2003 in een notedop

Reizen

2003 begonnen we na een rondreis met Christ (Jan’s oudste broer), zijn (v)echtgenote Ria en nichtje Celine via de Jebel Akhdar, de Wahiba zandduinen en terug naar Muscat langs de kust vanaf Sur (zie Tour Oman). Passend dus dat we dit jaar weer uitzwaaien met een andere tour, nu naar Salalah, in het zuiden van Oman met de auto (zo’n 2500 km). Weer met Christ en Ria, maar nu met neef Bart uit de Rijp. Reizen en het ontdekken van Oman blijft bovenaan onze lijst en vult onze weekends in het koude seizoen van October to Maart, dit jaar wat korter door de Irak problemen. De mooiste trips staan beschreven op onze Internet homepagina verborgen onder ‘Oman reis verhalen’.  Sinds October hebben we nu twee 4-wielers en Jan’s jongensdroom vervuld toen we een nieuwe Landrover Defender kochten. Zelfs voor de dealer hier was dat even moeilijk omdat er al een aantal jaren geen Defender meer geimporteerd was. Blijkbaar is er meer vraag naar de meer luxe variaties zoals de Discovery en dat is weer een teken van de snelle ontwikkelingen hier in Oman waar je 20 jaar geleden nog maar een paar kilometer asfalt had. De Defender is veel meer robuust, waar niet veel af kan vallen (zoals bij de Discovery) en veel meer plaats (9 zitplaatsen). De eerste test over de steile wegen door de Oostelijke  Hajars was niet zo moeilijk en er waren helemaal geen problemen geweest als chauffeur Jan niet op plekken had gestopt om foto’s te maken, waar je beter niet stoppen kunt omdat het zo steil was. ….. De tour van Masirah Island in November was een ander hoogtepuntje. We waren nu eens niet de enige Defender op de weg omdat Masirah het Defender El Dorado bleek te zijn voor Landrover enthousiastelingen. Met een Briste luchtmacht basis al sinds de 30-tiger jaren is er een constante stroom van Defenders bij de lokale vissers terechtgekomen en de meeste rijden nog steeds rond.

De familie

Jenny had geluk in Januari toen ze op de voorste rij een concert van Ronan Keating kon bijwonen en het werd nog beter toen ze ook achter de coulissen mocht. Jenny en Mark zijn nog steeds op gitaarles en spelen steeds beter, ook als duo. Mark was de mede-oprichter van de MRM band die al een CD uitgebacht heeft en die bij allerlei schoolevenementen optreedt. Het hoogtepunt was de UNICEF-avond die de kinderen van zijn klas helemaal elf georganiseerd hadden en waarmee ze zo’n 2400 Euro voor het goede doel bij elkaar brachten en natuurlijk moest de MRM band ook optreden. Mark kreeg een kleine wens in vervulling toen hij in augustus een electrische gitaar van zijn eigen spaargeld kon kopen (ondesteund door een kleine sponsoring van onze kant). Jenny heeft hele drukke weekends met haar vrienden, vaak tot wanhoop van ouders die zoveel dingen op zich af zien komen. ‘Hanging-out’ in Oman is hetzelfde als in Europa.... Nog geen vriendje, maar wel veel belangstelling..... (zo moeder zo dochter). Ze doet het goed op school, het laatste IB (International Bacheloriat) jaar. Veel tijd gaat er ook zitten in het IA-programma (International Award), waar ze ‘community punten’ moet sprokkelen met het organiseren en ondersteunen van  allerlei sociale activiteiten, uiteindelijk moet dat dan eindigen met de IA-Gold-Award beproeving. Jan zit op de 2e klas middelbare school (British school) en het gaat redelijk. Nog niet echt geinteresseerd in een vriendinnetje (zo vader zo zoon). Zo’n lang lichaam is ook moeilijk.....en dan ook nog de baard in de keel en het eerste vluighaar. Mark zit op de laaste klas van de lagere school en zal volgend jaar waarschijnlijk ook naar de Britse school gaan omdat die een nederlands currliculum hebben. Hij ligt nog steeds goed bij de dames (waar heeft hij dat van?). Hij is een harde werker die geleerd heeft om te plannen. Lilian heeft het als vanounds druk op school, nog steeds als remedial teacher, maar nu ook als vaste inval-kracht en vandaar dat ze de Kindergarten heeft moeten laten vallen. Ze is bijna alle dagen op school en was ook veel tijd kwijt met het organiseren van het grootse Sinterklaasfeest. Heel wat planning dus om de familie vlekkeloos te laten draaien.  Een kleine verandering voor Jan bij PDO waar hij van Geologische services naar exploratie ‘new opportunities’ ging, weer een stuk dichterbij geologie en gelukkig minder papierwerk. Thuis nog steeds druk bezig met het op papier zetten van de ‘Geologie van Oman’ en de geologische vereniging.

Herkenbosch

Net zoals in alle afgelopen jaren waren we deze zomer weer in Herkenbosch en dit keer wel een heel warme zomer (voor nederlandse standaarden). Dit jaar ook een trip met de familie naar WWII stranden van Arromanches in Frankrijk. De kogel-sleutelhanger die Jan jr toen kocht heeft heel wat problemen veroorzaakt voor Jan sr op het vliegveld een paar maanden later toen bleek dat die kogel in de handbagage zat. Met alle security maatregelen was het even slikken en moeilijk uit te leggen wat die kogel in de bagage deed. Herkenbosch is ‘quality time’ met de hele familie, maar ook veel inkopen doen en iedere avond een wandeling door ons bos, want groen missen we in Oman natuurlijk wel.

Ras Al Hamra

We hebben nu bijna alle balkons van ons huis dicht laten maken met extra ramen en dat geeft heel wat ruimte. Niet dat ons huis zo klein is, maar we lijken steeds meer ruimte nodig te hebben en als er visite is dan is het toch steeds een beetje passen en meten. De tuin is groener dan ooit en het is heerlijk buiten zitten nu het weer een stuk afgekoeld is. Karel, de wilde witte kater, die hier op een dag in de tuin zat, is nu langzaam gewend geraakt en als hij hier komt uitrusten na een paar wilde nachten dan light hij lui aan je voeten of op de auto, wachten tot er iemand buiten komt, want hij is een gezelligheidsbeest.

De tijd vliegt

Natuurlijk hebben we onze dosis virussen hier wel gehad (op computer en in de neus), allemaal import!! Het werd even spannend tijdens de oorlog in Irak, maar het was hier waarschijnlijk veiliger dan in sommige europese steden. De Omani’s hebben niet veel met Saddam op, maar ze vonden de amerikaanse aanpak ook niet OK en je kon dus duidelijk de twijfelachtige gevoelens zien bij de mensen hier, eigenelijk net zoals in de UN. We kregen het advies om thuis te blijven en hadden zelfs een (vals) bom-alarm op Jenny’s school. Veiligheidsmaatregelen op scholen en werk werden strenger, maar dat is allemaal al weer sterk versoepeld. Laten we hopen dat het in 2004 allemaal wat rustiger blijft in de wereld en dat de gevoelens die losgemaakt zijn tussen de westerse en islamitische wereld weer zullen normaliseren. We leven zo’n beetje letterlijk tussen die twee werelden in en kunnen zien dat er in weze maar heel weinig verschillen zijn tussen de gewone mensen. Deze wereld zou geen problemen hebben met westerlingen en islamieten als de extreme kanten in beide culturen wat minder aggresief zouden zijn. Misschien een goed boodschap om deze kerstbrief te beeindigen.

Natuurlijk tot slot onze allerbeste kerstwensen en een goed en gelukkig 2004.

De Schreurs familie, Lilian, Jan, Jenny, Jan jr en Mark.