ouders van nu, de jeugd kwalijk nemen? Nee, denk ik, wij grootouders hebben dat allemaal laten gebeuren. En het ging ook zo geleidelijk na de oorlog van 1940-1945.
Wat voorbeelden? Men denkt tegenwoordig dat men niet zonder dagelijkse douche kan want de reclame heeft ons verteld dat we anders stinken. Wat al die verspilling van water kost voor milieu, och een kniesoor die daar aan denkt. Wat men uitgeeft aan kleding, aan vakanties, aan eten, het is normaal geworden. Overal supermarkten met alles het hele jaar verkrijgbaar, ook seizoen groenten, seizoen fruit, alles zoals bijvoorbeeld aardbeien continue ingevlogen. Overal tv, auto's, redelijk ruime woningen. goede verwarming, tegenwoordig in alle kamers in plaats van alleen in de huiskamer, in plaats van warmere kleding. En de reclame tijd voor min of meer onnodige dingen neemt alleen maar toe Ja, want de bedrijven die die artikelen verkopen moeten winst maken. Eenvoudig is het niet om nog wat te veranderen, alles hangt aan elkaar. Armere landen hebben onze koopzucht nodig. Mensen uit armere landen komen of naar ons toe of gaan geleidelijk voor meer luxe zorgen in hun eigen land. Het is zowel luxe van kopen als luxe van ontspanning waar we mee te maken hebben.
Wat deden wij als opgroeiende jeugd zonder festivals en dergelijke? We lazen soms bibliotheek boeken, we speelden grammofoon platen af, we speelden kaartspelletjes zoals bridge, eenentwintig of klaverjassen, hadden wellicht hechtere vrienden groepen waar we mee samen kwamen, jongens liepen achter meisjes aan en omgekeerd, we deden ook veel aan sport. Je mocht nog sporten voor je plezier, hoefde niet perse talent te hebben n als een gek te trainen.
Kortom, alles was anders en natuurlijk ook niet perse beter. Er is een Duitse uitdrukking: In der beschrenkung zeigt zich der meister. Voor veel mensen gaat dat niet op. En de luxe die we nu allemaal gewend zijn heeft nog een ander effect: om die zo noodzakelijk geworden luxe te betalen moeten veel mensen ook harder werken, meer geld verdienen, worden steeds meer loonslaven. Want de luxe is in ons hoofd geen luxe meer, het is vaak een deel van het leven, een noodzaak: iedereen, al jouw buren kopen en geven uit, je moet haast wel meedoen, je moet het geld ervoor ook eerst verdienen.

Dementie (7 september 2020). in onze vpro gids zegt Adelheid Roosen over dementie: "Het is alleen het hoofd dat hapert. Een hart wordt nooit dement". Een mooie uitdrukking. Maar wat er in het hoofd omgaat van iemand die dement is weten we niet. Mijn demente jongste dochter reageerde gisteren eigenlijk nog verrassend vaak op ons en haar omgeving met lachen of bewegingen.

Ouder worden (vervolg) (6 september 2020). Als je ouder wordt kom je lichamelijke of geestelijke problemen tegen; je gaat achterui, al dan niet gelijdelijk. Zo heb ik nu een afspraak lopen met specialisten voor mijn benen en ogen. In beide gevallen hopelijk niets ernstigs, maar je wilt het wel zeker weten. En we leven in Nederland in een land waar die specialisten er zijn en waar die specialisten het ook zeker willen weten. En dan vraag je je ook weleens af: wat zijn de verschillen van medische behandeling per land groot! Voor wat er in Nederland aan ouderenzorg (ook aan niet-ouderen zorg) uitgegeven wordt zou er in arme landen heel wat zorg aan heel veel mensen geboden kunnen worden. Maar we leven nu eenmaal in een rijk land en tegelijkertijd ook in een vol land; als je medische zorg in verschillende landen wilt vergelijken moet je misschien alle facetten van het leven vergelijken.

China (31 augustus 2020). 17 juli schreef ik over China en omdat het land steeds belangrijker wordt en vooral de macht aan het overnemen is van de Verenigde Staten, las ik ook het boek De Nieuwe Keizer van Ties Dams. Als je iets van China wilt weten is dit boek belangrijk. Een uitvoerige beschrijving van alleenheerser Xi Ping, van jongen tot "keizer". Een duidelijk overtuigd communist, maar ook zonder enige scrupules om de partij belangen te steunen, de partij zo machtig mogelijk te maken. Het oudste keizerrijk van de wereld de wereld van nu weer te gaan beheersen. Wel, Xi Ping is inderdaad bezig om het leven van de meeste Chinezen wat welvarender te maken, maar daarbij laat hij iedereen doden die zijn doelen tegenwerkt of die niet aan hem en zijn partij gehoorzaamt. Zich misdraagt uiteraard volgens zijn opinie. Kost dat miljoenen doden? Och, als hij zijn zo ""verheven"" doel maar bereikt. Als Nederlander krijg je een beetje de indruk dat hij een soort van gehoorzame robots maakt van de Chinese bevolking.
En naast zijn macht in China is hij hard bezig, vriendelijk glimlachend, ook de macht van China naar buiten toe te vergroten; met uiteindelijk doel steeds meer landen die het Chinese systeem volgen. Alle middelen tellen, ook dus een enorme inhaal slag op technisch gebied.
De dreiging China is voor ons groter dan we allemaal denken, mede door het (tijdelijke?) verval van Amerika.

De mens (19 augustus 2020). De mens is een merkwaardig wezen in de evolutie. Je kan naar de mens op verschillende manieren kijken, zowel positief, optimistisch, als negatief, pessimistisch. Je bent zelf mens en kan uitgaan van de ontwikkeling van de soort, de mens, en zien hoe die soort de wereld veroverd heeft, via taal en schrijven steeds meer ontdekt heeft, steeds meer ontwikkeld heeft en mogelijk zelfs de sprong gaat maken van leven op andere planeten. Kijken hoe die soort ook veel andere soorten uitgeroeid heeft of getracht heeft uit te roeien; alles wat lastig is voor de mens moet immers weg, dood. De mens redeneert vanuit de mens, wat goed is voor de mens (en dan vaak voor een bepaalde heersende groep) is goed. Steeds meer mensen, steeds meer steen, een steeds vollere, volgebouwde aarde, uitroeien van ongewenste insecten, bacillen, dieren, de egoďstische mens als bepaler van wat voor hem goed is.
Je kan er ook anders over denken, kijken vanuit de aarde, de aarde zien als een min of meer levend mechanisme. En dan ga je je toch echt afvragen of de evolutie die tot de mens-soort geleid heeft wel zo goed, zo nuttig is. Maar wat is nut, waarom leven we, zijn we op aarde? Moeten we ons ook vermenigvuldigen op andere planeten, het heelal veroveren? We weten het niet, weten niet eens hoe groot het heelal is. Dus ja, zijn we als mens goed of slecht bezig?
Ik denk ook wel aan de jeugd van nu, die met de erfenis zit van wat wij tot stand gebracht hebben, goede en ook slechte dingen, en hoe die er op gaat reageren. We laten onze kinderen een mooie rotzooi na denk ik wel eens, maar misschien komen zij wel tot prachtige oplossingen. Hoewel het er nu met corona allemaal een beetje extra negatief uitziet hoeft dat natuurlijk niet zo te zijn. De toekomst is een verrassing, is niet te bevatten, is ons onbekend.

Misbruik in sport, bonden alleen uit op roem en geld. (7 augustus 2020) Het is de tijd van schandalen in de sport, van alles is geoorloofd als we maar winnen. Wie zijn daarvoor verantwoordelijk? Bij het turnen wordt de schuld gelegd bij enkele trainers, de bond wast de handen in onschuld; ze "wisten het niet" en konden dus niets doen. Terwijl elke buitenstaander meent te weten: voor het bondsbestuur tellen en telden alleen resultaten en natuurlijk eisten ze zelf van de trainers goede resultaten, hoe dan ook. Lekker makkelijk van dat bondsbestuur om nu een paar trainers te straffen die turnsters wat stevig aanpakten, terwijl ze natuurlijk volgens iedere buitenstaander zelf verantwoordelijk waren en nooit met maatregelen kwamen om misbruik uit te sluiten. Trainers ontslaan, die volgens de wensen van de bond opereerden, deden wat de bond wilde namelijk kampioenen afleveren de schuld geven, zelf zeker niet aftreden. Moreel schandalig en zeer hypocriet.
In het wielrennen zien we een soortgelijke hang naar geld en resultaten: al jaren lang zijn er valpartijen, zoals recent in Polen, en de wielerbonden doen daar niets aan. Kijk o.a. naar de sprint aan het eind van veel ronde-etappes: een super riskante chaos, waar niets aan gedaan wordt omdat die sprint bijdraagt aan het aantal tv en andere toeschouwers. Wie zijn er verantwoordelijk voor valpartijen: de renners krijgen de schuld, maar de valpartijen komen doordat ook hier de bestuurders te veel uit zijn op geld?
Het zal bij de meeste sporten wel niet anders zijn want sport is big business. En supporters en kijkers en atleten accepteren dat kennelijk. Zou het helpen om de bestuurders wat meer wettelijk verantwoordelijk te maken, want uit zichzelf en zonder dwang onttrekken ze zich daar steeds aan.

92 jaar, 5 maanden en 9 dagen oud. (27 juli 2020) Dat is mijn leeftijd vandaag, aardig zo niet heel oud. Ik schreef al eerder over oud worden, loop soms met het idee er een vollediger verslag, mogelijk boek over te schrijven. Iedereen wordt immers ouder tot hij of zij, eerder of later, dood gaat. En de omstandigheden kunnen beter of slechter zijn met een betere of slechtere gezondheid. Achteruitgang is er bijna altijd: concentratie, geheugen, kleine of grotere lichamelijke gebreken, herinneringen. Ook die herinneringen kunnen van allerlei aard zijn, van tevredenheid met bepaalde dingen die ik in mijn leven gedaan heb, tot verdriet over andere dingen die ik niet had moeten doen of beter had kunnen doen. Ik ben zo ongeveer vanaf mijn 50e geďnteresseerd geraakt in astrologie en was na een aantal jaren opleiding een redelijk goede astroloog. En vraag me dan wel eens af: hoe heeft het geboorte moment, de geboorte horoscoop mijn leven bepaald; hoeveel was voorbestemd, hoeveel bepaald door het karakter waar ik zelf mee geboren was.
Over het algemeen vind ik mijn leven redelijk geslaagd, waarmee ik eigenlijk bedoel best wel prettig. Maar er zijn ook minder leuke herinneringen waarvan ik achteraf denk of weet dat ik anders had moeten reageren. en dat zijn dan vaak gebeurtenissen op menselijk vlak, waar mijn waterman karakter als het ware in de lucht zweefde zonder te zien wat er op de grond en dan met name bij mensen om mij heen gebeurde. Over het algemeen hoort het natuurlijk ook wel bij een waterman om in de lucht te zweven, gevoelens van anderen niet te herkennen en ja, wat doe je er aan, wat kan je er aan doen als je zo bent geboren? Dat klinkt wat fatalistisch, wat gemakkelijk, zo van "zo ben ik nu eenmaal", maar ik geloof dat dat toch vaak voor veel mensen opgaat: het aangeboren karakter bepaalt heel wat van het gedrag van veel mensen.
Misschien is het goed wat herinneringen aan gebeurtenissen noemen uit mijn leven en daar misschien wat op voort borduren. Dat kunnen momenten zijn vol tevredenheid over mijn toenmalige beslissingen (of moet ik eerder zeggen toenmalige mee dobberen op wat het leven mij bracht, maar ook vol spijt dat ik toen situaties niet beter inschatte of beter gezegd niet beter aanvoelde. Maar denken ligt mij nu eenmaal beter dan aanvoelen; voelen, aanvoelen is niet mijn sterkste punt, zeker niet aanvoelen wat een ander voelt en nodig heeft.

Meeuwen. (19 juli 2020) Meeuwen zijn prachtige vogels, je zag ze vroeger voornamelijk dicht bij zee, aan het strand, zeilend op de wind, zwevend en met een fabelachtige techniek gebruikmakend van de wind, er zelfs tegenin zwevend. Tegenwoordig zie je ze, wellicht meer dan vroeger, ook in de stad. Je ziet ze nu in en boven de plantsoenen in Alkmaar, de stad waar ik woon. Ik kijk uit mijn raam of sta op mijn balkon en geniet ervan, van al hun wendingen in de lucht of als ze zich wat verzamelen op het gras.
Het gekke is nu, dat hier in Alkmaar al jaren een soort van actie aan de gang is tegen meeuwen. Zijn dat mensen, die tegen de natuur zijn, die alleen maar mensen en auto's willen zien? Die auto's maken meer lawaai dan de meeuwen, kunnen niet zo mooi vliegen, stinken ook nog, maar van protest tegen auto's horen we niets, die hoeven kennelijk niet weg uit het stadsbeeld.
De mens heeft de aarde al volledig in bezit genomen en veel dier- en planten-soorten al uitgeroeid en probeert dat in Alkmaar nu ook met de meeuwen. Eieren in de broedtijd met olie insmeren of kapotmaken, ook al mag dat gelukkig wettelijk nog niet, hoe gek kan je worden? Er hangen zelfs aanplakbiljetten in de stad tegen meeuwen. Voer ze vooral niet.
Mensen, denk toch eens na hoe mooi die meeuwen zijn, hoe blij we moeten zijn dat ze niet alleen aan het strand maar ook in Alkmaar te zien zijn. Zet de tv eens uit of de transistor radio, en kijk en luister naar de meeuwen, zie hoe mooi ze zijn en geef ze wat ruimte in plaats van ze te willen verjagen, ze te willen vernietigen!

Ouderdoms perikelen (18 juli 2020), die zijn er altijd wel als je ouder wordt. In mijn geval zijn het op dit moment de onderbenen, de voeten. Niet onoverkomelijk, niet erg, maar een licht gevoel alsof het bloed er wat moeilijker doorstroomt, alsof je iets meer op het evenwicht moet letten. Hoewel, dat valt erg mee. En alsof je iets meer jezelf een duwtje moet geven bij het lopen. De neuroloog kon er niets aan doen, ik hoefde me er ook geen zorgen over te maken. En dat doe ik ook niet, want met een tikkeltje extra besturing vanuit de hersens gaat het lopen prima. En het is logisch, dat je met 92 jaar de benen wat meer moet gebruiken, noem het trainen, dan pak weg 40 jaar geleden. We liepen vandaag, het was prachtig zomerweer, een eind langs het strand en langs een mooie zee vol golven en dan is er met de benen in feite niets aan de hand. Gezondheid heb je niet in de hand, maar ik besef me vrijwel dagelijks, dat ik bof met wat ik allemaal kan doen. En er ook nog over kan schrijven. Geen reden tot klagen dus, ik denk dan maar aan mijn twee grootvaders, die tot heel oud nog heel fit waren.

China (17 juli 2020). Nu Amerika onder Trump veel sympathie verspeelt in de wereld kijkt men wellicht wat minder kritisch naar China, een grootmacht, waar we in feite weinig van af weten.
Ik las daarom vol interesse het boek Fabels over China van Jan van der Putten.
In deze tijd van kritiek op het Amerika van Trump is het hard nodig meer te weten over wat er in China gebeurt en wat de Chinese plannen voor de toekomst zijn. Chinezen zijn over het algemeen zeer vriendelijke mensen, maar achter de fluwele handschoen kan ook een ijzeren vuist verborgen zitten. Waar volgens Jan van der Putten het Communistisch bewind nu mee bezig is gaat veel verder dan we allemaal denken of weten. Binnenkort heeft elke bewoner een camera achter zich aan die elke niet welgevallige handeling of opmerking registreert. Verzet tegen het systeem wordt hardhandig afgestraft, o.a. met straf kampen of met intrekken van privileges, zoals het niet verstrekken van hypotheken etc.
Lezenswaardig boek dus; het geeft de huidige situatie in China en de ambities ervan in de wereld goed aan. Totale controle van hun eigen burgers en verspreiding van hun systeem in de wereld, waar ze door Trump's beleid als het ware bij geholpen worden. Een communistisch China als wereld heerser, daar moeten we denk ik ook niet zo blij mee zijn. Enfin, de wereld is in beweging, de techniek maakt steeds meer mogelijk, meer kennis maar ook meer controle.
Amerika of China - dan toch maar Europa?

Vragen (10 juli 2020).
Een goede vraag
stelt elk antwoord
in haar schaduw. (Ischa Meijer)

Corona (8 juli 2020) is er nog, al lijkt in Europa het ergste over, het is een rare tijd. Dat is natuurlijk een dooddoener, alle tijden zijn raar, onbestemd. Maar normaal zijn er toch wat regels, wat gewoonten, waar je je aan vast kan houden. Je weet, dat je door een auto overreden kan worden, een gevaarlijke ziekte kan oplopen, kan doodgaan door wat dan ook of door ouderdom. Maar je hebt bij de meeste ziektes toch een beetje het idee, dat er regels zijn, je weet hoe het verloop is, dat je er al dan niet iets aan kan doen, het verloop kent. Het beďnvloed je leven misschien wat minder op de een of andere manier. Maar corona dreigt, bedreigt ons allemaal, of je het nu wel of niet opzoekt, of je nu wel of niet risico's tegenkomt. Je lijk er continu rekening mee te moeten houden. Als ik mijn jongste dochter bezoek in haar verpleeghuis heb ik haar weken niet gezien, mag er nu pas weer naar binnen onder strikte condities, moet ik mijn handen extra desinfecteren, extra afstand houden. En ze begrijpt er niets van. Ook van andere mensen houden we afstand, van elkaar, het lijkt wel alsof uit een soort van door de overheid voorgeschreven angst we geen contact meer met elkaar mogen hebben. Het is misschien niet zozeer de angst om zelf corona op te doen als wel de angst om anderen te besmetten. Je praat met bijna niemand, iedereen houdt afstand, men schrikt voor elkaar, voor mensen die dichtbij komen. De overheid heeft ons bang gemaakt, extra bang zodat we maar goed desinfecteren en afstand houden. Maar wat is een samenleving gebaseerd op afstand houden? Vervreemding, eenzaamheid? Natuurlijk het corona virus heeft zich waanzinnig snel over de hele wereld verspreid, angstaanjagend, er is nog geen bestrijdingsmiddel, alleen maar het anti verspreidingsmiddel van afstand houden en wassen. Een paarden middel in de maatschappij waarin we leven van volop contact, van een praatje maken met iedereen, die daar ook behoefte hebben. Een sluipmoordenaar is nu onder ons en maakt ons bang. Is het wel zo erg, zo griezelig en onbestrijdbaar als men ons wil doen geloven? Hoort een beetje meer of minder risico niet ook bij het leven, moeten we zo bang zijn voor het risico van doodgaan? Want bij leven hoort de dood nu eenmaal ook, ondanks de doorlopende ontwikkeling van de medische wetenschap. Ik zei laatst: ik wil wel dood als het zover is, maar niet aan zoiets doms als een corona infectie. Misschien is dat het wel, zo'n miniklein en onzichtbaar virusje als corona, daar willen we ons eigenlijk niet door laten pakken.

Geluk, ongeluk, wat is wat, wat is houding, gevoel er over? (3 juli 2020). Mijn jongste dochter dement en bezig aan haar laatste levensfase. Mijn oudste dochter, die haar zus zo fantastisch begeleidt, er steeds voor haar is om haar zoveel mogelijk warmte te geven en die nu ook door het verpleeghuis of verzorgingshuis of hoe je het precies wilt noemen gevraagd wordt om alvast te gaan kijken wat er moet gebeuren als haar zus stopt met leven. Nu al kijken en beslissen over wel of niet begraven en kijken waar, allemaal niet leuk. Zoals ook het rondwarende corona virus en mogelijk een volgend virus al in de maak niet leuk is. Zelf al oud en enerzijds nog verwonderlijk fit en helder, anderzijds ook, zij het redelijk langzaam, achteruit gaand. Het is nu niet bepaald de vrolijkste periode in mijn leven, of in de wereld. Of in de levens van mijn dochters, of van veel mensen. Maar je kan ook kijken naar de prettige, goede dingen die er ook zoveel zijn. Samen leven met een geweldige partner, kijken naar wat mijn dochters van hun leven gemaakt hebben en nog maken, kijken naar mijn eigen leven met alle goede en ook minder goede herinneringen, het leven dat ik geleefd heb en het nog komende, al dan niet korte leven. Kijken hoe ook veel dingen in de wereld beter zijn dan vroeger. Niet kijken naar wat minder gaat maar wat nog wel gaat, goed gaat. En wat ouderdom betreft, die houdt in minder dadendrang, minder activiteit, maar ook minder plichten, meer tijd dingen te doen, jezelf te dwingen tot iets positiefs en creatiefs.

Geschiedenis (23 juni 2020), wat geschieden is, wat gebeurd is, is in feite wat elk verteller ervan, elke persoon of elk land over gebeurtenissen wil vertellen om er zelf zo goed mogelijk uit te zien of juist de ander er zo ongunstig mogelijk uit te laten zien. Natuurlijk, er zijn feiten die niet verdraaid kunnen worden; de 1e wereld oorlog duurde bijvoorbeeld van 1914 tot 1918, die data kent iedereen, maar wat er in die oorlog allemaal gebeurde, daar kan zeer verschillend over gerapporteerd worden. En hoe langer geleden iets is hoe meer de verschillende versies kunnen verschillen. En altijd om de verteller en zijn groep er wat beter te laten uitzien, de andere partij wat neer te halen.
Ik las net het boek "1000 years of annoying the French" van Stephen Clarke, wat voornamelijk gaat over de bizarre relatie in de loop der eeuwen tussen Engeland en Frankrijk, en krijg toch een ander beeld van Frankrijk en de Fransen dan wat ons over het algemeen wordt beschreven. Zijn de feiten in dit boek allemaal correct, wat is waar van de Engelse visie, houden de Fransen en Engelsen zich misschien even vaak of weinig aan de echte feiten, hebben ze allebei dezelfde patriottische blik op de geschiedenis? Het woord geschiedenis moet je in ieder geval met argwaan, met een zekere scepsis benaderen. En hoe langer iets geleden is, hoe meer kleine verschuivingen kunnen lijden tot een steeds mooier of lelijker of afwijkender beeld.
De nog steeds slechte verhouding Frankrijk-Engeland is geen wonder na hun vele oorlogen, speelde zelfs mee in de twee wereld oorlogen. Er is Geschiedenis die je niet leest in de schoolboekjes of die heel verschillend is in weer andere schoolboekjes. Zelfs of beter gezegd juist officiële geschiedenis is onbetrouwbaar, is vaak niet wat geschied is, maar wat men wil geloven of anderen laten geloven dat geschied is.
Geschiedschrijving, bekijk het met argus ogen, verwacht soms waarheid, maar lees vaak een gekleurd verhaal.

Corona (11 juni 2020). Het corona virus heeft de wereld veroverd als nieuws item, ook al lijkt mij het gevaar sterk overdreven en is ook het aantal sterfgevallen sterk overdreven. Vaak gaf corona besmetting slechts een duwtje aan mensen die al ziek waren en aan het doodgaan waren. De echte gevolgen van corona, het echte gevaar is veel en veel kleiner dan gerapporteerd wordt. Regeringen gebruiken door overdrijven het corona voor het doordrukken van nieuwe maatregelen, kranten gebruiken (vaak niet bewust) het schrijven over corona en overdrijven van het risico van corona om lezers te trekken; gezamenlijk wordt er door regeringen en kranten een grote paniek gecreëerd.
Het aantal doden is zeer beperkt, maar de gevolgen van de regeringsmaatregelen leiden er toe dat de maatschappij en economie nog jaren en jaren ontwricht zullen zijn.
Onder het mom van corona dreiging worden kinderen uit scholen gehouden, worden bejaarden en gehandicapten in verpleeghuizen geisoleerd van familie, bezoeken mensen elkaar niet meer, gaan bedrijven failliet.
Regering en kranten redacties, Wilde U dat echt??

En dan lees ik net in de Volkskrant van vandaag op pagina 2 dat de regeringspartijen de Corona maatregelen niet willen evalueren. Schandalig, vuurrode kaart voor VVD, CDA, ChristenUnie, die wel idiote maatregelen durven nemen maar die dan niet durven te evalueren.

Aanvaarden, begeleiden en overlaten aan anderen (1 juni 2020). Hoe voelt het om de verzorging van mijn jongste, verstandelijk gehandicapte dochter Miriam aan anderen over te laten, nu Miriam dementeert en in een verzorgingshuis moet wonen? Dat is eigenlijk een proces wat je als ouder regelmatig ziet terugkomen. Eerst moet je heel erg aan het idee wennen, dat jouw kind gehandicapt is, dat kost tijd. Ik zei toen we het pas wisten wel eens: het verschil tussen Einstein en mij is groter dan tussen mij en Miriam, maar de werkelijkheid van het aanvaarden kost tijd, speciaal denk ik voor de moeder, die het kind 9 maanden in zich heeft voelen groeien. Het eerste overlaten begint al vroeg, verstandelijk gehandicapte kinderen worden door leeftijdgenoten uit de buurt nauwelijks of niet als gelijkwaardig geaccepteerd, kunnen misschien wel naar de normale kleuterschool maar moeten daarna naar een speciale school, verder weg, kunnen daar misschien met een bus naartoe of moeten weggebracht maar komen tussen de middag niet naar huis. Ze kunnen dan nog thuis blijven wonen, maar de kans op vereenzamen is groot. Na de schooltijd is er de keus: thuis laten blijven wonen zonder vrienden of wonen in een gezinsvervangend tehuis met soortgenoten en weer naar een andere dagopvang. Dat moment, voor Miriam rond haar 17e, was voor haar wel tamelijk normaal omdat haar oudere zus studeerde in een andere stad en daar ook "op kamers" woonde. Maar de begintijd was voor haar toch moeilijk, ze had veel last van 2 iets oudere bazige zussen. Spannend, maar ze sloeg zich er goed doorheen. Voor ons als ouders een weloverwogen, verstandige beslissing, maar emotioneel wel heel heftig; we waren dagen van streek. Een gehandicapt kind, wat je zo goed mogelijk verzorgd en beschermd hebt aan "vreemden" overlaten, het verwerken daarvan kost tijd, veel tijd, ook al zagen we dat het voor Miriam goed was, ze was in een eigen omgeving op haar eigen niveau, samen met min of meer gelijkgestemden. Wat Miriam ook geholpen heeft is haar natuurlijke gave van relateren; met de meeste mensen kon zij goed opschieten, als die maar niet de baas over haar wilden spelen, daar kon zij absoluut niet tegen. Natuurlijk hield onze begeleiding niet op, maar meer op afstand, niet dagelijks.
In feite kwamen wij, de familie, weer heel actief in beeld als beslissingsnemers toen de theatergroep Maatwerk ophield te bestaan (was dat in 2015?) en opgenomen werd in een al bestaand Theater centrum voor niet-gehandicapten, waar de gehandicapten in feite het tempo niet aankonden en de leiding ook ervaring met gehandicapten miste. Deze verandering van werksituatie versnelde mogelijk het begin van geestelijke achteruitgang, dementie, zodat Miriam al gauw in haar gezinsvervangend tehuis niet meer echt op haar plaats was en wij moesten zoeken naar andere opvang, liefst zo dicht mogelijk bij den Haag, waar haar oudere zus woont. Een spannende situatie met bezoeken aan een flink aantal verzorgings mogelijkheden in o.a. Rotterdam, Berkel, Nootdorp, Rijswijk en Delft. Die laatste werd het, kleinschalig (2 groepen van 8 ouderen, 2 groepen van 8 jongeren), gelijkvloers, tuin, prettige sfeer en 15 minuten rijden naar haar zus.
Voor mij lijkt mijn "verantwoordelijke" taak hiermee wel beëindigd.
Ik kijk dan terug op een lang leven van zorg voor Miriam in de overtuiging dat Miriam op een plek is waar zij goed verzorgd wordt en ik die stap terug ook kan doen. En dat is ook goed gezien mijn leeftijd. Bovendien heeft haar zus, die al lang curator was, alle verantwoording namens de familie al heel lang en heel goed overgenomen.
Ja, nu ik in feite aan de zijlijn sta, zoals dat heet, flitst regelmatig de hele levensloop van Miriam langs me heen. Een gehandicapt kind, een zorgenkind, zoals dat bij de katholieke ouder vereniging heet, is wel echt een hele zorg; het beďnvloed het hele gezinsleven van ouders en broers en zussen op elk gebied, heeft z'n moeilijke en goede momenten. Weliswaar nu als afsluiting dus een grote stap terug, maar tegelijkertijd boordevol herinneringen aan alle facetten van ons leven met mijn toch zo dappere, creatieve, vrolijke jongste dochter, geboren in 1962, nu bijna 58 jaar oud.

Alkmaarse stofzuigers (1 juni 2020). Alkmaar is een zeer prettige stad om te wonen; leuke winkels, schone straten, veel restaurants en plantsoenen. Over die plantsoenen en straten wilde ik het nu eens hebben. Allereerst de plantsoenen: het is fantastisch hoe die onderhouden worden en gebruikt. Wij wonen aan de rand van een vrij groot plantsoen, wat door naburige scholen dagelijks gebruikt wordt voor de gymnastiek uren. Trefbal, hockey, voetbal, allerlei andere spelen, het is komen en gaan, steeds andere klassen die elkaar afwisselen. En de gemeente houdt daar goed rekening mee: het gras wordt er zeer regelmatig gemaaid, de planten waar nodig gesnoeid of vervangen; het wordt zowel goed gebruikt als mooi gehouden. En je kan er ook nog lekker zitten; er zijn genoeg bankjes. Maar soms schiet de gemeente ook door, want niet alleen ons plantsoen wordt perfect onderhouden, ook de straten er om heen. Er rijden regelmatig grote trucks rond, die alle stoepen en alle stoepranden minutieus schoon zuigen, alsof de straat een soort huiskamer is waar perse heel regelmatig gestofzuigd moet worden. Op de Alkmaarse straten is dan ook geen vuiltje te vinden, uitgezonderd misschien een net geproduceerde honden drol. Want honden zat en hoewel de honden bezitters zich over het algemeen keurig houden aan het bordje "geen honden want speelveld" op het plantsoen, daarbuiten gaat het nog wel eens mis. Geen wonder overigens met het enorme aantal honden die er in Alkmaar rondlopen, met hun volgzame baasjes of bazinnetjes aan een touw, waarbij je je vaak afvraagt: wie is eigenlijk de baas? Evenals ik me afvraag: moeten de straten nu echt zo perfect schoon? Maar goed, alle lof dus voor de Alkmaarse plantsoenen dienst.

Nederland (1 juni 2020). Nederland is een apart land; lang niet alles is misschien goed, maar aan de andere kant, als je het met de rest van de wereld vergelijkt is het samen met een tamelijk klein groepje buurlanden toch wel een soort van paradijs. Vrijheid van meningsuiting, medische verzorging, opvang van lichamelijke of verstandelijke gehandicapten of ouderen, samenwerking voor verdere verbeteringen, het is er allemaal. Ik maakte het mee, toen mijn jongste dochter met down syndroom jong was en naar een speciale school kon, hoe ze rond haar 18e naar een gezinsvervangend tehuis kon en naar een dagopvang, in haar geval een theater groep, hoe ze nu als 58 jarige woont in een speciale voorziening voor oudere gehandicapten, waar ze ook als dementerende de juiste opvang en begeleiding krijgt. Als ouders van een gehandicapt kind hebben wij in de begintijd, zeg vanaf 1965, zelf veel gedaan aan de oprichting van gezinsvervangende tehuizen en andere voorzieningen, waar we overigens wel subsidie voor konden aanvragen en kregen, maar inmiddels zijn die opvang en verzorgings mogelijkheden er vanuit de Staat toch maar mooi voor vrijwel iedereen.

Gokken met pensioenen, mag dat wel? (24 mei 2020). Er wordt steeds meer over pensioenen gesproken en over de problemen die pensioenfondsen hebben door de lage rente. En als alternatief wordt dan gesproken over beleggen op de beurs. Het gekke is dat zelfs vakverenigingen, vertegenwoordigers van arbeiders, van mensen met een salaris, hier over lijken te willen praten of zelfs al praten. Ik vind het absurd, te gek voor woorden. Je gaat toch niet speculeren met het geld bestemd voor de oude dag van anderen, voor als die niet meer werken?
Het klinkt allemaal zo mooi: de rente is laag en op de beurs zijn hogere rendementen te maken. Ja, dat is zo als de beurs omhoog gaat, als de economie groeit en groeit en groeit. Maar wat, als er een recessie komt en de aandelen in elkaar zakken? Want dat hoort bij de beurs, die kan zowel omhoog als omlaag gaan. Als je zelf, met je eigen geld wilt speculeren, o.k. Het is misschien niet verstandig, want de ervaring is dat op z'n minst evenveel mensen geld op de beurs verliezen als verdienen, maar het is tenminste jouw eigen geld. Speculeren, gokken met het pensioen, het geld van anderen is een andere zaak. Ik vind het schandalig dat pensioenfondsen meer risico's met het hen toevertrouwde geld willen gaan nemen dan ze nu op een redelijk veilige manier al doen. Vakverenigingen, regering, gebruik je verstand, laat het niet gebeuren want gokken betekent een kans op winst maar ook op verlies.

Toeval, lot of noodlot, wat bepaalt ons leven (12 mei 2020)? Een eeuwenoude vraag waar we niet uitkomen. Waarom werd ik op een bepaalde plek geboren en in hoeverre bepaalde dat mijn leven? In mijn geval was dat Amsterdam Zuid; had het ook Dar es Salaam kunnen zijn en heeft iemand ooit mijn wensen of oordeel daarover gevraagd? Nee dus, het was kennelijk mijn lot. Van mijn 5e woonde ik in het Gooi, in Blaricum, samen met moeder en oudere zus, omdat mijn ouders gingen scheiden en op mijn 9e vertrok ik weer naar Amsterdam en ging weer bij mijn vader wonen na de dood van mijn moeder. De lagere school werd door mijn vader gekozen en de HBS daarna stond ook al bij voorbaat vast. Nu kan je wel zeggen, dat zelf beslissen pas op een bepaalde leeftijd begint, maar is dat wel zo; in hoeverre bepalen uiterlijke omstandigheden en invloeden ook daarna mijn keuzes? Na de HBS naar de Grafische School, dat wilde ik zelf wel, maar wel omdat mijn vader uitgever was. In Militaire dienstplicht uitgezonden naar Indonesie, alles beslist door anderen, en toen ik daarvandaan terug kwam in Nederland maakte ik al dan niet bewust of gebaseerd op die buitenlandse ervaring de keuze om niet in Nederland te willen blijven. In opleiding bij een firma voor uitzending naar Indonesie of Hongkong, maar de firma besliste nogal onverwachts dat het Japan werd. En zo werkte ik 12 jaar in Japan, in feite zonder dat ik daar zelf iets over te zeggen had gehad. Gaat alles zo in het leven? Mijn eerste vrouw ontmoette ik op een verjaardag van een gezamenlijke vriend, mijn 2e vrouw op een receptie van een zakenrelatie waar ik op het allerlaatst besloot naar toe te gaan. Natuurlijk, ik had in beide gevallen misschien wel kunnen zeggen: je bent wel leuk, maar dat is het, maar zonder het toeval was er geen enkel contact geweest. Toevallige ontmoetingen, beslissingen van anderen, van mijn "lot", die wel mijn leven bepaalden.

Steeds maar meer groei is geen vooruitgang, (1 mei 2020), het is de weg naar de afgrond. Of, zoals fotograaf van der Meer zegt: "Achteruitgang is soms de enige manier om vooruit te komen, vooral op een doodlopende weg."
En straks na Corona hoeven aandeelhouders en heel grote bedrijven weer geen belasting te betalen, gaan we weer gewoon verder met onze tomeloze verspillingen en mag de KLM van ons belastinggeld weer vrolijk de lucht verpesten met stank en geluid.
Lang leve de welvaart, lang leve onze politici, lang leve wij zelf!!

Interview Toon Hermans (20 april 2020). Een klein bijkomstig voordeel van het corona gebeuren is dat oude tv programma's herhaald worden, die vaak beter zijn dan wat ons nu voorgeschoteld wordt. In dit geval een interview vanochtend op npo2 van Toon Hermans door Sonja Barends Wie kent die twee namen nog? Een conferencier en een presentatrice van vroeger (het interview is van 1994) beiden van grote hoogte. Was alles vroeger beter? Nee, zeker niet, maar deze twee waren wel uitzonderlijk goed in hun vak, zo zie je ze niet vaak. De moeite waard dus om dit interview te bekijken. De opmerkingen van Toon Hermans zijn wijs, de man is bescheiden en met zijn mooie kop en zo levendige ogen en wijde belangstelling zie je dat hij het leven vol leefde. Een inspiratie, ook nu.
Hieronder de url, maar misschien ook te zien in programma's herhalen. Op npo2, 11.00, 20 april, Sonja op zaterdag. Toon Hermans heeft ook op leeftijd een prachtig gezicht met bijzondere ogen die stralen vol levenslust.
URL van deze herhaling: https://www.bing.com/videos/search?q=sonja+barends+interview+toon+hermans&src=IE-TopResult&conversationid=&pc=EUPP_&ru=%2fsearch%3fq%3dsonja%2bbarends%2binterview%2btoon%2bhermans%26src%3dIE-TopResult%26FORM%3dIETR02%26conversationid%3d%26pc%3dEUPP_&view=detail&mmscn=vwrc&mid=A5FC8425C154755E1B9EA5FC8425C154755E1B9E&FORM=WRVORC

De Rubaiyat van Omar Khayyam (18 april 2020). De Rubaiyat met de kwatrijnen van de Perzische dichter en wijsgeer Omar Khayyam (geboren ca 1040, gestorven op 85jarige leeftijd) is al sinds ongeveer mijn 16e mijn meest favoriete boek. Als ik maar 1 boek naar het zo bekende onbewoonde eiland mee zou mogen nemen dan zou dat het zijn. Omar Khayyam werd door FitzGerald in Engeland geďntroduceerd; zijn bewerking en die van zijn vele volgers legden de nadruk op rijm en dichterlijke vorm.
Ik heb deze kwatrijnen ook bewerkt, maar met de nadruk op de inhoud, de gedachten wereld van Omar Khayyam. Mijn Nederlandse en Engelse bewerkingen staan op deze website.
Er is nu een boekje verschenen met een selectie van 144 kwatrijnen uit mijn Nederlandse bewerking. U kunt dat bestellen of informatie vragen via mijn email hans-van.rossum@hetnet.nl
Misschien juist nu kunnen we veel leren van en ook plezier beleven aan deze kwatrijnen, weliswaar uit een andere tijd, maar daarom niet minder actueel. Overigens, naast zijn wijze levenslessen schuwde Omar Khayyam de wijn en ook vrouwelijk gezelschap niet, zoals uit onderstaand kwatrijn blijkt.

Een stuk brood, wat vers water,
de schaduw van een boom en jouw
ogen. Geen sultan is gelukkiger dan ik,
geen bedelaar droeviger.

Belasting betalen? Alleen als je niet rijk bent! (12 april 2020) Ben je arm, dan betaal je belasting, je ligt er vaak krom voor. Ook nog als je tot de middengroep behoort betaal je belasting, met het stijgen van het inkomen en verstrijken van de jaren steeds meer. Maar ben je rijk of super rijk, heb je genoeg geld om belasting te betalen, dan betaal je heel erg weinig of zelfs niets.
Hoe kan dit, een absolute wan-situatie, die maar voortduurt, zelfs verergert. Nederland belasting paradijs, hoe kan dat, hoe bestaat dat? Zeker niet voor de gemiddelde Nederlandse burger.
Ik heb eigenlijk maar een gedachte, waarom dit mogelijk is en de politici in Nederland deze situatie al zo lang laten voortduren: velen van hen gaan werken (nou ja, werken??) voor de grote firma's die ze geen belasting hebben laten betalen. Er wordt wel eens geschermd met vestigings klimaat, maar het Nederlandse vestigings klimaat is goed genoeg: er zijn weinig landen, waar de grote firma's zo makkelijk aan goed en hardwerkend personeel kunnen komen. Werkgelegenheid, wat wel eens als excuus wordt gebruikt? Goed opgeleide Nederlanders (en goed opgeleid zijn we bijna allemaal) vinden heus zonder moeite wel werk.
Nee, economische redenen worden natuurlijk wel aangevoerd, maar kunnen het niet zijn; ook zonder de belasting voordelen, zonder belasting paradijs komen die grote internationale firma's toch wel naar Nederland.
Waarom laat dan toch de Nederlandse politiek de huidige toestand bestaan? Misschien is het goed eens te kijken naar Nederlandse politici, die na hun politieke loopbaan voor de grote firma's gaan werken, dat zijn er heel wat. Of er ook andere voordelen zijn (geld, vakantie reisjes, etc.etc.) voor de politici weten we niet, kunnen we niet bewijzen, maar misschien zegt het spreekwoord "voor wat hoort wat" genoeg. Deze onlogische, schrijnende wantoestand van veel belasting betalen voor de armen en midden groep, weinig tot niets voor de rijken en super rijken mogelijk maken en in stand houden, het is de Nederlandse politiek die het mogelijk maakt. Stelen van de armen, geven aan de rijken. Dat dit nog steeds bestaat, ook in tijden van de corona virus, maar ook toen er geen corona virus was. Waarom komen we niet in opstand, waarom klagen we de politici die deze toestand al zoveel jaren laten voortduren niet aan?

Corona virus en ouderen (7 april 2020). Er wordt veel aandacht gegeven aan ouderen in deze corona tijd, ook door nieuwsberichten en kranten. Ze zijn zo eenzaam, zielig, lopen veel risico. Als oudere zelf (92 jaar oud) mag ik dan misschien toch zeggen, dat het me verbaast, al die extra aandacht voor ouderen. Over het algemeen zijn wij ouderen toch ook nu een bevoorrechte groep denk ik dan. Er verandert veel minder in ons leven; we krijgen weliswaar minder bezoek, maar hebben vaak wel telefoon, radio, tv, kinderen die hulp aanbieden. Ja, de dreiging van besmetting en eerder doodgaan is er wel, maar was die er niet altijd boven een bepaalde leeftijd?
Jongeren zoals de groep 50ers, hebben vaak geldelijke risico's bij een al dan niet eigen bedrijf, waar nu vaak de klanten wegblijven en waar ze besmet kunnen worden, de zorgen om medewerkers of collega's. De dreiging van ontslag als ze voor anderen werken, de zorgen dat de opgroeiende kinderen niet naar school kunnen en ook besmet kunnen worden.
Dus ja, wie hebben het het moeilijkst? Iedereen heeft het moeilijk, dat staat vast, maar dat ouderen het nu perse moeilijker hebben dan jongeren door het corona virus, dat geloof ik niet. Zeker niet in Nederland, waar de zorg voor ouderen zo goed geregeld is. Misschien moeten ouderen die dat nog kunnen zelfs meer de kans krijgen ook zelf wat voor anderen te doen en zo nog wat meer in de maatschappij mee te kunnen doen. Hoewel dat ook weer moeilijk is omdat we dan ook besmet kunnen raken en anderen kunnen besmetten. Ook als oudere moeten we thuis blijven zoals iedereen die dat kan. Maar ik denk dan aan de vele jongeren die zich inzetten voor anderen en niet thuisblijven maar door werken? Waarom is daarvoor een leeftijdsgrens?
Misschien zie ik het verkeerd, sta ik als oudere best wel ver van het maatschappelijk gebeuren, maar ik denk toch en zonder iedereen individueel over een kam te willen knippen (elke persoon uit elke groep kan zijn eigen, zeer speciale problemen hebben): ouderen hebben vaak relatief wat minder dagelijkse zorgen door corona dan jongeren, misschien moeten we ons dat realiseren!

Corona virus en astrologie (5 april 2020). Het corona virus brak uit toen Saturnus en Pluto vanuit de aarde gezien precies in dezelfde richting stonden; een conjunctie. Dat doen ze al ronddraaiend om de aarde ongeveer elke 33/37 jaar. Een conjunctie betekent astrologisch, dat de energieën waar beide planeten voor staan tegelijk, al dan niet samen werkend, hun invloed op het aardse gebeuren uitoefenen. Saturnus gaat o.a. over traditie, regels, degelijk voorbereiden, inspanning moeten leveren voor resultaten en over beperkingen, zuinigheid. En Pluto o.a. over vernieuwing, omgooien van het bestaande, macht uitoefenen en afdwingen, wedergeboorte, de phoenix die op staat uit het vuur. Deze conjunctie is dus een soort strijd tussen het bestaande en een beginnende revolutie, een nieuwe manier van leven en van een nieuwe situatie in de economie, waarbij de veranderingen door de Pluto energie als het ware afgedwongen worden.
Had ik het kunnen weten en mensen kunnen waarschuwen? Ja, als ik maar beter vooruit gekeken had, had ik U wel kunnen vertellen, dat er een moeilijke tijd aan zat te komen, maar niet, hoe die zou uitwerken. De conjunctie Saturnus-Pluto is nooit prettig en gemakkelijk, dat tonen alle eerdere conjuncties van die twee wel aan. In 1982 zagen we bijvoorbeeld het begin van aids en de Falkland oorlog, in 1947 de oprichting van Israel en de scheiding van India en Pakistan. En (om wat verder terug te gaan) in 1518 de publicatie van de brief van Luther en het begin van de reformatie. Grote veranderingen in maatschappij en leefpatronen dus elke keer dat Saturnus en Pluto bij elkaar staan. Overigens, in september staan ze weer dicht bij elkaar maar het wordt net geen exacte conjunctie.
De situatie is dit keer wat gecompliceerder, doordat vlak na de Saturnus Pluto conjunctie ook Jupiter een conjunctie met Pluto vormt, 3 maal exact, op 5 april, 30 juni en 12 november. En die twee conjuncties zo dicht bij elkaar, dat is misschien nog nooit voorgekomen. De invloed van Pluto blijft, maar er komt dan een nieuwe dynamiek bij: Jupiter is een hoop brengende invloed, een energie van samenwerking, groei, vooruitgang. De moeilijke periode van de Saturnus Pluto conjunctie zou daardoor wat gunstig beďnvloed kunnen worden. Wishful thinking of realiteit, feit is dat Jupiter niet voor niets de planeet van het goede, van positieve groei en soms zelfs overvloed is, zelfs als hij samen moet gaan werken met de niets ontzienende Pluto. De vraag is wel: kan de goede, vruchtdragende Jupiter energie op tegen de zo tot het uiterste gaande energie van Pluto, vergroot hij diens invloed of kan Jupiter de dwang van Pluto afzwakken. De Jupiter-Pluto conjunctie gaf in het verleden wel vaak oplossingen, maar vaak ook pas na strijd. De maatschappij en de meeste mensen houden nu eenmaal niet zo van veranderingen. Enkele voorbeelden: onder invloed van de Jupiter Pluto conjunctie, die elke 13 jaar voorkomt, zag 1994 het begin van de democratie in Zuid Afrika, zagen we in 1981 de eerste personal computer verschijnen. En om wat verder terug te gaan in 1956 zagen we de Glasnost met Perestoika en zware kritiek op Stalin in Rusland en hielden de V.S en de United Nations Frankrijk en Engeland tegen bij hun invasie van Egypte.
Wanneer zal de corona bedwongen zijn vraagt iedereen, maar we moeten wel zeggen: dat weten we niet, dat hangt ook van de reacties van de mensheid op deze conjuncties af. En die zijn, we zien daarin de invloed van Jupiter, tot nog toe redelijk goed: er is saamhorigheid, men houdt zich aan de voorschriften en maatregelen tegen verdere verspreiding. Om dan toch een gokje te wagen: het zou kunnen dat met Jupiter erbij vanaf 5 april er geleidelijk aan een wat minder sterke invloed van Pluto komt; Pluto wil verandering, dat blijft, maar de manier waarop zou met Jupiter erbij misschien wat soepeler, met wat minder corona dwang en wat meer inspraak kunnen verdergaan.
Maar laat ik benadrukken, dat ik wel over de gaande conjuncties kan fantaseren, maar dat ik ook niet weet wat er echt gaat gebeuren en hoe het allemaal afloopt en dat U dus geen "waarde" aan mijn opmerkingen mag hechten. Bovendien zijn voor iedereen de persoonlijke omstandigheden anders.

Ouderen en praten (28 maart 2020). Misschien is de aanhef hiervan niet goed en moet ik het meer over mijn eigen praten als oudere hebben. Want soms sluipen gedrags patronen er bij mij in, zonder dat ik ze meteen door heb, en dan is het goed er eens aan te denken, hoe ik reageerde op het praten van ouderen. Dat was trouwens heel verschillend. Mijn beide grootvaders praatten niet zo veel; de een, boven de 90, zat veelal gebogen over een boek, de loep rustig bewegend van links naar rechts en dan weer terug naar de volgende regel; de andere studeerde op zijn 84e nog Italiaans, speelde veel patience en schaakte met mij als ik op bezoek kwam. Mijn vader daarentegen was een prater, een begenadigd prater in zijn werkzame leven mag ik wel zeggen. Maar ouder vertelde hij vaker hetzelfde verhaal. Het praten nam toe, toen deze zo vrij levende man zonder al te veel remmingen zich plotseling tot een wat strengere christelijke geloofsorde bekeerde; hij wilde opeens iedereen over het geloof vertellen en zo mogelijk bekeren. Zondags zat hij soms in het bushokje te wachten op slachtoffers. We mochten (niemand) geen boodschappen doen op zondag; als hij dan zonder sigaretten zat maakte hij een kleine uitzondering.
Maar goed, praten van ouderen was het onderwerp. Het is logisch, dat als je nog werkt en vrijwel de hele dag je mond moet gebruiken je daarna wat minder spraakzaam wordt; het bekende beeld van de vroeger niet uithuizig werkende vrouw en de tegenover haar zittende zwijgende man. En dat verandert na het pensioen: opeens geen beroepsmatige verplichting tot praten, tot overleg. Wat doe je dan, wat is de verleiding: te pas en te onpas, maar voornamelijk te onpas iedereen jouw mening laten horen, zo niet opdringen. Ik amuseer me goed als ik alleen ben, houd me o.a. bezig met mijn meningen te uiten op het zo geduldige internet. Maar daarnaast praat ik ook veel, zeg maar rustig te veel met de paar mensen, die ik in de loop van de dag ontmoet. Mijn vrouw is daar natuurlijk het meest een slachtoffer van. En hoe ouder je bent, hoe vaker je het zelfde vertelt. Gelukkig zegt zij dan vaak: dat heb je al verteld, maar het is voor haar ook vaak vechten tegen de bierkaai. Het tweede slachtoffer is mijn dochter, die natuurlijk ook graag haar verhaal kwijt wil. Wij hebben nu afgesproken dat zij mij waarschuwt: "Papa, ik wil je iets vertellen, wacht met commentaar tot ik klaar ben." Maar als je altijd een pratend beroep hebt gehad (of als je altijd graag je opinies geuit hebt, of als je denkt het beter te weten of raad te kunnen geven) is op tijd en lang genoeg zwijgen niet echt een gave. Je moet het leren; misschien wel de belangrijkste les om te leren als je oud wordt.

Het Corona virus en maatschappij veranderingen (28 maart 2020). Zijn het de maatschappij veranderingen, leven we met te veel mensen te dicht op elkaar, willen we onszelf steeds meer beschermen tegen ziektes, tegen de dood en worden we door al die beschermingen ook kwetsbaarder? De wereld wordt steeds meer een geheel, staat steeds meer in verbinding en dat heeft dus ook nadelen, zoals nu blijkt. Maar het is ook de tv, de moderne communicatie drang, waardoor we meteen alles te weten komen over de rest van de wereld. Vroeger, ik spreek nu over 80 jaar of langer geleden, hoorde je toch meer over dingen waar je in zekere zin deel van uitmaakte, waar je bij betrokken was. Wij hadden 1 telefoon, waar zelden van gebruikt gemaakt werd, daarnaast krant en radio. De wereld verder weg was ook echt verder weg. Persoonlijk contact was in feite het enige contact. Je vrienden, die je dagelijks zag en waar je samen mee optrad, samen dingen deed, alles besprak als je elkaar ook echt zag. Je wereld was veel kleiner maar daarbinnen ook intensiever. Althans dat denk ik, want wat weet je als oude man van het leven van de opgroeiende jeugd? Misschien is het leven voor hen minder verschillend van voeger dan ik denk. Kunnen zij beter het nieuws van verder weg elimineren, moeten ze zich veel meer op het nu concentreren dan wij. Gelukkig zijn jonge mensen minder vatbaar voor virussen en epidemieën dan ouderen.
Soms vraag ik me ook af: worden we niet min of meer kunstmatig te oud, zijn we te bang voor de dood, moeten we het doodgaan weer als iets normaals, iets noodzakelijks gaan zien. Moeten mensen wel zo treuren, het zo vreselijk vinden als iemand, een ander, dood gaat? Doodgaan hoort bij het leven, bij alles, is soms zelfs een bevrijding; laten we die wetmatigheid maar weer proberen te accepteren in plaats van te denken of te hopen dat de techniek ons straks in staat stelt heel lang of zelfs eeuwig te leven. Alsof we denken daar zelfs recht op hebben!
Overigens, laat ik dat maar bekennen, ook ik hoop niet op een besmetting door corona; ik ga liever "gewoon" dood.

Het Corona virus 3 (21 maart 2020). De eerste dag van de lente en de eerste zondag met verder gaande maatregelen. Mag je nog naar verjaardagen, helemaal niet of alleen verjaardagen met bijvoorbeeld niet meer dan 10 personen? En moet je thuis blijven en zo min mogelijk mensen bezoeken of kan je nog wel naar een familielid waar maar enkele mensen aanwezig zijn. In het huis waar mijn dochter Miriam woont heeft men nu de deuren gesloten: geen bezoek van buiten en bewoners moeten binnen blijven. Op het plantsoen, waarop wij vanuit os huis uitkijken zag je enkele vaders met hun kinderen voetballen, op afstand van elkaar. Wij gingen vandaag wel naar buiten, maar niet naar strand of andere plekken met veel mensen maar een plek, waar wel wat auto's reden, maar waar het stil genoeg was om als wandelaar geen contact met anderen te hoeven maken.
De situatie is eery, bizar, ik hoop dat de mensen verstandig genoeg zijn en overal voldoende afstand zullen houden, zodat geen verdere dwingende restricties nodig zullen zijn.
Het is een epidemie, die zich zo supersnel over de wereld verspreid, en dat o.a. dankzij onze eigen uitvindingen: auto's, vliegtuigen, onze reis en vakantie behoeften, behoefte aan luxe producten en die te halen van ver weg, etc. etc.
Is het de aarde die ons waarschuwt? En als we niet luisteren (wat we vermoedelijk niet doen) en we het te bont blijven maken, dan schudt hij of zij (is de aarde mannelijk of vrouwelijk of allebij?) straks misschien nog even met zijn Noord- of Zuidpool en kan het leven op een andere manier verder gaan.
Of zie ik het te pessimistisch: moeten we de "vooruitgang" alleen maar wat beter begeleiden, beter plannen? En hopen dat onze kinderen wat wijzer zijn en verstandiger zullen leven dan wij.

Dr Seuss, Amerikaans bekende kinderboeken schrijver, dichter en tekenaar, van o.a. The Cat in the hat. (18 maart 2020). We zijn allemaal ongerust. Daarom voor de afwisseling wat quotes van de zo bekende Dr Seuss:
“I like nonsense, it wakes up the brain cells. Fantasy is a necessary ingredient in living, it's a way of looking at life through the wrong end of a telescope.”
“You have brains in your head. You have feet in your shoes. You can steer yourself any direction you choose. You're on your own. And you know what you know. And YOU are the one who'll decide where to go...”
“Today you are You, that is truer than true. There is no one alive who is Youer than You.”
“The more that you read, the more things you will know. The more that you learn, the more places you'll go.”
“A person's a person, no matter how small.”
“Unless someone like you cares a whole awful lot, Nothing is going to get better. It's not.”
“Why fit in when you were born to stand out?”
“Think left and think right and think low and think high. Oh, the thinks you can think up if only you try!”
“Remember me and smile, for it's better to forget than to remember me and cry.”
“They say I'm old-fashioned, and live in the past, but sometimes I think progress progresses too fast!”

Het Corona virus 2 (18 maart 2020). Het is nog maar kort sinds de uitbraak van het Corona virus, maar alles is veranderd, het hele leven. De straten zijn min of meer verlaten, mensen werken thuis als het kan, worden ontslagen, scholen zijn dicht, enz enz. Het lijkt wel erger dan een oorlog door alle onzekerheid; wie is de vijand en waar kunnen we hem tegenhouden, verslaan? TV en radio staan bol van het nieuws, van aankondigingen van maatregelen. Niemand weet waaraan hij of zij toe is, of de huidige maatregelen zullen werken, hoeveel al dan niet kwetsbare mensen het virus zullen krijgen en of ze er al dan niet aan zullen doodgaan. Vroeger bleef zoiets min of meer lokaal, nu wordt meteen de hele wereld besmet. Ik ben 92 en hoor dus tot de kwetsbare groep; helpt het dat ik redelijk gezond ben en dus niet zo kwetsbaar volgens mijn omgeving? We zullen het wel zien; wat er allemaal nog aankomt weten we niet. Is dit wellicht een waarschuwing van de natuur dat de mens verkeerd bezig is, dat hij de maatschappij anders moet gaan indelen, zijn gedrag moet veranderen, de aarde en andere levensvormen met meer respect moet gaan behandelen? We weten het even niet, dat is wel duidelijk!
De corona crisis plaatst ons voor onbekende problemen, een onbekende situatie. En dat maakt het belangrijk, dat we ons verstand gebruiken, niet in paniek raken, naast elkaar staan. En tot dusverre lijkt dat te lukken; er is een sfeer van samenwerking, van de nodige maatregelen en raadgevingen van de experts zo rustig mogelijk opvolgen en van afwachten of die werken. Misschien is dat wel de beste houding voor het moment.

Het Corona virus (14 maart 2020). Eerst lijkt het ver weg, in China helemaal, waar het ook nog ingetoomd wordt, dan is het opeens overal. De kranten, de TV staan er bol van, alsof ze voor elk artikel erover een nieuwe abonnee verwachten. Ze maken je bang, overal kan je besmet worden, ga niet meer uit huis, niet meer winkels binnen, niet meer naar verjaardagen. En dat, terwijl de besmetting weliswaar om zich heen grijpt als een echt virus, maar waar toch de meeste besmette mensen niet doodgaan. Een hysterie, maar anders dan andere hysteries is dit er een, die meer bedrijven dood maakt dan mensen. Misschien grijpt de natuur een beetje in, zijn er teveel mensen met een lang doodsproces, die nu wat eerder aan de beurt komen, maar over het algemeen valt het mee, zijn de gevolgen van de paniek veel groter, veel ingrijpender voor ons leven dan de ziekte zelf. Dank zij, of beter gezegd, door het dwingend gedrag van de media wordt alles herhaald en herhaald en herhaald, ontsnappen daaraan is niet meer mogelijk. Ook ik raakte wat in paniek: moet ik nog mensen bezoeken, winkels ingaan, etc., maar nu denk ik dat het allemaal eigenlijk een teken des tijds is: we mogen niet meer dood gaan, moeten het eeuwige leven hebben. De media verheerlijken het leven, willen de dood schrappen, uitbannen, behalve dan in hun berichtgeving, waar ze van die dood smullen. Ze gaan er met gestrekt been is, zoals dat in de voetballerij heet. Kruip met je hoofd onder de dekens, wees bang, sidder!
Maar we gaan allemaal een keer dood en dat is maar goed ook. En voor veel mensen is misschien het leven ook zo leuk niet meer, de dood kan dan ook een bevrijding zijn.
En wat de politici betreft, die nu zulke extreme maatregelen hebben genomen en misschien nog moeten nemen: het zijn ook maar mensen; ze kunnen hun best doen, maar zeker weten wat nodig is weten ze ook niet. Het corona virus is iets totaal nieuws.

Miriam (5 maart 2020). Gisteren was ik bij Ruth in den Haag om te werken aan de boek uitgave van mijn Omar Khayyam bewerking en Miriam was er ook. Haar dementeren gaat elke keer wat verder, zoals ook deze keer. Lichamelijk lijkt zij nog sterk; zij kan urenlang staan of heen en weer lopen; het lijkt alsof ze dat prefereert boven zitten. Ze loopt dan wat rond, kijkt hier of daar, pakt een kussen, tijdschrift of iets anders op, legt het weer ergens neer, misschien zonder te beseffen wat zij in haar handen heeft. Maar die bewegingen geven haar kennelijk rust. Als je haar begroet, opnieuw toeroept, reageert ze meestal enthousiast, alsof ze je net voor het eerst ziet. Ze at prima, moet wel gevoerd worden maar pakt ook zelf stukjes eten van haar bord. Op een bepaalde manier is ze er niet en is ze er juist wel; we letten op haar en kijken regelmatig wat ze doet, ook al lijkt ze ons bij haar rondscharrelen niet nodig te hebben, te vergeten. En dan opeens kijkt ze weer naar je. Miriam verkeert in feite in een wat bijzondere positie: ze heef haar vaste permanente woning bij de verzorgings stichting Ipse de Bruggen en daarnaast is ze veel weekend dagen bij haar zus Ruth en Franc thuis. Ze heeft dus wel veel meer afwisseling dan haar medebewoners. En daar lijkt ze van te genieten, ook van de auto ritjes heen en weer tussen Delft en den Haag. Ook gaat ze nog vaak met Ruth mee boodschappen doen bij de supermarkt. Ze kijkt daar, zowel als op straat veel om zich heen, maar of ze nu echt weet wat ze ziet? Ik denk het niet. Ja, dementeren is een merkwaardig proces, als het ware het geleidelijk (maar ook wel weer heel snel) je afsluiten voor het denken, voor het verwerken van indrukken. de hersens zijn een apart deel van het lichaam geworden. We wandelden een half uurtje samen met haar en dat gaat dan weer best goed. Naar de W.C. gaan kan ze allang niet meer zelf; het is zaak te zien wanneer het nodig is; je moet wat kleine tekentjes in haar gedrag herkennen, want aangeven doet ze het ook niet, en als je te laat bent en haar dan extra moet schoonmaken geeft dat heel wat extra werk, extra wassen. En protesteren als je haar naar de W.C. brengt (of duwt) doet ze altijd, evenals bij gewassen worden 's ochtends of overdag. Men zegt altijd, dat Verstandelijk Gehandicapten (down syndroom) op jongere leeftijd gaan dementeren en dat is dus ook zo bij Miriam: van een leven als succesvol actrice in een professionele toneel groep nu dus op haar 57e dement, een proces wat al rond haar 51e begon. Een proces wat we te laat pas zagen, toen het wel al begonnen was maar zij toch ook nog genoeg zelfstandig dingen deed, zij het op een iets lager niveau; het begin van dementeren hoeft niet altijd zo duidelijk te zijn, zeker niet voor ouders, partners en broers of zussen. Ze wordt wat ouder, denk je dan, zonder meteen aan dementie te denken. Misschien wil je het ook niet zien, schuif je het verdriet weg.
Het leuke is wel, dat Miriam haar hele leven een talent had om met mensen te relateren; iedereen zei ze altijd vol enthousiasme goeiendag en dat doet ze nog steeds, waardoor mensen gelukkig ook nog steeds heel positief op haar reageren.

Interviewer Ischa (5 maart 2020). En dan kom je in de bibliotheek en ziet tussen de net ingeleverde boeken De interviewer en de schrijvers liggen van Ischa Meijer. Nu herinner ik mij nog steeds mijn enthousiasme over zijn op tv uitgezonden interviews en sommige stukjes van de dikke man enz. En is hij weer volop in het nieuws door zijn 25e sterfdag. En heeft iedereen het over zijn brief aan zijn moeder. Vaders en moeders zijn populair tegenwoordig, krijgen vaak de schuld.
Ik nam dit boek mee naar huis. Deze verzameling geschreven interviews met schrijvers is denk ik wel het beste wat hij geschreven heeft, mede omdat hij als het ware niets geschreven heeft, de schrijvers heeft laten praten zodat je ze bijna denkt te kennen. Hoe doe je dat? In zijn geval haast ongemerkt; zijn vragen en de reacties van de schrijvers vallen samen, er is geen duidelijke grens tussen de een en de ander en dat lijkt het klimaat te scheppen voor de schrijvers om zich te uiten, na te denken over dingen, in hun herinnering te duiken, na te gaan wanneer, waarom en hoe ze wilden gaan schrijven. Ik ben nu iets over de helft en lees net het interview met Gore VIdal, geweldig, zoals ook alle andere, bijvoorbeeld dat met Jules Deelder, die aan het eind van het gesprek even zijn zonnebril afzet.
Natuurlijk wordt Ischa als interviewer ook geholpen door het feit dat de geďnterviewden interessante mensen waren, maar ook, waar vind je tegenwoordig nog een interviewer die zichzelf en zijn eigen meningen niet veel belangrijker lijkt te vinden dan zijn onderwerp? Ischa doet dat niet, cijfert zichzelf naar de achtergrond, dat is denk ik zijn gave.

Schooltijd (4 maart 2020). De eerste school, waar ik naar toe ging was geen succes; een kleuterschool (zoals dat toen heette) in Amsterdam Zuid, niet te ver van de Koninginneweg waar wij woonden. Mijn 2 jAAR oudere zus vond de school leuk, ik moest er foor de loopjongen van onze boekhandel met zijn bakfiets naar toe gebracht worden, anders ging ik niet. En liep er weer uit als ik de kans kreeg. Het was een tijd van veel bouw activiteit en de hei machines op straat interesseerden me meer dan de kleuterschool. Toen verhuisden we naar Blaricum en ging er na een klein jaar naar de lagere school. Wij woonden naast het gezin van het hoofd van die school, zijn twee dochters, een ongeveer mij leeftijd, de ander een jaar jonger waren tot die tijd mijn beste speelmakkers. Ik moest wel even aan de taal wennen, het Goois was net eve3n wat anders dan mijn Amsterdams. Op die school bleef ik ongeveer 2 jaar, daarna verhuisde onze moeder (mijn ouders waren inmiddels gescheiden) met ons naar Bussum en ik dus naar een nieuwe school daar tot en met de derde klas. Toen overleed mijn moeder in augustus 1937, ik was toen 9 jaar en mijn zus Nel en ik verhuisden naar mijn vader en zijn tweede vrouw in Amsterdam, de Koninginneweg weer. En vanaf de 4e tot en met 6e klas ging ik dus naar de school daar in de buurt. In mijn horoscoop staat Saturnus in mijn 3e huis; dat geeft een gebroken school opleiding aan, wat dus wel klopte. Na die lagere school ging ik naar de 2e 5jarige HBS b en deed daar in 1946 eindexamen. En omdat ik toen dacht net zo als mijn vader uitgever te worden vervolgde ik mijn opleiding met 2 jaar grafische School. Het 3e jaar liet ik vallen; ik bleef wel geďnteresseerd in het boekenvak en ging werken bij Swets en Zeitlinger, de grootste boekhandel in wetenschappelijke en 2e hands boeken. Een leuke tijd, de interessantste boeken zag je langskomen. Missende bladzijden werden indien mogelijk gekopieerd bij de Universiteits bibliotheek. Ik woonde toen inmiddels op een heel klein kamertje in een pand van 1650 in de Handboogstraat voor het in die tijd gangbare bedrag van 50 gulden per maand. Ik had er geen badkamer, wel een fontein met koud en warm water; wilde ik me wat beter wassen dan ging ik naar het Sportfondse zwembad op een 200 meter afstand. Er was wel een klein gas stelletje om op te koken; vaak was dat macaroni met kerrie poeder, als .Niet te ver van het Leidseplein, waar ik veel tijd doorbracht, schakend of pratend bij café Reinders.

Ouderdom (4 maart 2020). Naarmate je ouder, zeg boven de 70, lijkt het wel of je wat meer complimentjes krijgt, alsof je minder achteruit gaat dan je denkt, men lijkt je gerust te willen stellen. Je zegt bijvoorbeeld tegen iemand: "m'n geheugen gaat achteruit, m'n evenwichtsgevoel wordt minder" en krijg dan al gauw het antwoord: ""maar met jouw valt het best nog wel mee". Is dat als een geruststelling bedoeld, wordt je met andere ouderen vergeleken die harder achteruit gaan dan jij, of wordt er eigenlijk gezegd: "je wordt oud en gaat natuurlijk steeds verder achteruit, dat hoort er nu eenmaal bij, maar je hebt toch niet zoveel reden tot klagen, accepteer het dus maar. De keus is uiteindelijk ouder worden met achteruitgang of niet ouder worden en stoppen met leven." En daar zit natuurlijk veel in. En tegelijkertijd maakt die reactie je ook duidelijk dat je anderen niet met jouw ouderdom moet lastig vallen.Doe wat je nog kan en heb daar plezier in; bekijk de zaak wat positiever. Want dat is natuurlijk ook zo: iemand die ouder wordt is daar mee bezig en kan daar tot uit den treure over praten, mede omdat hij of zij niet zoals de toehoorder nog werkt en hardstikke druk is en veel mensen ontmoet, maar die alle tijd aan zich heeft en minder mensen ontmoet. Ja, met jou valt het wel mee kan al dan niet waar zijn maar is tegelijkertijd een waarschuwing: accepteer het ouder worden en praat of denk er niet te veel over na, laat het los.

Leven (29 februari 2020), wat is dat?. Vandaag is het dus 29 februari, een datum die alleen maar eens in de 4 jaar voorkomt; mensen die op die datum geboren zijn zijn eindelijk weer eens jarig. Trouwens, wat betekent de geboortedatum - in sommige landen is iedereen 1 januari jarig. En wat betekent het leven en voor wie? De corona virus is ook een levend mechanisme, blijkbaar ook aardig slim; het weet zich aan omstandigheden aan te passen, weet zich zelfs te vernieuwen als ik het goed begrepen heb. Ja, wat maakt het leven leuk? Goede gezondheid, een leuke of betekenisvolle baan, goed gezelschap, familie, houden van jezelf en jezelf goed gezelschap vinden, gezond egoďsme waar ik een paar dagen geleden over schreef, creatief bezig zijn, het zal voor iedereen wel wat anders zijn. En wat is creatief? Voor de een iets anders dan voor de ander. Je kan misschien zelfs creatief een broek of rok strijken en er creatief bij denken. En over het algemeen zijn dingen die je vrijwillig doet en die creatief zijn voor jezelf leuker dan dingen die je moet doen, hetzij van jezelf hetzij van anderen. Iets moeten is een minder goed uitgangspunt als het alleen maar moeten is, je er niet echt achter staat. Ja, hoe richt je je leven in en wat voor invloed heeft de start, de plaats of omstandigheden van geboorte, het karakter? Als gepensioneerde heb je meer tijd maar moet net zo goed kiezen wat je doet. De eigen creativiteit uiten lijkt me goed en kan dus ook heel persoonlijke creativiteit zijn, is misschien iets wat anderen niet creatief hoeven te noemen. Maar daar gaat het denk ik toch over: jouw eigen creatieve bezigheid of bezigheden kiezen en zoveel mogelijk tijd geven, daar gaat het denk ik om.

Gezond egoisme (24 februari 2020). Al een tijdje verveel ik mensen met de uitdrukking "Gezond egoisme". Het woord egoisme heeft een wat negatieve klank, omdat men daarbij vaak denkt aan geld verdienen, rijk willen worden, macht over anderen willen hebben, alleen aan jezelf denken, etc., terwijl het juist ook kan gaan over goede eigenschappen. Je kan denken dat je beter leeft als je zelf alles hebt wat je wilt, maar ook denken dat het leven ook voor jou meer kwaliteit heeft als jouw omgeving het ook goed heeft, als het goed met de hele aarde gaat, als je op jouw manier aandacht geeft aan wat je zelf kan creëren. Die betere aarde is trouwens ook een zaak van leven of dood voor onszelf; we kunnen die aarde niet kapot maken maar wel onleefbaar voor onszelf als we er niet gauw iets aan doen. Dat besef begint wel te groeien, maar er naar handelen is iets anders; het ongelimiteerd consumeren en daarmee gepaard gaand vervuilen lijkt bijna niet meer te remmen en zo hollen we naar de ondergang.
En nu las ik net in een boekje met wat uitspraken van de Dalai Lama de uitdrukking "Verstandig Eigenbelang", wat in feite hetzelfde betekent. Ik ben dus in goed gezelschap. Verstandig eigenbelang: verstandig omgaan met onze geboortegrond, de aarde, gaan we dat ooit nog doen of storten we onszelf verder de afgrond in zodat het leven op aarde een nieuwe start kan maken? Misschien is dat voor de aarde trouwens ook wel beter?!

92 (24 februari 2020). Een paar dagen geleden, de 19e Februari, werd ik 92. Zoals de laatste jaren gebruikelijk waren Anna en ik een paar dagen op Texel, een favoriete plek van ons. Soms zitten we in een huisje of bungalow of appartement, dit keer dus weer eens in een hotel. Texel is een eiland met alle eigenschappen daarvan, vol variatie: het strand landschap aan de westkant, de haventjes in het zuiden met de grote Mokbaai, de wadden in het Oosten met de meertjes vol vogels en de vuurtoren en weer stranden in het Noorden, met uitzicht op Vlieland. Het eiland Texel trekt veel toeristen, die allemaal met de pont moeten komen, maar op de een of andere manier heb je daar geen last van; af en toe zie je wat wandelaars, wat fietsers, mede gasten in een strandtent waar je wat gaat eten of drinken, maar storend is het nooit. Je weet dat er veel campings en bungalow parken zijn maar allemaal goed verscholen achter wat bebossing. Een prachtige, steeds wisselende natuur. Een rustige verjaardag dus weer, overdag veel lopen buiten ondanks de harde wind, om een uur of 5 weer terug in het hotel en voor het eten nog even de sauna in.
Vorig jaar waren we hier ook en vond ik het getal 91 nogal oud klinkend, nu met het een jaar oudere 92 had ik daar geen last van; ik ben kennelijk aan mijn leeftijd gewend. Het helpt natuurlijk, dat mijn gezondheid redelijk goed is, dat ik nog goed kan lopen en fietsen en denken, hoewel het geheugen zeker wat minder wordt. Enfin, voor zover een verjaardag een soort kunstmatige mijlpaal is, is die dus weer voorbij en gaat het leven verder. Wat het jaar zal brengen, we zien het wel.
Gisteren was ik met Ruth en Franc in Groningen om de uitgave in boekvorm van mijn bewerking van de kwatrijnen van Omar Khayyam met een drukker te bespreken. Die bewerking staat overigens al sinds 1984 op een andere pagina van deze website: http://home.kpn.nl/~hansvanrossum/rubaiyatnl.html ; mijn goede vriend IJsbrand vertelde mij ooit, dat website pagina's over het algemeen veel meer bezoekers en dus lezers trekken dan een boek en dat is dus ook zo, maar zowel het een als het ander kan natuurlijk ook.

Het is zoals het is, (15 februari 2020) die uitdrukking hoor je steeds meer mensen gebruiken, zei mijn vrouw, terugkomend van een begrafenis. Natuurlijk, dood is dood, het is zoals het is, maar daar ging het haar niet om. Steeds meer mensen gebruiken de uitdrukking (of vergelijkbare, zoals Het gaat zoals het gaat) in het dagelijks leven voor dingen die ze misschien eigenlijk niet leuk vinden of niet willen, als een soort van dooddoener: het is nu eenmaal zo, het moet nu eenmaal, het is niet anders, het overkomt me, och laat maar zo erg is het ook weer niet.
Of zit er iets meer achter, is het een soort van tevredenheid met het leven, het hoeft niet zo veel anders? Of een soort gelatenheid, zo van ik zou het wel anders willen , maar och... Misschien een teken des tijds, of misschien een soort van gespreks-vulling een uitdrukking zonder betekenis? Of een gebrek aan idealen waar men voor wil vechten? Veel mensen hebben mogelijk geen idealen meer, mensen (zeker in Nederland) hebben een redelijk luxueus bestaan, redelijk verzorgd, maar misschien ook wat saaier. School, werken, al dan niet trouwen, kinderen krijgen, kleinkinderen, dood gaan; allemaal vrij overzichtelijk, voorspelbaar.
Ik denk dat dat er wel in zit, het voorspelbare. En misschien genoegen nemen met het voorspelbare omdat de technische ontwikkelingen niet te overzien zijn. En toch, een beetje verzet, iets nieuws proberen, tegen de draad ingaan kan wat spanning geven, de hoognodige afwisseling, kan de status quo doorbreken, het leven wat meer zin geven.

Astrologie: de samenstand van Saturnus en Pluto, (10 februari 2020) van begin 2019 tot half 2021 is een gecombineerde invloed op de hele wereld van deze twee zwaargewichten met elk van hen zijn eigen karakter. Maar naast die algemene invloed zijn er ook verschillen voor verschillende mensen individueel, afhankelijk van waar ze iemand ook persoonlijk het sterkst raken. Saturnus bedachtzaam, behoudend, het oude niet willen loslaten, verantwoordelijkheid nemen of moeten afleggen. Pluto radicaal vernieuwen, nieuwe prioriteiten omarmen, nieuwe systemen proberen, mensen ter verantwoording roepen als ze star bij het oude willen blijven, kijken naar oude schulden, zowel materieele als morele. Het zal voor de meeste mensen een wat onrustig gevoel geven: er komen veranderingen aan, die we niet tegen kunnen houden, vaak niet begrijpen, waar we ons vaak niet eens exact van bewust zijn, maar waar we wel mee te maken krijgen. We weten niet wat er gaat veranderen en waar we naar toe gaan, maar komen doen die veranderingen wel, ze zijn niet tegen te houden. En ze zijn niet altijd leuk, aanpassen is vaak moeilijk, ook al weten we best, dat het zal moeten, dat oude gewoonten en ideeen verlaten of verbeterd moeten worden.

De toekomst, onze toekomst. (8 februari 2020). Het is een "hot" onderwerp aan het worden: de historicus Harari was zelfs het middelpunt bij DWDD. Wat zijn de effecten van de klimaat verandering en doen we er iets aan? Daarnaast de opkomst van robots en hun invloed op de maatschappij, op de arbeidsmarkt, op ons. De technische mogelijkheden op allerlei gebied, zoals ook mogelijke toekomstige ingrepen op menselijke eigenschappen zoals creatie van superieure mensen etc. etc. Genoeg om een sfeer van onrust in de wereld te brengen. Het gevoel dat niets (of moeten we zeggen niet veel) nog zeker is. Armere gebieden zullen zich daar vermoedelijk minder van aantrekken; die zijn bezig met urgentere problemen zoals eten vinden, oorlogen voeren en vluchten, achterstand inhalen, etc. We kunnen doen of er niets aan de hand is, alsof we al zo vaak veranderingen mee gemaakt hebben, maar met de machtige rekenkracht van de computer komen de veranderingen nu wel met versnelling tot stand. Sneller dan politici zich realiseren. De mens staat nog aan het hoofd van de piramide, maar hoe lang nog. En de aarde, zal die zich een keer verzetten, zich schudden en alles opnieuw laten beginnen? Science fiction wordt gelijdelijk aan achterhaald door de technische mogelijkheden.

Jaques Brel, fou de vivre. (31 Januari 2020). Gisteren 's avonds op Canvas gekeken naar deze film over Jaques Brel. Een fantastische film, niet alleen omdat Brel er zoveel interessante uitspraken in doet en krachtige liedteksten laat horen, maar ook door de manier van filmen en interviewen. Brel had belangrijke dingen te zeggen en kwam in deze film aan het woord zoals nog niet eerder. Hopelijk is de film nog vaker te zien of komt misschien ook in de bioscoop!
Enkele uitspraken van Brel in de film:
Als je van Vilvoorde naar Hongkong wilt is Hongkong niet het probleem.
Alles waar je niet voor moet vechten laat me koud.
Als je niets te zeggen hebt, zwijg.

Nep nieuws of Keuze nieuws, wat is gevaarlijker?. (17 Januari 2020). Nep nieuws, zoals zoveel zaken begonnen in Amerika, is meestal vrij gemakkelijk te herkennen als nep, zeker voor wat meer kritische mensen. Toch trappen veel wat dommere mensen er in. Keuze nieuws, waar zelden over gepraat wordt, is denk ik gevaarlijker. Sommige kranten en tv stations maken keuzes welk nieuws ze aandacht geven en publiceren vaak is dat en vaak is dat niet alleen nieuws over geweld, slecht gedrag, enzovoort, waardoor de kijkers een zeer eenzijdig beeld krijgen over de "slechte" maatschappij en mensheid. Slecht gedrag, geweld verkoopt blijkbaar beter, en daar hebben de financiers van kranten en tv dus een voorkeur voor. De keuzes die zij maken geven dus vaak een zeer gekleurd en onwerkelijk beeld van de werkelijkheid. Daarnaast zijn er natuurlijk de politieke keuzen, maar daar kijken wij in het algemeen wel doorheen, wetend wat de politieke richtingen van de verschillende kranten en tv stations zijn.

Gedrag van vroeger. (17 Januari 2020). Het is een vorm van hoogmoed om een vorig zelf slecht gedrag kwalijk te nemen, vooral als dat vorig zelf maar een jaar of 24 oud was, en niet graag van iemand van 74 wil horen hoe het zich 50 jaar geleden had moeten gedragen. (Cees Nooteboom in Rode Regen).

Miriam nu. (8 Januari 2020). Mijn oudste dochter vroeg mij iets te schrijven over Miriam nu, hoe ik haar ervaar.
Ik was vanochtend bij Miriam, rond 11.00 uur. Zij zat aan tafel met nog een paar huisgenoten en had kennelijk net ontbeten, zag er goed verzorgd uit, leuke kleren, haar haar met mooie staart. Zij begroette mij redelijk enthousiast maar zei daarna weinig; veel zeggen kan zij ook niet meer, bovendien was ze nog wat slaperig; soms komt er een verstaanbaar woord , soms denk je opeens: hé, ze geeft een soort van antwoord, ze probeert het althans. Haar woordenschat bestaat min of meer uit het protest woord nee, bijvoorbeeld als ik haar aanraak, dan zegt ze: nee, nee. Kennelijk is haar huid vrij gevoelig of misschien voelt ze zich door aanrakingen beperkt, opgesloten, wil ze ruimte, met rust gelaten worden. Je weet het niet, ziet wel dat ze veel rondkijkt, bewegingen van mensen die heen en weer lopen volgt. Maar beseft zij wat die aan het doen zijn?
Je weet dat veel mensen dement worden, ook dat mensen met down syndroom veel eerder en vaker dement worden dan mensen zonder die handicap; wat dat betreft is Miriam misschien wel later dan het gemiddelde. Maar hoe dan ook, dement op je 57e is toch vroeg, een kind van je dat dement is terwijl je het zelf niet bent is vreemd, ook al konden we het bij Miriam verwachten. En als een dochter van je gaat dementeren kijk je onwillekeurig ook heel kritisch naar jezelf: hoe gaat het met mij, met mijn denken, is er achteruitgang, moet ik mij zorgen maken?
Ik was eerder vandaag dus bij Miriam en hoe voel je je dan? Je went aan alles zeggen ze wel, dus ook aan de dementie van Miriam? Of is het zo, dat je onwillekeurig er wat afstand van neemt? In feite lijkt het wel of enerzijds Miriam nog Miriam is, anderzijds, alsof zij er niet meer is, een vreemde is geworden, een vreemde waarmee het moeilijk communiceren is, waarvan je niet weet wat ze nog ziet, denkt, wil en voelt. En een ander moment weer lijkt zij met interesse of misschien wel verbazing om zich heen te kijken naar wat er gebeurt. Vindt het misschien leuk dat je er bent. Ze kan niet veel (of moet ik zeggen niets) meer zelf, alleen, behalve wat zitten of staan of rondlopen, rondkijken, protesteert nog wel als ze naar de WC moet, als ze ’s ochtends gewassen wordt, als ze tot iets gedwongen wordt. Ja, hoe ervaar je dat als vader? Mijn leeftijd zal daar wel een rol bij spelen; als je oud bent beb je wat meer afstand van wat er om je heen gebeurt, maar misschien is dat ook deel van mijn karakter. Je zit zelf dichter bij de dood en accepteert die onvermijdelijkheid, niet alleen bij jezelf maar ook bij anderen. Zoals ook de achteruitgang die bij het ouder worden hoort. voor de een wat duidelijker of sneller dan voor de ander. De astand tot jeugd, groei, creativiteit wordt groter, je bouwt wat meer rustperiodes in en verwacht dat misschien ook bij anderen. Misschien zie je als je ouder bent de betrekkelijkheid van het leven wat meer, het feit dat aan alles een einde komt, krijg je daardoor een zekere ongevoeligheid, wat meer acceptatie van alles wat bij het leven hoort.
Wat bij mijn gevoel voor Miriam overheerst denk ik, is dat we (moeder, oudere zus en ik als vader) haar zoveel mogelijk geleerd hebben en zoveel mogelijk kansen gegeven hebben. Zij kon daardoor ook goed schrijven en lezen, binnen haar beperking goed denken, sprak duidelijk. Natuurlijk had ze ook haar karakter mee: enorm doorzettingsvermogen om iets te leren en een ijzeren wil om op een podium te willen staan en daar in te slagen door haar activiteiten in een professionele toneelgroep voor gehandicapten vanaf haar 19e tot haar beginnende dementie.
Ja, alles uit het leven halen wat mogelijk was, dat heeft zij gedaan. Misschien zie ik daarom haar dementie nu ook een beetje als rust periode, niet meet hoeven (helaas ook niet meer mogen of kunnen) presteren. Want presteren wilde ze haar hele leven, presteren en op dat podium, op dat toneel staan en mensen amuseren. En dat is haar volkomen gelukt. Wat dat betreft kan je ondanks haar handicap bij haar geboorte en haar nu optredende dementie wel spreken van een zeer geslaagd leven, iets wat niet iedereen kan zeggen. Misschien ervaart ze onbewust ook nu daardoor in zichzelf een gevoel van trots en tevredenheid, van waardigheid: ik heb het toch maar mooi gedaan! En die gedachte geeft ook mij een gevoel van tevredenheid en acceptatie van haar dementie: ze heeft mede met onze hulp toch maar mooi alles bereikt wat ze wilde.

Inhoud vanaf 1 januari 2020 tot nu:

Corona, hoe lang nog? (19 februari 2021). Is de mens slim? En hoe zit het met evolutie? (18 februari 2021). Ouderdom. (11 februari 2021). Dr Seus (6 februari 2021), Geheugen. (5 februari 2021). Niemand sloopt onze stad (26 januari 2021), The past is another country (26 januari 2021). Astrologie voor het jaar 2021 (9 januari 2021). Koninkrijk of republiek (9 januari 2021). Astrologie is nuttig voor beter begrip (7januari 2021). Leven en dood, met of zonder Corona, wie en wat moeten we ermee (25 december 2020)? Douchen kost tijd. (3 december 2020) De eerstvolgende ""grote conjunctie"" (3 december 2020), Corona, opwarming aarde etc. (28 november). Mijn jongste dochter (22 november). Natuur of elektriciteit? (24 november). Straatbeeld door corona (21 november 2020) Zeden misdrijven 2 (20 november). Zeden misdrijven (17 november). Mijn jongste dochter (12 november). De horoscoop van Joe Biden volgens mijn tekst programma (3 november 2020). Klassieke muziek vertolken (22 oktober 2020). China en mensenrechten (21 oktober). Oskar Wilde (22 oktober). Herinneringen aan de koninginneweg. (19 oktober). Corona's meest kwetsbare groep. (17 oktober 2020). Fakenews (17 oktober). Verdringt Corona andere noodzakelijke medische zorg? (14 september 2020) Windmolen parken in Nederland voor multinationals, groot schandaal (12 september 2020). Onvoorstelbare luxe en verspilling in Nederland (8 september 2020). Dementie (7 september 2020). Ouder worden (vervolg) (6 september 2020). China (31 augustus 2020). De mens (19 augustus 2020). Misbruik in sport, bonden alleen uit op roem en geld. (7 augustus 2020) 92 jaar, 5 maanden en 9 dagen oud. (27 juli 2020) Meeuwen. (19 juli 2020) Ouderdoms perikelen (18 juli 2020) China (17 juli 2020). Vragen (10 juli 2020). Corona (8 juli 2020) Geluk, ongeluk, wat is wat, wat is houding, gevoel er over? (3 juli 2020). Geschiedenis (23 juni 2020), Corona (11 juni 2020). Aanvaarden, begeleiden en overlaten aan anderen (1 juni 2020). Alkmaarse stofzuigers (1 juni 2020). Nederland (1 juni 2020). Gokken met pensioenen, mag dat wel? (24 mei 2020). Toeval, lot of noodlot, wat bepaalt ons leven (12 mei 2020)? Steeds maar meer groei is geen vooruitgang, (1 mei 2020), Belasting betalen? Alleen als je niet rijk bent! (12 april 2020) Corona virus en ouderen (7 april 2020). Corona virus en astrologie (5 april 2020). Ouderen en praten (28 maart 2020). Het Corona virus en maatschappij veranderingen (28 maart 2020). Het Corona virus 3 (21 maart 2020). Dr Seuss, Amerikaans bekende kinderboeken schrijver en tekenaar, van The Cat in the hat. (18 maart 2020). Het Corona virus 2 (18 maart 2020). Het Corona virus (14 maart 2020). Miriam (5 maart 2020). Interviewer Ischa (5 maart 2020). Schooltijd (4 maart 2020). Ouderdom (4 maart 2020). Leven (29 februari 2020), Gezond egoisme (24 februari 2020). Het is zoals het is, (15 februari 2020) Astrologie: de samenstand van Saturnus en Pluto, (10 februari 2020) De toekomst, onze toekomst. (8 februari 2020). Jaques Brel, fou de vivre. (31 Januari 2020). Nep nieuws of Keuze nieuws, wat is gevaarlijker?. (17 Januari 2020). Gedrag van vroeger. (17 Januari 2020). Miriam nu. (8 Januari 2020).

Klik hier voor deel 3, , hier voor deel 2, en hier voor deel 1.)

* * *

contact me by email at Hans-Van.Rossum@hetnet.nl

my other pages:
HOME | OMAR KHAYYAM's RUBAIYAT INTRO | ENGLISH RUBAIYAT | DUTCH RUBAIYAT | ASTROLOGY | ARTICLES | GEBOORTETEKST | TRANSITTEXT | COURSFR CURSUSNL | PRICES | SAYINGS | LINKS | GEDICHTEN RUTH | MIRIAM BOOKS